🍼 Chapter 17 🍼 Qingqing is rescued (1)

ဖူမိသားစု‌နေအိမ်

ဖူဟန်သည် သူ့မောပန်းနေသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုဆွဲကာ အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သူ့ သားအကြီးဆုံး၏တောင်း ပန်သော မေးခွန်းကိုသာ ကြားလိုက်ရသည်– "အဖေ၊ ချင်ချင်ရဲ့ သတင်း ဘာမှမရသေးဘူးလား"

သူ အနည်းငယ် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ့သွေးစို့နေသော မျက် လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ဖူစစ်ကျင်း၏မျက်နှာကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ဖြန်း!"

ရိုက်သံသည် ရှင်းလင်းစွာထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ နောက်ရှိ ဖူစစ်ချန်ကိုပင် တုန်လှုပ်သွားစေသည်။ ၎င်းသည် သူ့ ဖခင် အသုံးပြုခဲ့သော အင်အားကိုပြသသည်။

သူ့နောက်ဆုတ်သွားပြီး သူ့အတွက် တောင်းပန်ရန်မရဲပေ။ သူ့ဖခင် ဒေါသထွက်နေသောပုံစံသည် အနည်းငယ် ကြောက်စရာကောင်းသည်၊ ထို့အပြင် မှားယွင်းမှုကျူး လွန်ခဲ့သူမှာ သူ့ အစ်ကိုဟာ။ သူတို့၏ မိခင်ကိုသာ ရှာမတွေ့ပါက...

သူ ကိုယ်တိုင်ပင် သူ့ အစ်ကိုအား ရိုက်နှက်ချင်သည်။

"မင်း ဘာလို့ သူ့ကို ပျောက်အောင်လုပ်တာလဲ"

ဖူဟန် နက်ရှိုင်းသောအသံဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လာသည်၊ သူ့ အကြည့်သည် အေးစက်ပြီးမရင်းနှီးပေ။

"သူက မင်းရဲ့မိခင်၊ မင်းကို ဆယ်လလွယ်ခဲ့ပြီး မင်းကို မွေးဖွားဖို့အတွက် အခက်အခဲများစွာကိုခံခဲ့ရတဲ့သူ၊ သူက ရိုးရိုးကလေးတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းနဲ့ ဘာမှမဆိုင်တဲ့ ကလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ရင်တောင် မင်း ဒီလိုပစ်ထားလို့ မရဘူး၊ တစ်ခုခုဖြစ်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ ? မင်း ဘယ်လို တာဝန်ယူမလဲ ? ဖူစစ်ကျင်း၊ မင်းရဲ့ ကိုယ်ချင်းစာ တရားက ဘယ်မှာလဲ ? အကုန် ခွေးတွေစားသွားပြီလား"

"အဲ့ဒီတုန်းက မင်းကိုမွေးဖို့ မင်းရဲ့မား သွေးအဆင်းများပြီး သေလုနီးပါးဖြစ်ခဲ့ရတာ၊ ဒီနှစ်တွေအတွင်း သူ့ ကျန်းမာ ရေးကမကောင်းခဲ့ဘူး၊ အခု မင်းက သူ့ကြောင့်အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ကိုဒေါသထွက်ပြီး သူ့ကို ကုမ္ပဏီမှာတစ် ယောက်တည်း ထားခဲ့တယ်... မင်း..."

ဖူဟန်သည် သူ့ လက်ညှိုးမှာ တုန်ယင်နေလျက် ဖူစစ်ကျင်း ၏ခေါင်းကို ထိုးပြသည်၊ ဒေါသကြောင့် စကားပင်မပြောနိုင်ဖြစ်နေရသည်။

"ထွက်သွား! ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာနဲ့"

"ပါး..."

သူ့ဖခင်၏ မေးခွန်းများကြောင့် ရှက်ရွံ့သွားသောဖူစစ်ကျင်းသည် သူ့ မျက်နှာကိုဖုံးကာ ခေါင်းငုံ့လိုက်ပြီး ဖခင်ဖြစ်သူ အကြည့်အားရင်မဆိုင်ရဲပေ။

အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်းက ယီယီကြောင့် မဟုတ်ပေ၊ သူမသည် အများဆုံးပြည့်တန်ဆာတစ်ဦးသာ။ သို့ သော် ဖူစစ်ကျင်းသည် သူ့ ရောဂါအကြောင်းကို သူ့ မိသား စုကိုမပြောရဲချေ။

ထို့ကြောင့် သူ လုပ်နိုင်သမျှမှာ အားပျော့စွာတောင်းပန်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်– "ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်"

"တောင်းပန်တာက အလုပ်ဖြစ်ရင် မင်း မားကို ပြန်ခေါ်လာပေးနိုင်မလား"

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ဖူဟန်သည် ၎င်းကိုလက်မခံခဲ့ပေ။ သူသည် သူ့သားအကြီးဆုံးကို အလွန်ပင် မရင်းနှီးသော အကြည့်ဖြင့်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့ အေးစက်ပြီး အာဏာ ရှင်ဆန်ဆန်လွှမ်းမိုးမှုတို့က သူ့အား ဖိအားပေးနေပြီး သူ့ ခါးကို ကွေးညွှတ်လုနီးပါးဖြစ်စေသည်။

ဖူမိသားစုနေအိမ်ရှိလေထုသည် အနိမ့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေစဉ် တံခါးဝမှ သရော်သောအသံတစ်ခုက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်မှုအားဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

"အခုမှ သားကို ထုတ်ကြွားတတ်ပြီလား ? အဲ့မတိုင်ခင်က မင်းကော ဘယ်မှာလဲ"

လူတိုင်း မသိစိတ်ဖြင့် သူတို့ခေါင်းများကို လှည့်လိုက်ကြပြီး မထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ကူးလန်ကို တံခါးအပြင်ဘက်ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချင်ချင့်အား ရှာဖွေရန်အတွက် လူတိုင်းတစ်ရက်နှင့် တစ်ညလုံးမအိပ်ခဲ့ကြသဖြင့် သူတို့၏ပုံပန်းသဏ္ဌာန်သည် အနည်းနှင့်အများ ပုံပျက်နေသည်။

သို့သော် ကူးလန်သည် အထူးသဖြင့်စုတ်ပြတ်နေပုံရသည်၊ ၎င်းသည် ဒုက္ခသည်စခန်းမှ ထွက်ပြေးလာသူကဲ့သို့ဖြစ်နေ သည်၊ သူ့ ပုံမှန်အသေးစိတ်ကျကျ ဝတ်စားဆင်ယင်ထားသော၊ ဒေါင်းငှက်ကဲ့သို့ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် အလွန်တရာမှ ကွာခြားလှသည်။

ထို့ပြင် ၎င်းသည် ပိုးမွှားကြောက်တတ်သူတစ်ဦးပင်။

သို့သော် ယခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ချွေးများနှင့် ရောနှောထားသော ဖုန်မှုန့်အကွက်ကြီးများကပ်ငြိနေပြီး ညစ်ပတ် သောအမှတ်အသားများဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို သူ ဂရုမစိုက်ခေိ။

သူ့ လက်ထဲရှိ ပန်းရောင်ယုန်အိတ်ကိုသာ သန့်ရှင်းသော ပိုးပဝါဖြူဖြင့် ဂရုတစိုက်ပတ်ထားသည်။

"အဲ့ဒါ ချင်ချင်ရဲ့အိတ်"

ဖူစစ်ချန်သည် အိတ်ကို ချက်ချင်းမှတ်မိလိုက်သည်။

သူ ယခင်က ချင်ချင့်ထံ ၎င်းကိုမြင်ဖူးသည်။

ယုန်နားရွက်ပေါ်ရှိ အစိမ်းရောင် ပန်းပွင့်ဆံညှပ်သည် အလွန်ရုပ်ဆိုးသောကြောင့် နက်နဲသော အထင်အမြင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။ အလှအပကိုလိုက်စားသော ကာတွန်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဖူစစ်ချန်မျက်လုံးများသည် ၎င်း၏ ရုပ်ဆိုးမှုကြောင့် သိသိသာသာပင် စွန်းထင်းခဲ့ရသည်။

"ချင်ချင်ရဲ့ အိတ်" ဟူသော အဓိကစကားလုံးကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ဖူမိသားစုမှ အမျိုးသားများအားလုံး ကူးလန်ကိုဝိုင်းရံရန် အလျင်အမြန်ပြေးထွက်လာကြသည်။

"မင်း အိတ်ကို ဘယ်မှာတွေ့တာလဲ" ဖူဟန် စိုးရိမ်တကြီး မေးသည်။

"ချင်ချင်ကို တွေ့ပြီလား" ဖူစစ်ကျင်း မျက်လုံးများလင်းလက်သွားသည်၊ မျှော်လင့်ချက် ရုတ်တရက်ရရှိသော အကူအညီမဲ့သူတစ်ဦးကဲ့သို့နှယ်။

"မတွေ့ဘူး"

ကူးလန် စကားများသည် ဖခင်နှင့် သား၏မျှော်လင့်ချက်များကို ပျက်စီးစေသော်လည်း နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် ကောင်းသည် မကောင်းသည် နှစ်ခုစလုံးပါဝင်သော သတင်းကို ယူဆောင်လာသည်။

"ငါ ဒီအိတ်ကို မြို့ဟောင်းက လမ်းတစ်ခုမှာတွေ့တာ၊ မြို့ တွင်း စောင့်ကြည့်ကင်မရာအရ အာကျင်းရဲ့ကုမ္ပဏီကနေ ထွက်သွားပြီးနောက် ချင်ချင် တောင်ဘက်ကိုဦးတည်သွားပြီး မသိစိတ်နဲ့ မြို့ဟောင်းထဲကိုဝင်သွားခဲ့တယ်၊ အဲဒီမှာ သူ ပျောက်သွားတယ်၊ အခုလေးတင် ရဲတွေလည်း အဲဒီဧရိယာမှာ ကလေး ငါးယောက်ထပ်ပျောက်နေတယ်၊ ပြန်ပေးဆွဲခံရတယ်လို့ သံသယရှိတယ်လို့ သတင်းပို့တယ်"

ပြန်ပေးဆွဲခံရတယ်!

လူတိုင်းသည် လေးလံသောတူဖြင့် ရိုက်နှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ချင်ချင် အမှန်ပင်ပြန်ပေးဆွဲခံရပါက သူမ ရင်ဆိုင်ရမည့်အရာကို သူတို့ စိတ်ကူးကြည့်ရန်ပင်မရဲပေ။ သူတို့ မတွေးချင်ကြသော်လည်း ပြန်ပေးဆွဲခံရသော ကလေးများကို လူကုန်ကူးသူများက ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခြင်း၊ ခြေလက်များ ဖြတ်တောက်ခံရပြီး တောင်းရမ်းခိုင်းခြင်း သို့မဟုတ် ကလေးလုပ်သားများအဖြစ် ညစ်ပတ်သော နေရာများသို့ ရောင်းချခံရခြင်း စသည်တို့၏ဆိုးရွားသော ဘဝများအကြောင်း သူတို့ မတော်တဆဖတ်ခဲ့ဖူးသော သတင်းများက သူတို့စိတ်ထဲတွင် တစ်ဖန်ပြန်ပေါ်လာသည်။

ဖူစစ်ကျင်းသည် ရုတ်တရက်မြေပြင်ပေါ်သို့ ပုံလဲကျသွားပြီး သူ့လက်များသည် ဆံပင်များကိုဆုပ်ကိုင်ထားကာ လုံးဝပြိုလဲသွားသည်။

"ကော..."

ဖူစစ်ချန် တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြောသည်၊ သူ့ လက်များသည် ထပ်ခါတလဲလဲ ဆုပ်လိုက် ဖြည်လိုက်လုပ်နေပြီး၊ မည်သို့ တုံ့ပြန်ရမည်ကို မသေချာသေးပေ။

သူ သူ့ အစ်ကိုကို မုန်းသင့်လား ?

သို့သော် သူ့ အစ်ကိုသည် ယခုပင် အလွန်ခံစားနေရသည်။ သူ ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်နိုင်မှာလဲ ?

သို့သော် သူ မမုန်းဘူးဆိုရင် သူ ယခုမှစ၍ မိခင်မဲ့ကလေးတစ်ဦးဖြစ်သွားပေရော့မည်...

ကလေးနှစ်ဦးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဖူဟန်နှင့် ကူးလန်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် ပိုမိုတည်ငြိမ်ကြသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို ဖူဟန်သည် သူ့ဖုန်းကို ကောက်ယူပြီး နက်နဲသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကိုခေါ်လိုက်သည်။

"ဟလို၊ ငါပါ၊ မင်းရဲ့ အကူအညီနဲ့ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ လိုတယ်..."

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု အလျင်အမြန်ချိတ်ဆက်သွားသည်၊ အခြားတစ်ဖက်မှ ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဖူဟန့်တောင်းဆိုချက်ကို တိတ်တ ဆိတ် နားမထောင်မီ တိုင်တန်းစကားရေရွတ်သည်။

သို့သော် သူ လန့်နိုးသွားသည်–

"မနေ့ကမြို့ဟောင်းထဲကို ဝင်ထွက်သွားတဲ့ ယာဉ်အားလုံးကို ရှာပေးလို့ရမလား ? ဒီလောက်များတဲ့ ယာဉ်အသွား အလာကို ဘယ်လိုခြေရာခံနိုင်မှာလဲ ? မင်း ရူးနေတာလား"

"အားလုံးကို စစ်ဆေးဖို့မလိုဘူး၊ မနေ့ည ၈ နာရီကနေ နောက်နေ့ မနက်အထိ ဝင်ထွက်သွားတဲ့ ယာဉ်တွေရဲ့ အချက်အလက်တွေကိုပဲ စုံစမ်းပေး"

ချင်ချင်သည် ဤကာလအတွင်း စောင့်ကြည့်ကင်မရာမြင် ကွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ရဲများသည် မြို့ဟောင်းအတွင်းရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များ ဝင်ထွက်မှု စောင့်ကြည့်ခြင်းကိုကိုင်တွယ်နေကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဖူဟန်နှင့် သူ့ အဖွဲ့သည် စိတ်ပူစရာမလိုပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ယာဉ်အချက်အလက်များကို စစ်ဆေးရန် သူတို့အာရုံကို ပြောင်းလိုက်ကြသည်။

ကလေးခြောက်ယောက်ကိုပြန်ပေးဆွဲခြင်းသည် အလွန် ထင်ရှားသော ပစ်မှတ်ဖြစ်သည်။

သူတို့သည် ကလေးများနှင့်အတူ လမ်းပေါ်တွင် ရိုးရိုးရှင်း ရှင်းလမ်းလျှောက်နေပါက ရဲများ အလွယ်တကူမြင်တွေ့နိုင်သည်။

သို့သော် ရဲများက မည်သည့် အလားတူ ပစ်မှတ်ကိုမျှမတွေ့ရသေးခြင်းက ကလေးများသည် ကားတစ်စီးထဲတွင် ဝှက်ထားခံရနိုင်ခြေ အလွန်များကြောင်းဆိုလိုသည်။

သူတို့သည် မြို့ထဲတွင်ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ယာဉ်ကိုခြေရာခံပြီး ချင်ချင့်အားအမြန်ဆုံးရှာဖွေရမည်။

"ခဏလေး"

ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု မပြတ်တောက်ခဲ့ပေ၊ အခြားတစ်ဖက်မှ လျင် မြန်စွာ စာရိုက်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆယ်မိနစ်ပင်မကြာမီ အဖြေပြန်ရောက်လာသည်။

"တွေ့ပြီ၊ မင်း ကံကောင်းတယ်၊ အဲ့ဒီညက မြို့ဟောင်းထဲကို ဝင်ထွက်တဲ့ကား သိပ်မများဘူး၊ ဆယ့်ခုနစ်စီးပဲ ရှိတယ်– ထရပ်ကားသုံးစီး၊ ဗန်ကားတစ်စီး၊ ကျန်တာတွေက ကားသေးလေးတွေ"

"အချက်အလက်တွေ ပို့လိုက်ပါ"

"ကောင်းပြီ၊ ငါ့ကို သေချာပေးဖို့ မမေ့နဲ့"

"မင်းကို မတရားမလုပ်ပါဘူး"

သူ့ အီးမေးလ်တွင် မက်ဆေ့ချ်တစ်ခုပေါ်လာသည်။ ဖူဟန်သည် ၎င်းကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အစောပိုင်း သူ ချွတ်ထားသောကုတ်အင်္ကျီကို ကောက်ယူကာ ထွက်ခွာရန် လှည့်လိုက်သည်။

ဤအရာကို မြင်သောအခါ ကူးလန်သည် အလျင်အမြန် နောက်မှလိုက်သွားသည်။

"ဘယ်သွားမလို့လဲ"

"ယာဉ်ထိန်းရဲစခန်း"

ကားပိုင်ရှင်များ၏ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်များကို ခွင့် ပြုချက်မရှိဘဲ စုံစမ်းခြင်းသည် တရားမဝင်ဖြစ်ပြီး ပုဂ္ဂလိက နည်းလမ်းများသည် နိုင်ငံတော်မှအမိန့်ပေးထားသော အေဂျင်စီများ၏အရှိန်နှင့် ထိရောက်မှုအား ဘယ် တော့မှမယှဉ်နိုင်ပေ။

ရဲစခန်းရှိလူများစွာက ၎င်းသည် အဓိကအမှုတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ခံစားမိကြပြီး တာဝန်ယူထားသော စုံထောက်များအားလုံးသည် ၎င်းကို အလွန်အလေးအနက်ထား ဆောင်ရွက်ကြသည်၊ မည်သူမျှ ပေါ့ဆရန်မရဲပေ။

ဖူနှင့် ကူးမိသားစုတို့၏တက်ကြွသော ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အမှု၏တိုးတက်မှုကို ထိရောက်စွာအရှိန်မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။

မကြာမီတွင် ရဲများသည် သံသယအရှိဆုံး ယာဉ်သုံးစီးကို ဖော်ထုတ်ခဲ့ပြီး ဂြိုဟ်တုစောင့်ကြည့်စနစ်များကို အသုံးပြု ၍ ၎င်းတို့၏လှုပ်ရှားမှုများကို ခြေရာခံစပြုသည်။

လမ်းတစ်ဝက်တွင် ယာဉ်တစ်စီးကိုဖယ်ထုတ်လိုက်ရာ နောက်ဆုံး နှစ်စီးသာကျန်တော့သည်– ဗန်ကားနှင့် အလတ်စား ထရပ်ကား

"ခွဲလိုက်"

နှစ်ခုစလုံးကို မဖယ်ထုတ်နိုင်သောကြောင့် သူတို့အားလုံးကိုဖမ်းဆီးရန် ဆုံးဖြတ်သည်။

လူကုန်ကူးမှု ပါဝင်သောကြောင့် နောက်ထပ် နှောင့်နှေးမှု တစ်ခုကပင် ပြန်လည်ပြင်ဆင်၍မရသော ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။

ရဲများသည် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ခွဲလိုက်ကြပြီး ဖူဟန်နှင့် ကူးလန်တို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ဖက်စီကိုလိုက်ရန် တိတ်တဆိတ် သဘောတူလိုက်ကြသည်။

ဖူဟန်သည် ထရပ်ကားကိုခြေရာခံသော အဖွဲ့ကို လိုက်ရန် ရွေးချယ်ပြီး ကူးလန်ကမူ ဗန်ကားကိုလိုက်သည်။

အမျိုးသားနှစ်ဦးသည် ရဲကားထဲထိုင်လိုက်ကြပြီး အတူတ ကွစတင်ထွက်ခွာကြသည်၊ နှစ်ဦးစလုံး မသိစိတ်ဖြင့် သူတို့၏လက်များကို ဆုပ်ထားကြပြီး ချင်ချင့် ဘေးကင်းရေးအတွက် ဆုတောင်းနေကြသည်။

-

"ဟူး... ဟူး..."

ချင်ချင်သည် အသက်ရှူရုန်းကန်နေရပြီး နျန်ကောင်းက သူမကိုဆွဲခေါ်ရင်း ပြေးနေကြသည်။

နောက်ဘက်မှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ မီးရောင်များက သူတို့ပတ် လည်တွင် ဝေ့ဝဲနေပြီး မမြင်နိုင်သောဖိအားကိုဖန်တီးထား သည်။

အရပ်ရှည်သော၊ ရန်လိုသည့်ပုံရိပ်သည် မှောင်မိုက်ထဲတွင် ပုံပျက်နေပြီး ချင်ချင်အား သူ့အား မိစ္ဆာတစ်ကောင်မှ လိုက်နေသည်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှားဖြစ်စေသည်။

"မင်းတို့ ငမိုက်သားလေးတွေ၊ အဲ့ဒီမှာ ရပ်လိုက်စမ်း! မပြေးနဲ့!"

လူကုန်ကူးသူသည် အသက်ရှူသံပြင်းထန်နေပြီး ကလေးနှစ်ယောက်သည် ဤမျှလျင်မြန်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

သူ ဒေါသတကြီးကျိန်ဆဲသော်လည်း သူ့အရှိန်သည် မဆိုင်းမတွ တိုးမြှင့်သွားသည်။

အရွယ်ရောက်ပြီးသူများ ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့သည် ကလေးများထက် အရပ်ပိုရှည်၊ ခြေလှမ်းပိုကျယ်ပြီး ခွန်အားပိုကြီးသည်။

သူတို့ကြားမှ အကွာအဝေး တဖြည်းဖြည်း နီးကပ်လာသည်...

အခွင့်အရေးကို အမိအရယူလိုက်ပြီး လူကုန်ကူးသူသည် ရုတ်တရက် လက်လှမ်းထုတ်လိုက်ပြီး နောက်ကျကျန်နေသော ချင်ချင်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်!

"အား—! လွှတ်! အစ်ကို နျန်ကောင်း၊ ကူညီပါ..."

ချင်ချင်သည် သူ့ကော်လာကို ရုတ်တရက် တင်းကျပ်သွားသည်ကို ခံစားလိုက်ရပြီးနောက် သူ့ခြေထောက်များသည် လေထဲတွင် တွဲလောင်းကျန်နေသည့် အားပြင်းသော ဆွဲတင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။ ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူမ ရုန်းကန်ပြီး အကူအညီအတွက်အော်ဟစ်သည်။

"ညီမလေး ချင်ချင်!"

ချင်ချင် ဖမ်းမိသွားသည်ကိုသိလိုက်သော နျန်ကောင်းသည် သူမကို ကယ်တင်ရန် ချက်ချင်းလှည့်ပြန်လာသည်။

သူ ရဲရင့်စွာ ရှေ့သို့ ခုန်ဝင်ပြီး ပြန်ပေးဆွဲသူ၏လက်မောင်း ကို ကိုက်လိုက်ရာ ပြန်ပေးဆွဲသူသည် နာကျင်မှုကြောင့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဆုပ်ကိုင်မှုကိုလွှတ်လိုက်သည်။

လွတ်မြောက်သွားသော ချင်ချင်သည် မြေပြင်ပေါ်သို့လဲ ကျသွားပြီး သူ့ ဒူးသည် နာကျင်နေသော်လည်း နျန်ကောင်းက သူမကို ဆွဲထူလိုက်သည်။

ထိုနှစ်ဦး ထပ်မံပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း နာကျင်မှုကြောင့် စိတ်ဆိုးနေသောပြန်ပေးဆွဲသူသည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားပြီး သူ့ လက်ရှည်ဖြင့် ကလေးနှစ်ဦးလုံးကို ချောက်ကမ်းပါးဆီသို့ လှဲချလိုက်သည်။

—အောက်ဘက်တွင် ချောက်ကမ်းပါးဖြစ်သည်!

လူကုန်ကူးသူများက သူတို့ကိုဝှက်ထားရန် အသုံးပြုခဲ့သော စွန့်ပစ်ထားသော စက်ရုံသည် တောင်ကုန်း၏ အလယ်တွင် အမှန်တကယ်ဆောက်လုပ်ထားမည်ဟု မည်သူမျှ မမျှော်လင့်ခဲ့ပေ။

စက်ရုံမှအပြင်လောကသို့ ဦးတည်သော လမ်းများမှာကွေ့ ကောက်ကာ ခွေနေသောနဂါးနှင့်တူသည့် ရှည်လျားသော တောင်ပေါ်လမ်းနှင့် အခြားပိတ်ထားသော လမ်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

ဤလမ်းသည် မူလက ယာဉ်သွားလာနိုင်သော်လည်း ၎င်း ၏ ဒီဇိုင်းညံ့ဖျင်းမှုကြောင့် အန္တရာယ်ရှိသော အကွေ့များစွာ ပါဝင်ပြီး အားဖြည့်ထားသော သံလက်ရန်းများမရှိခြင်းကြောင့် နှစ်စဉ်မတော်တဆမှုများ မကြာခဏ ဖြစ်ပွားခဲ့ရာ နောက်ဆုံးတွင် ဒေသအစိုးရကပိတ်ပစ်ခဲ့သည်။

ချင်ချင်နှင့် သူ့ အဖော်များသည် ထွက်ပြေးရန် ဤလမ်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသော်လည်း မထင်မှတ်ဘဲ လူကုန်ကူးသူများနှင့် ရုန်းကန်နေစဉ် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး လမ်းပေါ်မှလှဲချခံလိုက်ရပြီး ချောက်ကမ်းပါးပေါ်မှ ပြုတ်ကျသွားခဲ့သည်။

လူကုန်ကူးသူသည် သူ့ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်ရပ်က ကလေးနှစ်ယောက်အား သေစေလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားသည်မှာရှင်းနေသည်။

သူ့ မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေသည်၊ သူ့ခြေထောက်များ တုန်ယင်နေပြီး သူ့ မျက်လုံးများသည် တောင်၏ဗလာ ကျင်းနေသော အောက်ခြေကို အသိစိတ်မဲ့စွာစိုက်ကြည့်နေသည်၊ တောင်လေ၏ဝမ်းနည်းဖွယ် အော်ဟစ်သံသာ ကျန်ခဲ့သည်။

အလျင်အမြန်ပြုတ်ကျနေသည်၊ ပြင်းထန်သော လေက သူမ နားထဲတဝီဝီမြည်နေသည်၊ ချင်ချင့် စိတ်ထဲထိတ် လန့်မှုကြောင့် လုံးဝဗလာဖြစ်သွားသည်။ ပုံရိပ်များနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်များစွာသည် သူ့မျက်လုံးများရှေ့တွင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲဖြတ်ပြေးနေပုံရသည်။

ဖူဟန်၊ ကူးလန်၊ ဖူစစ်ကျင်းနှင့် ဖူစစ်ချန်တို့၏ ပုံရိပ်များရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ်ရင်းနှီးသော မျက်နှာရှိသော လူငယ်တစ်ဦးပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် အလွန်ငယ်ရွယ်သော မိန်းကလေးဖြစ်ပြီး တက်ကြွပြီး လင်းလက်နေကာ သူမသည် သူ့အား ချိုသာစွာပြုံးပြနေပြီး ချစ်ခင်စွာခေါ်နေသည်–

"နတ်ဘုရားမေမေ"

"ဒုန်း!"

သူမ ခန္ဓာကိုယ် မြေပြင်ပေါ်သို့မထိမီ တစ်စုံတစ်ခုက သူမကိုခဏတာ ဖမ်းမိပြီး သူမ၏ကျဆင်းမှုကို နှေးကွေးစေ သည်။

ချင်ချင်သည် လဲကျမှုကြောင့် ထိတ်လန့်သွားသည်၊ ကြယ်ငယ်လေးများနှင့် ငှက်ငယ်များစွာသည် သူမ၏ခေါင်းပတ်လည်တွင် ပတ်နေပုံရသည်။

သူမသည် ထိုနေရာတွင် ခဏတာမိုက်မဲပြီး ချစ်စရာကောင်းသောပုံစံဖြင့် လဲလျောင်းနေပြီးမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထထိုင်သည်။

လှုပ်ရှားမှုသည် အနည်းငယ်ခက်ခဲသည်။

ချင်ချင် ပြင်းထန်စွာဒဏ်ရာရသောကြောင့် မဟုတ်ဘဲ သူမအောက်ရှိ အရွက်ထုထည်သည် အလွန်ထူထဲသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ချင်ချင်၏ခြေတိုလေးနှစ်ချောင်းသည် ၎င်းထဲတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းမြှုပ်နေပြီး ထွက်လာရန် အလွန်ခက်ခဲစေ သည်။

"အွတ်... အွတ်..."

သူမ ဘေးနားမှ တိုးတိုးလေးရုန်းကန်နေသောအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ချင်ချင်သည် မသိစိတ်ဖြင့် သူ့ခေါင်းကို လှည့်ကြည့်သော်လည်း ဘာမှ မမြင်ရပေ။

အခြားနည်းလမ်း မရှိပေ၊ ၎င်းသည် ညဖြစ်နေသေးပြီး လရောင်ခြည်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်များကြောင့် လုံးဝပိတ်ဆို့နေသည်။ အလင်းမရှိဘဲ ဘာမှ မမြင်ရခြင်းသည် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေး သူ့ စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားစဉ် တောက်ပ သော အလင်းရောင်တစ်ခုက သူ့ မျက်လုံးများရှေ့တွင် ရုတ်တရက် လင်းလက်လာသည်။

ရင်းနှီးသော ဓာတ်မီးရောင်သည် ချင်ချင်ကို လန့်သွားစေပြီး သူ့ နှလုံးသား တဖန်ပြန်ခုန်သွားရသည်။ ထို့နောက် အရွက်များစွာကို ဘေးသို့တွန်းဖယ်လိုက်ပြီး ရှုပ်ပွနေသော ခေါင်းငယ်လေးတစ်လုံးပေါ်လာသည်။

"ဖူး... ငါ အသက်ရှူကျပ်နေပြီ!"

"!!!"

ချင်ချင်သည် သူ့ နှုတ်ခမ်းများမှထွက်တော့မည့် အော်ဟစ် သံကိုမျိုချလိုက်သည်။

မည်သူဖြစ်သည်ကို မှတ်မိပြီးနောက် သူမ အလျင်အမြန် တွားသွားကာ နျန်ကောင်းကို သူ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ပုံနေသောအရွက်များကို ဂရုတစိုက်ဖယ်ရှားပေးလိုက်သည်။