🍼 Chapter 27 🍼 Qingqing goes to visit (2)

"ဒါတွေကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ဦး"

"ဒါ ဘာတွေလဲ"

ကူးလန် စာရွက်များကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ တောက်ပ သော အရောင်အသွေးများဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသော မူကြိုကျောင်းကြော်ငြာများကို မြင်လိုက်ရသည်။

"အိုး... ဒါကြောင့် ချင်ချင်ကို အရင် ဖယ်ခိုင်းတာကိုး၊ သူသာ ဒါကိုမြင်ရင် ငိုမှာ သေချာ‌ပေါက်ပဲ" ဟု ကူးလန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါတွေက ငါ လေ့လာထားတဲ့ မူကြိုကျောင်းတွေထဲက အကောင်းဆုံးတွေပဲ၊ ချင်ချင်ြအတွက် တစ်ကျောင်းလောက် ဝိုင်းရွေးပေးပါဦး" ဟု ဖူဟန်က ဆိုသည်။

ချင်ချင်၏ပြန်လည်ထူ‌ထောင်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းမှာပြီးဆုံးလုနီးပြီဖြစ်ရာ နောက်နှစ်ပတ်ဆိုလျှင် လုံးဝနေကောင်းသွားလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ လာမည့် စက်တင်ဘာလအစတွင် အခြားကလေးများနည်းတူ ချင်ချင်တစ်ယောက် ကျောင်းစတက်နိုင်ရန်အတွက် ယခုကတည်းက ကြိုတင်ပြင်ဆင်နေခြင်းဖြစ်ပေသည်။

"အခုက မူကြိုကျောင်းတွေမှာ စမ်းသပ်တက်ရောက်ခွင့်ကာလရှိတယ်၊ ကလေးတွေအနေနဲ့ ကျောင်းတစ်ကျောင်းကို သုံးရက်စီ စမ်းတက်ကြည့်လို့ရတယ်၊ အဆင်မပြေရင် နောက်တစ်ကျောင်း ပြောင်းရွေးလို့ရတယ်၊ အဆင်ပြေပြီဆိုမှ အတည်တကျ စာရင်းသွင်းကြတာပေါ့"

"ချင်ချင်ကရော တစ်ကျောင်းပြီးတစ်ကျောင်း လိုက်စမ်းကြည့်ဖို့ သဘောတူမယ် ထင်လို့လား"

ကလေးဘဝ ချင်ချင့်အကြောင်းကို အသိဆုံးမှာ သူ့တိတိ ကူးလန်ပင်။ စမ်းသပ်တက်ဖို့ နေနေသာသာ ပထမဆုံးတစ်ကျောင်းထဲကို ဝင်ဖို့တောင် ဘယ်လောက်အော်ဟစ်ငိုယိုဦးမလဲဆိုတာ သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။ အရင်တုန်းက အဖွားထင်း သူ့လေးအား ကျောင်းတက်ချင်အောင် မည်သို့ချော့ မော့ခဲ့ပါလိမ့်။

"အဲ့ဒါကြောင့်လည်း မင်းကို အကူအညီတောင်းရတာပေါ့၊ ချင်ချင်က ကျောင်းမတက်ဘဲ အိမ်မှာပဲ ထာဝရနေနေလို့မှမရတာ"

"သူမ အရင်အရွယ်အစားအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားနိုင်ရင်ရော ?"

ကူးလန် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး စူးရှသောအကြည့်ဖြင့် ဖူဟန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဖူဟန်ကလည်း အေးဆေးစွာပင်ပြန်လည်ကြည့်ရှုရင်း— "ဒါဆိုရင်တော့ သူ ပြန်ဖြစ်လာတဲ့အထိစောင့်ရမှာပေါ့" ဟု ဆိုသည်။ ကူးလန် တွေးထားသည့်အတိုင်းပင် သူတို့သည် ချင်ချင်တစ်ယောက် မူလအတိုင်းပြန်မဖြစ်လာနိုင်တော့မည့် အဆိုးဆုံးအခြေအနေအတွက်ပါ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားကြခြင်းဖြစ်သည်။

"ကျွန်တော်နဲ့ ကျဲကြားက အထင်လွဲတာတွေ ရှင်းသွားပြီဆိုတာ ခင်ဗျား သိထားသင့်တယ်"

ကူးလန် စာရွက်စာတမ်းများဆီသို့ အကြည့်ပြန်လွှဲကာ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောချင်တာလဲ"

သူတို့နှစ်ဦးကြားရှိ လေထုမှာ တဖြည်းဖြည်းတင်းမာလာသည်။

"သူက ကျွန်တော့်ရဲ့တစ်ဦးတည်းသော မိသားစုဝင်ပဲ၊ နောက်ဆိုရင်တော့..."

ကူးလန်က သူ့ရှည်လျားသော လက်ချောင်းများဖြင့် စာရွက်အစွန်းကို အသာအယာပုတ်လိုက်ရင်း— "သူ့ကို ဘယ်လိုမတရားမှုမျိုးမှထပ်ပြီး သည်းခံခိုင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါက သူ့ရဲ့ခင်ပွန်းပါ၊ သူ့ကို ဒုက္ခရောက်အောင်ထားလိမ့်မယ်လို့ မင်း တကယ်ထင်နေတာလား"

ဖူဟန် ကူးလန်၏သတိပေးမှုကို ရယ်စရာတစ်ခုလို သဘော ထားကာ ခပ်ပြုံးပြုံးပင်တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူသိမှာလဲ... ခင်ဗျားရဲ့ အရင်ကအကြွေးဟောင်းတွေအကြောင်း ဘယ်သူမှ မသိဘူးလို့ထင်နေတာလား"

ကူးလန် ပုခုံးတွန့်ပြလိုက်သည်။ သူသည် ဖူဟန်၏ ရှင်းပြ ချက်များကို ဆက်လက်နားထောင်ရန် စိတ်မပါတော့ဘဲ စာရွက်တစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်ကာဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်သည်။

"ဒီကျောင်းပဲ ထားလိုက်ရအောင်၊ သူနဲ့အတူ အဖမ်းခံခဲ့ရတဲ့ ကောင်လေးလည်း ဒီကျောင်းမှာပဲတက်နေတာ၊ သိတဲ့သူရှိတာက သူစိမ်းတွေကြားမှာ နေရတာထက် ပိုကောင်းတာပေါ့"

---

ကူးလန် ရွေးချယ်လိုက်သောကျောင်းမှာ မြို့၏ထိပ်တန်းပုဂ္ဂလိကမူကြိုကျောင်းများထဲမှ တစ်ကျောင်းဖြစ်သည်။ ဖူမိသားစုနှင့် ကုမိသားစု အိမ်နှစ်ခုစလုံးနှင့် နီးသည့်အပြင် ဆရာ၊ ဆရာမအင်အားနှင့် ဘာသာစကား သင်ကြားမှုစနစ်မှာလည်း အလွန်ပင်ကောင်းမွန်လှသည်။

ကူးလန် ထွက်ခွာခါနီးတွင် ဖူဟန် သူ့ကိုလှမ်းခေါ်လိုက်ပြန် သည်။

"မကြာသေးခင်က ငါ တချို့အချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းမိထားတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အတည်မပြုနိုင်သေးဘူး၊ အားလုံးသေ ချာပြီဆိုမှ အသေးစိတ်ပြောပြမယ်"

"ချင်ချင်နဲ့ ပတ်သက်တာလား"

"မင်း ကျဲနဲ့ ပတ်သက်တာပါ"

"ကောင်းပြီ... အကူအညီလိုရင် ပြောပါ"

---

မိမိကျောင်းတက်ရတော့မည့် ရက်သတ်မှတ်ပြီးသွားပြီကို လုံးဝမသိရှာသော ချင်ချင်မှာမူ သူ့သူငယ်ချင်း နျန်ကောင်း ဆီသွားလည်ရန်သာ စိတ်အားထက်သန်နေသည်။ စနေ၊ တနင်္ဂနွေနေ့များသည် နျန်ကောင်း ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် အတူတူကစားရန်အကောင်းဆုံးအချိန်ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤရက်သတ္တပတ်တွင် ဖူဟန်နှင့် ဖူစစ်ကျင်းတို့မှာ အလုပ်များသဖြင့် သူ့ကို လိုက်မပို့နိုင်ကြပေ။ ဖူစစ်ချန်မှာမူ သူငယ်ချင်းများနှင့် ချိန်းထားသည်များရှိနေသည်။ ကူးလန်မှာလည်း နိုင်ငံခြားသို့အလုပ်ကိစ္စဖြင့် ထွက်ခွာသွားရမည်ဖြစ်သည်။

ချင်ချင်တစ်ယောက် အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်သွားပြီးငိုတော့မည့်အခြေအနေသို့ ရောက်သွားသည့်အခါ လူကြီးများမှာ အကြံအိုက်သွားကြတော့သည်။

"ဟိုဘက်က ကလေးကိုပဲ ဒီကိုခေါ်လိုက်ရင်ရော ?" ဟု ဖူစစ်ချန် အကြံပြုလိုက်သည်။

အားလုံးက သဘောတူသဖြင့် ဖူစစ်ကျင်း နျန်ကောင်း၏ မိဘများထံသို့ ချက်ချင်းဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ သို့သော် ဖုန်းချလိုက်သည့်အခါ သူ့မျက်နှာအမူအရာမှာ မကောင်းလှပေ။

"ဘာဖြစ်လို့လဲ ? ဟိုဘက်က မိဘတွေက သဘောမတူဘူးလား" ဟု ဖူစစ်ချန်က စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်ပါတော့သည်။

"မဟုတ်ပါဘူး... ဟိုဘက်က ကလေးက စနေ၊ တနင်္ဂနွေမှာ အိမ်စာတွေ အများကြီးလုပ်ဖို့ရှိနေလို့ အပြင်မထွက်နိုင်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကလေးရဲ့အဖေက သူ ဒီအပတ်ပိတ်ရက်မှာ အလုပ်မရှိဘူးတဲ့၊ တကယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ဘက်က အရမ်းအလုပ်များနေရင် ချင်ချင့်ကို သူတို့အိမ်မှာပဲ လာထားလို့ရတယ်လို့ပြောတယ်"

သိုးတစ်ကောင် ကျောင်းတာနဲ့ နှစ်ကောင်ကျောင်းတာ အတူ တူပါပဲဆိုသည့် သဘောမျိုး နျန်ကောင်းဖခင်ဘက်ကပြောလာခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့် ဖူစစ်ကျင်းမှာမူ စိတ်ထဲတွင် တစ်မျိုးကြီးခံစားလိုက်ရသည်။ ရှက်စရာကောင်းသည်မှာ သူတို့မိသားစုဝင်လေးယောက်စလုံး ပေါင်းလိုက်လျှင်ပင် သိုးသူငယ်မလေး ချင်ချင်တစ်ယောက် တည်းကို လုံလောက်အောင် မထိန်းကျောင်းနိုင်ခြင်းပင်။

ချင်ချင့်၏ပူဆာမှုကို မလွန်ဆန်နိုင်တော့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ဖူဟန် သူလေးအား သူငယ်ချင်းအိမ်သို့ သွားလည်ရန် ခွင့်ပြုလိုက်သည်။ သို့သော် လုံခြုံရေးအတွက် သက်တော် စောင့်တစ်ဦး ထည့်ပေးရန်မှာမူမဖြစ်မနေပင်။

ထိုနေ့အတွက် အစီအစဉ်မှာ— ဖူစစ်ချန် သူငယ်ချင်းများနှင့် မတွေ့ဆုံမီ ချင်ချင်ကို နျန်ကောင်းတို့အိမ်သို့ အရင်ပို့ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ညနေပိုင်းတွင် အလုပ်အရင်ပြီးသည့် သူက သူမကိုပြန်ကြိုရန် ဖြစ်သည်။

---

ဖူစစ်ချန်သည် စောစောစီးစီး ချင်ချင်အားတင်ဆောင်၍ နျန်ကောင်းတို့အိမ်သို့မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် သူသည် မေမေကြီးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ တတွတ် တွတ်မှာကြားနေတော့သည်။

"သူများအိမ်ရောက်ရင် ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေးနေရမယ်နော်၊ လူကြီးပြောတာ နားထောင်ရမယ်၊ မဆိုးရဘူး၊ သူများပစ္စည်းတွေကို လျှောက်မကိုင်ရဘူး၊ ပြီးတော့... နားလည်လား"

"အင်း... ချင်ချင် နားလည်ပါတယ်"

ဖူစစ်ချန် ဘာပဲပြောပြော ချင်ချင်ကတော့ ခေါင်းလေးငြိမ့်ကာ အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြန်ထူးနေသည်။ သူမက လိမ္မာသယောင်ဟန်ဆောင်နေသော်လည်း သူ့ စိတ်ကလေး ကမူ နျန်ကောင်းတို့အိမ်သို့ ကြိုတင်ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ယနေ့တစ်နေ့လုံး ပျော်ရွှင်ရတော့မည်ကို တွေးကာ သူမကိုယ်လုံးလေးမှာ ဝမ်းသာအားရဖြစ်နေရှာသည်။ အကယ်၍ ခြေ ထောက်ဒဏ်ရာသာ ပျောက်ကင်းနေလျှင် သူမတစ်ယောက် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ ခုန်ပေါက်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

နျန်ကောင်းတို့ မိသားစုသည် မြို့လယ်ခေါင်ရှိ အဆင့်မြင့် လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုတွင် နေထိုင်ကြသည်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပင် ကူးလန်သည်လည်း ထိုရပ်ကွက်၌နေထိုင်ခြင်းဖြစ် သည်။ အကယ်၍ ကူးလန်သာခရီးမထွက်ပါက ချင်ချင့်အားသူကိုယ်တိုင် ကြိုပို့ပေးရန်ပိုအဆင်ပြေမည်ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့သည် တိုက်ခန်းတွဲများတွင် နေထိုင်ကြခြင်း မဟုတ်ပေ။ ဤရပ်ကွက်တွင် တိုက်ခန်းများအပြင် သီးသန့်ဗီလာအိမ်ရာများလည်းရှိသည်။

နျန်ကောင်းတို့ မိသားစုမှာမူ အကောင်းဆုံးနေရာတွင်ရှိသော ဗီလာအိမ်ရာ၌နေထိုင်ကြသည်။ ထိုအိမ်မှာ တောင်ဘက်သို့ မျက်နှာမူထားပြီး လူလုပ်ရေကန်ကြီးကိုလှမ်းမြင်ရသည့်အပြင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာလည်း စိမ်းစိုသာယာလှသည်။ ထို့ ပြင် ရပ်ကွက်၏ပါဆယ်လက်ခံသည့်နေရာနှင့်လည်းနီးသ ဖြင့် ပစ္စည်းများလက်ခံရာတွင် အလွန်အဆင်ပြေလှပေသည်။