🍼 Chapter 22 🍼 Qingqing Meets Her White Moonlight

ထမင်းဘူးအတွင်း၌ လှပသေသပ်စွာ ထုပ်ပိုးထားသော ကိတ်မုန့်နှစ်ခုအား သေသပ်စွာစီထားသည်—ဒူးရင်းသီးမီလ်းဖေ (durian mille-feuille)

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ? ဒူးရင်းသီးက အရမ်းအရသာရှိတာ! ဒါ အသီးအနှံတွေရဲ့ဘုရင်ပဲ!"

ဒူးရင်းသီးချစ်သူများသည် ၎င်း၏ဂုဏ်သိက္ခာကိုကာကွယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာနေကြသည်။

"အင်း၊ အရသာရှိတယ်၊ အရသာရှိတယ်"

ချင်ချင် ခေါင်းလေးကို ညိတ်ကာသဘောတူသည်။

ရှင်းနေသည်မှာ ချင်ချင်သည် ဒူးရင်းသီး ကြိုက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း ဖူဟန်နှင့် ဖူစစ်ကျင်းတို့ကမူ ၎င်းအား ရွံရှာနေကြသည်။

ဒူးရင်းသီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဖခင်နှင့်သားနှစ်ဦးစလုံးသည် တစ်ဦးကို တစ်ဦးရွံရှာသော အကြည့်များပေးသော်လည်း ချင်ချင်ရှိနေသောကြောင့် ၎င်းကို အလွန် အထင်အရှားပြသ၍မရပေ။

ဤအခွင့်အရေးကိုယူကာ ဖူစစ်ချန်သည် ဒုက္ခပေးရန် သွေးဆောင်ခံရသော်လည်း ဖူဟန်၏အေးစက်သော အကြည့်တစ်ချက်က သူ့အား ချက်ချင်းပျက်ယွင်းသွား စေသည်။

သူသည် သူ့ကော အားရှုပ်နိုင်သော်လည်း သူ့ ဖခင်၏ အာဏာကိုမူ စိန်မခေါ်ရဲပေ။

နောက်ဆုံးတွင် ဒူးရင်းသီး မီလ်းဖေထမင်းဘူးနှစ်ဘူးစလုံးသည် ဖူစစ်ချန်ထံရောက်ရှိသွားသည်။ ချင်ချင် အချို့စားချင်သော်လည်း ဖူဟန်ကခွင့်မပြုပေ။

ဒူးရင်းသီးသည် အမှန်တကယ် အာဟာရဓာတ်မြင့်မား သော်လည်း အလွန်အကျွံစားသုံးခြင်းသည် ကိုယ်တွင်းအပူကို အလွယ်တကူလွန်ကဲစေနိုင်သည်။

---

အလုပ်ချိန် ပြီးဆုံးခါနီးပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖူဟန်သည် သူ့ သားအကြီးဆုံးအား သူ့နှင့်အတူ အိမ်သို့ စောစောပြန်ခိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

မိသားစုသည် ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ အားလုံး အတူတကွကားတစ်စီးတည်းဖြင့် အိမ်သို့ပြန်လာကြသည်။ သူတို့၏ လုပ် ရပ်များအတွက် "နောင်တရနေသော" ဖူစစ်ချန်ကမူ ကားမောင်းနေရသည်၊ ကိုယ်ရံတော်များသည် အခြားကားဖြင့် လိုက်ပါလာသည်။

ကားသည် ဖူအုပ်စုအဆောက်အအုံမှ ဖြည်းညှင်းစွာမောင်းထွက်လာသော်လည်း ဖူမိသားစုအိမ်သို့ ဦးတည်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။

ရှားပါးသောအခွင့်အရေးကိုယူကာ သူတို့သည် အိမ်မပြန်မီ အပြင်တွင် အတူတကွ ညစာစားရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

"ဟေး ? အဲ့ဒါ အစ်ကိုနျန်ကောင်းပဲ!"

ချင်ချင် ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။ ပြတင်းပေါက်အားထိုးပြပြီး အပြင်ဘက်မှ ရင်းနှီးသော ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကိုလှမ်းဝှေ့ယမ်းပြသည်– "အစ်ကို နျန်ကောင်း... အစ်ကိုနျန်ကောင်း..."

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့ကားသည် လမ်းမပေါ်တွင်မောင်း နှင်နေသည်၊ နျန်ကောင်းသည် စင်္ကြန်လမ်း၏အတွင်းဘက်တွင် ထူးဆန်းသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ လက်ကို ကိုင်ထားခဲ့သည်။

သူတို့ကြား ကြီးမားသော အကွာအဝေးရှိနေကာ၊ ပတ် ဝန်းကျင်ရှိ ယာဉ်ကြောနှင့် ဆူညံသံများက နျန်ကောင်း သည် ချင်ချင့်အော်ခေါ်သံများကို မကြားနိုင်စေရန်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။

"အား... သွားပြီ..."

ချင်ချင်သည် သူ့ မျက်နှာလေးကို ပြတင်းပေါက်နှင့် ဖိကပ်လိုက်သည်၊ နျန်ကောင်း၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို နောင်တရစွာကြည့်နေခဲ့သည်။

သူ့ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ဖူဟန်သည် ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်သို့လှမ်းကြည့်သည်။ သူ့ စိတ်ထဲအတွေးတစ်ခု လင်းလက်သွားသည်။ သူ ရုတ်တရက် မေးသည်– "ချင်ချင်၊ ကျောင်းသွားချင်လား"

သူတို့သည် မူကြိုကျောင်းတစ်ခုကိုဖြတ်လာခဲ့သည်၊ ၎င်းသည် နျန်ကောင်း၏ကျောင်းပင်။

၎င်းသည် ကျောင်းဆင်းချိန်ဖြစ်သောကြောင့် မူကြိုကျောင်းတံခါးဝတွင် နျန်ကောင်းကို တွေ့ရခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုတစ်ခုဖြစ်သည်၊ လုံးဝမမျှော်လင့်ထားသော အရာမဟုတ်ပေ။

ဤရုတ်တရက်၊ နက်နဲသောမေးခွန်းသည် ချင်ချင့် ကျောကိုတောင့်တင်းသွားစေသည်။ သူ ချက်ချင်းခေါင်းကို အားရပါးရခါယမ်းကာ ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းဆန် လိုက်သည်–

"မသွားဘူး၊ မသွားဘူး၊ မသွားဘူး... ချင်ချင် ကျောင်းမသွားချင်ဘူး!"

"သုံးနှစ်ခွဲက မူကြိုသွားလို့ရပြီလား" မူလတန်းကြို ပညာ ရေးကို မသိသော ဖူစစ်ချနမှ အံ့ဩစွာမေးလာသည်။

သူသည် သုံးနှစ်အရွယ်ကလေးများမှာ အိမ်တွင် စားသောက်၊ ကစားရန်သာလိုအပ်သည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။

"မင်း မူကြိုသွားတုန်းက မင်း နှစ်ဆယ့်ခုနစ်လပဲ ရှိသေးတယ်"

အဲ့ဒါ နှစ်နှစ်ကျော်ကျော်ပဲရှိသေးတာလေ။

"ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ပေါ်လစီပြောင်းသွားပြီ၊ ကလေးတွေ မူကြိုသွားဖို့ အနည်းဆုံး သုံးဆယ့်ခုနစ်လရှိရမယ်"

ထိုသည်မှာ အသကိသုံးနှစ်ခန့်ပင်။

"ပါး၊ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်အများကြီး သိနေရတာလဲ"

ဖူစစ်ချန်သည် ဤ ရုတ်တရက် ဗဟုသုတများကြောင့် တုန်လှုပ်သွားသည်။

"မင်းက ငါသားနှစ်ယောက်ကို အလကားမွေးထားတယ်လို့ ထင်နေတာလား" ဖူဟန်သည် သူ့ သားငယ်အား သူ အတွေ့ အကြုံမရှိဘူးဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် အကြည့်ပေးသည်။

သူသည် အမြဲတမ်း ဤမျှ အလုပ်များနေခြင်း မဟုတ်ပေ၊ သူ မည်မျှပင် အလုပ်များနေပါစေ၊ သူသည် သူ့ ကလေး များ၏ကြီးပြင်းလာမှုတွင် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ အမြဲ ပါဝင်ခဲ့သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူသည် သူ့ဇနီးကိုလျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

သူ မကြာသေးမီက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော အချက်အလက်အချို့ကို သတိရမိသောအခါ ဖူဟန့် အမူအရာသည် မှောင်မည်းလာပြီး သူ ထပ်မံတိတ်ဆိတ်သွားပြန်သည်။

ဖူဟန်က သူမကို ကျောင်းခေါ်သွားမည့်အကြောင်း မေ့သွားပုံရသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ချင်သည်လည်း သတိ ထားကာ တိတ်ဆိတ်စွာနေသည်၊ ဖူဟန်၏အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်မိပြီး အဟောင်းသောအကြောင်းအရာကို ပြန် လည် ဆွေးနွေးမည်အား စိုးရိမ်နေရသည်။

မိသားစုသည် ညစာစားမည့် စားသောက်ဆိုင်သို့ ရောက်ရှိသည်အထိ ဖူဟန်သည် ထပ်မံလုပ်ဆောင်မှု တစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်သည်ကို မြင်သောအခါ ချင်ချင်တဖြည်းဖြည်း စိတ်သက်သာရာရလာသည်။

အပြစ်ကင်းသော ကလေးသည် လူကြီးများက သူမကို ခွင့်လွှတ်လိုက်ပြီဟုထင်ခဲ့သည်။

သူမ မသိသည်မှာ သူ ဒဏ်ရာရထားပြီး ကျောင်းသွားရန် အဆင်မပြေသောကြောင့်သာ ဖူဟန်သည် သူ့အားခဏတာ ဖိအားမပေးရခြင်း ဖြစ်သည်။

---

သူတို့ ရွေးချယ်ခဲ့သော စားသောက်ဆိုင်သည် ဈေးကြီး သော၊ အဆင့်မြင့်သော နေရာများမဟုတ်ဘဲ ကောင်း မွန်သော ကန်တုံလက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖြစ်သည်။ အစားအစာများက လတ်ဆတ်ပြီးအရသာရှိသည်။

ကန်တုံသရေစာများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် အရသာ ပေါ့ပါး ပြီး အချိုပွဲများနှင့် အချိုရည်များစွာ ရှိသော ကြောင့် ကလေးများ၏အကြိုက်နှင့် ကိုက်ညီသည်။

မိသားစုသည် သီးသန့်အခန်းငယ်လေးကို ကြိုတင်မှာယူပြီး စက်ဝိုင်းပုံစံအတူတကွထိုင်သည်၊ ကြာရှည်စွာပျောက် ဆုံးနေသော နွေးထွေးမှုခံစားချက်ကို တွေ့ကြုံခံစားကြသည်။

"ပေါက်စီ လိုချင်တယ်!"

ချင်ချင်သည် မီနူးပေါ်ရှိ Custard Pig Bun ကို ချက်ချင်း မြင်လိုက်သည်နှင့် ၎င်းကို အော်ဟစ်တောင်းဆိုသည်။

ဝက်ပေါက်လေး ပုံသဏ္ဌာန်ရှိသော ထိုနူးညံ့သော ပေါက်စီလေးသည် ကလေးများအတွက် တကယ်ဆွဲဆောင်မှုရှိသည်။

"ကောင်းပြီ၊ မင်း မှာချင်တာ မှာ"

ဖူစစ်ချန်သည် မီနူးကို ချင်ချင်အား ပေးလိုက်သည်၊ သူမ ကြိုက်တာ မှာခိုင်းလိုက်သည်။

မည်သို့ပင် ဆိုစေ ကန်တုံဒင်ဆမ်းများသည် ပမာဏနည်း ပါးသဖြင့် သူတို့ သုံးယောက်၊ လူကြီးများဖြစ်သောကြောင့် အလွယ်တကူစားနိုင်သည်။

မကြာမီ စားပွဲတစ်ခုလုံး ဟင်းပွဲများနှင့်ပြည့်သွားသည်။

သို့သော် ချင်ချင်သည် ဝက်ပေါက်စီ အလွန်ပူလွန်းသည် ဟုအထွန့်တတ်ကာ လန်းဆန်းပြီး ချိုမြိန်သော အုန်းသီး ပန်ကိတ်ကို စိတ်ဝင်စားသွားသည်။

ဖူစစ်ချန်သည် အမျိုးသမီးများ မည်မျှပြောင်းလဲလွယ်သည်ကို အံ့ဩ၍ ထပ်ခါတလဲလဲ သက်ပြင်းချသော်လည်း သူ စကားမဆုံးမီ ဝက်သားချိုချဉ် ပေါက်စီတစ်လုံးကို သူ့ ပါးစပ်ထဲ ထိုးထည့်လာသည်။

"မင်း စကားအရမ်းများတယ်၊ စားတာတောင် ပါးစပ်မပိတ်ထားနိုင်ဘူး"

ဖူစစ်ချန် သူ့ အစ်ကိုအပေါ် ရွံရှာမှုသည် ရှင်းလင်းသည်။

သူတို့ ထမင်းတစ်ဝက်သာ စားရသေးစဉ် ဖူဟန်သည် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှု တစ်ခုရရှိပြီး အပြင်သို့ထွက်သွားသည်။

ချင်ချင်သည် ဖူစစ်ကျင်းအင်္ကျီလက်ကိုဆွဲသည်၊ သူမ၏ မျက်နှာလေးသည် ထူးဆန်းသော အမူအရာပြလာသည်– "အာကျင်း၊ ချင်ချင် သေးပေါက်ချင်တယ်..."

"ဟင် ?"

ဖူစစ်ကျင်း အံ့အားသင့်သွားသည်၊ ချက်ချင်း သူ့ ဖခင်ကို ရှာရန် ပတ်ပတ်လည်ကြည့်သော်လည်း ရှာမတွေ့ပေ။ သူသည် ချင်ချင်ကို သူ့တွန်းလှည်းဖြင့် အိမ်သာကိုယ်တိုင် ရှာရုံသာရှိတော့သည်။

စားပွဲထိုးတစ်ဦးကို မေးမြန်းပြီးနောက် သူ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်သာ ဝင်ပေါက်ကိုတွေ့ရှိခဲ့သည်။

သို့သော် ဖူစစ်ကျင်းသည် အမျိုးသမီးအိမ်သာထဲသို့ ဝင်၍ မရနိုင်၊ ချင်ချင်ကို အမျိုးသားအိမ်သာထဲသို့ ခေါ်သွားခြင်းက ပိုမသင့်လျော်ပေ။ သို့သော် သူ့ခြေထောက် ဒဏ်ရာရ နေသောကြောင့် သူမအတွက်အဆင်မပြေပေ၊ ထို့ကြောင့် သူသည် အမျိုးသမီးစားပွဲထိုးတစ်ဦးကို အကူအညီ တောင်းလိုက်ရသည်။

"ချင်ချင်၊ ချင်ချင်က လိမ္မာတဲ့ကလေးလေးဖြစ်ရမယ်၊ စားပွဲထိုးကျဲကျဲ ပြောတာနားထောင်ရမယ်နော်၊ ဟုတ်ပြီလား"

"ဟုတ်ကဲ့၊ နားထောင်ပါ့မယ်"

စိတ်ချစကားရရှိပြီးမှသာ ဖူစစ်ကျင်းသည် ချင်ချင်ကို မချင့်မရဲ ဝင်ခွင့်ပြုသည်၊ သူကတော့ အပြင်မှာစောင့်နေသည်။

သူ အချိန်ကုန်လွန်စေရန် သူ့ ဖုန်းကို စစ်ဆေးနေစဉ် မရဲတရဲ၊ နူးညံ့သော အမျိုးသမီးအသံ တစ်ခုသည် သူ့ဘေးမှ မမျှော်လင့်ဘဲ ထွက်ပေါ်လာသည်– "ဖူစစ်ကျင်း ?"

သူ မသိစိတ်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် လှပသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး သူ့ရှေ့တွင် ရပ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်သည်။

"ပိုင်စစ်ယိ"

သူ သူမ၏ နာမည်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်ရေရွတ်သည်။

ပိုင်စစ်ယိသည် ဖူစစ်ကျင်းအား ဤနေရာတွင် ရုတ်တရက် တွေ့ဆုံရလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ၊ သူမ အနည်း ငယ် အံ့ဩသွားသော်လည်း ဝမ်းမြောက်နေမိသည်။

သူမသည် သူ့ နားနောက်သို့ ဆံပင်တစ်ချောင်းကိုသပ်တင်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာမေးသည်– "ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ"

သူတို့၏မမျှော်လင့်သော တွေ့ဆုံမှုသည် အတော်လေး တိုက်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်။

"ငါ့ မိသားစုနဲ့ ညစာစားနေတာ" ဖူစစ်ကျင်းအမူအရာသည် ပိုလို့ပင် အေးစက်လာသည်။

"မိသားစု စုဝေးပွဲလား" သူမ ဖူစစ်ကျင်း၏မိသားစုအား တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးပုံရသည်။

"ဟုတ်တယ်"

ဖူစစ်ကျင်းသည် အတိတ်ကိုပြန်ပြောင်းပြောပြရန် ဆန္ဒမရှိပုံရသည်ကို သိသောအခါ ပိုင်စစ်ယိသည် သူမ၏ အနည်း ငယ်ပန်းရောင်သမ်းသော နှုတ်ခမ်းများကိုစုချလိုက်ပြီး သူ့ ဖိနပ်ထိပ်များကို မသိစိတ်ဖြင့် ငုံ့ကြည့်သည်။

"ဒီနှစ်ထဲ ဘယ်လိုလဲ..."

"အာကျင်း"

ကလေးဆန်သော အသံတစ်ခုသည် ချက်ချင်းအော်ခေါ်လာသည်၊ ထိုအမျိုးသားကို သူမထံမှ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

ပိုင်စစ်ယိသည် ဖူစစ်ကျင်း ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်ရှိ ကောင်မလေးငယ်လေးထံ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ နူးညံ့သော မျက်နှာသွင်ပြင်ရှိကာ ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး သူမ ဘာဖြစ်နေသည်ကို ညင်သာစွာမေးလိုက်သည်။

"လက်တွေ၊ လက်တွေ၊ ချင်ချင် မမီဘူး"

ချင်ချင် ဘေစင်အား ထိုးပြလာပြီး နာကျင်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လာသည်။

သူမသည် ဘေစင်သို့ရောက်ရန် အရပ်အလွန်နိမ့်နေသော ကြောင့် လက်ဆေး၍ မရခြင်းဖြစ်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်၊ သူ့ ခြေထောက်ကဒဏ်ရာရထားတော့ ကျွန်မ သူ့ကို အလွယ်တကူမ, မနိုင်ဘူး" စားပွဲထိုးမလေး တောင်းပန်သောလေသံဖြင့် ပြောလာသည်။

ချင်ချင် အိမ်သာသုံးရန် ကူညီပေးခဲ့ရသည်မှာ အတော်လေး ခက်ခဲခဲ့သည်၊ အမျိုးသမီးဖောက်သည်တစ်ဦးမှ ကူညီပေးရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ ယခုမူ သူမတစ်ယောက် တည်း ဖြစ်သောကြောင့် ရွှေ့ရန်တွေဝေနေမိသည်။

"ရပါတယ်၊ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စားပွဲထိုးမလေး ထွက်သွားပြီးနောက် ကျေးဇူးတင်ကြောင်းပြသည့်အနေဖြင့် ဘောနပ်စ်အနည်းငယ်ပေးလိုက်ပြီး ဖူစစ်ကျင်းသည် ချင်ချင့်ခေါင်းလေးအား နှစ်သိမ့်စွာ ပုတ်လိုက်သည်။

"ရပါတယ်၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့၊ ငါ မင်းကို ချီပေးမယ်"

သူသည် ချင်ချင်ကို အလွယ်တကူကောက်ချီလိုက်ပြီး ဘေစင်ဆီသို့ခေါ်သွားသည်၊ သို့မှသာ သူမ လက်လေးများကို ကိုယ်တိုင်ဆေးကြောနိုင်မည်ပင်။

ကံကောင်းစွာဖြင့် စားသောက်ဆိုင်၏အိမ်သာ ဘေစင်သည် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး အိမ်သာများကြားတွင် တည်ရှိပြီး သီးခြားနေခုတစ်ခုဖြစ်သည်၊ မဟုတ်ပါက ဖူစစ်ကျင်း အမှန်ပင်ပြဿနာရှိပေမည်။

သူ ချင်ချင်ကို သူ့ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ် ဂရုတစိုက် ပြန်ထားလိုက်စဉ် ပိုင်စစ်ယိ ထပ်မံချဉ်းကပ်လာသည်။

"ဒါက နင့်ဆွေမျိုးရဲ့ ကလေးလား"

အဆုံးတွင် နှစ်ဦးသားအတော်ဆင်တူနေသည်။ သူတို့သွေး သားတော်စပ်မှုမရှိဟု မည်သူမျှယုံကြည်မည် မဟုတ်ပေ။

ပိုင်စစ်ယိသည် ချင်ချင်မှာ ဖူစစ်ကျင်း၏သမီးဖြစ်သည်ဟု မထင်ရခြင်းအကြောင်းရင်းမှာ သူမ သူအား သိသော ကြောင့် ဖြစ်သည်။

ကောင်မလေးသည် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်ခန့် ရှိသည်၊ သူမ လွန်ခဲ့သောနှစ်နှစ်ခန့်က ဖူစစ်ကျင်းနံဘေးတွင် သူမ သာရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုကောင်မလေးသည် ဖူစစ်ကျင်းကလေး မဖြစ်နိုင်ပေ။

သူမသည် ဖူစစ်ကျင်းအား အစောပိုင်းခေါ်ဝေါ် ခဲ့သည်ကလည်း ဤသည်ကိုသက်သေပြနေသည်။

"မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

ပိုင်စစ်ယိ၏မေးခွန်းများကြောင့် စိတ်တိုပုံရသော ဖူစစ်ကျင်းသည် အေးစက်သော မျက်နှာကို ထားရှိလိုက်ပြီး ချင်ချင်ကို သီးသန့် အခန်းသို့ပြန်တွန်းပို့လိုက်သည်။

---

"အာကျင်း၊ အားကျင်း မပျော်ဘူးလား"

ဖူစစ်ကျင်းသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကိုတွန်းသည့် သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် အမြဲလိုဂရုတစိုက်နှင့် နူးညံ့နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ချင်ချင်သည် သူ့ပုံမှန်မဟုတ်သော စိတ်ခံစား မှုများကို ထက်မြက်စွာ သိရှိလိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး"

"ဟုတ်ပါတယ်"

လူကြီးများသည် ကလေးများကို လိမ်ညာရန်အမြဲ နှစ် သက်ကြသည်။

"ဒါပေမဲ့ အရမ်း ထူးဆန်းတယ်..."

ချင်ချင်သည် ရှုပ်ထွေးစွာ သူ့ ခေါင်းကိုကုတ်သည်၊ ဖူစစ်ကျင်း အာရုံစိုက်မှုကိုဆွဲဆောင်လိုက်သည်– "ဘာ ထူးဆန်းတာလဲ"

"အာကျင်းက အဲ့ဒီကျဲကျဲကို မကြိုက်ဘူးလား ? ဘာလို့ သူ့ကို တွေ့တဲ့အခါ မပျော်ရတာလဲ"

ဘီးတပ်ကုလားထိုင်သည် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားသည်။ ဖူစစ်ကျင်း၏ လည်စလုတ်သည် အနည်းငယ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူ့ အကြည့်သည် ချင်ချင်အပေါ် မသေချာမရေရာစွာ ရွေ့လျားသွားသည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ချင်ချင်သည် ဖူစစ်ကျင်းအားကျော ခိုင်းထားသောကြောင့် သူ့ အမူအရာကို မမြင်ခဲ့ရပေ။

သူသည် သူ့ ပါးစပ်ကို ဖွင့်ကာ၊ 'မား' ဟူသော ပုံသဏ္ဌာန်ကို မရေမရာပြုလုပ်သော်လည်း ထွက်လာသည်မှာ– "ဘယ်သူက မင်းကို ငါ ကြိုက်တယ်လို့ပြောလဲ ?"

"ချင်ချင် ကိုယ်တိုင်မှန်းကြည့်တာ !"

အနည်းဆုံး ထိုကျဲကျဲသည် အာကျင်းအား အလွန်ကြိုက်ပုံရသည်။ ချင်ချင့်၏ ပိုင်စစ်ယိအပေါ်အမြင်သည် ဒီလောက်သာဖြစ်သော်လည်း ယိယိနှင့် ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက် သူမသည် တစ်စုံတစ်ဦးအပေါ် သူမ၏ ခံစားချက်များကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် ထုတ်ဖော်ရန်မရဲတော့ပေ။

အထူးသဖြင့် ထိုသူသည် သူမ ဂရုစိုက်သောတစ်စုံတစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်နေနိုင်သောအခါပင်။

သူ အလွန်အကျွံ စဉ်းစားနေမိသည်။

သူ့ တင်းမာသောကျောရိုးသည် ပြေလျော့သွားသည်၊ ဖူစစ်ကျင်းသည် ချင်ချင်အားသီးသန့် အခန်းသို့ဆက်တွန်းပို့လိုက်သည်။

သို့သော် မပြန်မီ သူသည် ချင်ချင်အားလေးနက်စွာ ရှင်းပြ လိုက်သေးသည်။

"ငါ သူ့ကို မကြိုက်တော့ဘူး"

"အရင်က ကြိုက်ခဲ့ဖူးလား" ကလေးသည် အဓိက အချက် ကို ကောင်းကောင်း ဖမ်းဆုပ်နိုင်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ထိုသည်မှာ လူအများအပြား သိထားသောကိစ္စဖြစ်ပြီး ဖုံးကွယ်စရာမရှိသောကြောင့် ဖူစစ်ကျင်း ဖုံးကွယ်မထားပေ။

"ဪ၊ ချင်ချင်လည်း အဲ့ဒီကျဲကျဲကို မကြိုက်ဘူး"

ဖူစစ်ကျင်း၏သဘောထားကို အတည်ပြုပြီးနောက် ချင်ချင်သည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အတွေးများကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုနိုင်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်ကို မကြိုက်ဘူးဆိုရင် သူတို့နဲ့ ဆက်ဆံစရာမလိုဘူး၊ သူတို့က မင်းနဲ့ တကယ်လည်း ဆက်ဆံရေးမရှိတဲ့ လူတွေပဲလေ"

ဖူစစ်ကျင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

သူ့နောက်ရှိ အဖြူရောင်ပုံသဏ္ဌာန်သည် သူမ ပါးစပ်ကို ဖုံးအုပ်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာငိုကြွေးနေသည်ကို သူ မသိလိုက်ပေ။

---

"ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ ကြာနေရတာလဲ"

သီးသန့်အခန်းထဲတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော ဖူစစ်ချန်သည် စားပြီးဖြစ်သည်။

"အရင်က သိတဲ့သူတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပြီး ခဏစကား ပြောနေတာ" ဖူစစ်ကျင်း ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှင်းပြသည်။ ထို့နောက် ချင်ချင်ကို ငုံ့ကြည့်ပြီးမေးသည်။

"ချင်ချင်၊ တခြား စားချင်တာ ရှိသေးလား"

"ကြက်ခြေထောက် လိုချင်တယ်" ချင်ချင်သည် သူမ၏ ရှေ့ရှိ အရိုးထုတ်ထားသော ကြက်ခြေထောက်ကိုထိုးပြ သည်။

ကြက်ခြေထောက်များကို အလွန်နူးညံ့သည်အထိ ချက် ပြုတ်ထားရာ ပါးစပ်ထဲအရည်ပျော်သွားသည်။ ကလေးများနှင့် သက်ကြီးရွယ်အိုများအတွက် အကောင်းဆုံးဖြစ် သည်။

ဖူစစ်ကျင်းသည် ပန်းကန်ခပ်တူကို ကောက်ယူပြီး ချင်ချင်ကိုကြက်ခြေထောက်တစ်ချောင်းနှင့် ပုဇွန်လုံးဖက်ထုပ် တစ်လုံးပေးလိုက်သည်။ သူမအား ပန်းကန်ကိုကိုင်ကာ ကိုယ်တိုင် စားခွင့်ပြုလိုက်သည်။

လူတိုင်းနီးပါး စားပြီးသည်အထိ ဖူဟန် ပြန်မလာပေ။

သူသည် ထပ်မံ စားရန် အစီအစဉ်မရှိသောကြောင့် ဥပဒေကြေးကိုပေးဆောင်ပြီးနောက် သူ့သားနှစ်ယောက်နှင့်အတူ ချင်ချင့်အား တွန်းလှည်းဖြင့်တွန်းကာ အိမ်သို့ပြန်သည်။

ကားသည် ဗီလာထဲသို့ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းဝင်လာပြီး အဓိက အဆောက်အအုံရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

ဖူဟန်သည် ကားထဲမှပထမဆုံးထွက်လာသူဖြစ်ပြီး ချစ်စ ရာကောင်းသော ချင်ချင့်အား ချီထုတ်လိုက်သည်။

ကလေးသည် ပင်ပန်းနေပြီး လမ်းတစ်ဝက်၌ ကားထဲအိပ် ပျော်သွားခဲ့သည်။