🍼 Chapter 32 🍼 Qingqing's Best Friend

Vol. 4 Ch. 32

စားသောက်ဆိုင်အဝင်ဝတွင် ဖူဟန် အိပ်ပျော်နေသော ချင်ချင်ကို ပွေ့ချီလျက် ကားနားရပ်နေပြီး ကူးလန်အား ကားတံခါးဖွင့်ရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

"နေဦး!" ဟု အနောက်မှ လောလောလောလတ်လတ် အော်ဟစ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကားတံခါးဖွင့်ရန် ပြင်နေသော ကူးလန်လက်မှာ တန့်သွားပြီး သူနှင့် ဖူဟန်တို့သည် ဆိုင်ထဲမှ အပြေးအလွှားထွက်လာသော အမျိုးသမီးကိုလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူမသည် အပြာရောင် ရိုးရာဝတ်စုံချုံဆမ်းနှင့် ရှစ်စင်တီမီတာမြင့်သော ဒေါက်ဖိနပ်ကိုစီးထားသော်လည်း အလွန်မြန်အောင် ပြေးလာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

သူမ ဖူဟန်တို့နား ရောက်လာသည့်အခါတွင်မူ အလှပြင်ထားသော ဆံပင်များမှာ အနည်းငယ် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းကပင် သူမ၏ အလှကို ပိုမိုဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် ပြုလုပ်ပေးနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

"ဟန်ဝေလန် ?"

ကူးလန်က အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။ စားသောက် ဆိုင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်သူက သူတို့နောက်ကို ဘာကြောင့် ရုတ်တ ရက်လိုက်လာရသနည်း။ သူတို့ ထမင်းဖိုးပေးပြီးသားဖြစ်၍ အကြွေးတင်ကျန်ခဲ့စရာအကြောင်းမရှိပေ။

ဟန်ဝေလန်မှာ အပြင်းအထန်ပြေးလာခဲ့သဖြင့် သူ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဒူးပေါ်ထောက်ကာ အမောဖြေနေရသည်။ ခဏအကြာတွင် သူ ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး ဖူဟန်ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ— "ဖူ... ရှင် ချင်ချင်ကို ဘယ်မှာ သွားဝှက်ထားတာလဲ" ဟု ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည်။

"သူ ခရီးထွက်သွားတယ်..."

ဖူဟန် အရင်အတိုင်းပင် အဖြေပေးလိုက်သော်လည်း ဟန်ဝေလန်က ချက်ချင်းစကားဖြတ်ပြောလာသည်။

"တော်စမ်းပါ! အဲ့ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေနဲ့ ဘာမှမသိတဲ့ အပြင်လူတွေကို သွားညာလိုက်၊ ကျမက ချင်ချင်ရဲ့အရင်းနှီးဆုံး သူငယ်ချင်းပဲ၊ ကျမတို့က ညီအမတွေလို ကြီးပြင်းလာတာ၊ သူ ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ ရှင့်ထက် ကျမ ပိုသိတယ်!"

ဟန်ဝေလန်မှာ ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် မျက်နှာလေးမှာ နီမြန်းနေပြီး အလှနတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ ယဉ်ကျေးသူဖြစ်သော်လည်း ယခုမူ ကြမ်းတမ်းသော စကားလုံးများပင် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ သူမ အနောက်က ဝန်ထမ်းမလေးများမှာလည်း ထိတ်လန့်နေကြသည်။

"ချင်ချင်က ဘာစကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ တစ်ယောက် တည်း ခရီးထွက်သွားမယ့်လူ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို တစ်ခုခု ဖြစ်နေတာ သေချာတယ်။"

ဟန်ဝေလန်က သူ့ဖုန်းကို ထုတ်ကာ ချင်ချင်နှင့် နောက်ဆုံး ပြောထားသော Chat History ကို ပြလိုက်ပြီး— "သူ ဘယ်မှာလဲ ? အခုချက်ချင်းမပြောရင် ကျမ ရဲတိုင်လိုက်မယ်" ဟု ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။

ဟန်ဝေလန် ဖုန်းမျက်နှာပြင်တွင် ချင်ချင်လေး လူသားအရွယ်အစား သေးငယ်မသွားမီ ညက ပြောထားသော စကားဝိုင်းများ ပေါ်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဇွန်လ ၁ ရက်နေ့၊ မနက် ၁ နာရီခွဲ နောက်ပိုင်းတွင်ဖြစ်သည်။

ကူးလန် မျက်နှာမှာ ချက်ချင်းပျက်သွားသည်။ သူ ဟန်ဝေလန်၏လက်ကောက်ဝတ်ကို ဆွဲကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ ခေါ်သွားလိုက်သည်။

"မင်းဖုန်းကို ငါ့ကို ပေးကြည့်ဦး"

"နင်က ချင်ချင်နဲ့ ဘာတော်လို့လဲ" ဟန်ဝေလန်က မသင်္ကာစွာဖြင့် ကူးလန်ကို အကဲခတ်သည်။ ကူးလန်သည် သူငယ် ချင်းဖြစ်သူနှင့် အလွန်တူနေသဖြင့် သွေးသားတော်စပ်သူဖြစ်ကြောင်း သူ ရိပ်မိလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်က သူ့ရဲ့ မောင်အရင်းပါ" ဟု ကူးလန်က တိုက်ရိုက်ပြောချလိုက်သည်။

"မောင် ?" ဟန်ဝေလန်က တအံ့တဩ ရေရွတ်ရင်း—

"ချင်ချင်မှာ ဒီလောက်ကြီးတဲ့ မောင်ရှိတယ်လို့ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးပါလား"

ကူးလန်ကတော့ သူ့ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုန်းထဲမှ အကြောင်းအရာများကို အသေးစိတ်စစ်ဆေးနေတော့ သည်။

[စကားဝိုင်းမှတ်တမ်း - ဇွန်လ ၁ ရက်၊ မနက် ၁:၃၅ နာရီ]

ချင်ချင်က သူဌေးမလေး: နင် အိပ်ပြီလား ? ငါ အိပ်လို့မရဘူး

ချင်ချင်က သူဌေးမလေး: ခုတလော ငါ့စိတ်ထဲ တစ်မျိုးကြီးပဲ

လန်လန်က ချမ်းသာချင်တယ်: မအိပ်သေးဘူး၊ ရေချိုးပြီးတာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ? ဟို ရူးကြောင်ကြောင်မိန်းမက ထပ်နှောင့်ယှက်လို့လား ?

ချင်ချင်က သူဌေးမလေး: မဟုတ်ဘူး၊ တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့ကို စောင့်ကြည့်နေသလိုမျိုး ခံစားချက်က အရမ်းသိသာနေလို့...

[ချင်ချင်က သူဌေးမလေး - ထားလိုက်ပါတော့၊ အများကြီးတွေးရင် ခေါင်းကိုက်တယ်]

[ချင်ချင်က သူဌေးမလေး - ငါ့ယောကျ်ား ပြန်ရောက်လာပြီ၊ အိပ်တော့မယ်နော်၊ ဂွတ်နိုက်]

[လန်လန်က ချမ်းသာချင်တယ် - အား! ညကြီးမင်းကြီး လာပြီး ကြွားမနေနဲ့၊ ကန်လွှတ်လိုက်မယ်]

စကားဝိုင်းက ထိုနေရာတွင်ပင် အဆုံးသတ်သွားသော် လည်း အဆိုပါ စာသားအနည်းငယ်မှာပင် အရေးကြီးသော သတင်းအချက် အလက်များစွာပါဝင်နေသည်။ ဟန်ဝေလန်တစ်ယောက် ချင်ချင်အတွက် ဘာကြောင့် ဤမျှအထိ စိုးရိမ်နေရသည်ကို ယခုမှ အားလုံးသဘောပေါက်သွားတော့သည်။

"မင်းပြောတဲ့ 'ရူးကြောင်ကြောင် မိန်းမ' ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ"

အေးစက်ပြီး ခံစားချက်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော အသံတစ်ခုက သူတို့ဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဖူဟန်သည် သူတို့နားသို့ မည်သည့်အချိန်က ရောက်ရှိနေပြီး ဟန်ဝေလန်၏ ဖုန်းထဲက စကားဝိုင်းကို မြင်သွားသည်ကို ကူးလန်နှင့် ဝေလန်တို့ သတိမထားမိလိုက်ကြပေ။

ဖူဟန်သည် အလွန်ပင် ဒေါသထွက်နေမိသည်။ တစ်စုံတစ် ယောက်က သူ့အမည်ကိုအသုံးပြု၍ သူ့ဇနီးအားနှစ်ပေါင်းများစွာ နှောင့်ယှက်နေခဲ့သည်ကို သူ လုံးဝမသိခဲ့ပေ။ နှစ်အနည်းငယ်အတွင်း ချင်ချင် သူ့အပေါ်အေးစက်လာခဲ့ခြင်းမှာလည်း ထို 'ရူးကြောင်ကြောင် မိန်းမ' ကြောင့်များလား။

ဟန်ဝေလန်က သူ သိသမျှကို ထပ်မံပြောပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သိသလောက်တော့ ဖူဟန်နဲ့ ချင်ချင် လက်ထပ်ပြီးကတည်းက သူ့ ဆီကို ခြိမ်းခြောက်စာတိုက်ပစ္စည်းတွေ ခဏခဏရောက်လာတတ်တယ်၊ အဲ့ဒီထဲမှာ... သူ့ယောကျ်ားနဲ့ တခြားအမျိုးသမီးတွေရင်းနှီးနေတဲ့ ဓာတ်ပုံတွေလည်း ပါတယ်၊ တခြား ဘာတွေပါသေးလဲဆိုတာတော့ ချင်ချင်က ကျွန်မကို အကုန်မပြောပြဘူး"

"အခုထိလား ?" ကူးလန်က အံ့ဩတကြီး မေးလိုက်သည်။ ဘယ်လို နာကျည်းချက်မျိုးက လူတစ်ယောက်ကို နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကျော်ကြာ နှောင့်ယှက်ဖို့ တွန်းအားပေးနေတာလဲ ?

"ဟုတ်တယ်"

ဟန်ဝေလန်က လေးနက်စွာခေါင်းငြိမ့်ပြသည်။ သူမသည် ချင်ချင်ကို ရဲတိုင်ရန် အကြံပေးခဲ့ဖူးသော်လည်း တရားခံကို မရှာဖွေနိုင်ခဲ့သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် ကိစ္စမှာ ငြိမ်သက်သွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဖူဟန်သည် သူ့ရင်ခွင်ထဲတွင် အိပ်ပျော်နေသော ကလေးငယ်ကို ပိုမိုတင်းကျပ်စွာ ပွေ့ပိုက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်နေတော့သည်။

"ဒါတွေ ပြောပြပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ချင် ချင်လေး အခု လောလောဆယ် ဘေးကင်းနေတယ်ဆိုတာပဲ ကျွန်တော်ပြောနိုင်ပါတယ်၊ ကျန်တာတွေကိုတော့ အခုအချိန်မှာ မပြောပြနိုင်သေးတာ တောင်းပန်ပါတယ်"

"ရှင်က ဘယ်လို အာမခံနိုင်မှာလဲ" ဟန်ဝေလန်က မယုံကြည်သလိုမေးသည်။

"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ကျွန်တော်က သူ့ ယောကျ်ားမို့လို့ပဲ"

ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းကိုသာထားခဲ့ပြီး ဖူဟန် ကားကိုမောင်းထွက်သွားတော့သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါ ဖူဟန်သည် ချင်ချင့်အားအိပ် ခန်းထဲသို့ အသာအယာချီသွားကာ အိပ်ရာပေါ်တွင် သိပ်လိုက်သည်။ ကလေးမလေးမှာ အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် "ချိုချဉ်..." ဟု တတွတ်တွတ် ပြောနေသည်မှာ အလွန် ချစ်စရာကောင်းလှသည်။

ဖူဟန်သည် ချင်ချင့်ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်စဉ် သူ့မျက်ဝန်းများတွင် နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ သို့သော် သူ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည့်အခါတွင်မူ ထိုနူးညံ့မှုများမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်တည်ငြိမ်သော အမူအရာကအစားထိုးဝင်ရောက်လာသည်။

သူသည် အိပ်ခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ပိတ်ထားသော အခန်းတံခါးတစ်ခု ရှေ့တွင်ရပ်လိုက်သည်။ ဤအခန်းမှာ ချင်ချင် တစ်ခါက ဆော့ကစားရင်း မှားယွင်းစွာဝင်သွားခဲ့ဖူးသော အခန်းပင်။

ဖူဟန်သည် တံခါးလက်ကိုင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်းလှည့်လိုက်သည်။ 'ကလစ်' ခနဲ အသံနှင့်အတူ တံခါးပွင့်သွားသည့်အခါ အခန်းထဲမှ အမှောင်ထုက သိသိသာသာပေါ် ထွက်လာသည်။ အပြင်ဘက်မှ အလင်းရောင်သည် အခန်းထောင့်ရှိ ပါဆယ်ပုံးအချို့ပေါ်သို့ ဖူဟန့် အရိပ်ရှည်ကြီးကို ထိုးကျစေတော့သည်။

"ဦးဦး... ချင်ချင် နို့သောက်ချင်တယ်..."

အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် ချင်ချင်လေးမှာ ထိုင်ရက်ကလေး ဖြစ် လာပြီး သူ့ လက်ကလေးများဖြင့် ဖူဟန်ကို စမ်းတဝါးဝါး ရှာနေမိသည်။ ခဏကြာအောင် ရှာသော်လည်း မတွေ့သည့်အခါ သူမ ပိုနိုးကြားလာတော့သည်။

မျက်လုံးလေးကို အသာအယာဖွင့်ကြည့်လိုက်သည့်အခါမှ အခန်းထဲ သူ တစ်ယောက်တည်းရှိနေပြီး မီးများလည်း ပိတ်ထားသဖြင့် မှောင်မည်းနေသည်ကို သတိထားမိသွားသည်။ ချင်ချင်လေးမှာ နှုတ်ခမ်းလေးကိုတင်းတင်းစေ့ထားရင်း မှောင်ရိပ်ကျနေသော ထောင့်များကိုကြောက် လန့်တကြား ကြည့်နေမိသည်။

အကယ်၍ သူသာ သတိမထားမိပါက ထိုအမှောင်ထုထဲမှ ကြောက်စရာကောင်းသော မိစ္ဆာကြီးများထွက်လာပြီး သူမကို ဝါးမြိုသွားတော့မည့်အလားခံစားနေရသည်။ သူမ တကယ်ကို ကြောက်နေရလေပြီ။

ကြောက်စိတ်ကြောင့် ချင်ချင်လေးမှာ ကုတင်ပေါ်မှလျင် မြန်စွာ ဆင်းလိုက်ပြီး တံခါးဆီသို့ အပြေးအလွှားသွားတော့သည်။ သူ ခြေဖျားလေးထောက်ကာ တံခါးလက်ကိုင်ကို လှမ်းကိုင်ရန်ကြိုးစားနေသည်။ သူ ဤနေရာမှထွက် ပြေးချင်လှပြီ။

သို့သော် အသက်သုံးနှစ်အရွယ် ကလေးငယ်လေးအတွက် တံခါးလက်ကိုင်မှာ မြင့်လွန်းလှသည်။ အကြိမ်ကြိမ် ခုန်ပေါက်ပြီး လှမ်းကိုင်သော်လည်း မမှီသည့်အခါ ချင်ချင်လေးမှာ လက်လျှော့လိုက်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပုံလျက် သားလေး ထိုင်ချလိုက်သည်။ သူ့ မျက်ဝန်းလေးများတွင် မျက်ရည်များဝဲတက်လာသော်လည်း ဇွတ်အတင်း ပြန်ထိန်းထားရှာသည်။

"ငါ... ငါ အားတင်းထားရမယ်၊ ချင်ချင်က အခု လူကြီးဖြစ်နေပြီ၊ မငိုရဘူး"

သူ့ကိုယ် သူ အားပေးနေသော်လည်း အမှောင်ထုကြီးက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလွန်းလှသည်။ ချင်ချင်လေး တစ်ကိုယ်လုံးတုန်ရင်နေစဉ်မှာပင် ကျော်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲလှသည်ဟု ထင်ရသော တံခါးကြီးမှာ အပြင်ဘက်မှ ရုတ်တရက် ပွင့်သွားပြီး ရင်းနှီးသော အရိပ်တစ်ခုပေါ်လာတော့သည်။

"ဦးဦး... ဦးဦးလား ?"

ရုတ်တရက် အတင်းအကျပ် ပွေ့ဖက်ခြင်းခံလိုက်ရသဖြင့် ချင်ချင်လေးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြစ်သွားသော်လည်း သူ့ လက်ကလေးများဖြင့် ဖူဟန်ကို ပြန်လည်ဖက်တွယ်ကာ ကျောလေးကို အသာအယာပုတ်ပေးနေမိသည်။ ကလေးတစ်ယောက်ကို ချော့မြှူနေသည့်အလားပင်။

သူမကိုပွေ့ဖက်ထားသော အရိပ်ကြီးမှာ အနည်းငယ် တုန်ရင်နေသည်။ ဖူဟန် စိတ်ခံစားချက်မှာ အလွန်မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေကြောင်း ချင်ချင်လေး ခံစားမိလိုက်သည်။ သူသည် အလွန်ဒေါသထွက်နေသလို၊ တစ်ဖက်တွင်လည်း နောင်တ ရခြင်း၊ မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းများရောပြွမ်းလို့နေသည်။

အရာအားလုံးက ရှုပ်ထွေးလွန်းသဖြင့် ချင်ချင် သေချာနားမလည်သော်လည်း ဖူဟန်တစ်ယောက် တစ်ခုခုဖြစ်နေ သည်ကိုတော့ သူမ သိလိုက်သည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ တောင်းပန်ပါတယ်... ငါ တကယ် တောင်းပန်ပါတယ်..."

သူလေး ပခုံးလေးပေါ်သို့ အေးစက်သော အရည်အစက်အချို့ကျဆင်းလာသည်။ ဖူဟန်... ငိုနေတာလား ?

"ချင်ချင် ဦးဦးကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်"

ရှည်လျားသော နှစ်သိမ့်စကားများ ယမလိုအပ်ဘဲ ချင်ချင်လေး၏ ကလေးဆန်သောအသံလေးမှာ ဖူဟန့် နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည့်အခါ သူ့တတွတ်တွတ် တောင်းပန်နေမှုများ ခဏတာရပ်တန့်သွားရတော့သည်။