🍼 Chapter 53

"အို၊ အရမ်းလိမ္မာတဲ့ ကောင်မလေးပဲ"

ဒါရိုက်တာကောင်း ပြုံးပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူသည် နူးညံ့ပြီး လိမ္မာသောချင်ချင်လေးကို ကြည့်ကာ အနည်း ငယ်အားကျနေမိသည်။

သူ့ဆိုးသွမ်းသော ကလေးသည်သာ ချင်ချင့် လိမ္မာမှုတစ် ဝက်လောက်ရှိပါစေဟု သူ ဆုတောင်းမိသည်။

"ဒါ ကျွန်တော့်ဝမ်းကွဲညီမလေး ချင်ချင်ပါ၊ ကျွန်တော့်မိသားစုက လူတွေအားလုံး အလုပ်ရှုပ်နေကြလို့ သူမကို ကြည့်ပေးမယ့်သူ မရှိတာနဲ့ခေါ်လာခဲ့ရတာပါ၊ ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး ဒါရိုက်တာကောင်း" ဟု ဖူစစ်ကျင်း ဒါရိုက်တာကောင်းကို အားနာတကြီးပြောလိုက်သည်။

မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ကြိုတင်အကြောင်းမကြားဘဲ ကလေးတစ်ယောက်ခေါ်လာခြင်းမှာ အနည်းငယ် ရိုင်းပျရာ ရောက်နေသည်။

အကယ်၍ အပြစ်ရှာတတ်သူနှင့်သာ ဆိုပါက ဒေါသတကြီးထွက်သွားနိုင်ပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဒါရိုက်တာကောင်းမှာ သဘော ကောင်းသူ ဖြစ်ပြီး၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကလေးကို ခေါ်လာခဲ့သည်။

"ရတယ်၊ ရတယ်၊ ငါလည်း မင်းကို ကြိုမပြောဘဲ ဒီဂျစ်ကန်လေးကို ခေါ်လာမိတာပဲ"

ဒါရိုက်တာကောင်းသည် ADHD ရှိပုံရသော သူ့သမီးကို ကြည့်ကာ နောက်တစ်ကြိမ် သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။

သူ့မိသားစုတွင် ကလေးထိန်းမည့်သူ မရှိ၍ မဟုတ်ပေ။ သူမသည် မိသားစု၏တစ်ဦးတည်းသော အဖိုးတန်ကလေးဖြစ်ပြီး၊ လူကြီးအများအပြားက ဤ ‘ဘုရင်မလေး’ ကို ဝိုင်းဝန်းယုယနေကြခြင်းသာ။ တစ်ခါတရံ သူ ဆုံးမချင်လျှင်ပင် ဩဇာရှိသော မိသားစုဝင်အသီးသီး၏သဘော ထားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနေရသည်။

ယနေ့နံနက်က အိမ်ကထွက်စဉ် သူ သတိမထားမိဘဲ ဤ အားလပ်ရက်မှာ အနှောင့်အယှက်လေး၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်မှာလည်း သူ့အမှားပင်။ သူမသည် ငိုယိုကာလိုက်မည်ဟု ဇွတ်အတင်းလုပ်နေပြီး၊ အကယ်၍ ခေါ်မသွားပါက သောင်းကျန်းပြီး တံခါးဝမှာ ပိတ်ရပ်ကာ သူ့အား အပြင်ပေးမထွက်ပေ။

ဒါရိုက်တာကောင်း တကယ်တတ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက သူ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုပေးကာ အစောကြီးထွက်လာပြီး၊ ဇနီးဖြစ်သူ မရှိခိုက် အပြင်မှာ ဆေးလိပ်လေး နှစ်ဖူးလောက်သောက်ပြီးမှ ချိန်းဆိုရာသို့ လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ယခုမူ အမြဲတမ်း တိုင်တောတတ်သော ‘တိုင်တောစက်’ လေးထံမှ စောင့်ကြည့်ခြင်းခံနေရသည်။ သူ သမီးဖြစ်သူအား အပြစ်တင်သလို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပါးနပ်သော ထိုကလေးမလေးကမူ ချက်ချင်း သတိပြုမိသွားသည်။

သူမ ခေါင်းကို ဆတ်ခနဲလှည့်ကာ ဒါရိုက်တာကောင်းအား သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်လည်စိုက်ကြည့်လိုက်ရာ၊ လူတိုင်း ဖားယားနေရသော နာမည်ကျော် ဒါရိုက်တာကြီးမှာပင် အပြစ်မကင်းသလိုခံစားသွားရသည်။ သူ ကော်ဖီခွက်ကို အမြန်ကောက်ကိုင်ကာ သောက်ဟန်ဆောင်ရင်း သူမ၏ အကြည့်ကို ရှောင်ဖယ်လိုက်ရသည်။

"သမီးနာမည်က ကောင်းရှန့်နင်ပါ၊ ချောတဲ့ကောကော သမီးကို နင်နင်လို့ ခေါ်လို့ရပါတယ်"

နင်နင် ဒါရိုက်တာကောင်းထံ နှာခေါင်းတစ်ချက် ရှုံ့ပြလိုက်သည်။ သူ့အကြောင်း မကောင်းပြောနေပြန်ပြီဆိုသည်ကို သိနေသကဲ့သို့ပင်။ ထို့နောက် သူမ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် ဖူစစ်ကျင်းဘက်လှည့်ကာ ကိုယ့်ကိုကိုယ် မိတ်ဆက်လိုက်သည်။

သူ့ထံ ငြိမ်သက်အေးချမ်းသော အဓိပ္ပာယ်ရသည့် နာမည်ရှိသည်။ ၎င်းမှာ နင်နင် မွေးဖွားစဉ်က ကောင်းမိသားစုက သူမအပေါ် ထားရှိခဲ့သော ကြီးမားသည့်မျှော်လင့်ချက်များကို ထင်ဟပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် အရွယ်ရောက်လာသော နင်နင်မှာ သွက်လက်လွန်းနေပြီး၊ သူ့ နာမည်နှင့် လုံးဝ မလိုက်ဖက်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။

"မင်္ဂလာပါ နင်နင်" ဟု ဖူစစ်ကျင်းက သိမ်မွေ့သော အပြုံးဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

အတိတ်တုန်းကဆိုလျှင် သူသည် ကလေးများအပေါ် ဤမျှ စိတ်ရှည်ချင်မှ ရှည်လိမ့်မည်။

သို့သော် ယခုမူ ချင်ချင်လေး ရှိလာပြီးနောက်၊ ကလေးများသည် ကိုယ့်ကလေး ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ ပိုချစ်စရာကောင်းပြီး နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသည်ဟု သူ ခံစားလာရသည်။

နင်နင်သည် အလွန်သွက်လက်ပြီး၊ သူ့ ဝတ်စုံကို ထည့်မတွက်ပါက ငြင်းမရအောင် လှပသူလေးဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်များမှာ အလွန်အမင်းထူးခြားလှပနေသည်မျိုး မဟုတ်သော်လည်း၊ ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ သက် သောင့်သက်သာရှိပြီး ချဉ်းကပ်ရလွယ်ကူသော—တင့်တယ်ပြီး ဖော်ရွေသည့် အလှမျိုးကို ဖန်တီးပေးထားသည်။

ဒါရိုက်တာကောင်း သူမအား ဤမျှ အလိုလိုက်ထားသည်မှာမဆန်းပေ။

ဖူစစ်ကျင်းသည် သရုပ်ဆောင်တစ်ယောက် မဟုတ်သလို မျက်နှာအမူအရာများအပေါ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သူ မဟုတ်သော်လည်း၊ ဒါရိုက်တာကောင်း နှုတ်မှသာ အထင် သေးသယောင် ပြောနေသော်လည်း အမူအရာမှာမူ သမီးဖြစ်သူအပေါ် အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ချစ်ခင်နေသည်ကို သူ မြင်နိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သူ နင်နင်အား ချီးကျူးစကား ပြောလိုက်ရာ၊ ကလေးမလေးရော သူ့ အဖေပါ ဝမ်းသာအားရဖြစ်သွားကြသည်။

သူ့မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။

ချင်ချင်သည် ဖူစစ်ကျင်းကို အကြိမ်အနည်းငယ် စူးစမ်းစွာ ကြည့်မိသည်။

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင်၊ ဤကဲ့သို့ ပုံမှန်မဟုတ်သော အလုပ်ခွင်အခြေအနေမျိုးတွင် ဖူစစ်ကျင်းအားမြင်ရသည် မှာ ပထမဆုံးဖြစ်ပြီး၊ သူ့အတွက် အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသည်။

၎င်းမှာ နှစ်သက်ခြင်း သို့မဟုတ် မနှစ်သက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ အံ့အားသင့်မှုမျိုးဖြစ်သည်။ "အော်၊ သူ့မှာ ဒီလို ဘက်ခြမ်းလေးလည်း ရှိသေးတာပဲ" လူသစ်တစ်ယောက်ကို သိကျွမ်းလိုက်ရသလို သို့မဟုတ် သူ့အကြောင်းကို ပိုမို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်သွားသလိုမျိုးပင်။

ဤခံစားချက်မှာ မဆိုးလှပေ။

ချင်ချင်၏အားကျသော အကြည့်ကို သတိပြုမိသွားကာ ဖူစစ်ကျင်း သူမကို ဂရုတစိုက် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ချင်ချင်၊ ဗိုက်ဆာနေပြီလား ? တစ်ခုခု မှာပေးရမလား?"

ချင်ချင် မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် နင်နင်မှ ကျယ်လောင်စွာနှင့် အနည်းငယ် ရိုင်းပျစွာဝင်ဖြေလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့၊ နင်နင် အကြီးဆုံး Black Forest ကိတ်မုန့် လိုချင်တယ်!"

"ဘာ စားဦးမလို့လဲ ? မင်း အိမ်မှာ မုန့်တွေ ဘယ်လောက်တောင် စားထားပြီးပြီလဲ ?"

ဒါရိုက်တာကောင်းက သမီးဖြစ်သူကို စိုက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း နင်နင် ရုတ်တရက် သနားစဖွယ်မျက်နှာလေး လုပ်ပြလိုက်သည့်အခါ သူ လေသံပြောင်းသွားသည်။

"ချင်ချင်နဲ့ တစ်ခုပဲ ဝေစားရမယ်နော်"

နင်နင်သည် ဆိုးသော်လည်း အားနည်းသူကို ကူညီစောင့် ရှောက်တတ်သည့် အကျင့်ရှိကြောင်း သူ သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့ ကိတ်မုန့်အများစုကို ညီမလေးချင်ချင်အား ပေးလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ကလေးများ၏သကြားစားသုံးမှုကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် လျှော့ချရာရောက်မည်ဟု သူ တွေးလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာကောင်း၏ အတင်းအကြပ်ပြောဆိုမှုကြောင့် ဖူစစ်ကျင်းသည် ကလေးနှစ်ယောက်အတွက် Black Forest ကိတ်မုန့် တစ်ခုသာမှာပေးလိုက်သည်။ ကိတ်မုန့်မှာ အလွန်မကြီးဘဲ သာမန်ကိတ်မုန့်အသေးထက် အနည်းငယ်သာ ပိုကြီးသည်။

အချိုကြိုက်သော နင်နင်နှင့် ချင်ချင်တို့အတွက်ဆိုလျှင် တစ်ယောက်တည်းစားလျှင်ပင် ကုန်လုနီးပါးဖြစ်နေသည့် အရာကို အခြားသူတစ်ယောက်နှင့် ခွဲဝေစားရဦးပေမည် ဖြစ်သည်။

ကော်ဖီဆိုင်ဝန်ထမ်းမှ ခက်ရင်းနှစ်ခုနှင့် ပလတ်စတစ်ဓားတစ်ချောင်းကို သေသေချာချာထည့်ပေးလိုက်သည်။ နင်နင်က အရင်ဆုံးထရပ်ကာ ဓားကိုကိုင်ပြီး ကိတ်မုန့်ကို ရဲရဲဝံ့ဝံ့လှီးဖြတ်လိုက်ရာ မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း အတုံးကြီးတစ်တုံးနှင့် အတုံးသေးတစ်တုံး ထွက်လာသည်။

ဖူစစ်ကျင်း မျက်လုံးထောင့်မှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ နင်နင် အတုံးကြီးကို ယူလိမ့်မည်ဟု ခန့်မှန်းထားသည်။ အကယ် ၍ ချင်ချင်က အတုံးသေးကိုမစားချင်ပါက သူ့အား မည် သို့ချော့ရမည်နည်းဟု သူ စဉ်းစားနေမိသည်။

မထင်မှတ်ဘဲ နင်နင် ပန်းကန်ကိုယူကာ အတုံးသေးကို မိမိဘက်သို့ဆွဲလိုက်ပြီး၊ အတုံးကြီးကိုမူ ချင်ချင်ရှေ့သို့ တွန်း ပို့ပေးလိုက်ကာ သဘာဝကျကျပြောလိုက်သည်။

"ညီမလေး၊ ကိတ်မုန့်စားနော်"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ကျဲကျဲ"

ချင်ချင်သည် သူမ၏ချိုသာပြီး ကလေးဆန်သော အသံလေးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး၊ ခက်ရင်းကိုကိုင်ကာ ကိတ်မုန့်ကို ကိုယ်တိုင် စားလိုက်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်သည် စားနေရင်း တစ်ခါတရံ ကိတ်မုန့်ချင်း "တိုက်" ကာ လူကြီးများကဲ့သို့ အောင်ပွဲခံသည့်ဟန် (cheers) လုပ်ပြီးမှ တစ်လုပ်တည်းနှင့် အဝစားကြသည်။

ဤကဲ့သို့ လူကြီးဆန်သော ထုံးတမ်းစဉ်လာလေးကို လုပ် ဆောင်ရခြင်းက ကိတ်မုန့်ကို ပိုအရသာရှိစေပုံရသည်။

ဖူစစ်ကျင်း ပြုံးရွှင်သောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေစဉ်မှာပင် ဒါရိုက်တာကောင်း၏တိုးတိုးလေး ပြောဆိုသံကိုကြား လိုက်ရသည်။

"ကလေးတွေက ချစ်စရာကောင်းတယ် မဟုတ်လား ? တစ်ခါတရံ သူတို့ကအရှုပ်ထုပ်လေးတွေလို့ ထင်ရပေမယ့်၊ တခြားအချိန်တွေမှာတော့ ဒီကောင်းကင်တမန်လေးတွေကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားပြီး ကြည်နူးရပြန်ရော"

သေသေသပ်သပ် ချုပ်လုပ်ထားသော ဇာတ်ညွှန်းတစ်ခုကို ဖူစစ်ကျင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"ဒါက ဒီတစ်ခါ ငါရိုက်မယ့် ဇာတ်ကားပဲ၊ မိဘနဲ့ ကလေး ဆက်ဆံရေးအကြောင်းကို အထူးပြုထားတာ၊ အဓိက အကြောင်းအရာက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာကုစားမှုပေါ့၊ ဝင်ငွေ အများကြီးရချင်မှ ရလိမ့်မယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒါက ရိုက်ကူးဖို့ ထိုက်တန်တဲ့ ကားတစ်ကားလို့ ငါထင်တယ်၊ မစ္စတာဖူ..."

ဒါရိုက်တာကောင်းသည် စီးပွားရေးလုပ်ငန်း ဆက်ဆံရေးအရ ဖူစစ်ကျင်းအား ပထမဆုံးအကြိမ် တရားဝင်ခေါ်ဝေါ်လိုက်သည်။

"ဒီကားမှာ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံဖို့ မဆုံးဖြတ်ခင် သေသေချာချာ စဉ်းစားပေးစေချင်ပါတယ်"

ဖူစစ်ကျင်း ဇာတ်ညွှန်းကို ယူလိုက်ရာ အစပိုင်းတွင် ခေါင်းစဉ်မှာ အလွတ်ဖြစ်နေသည်ကို သတိပြုမိသွားသည်။

"ရုပ်ရှင်လား? ခေါင်းစဉ် မရှိသေးဘူးလား ?" ဟု သူက စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။ ခေါင်းစဉ်မပါသော ဇာတ်ညွှန်းကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင်။

"သင့်တော်မယ့် နာမည်တစ်ခု ခုထိ မစဉ်းစားရသေးလို့ပါ"

ဖူစစ်ကျင်း အသာအယာ ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဘာမှမပြောဘဲ ဇာတ်ညွှန်းကို ဆက်ဖတ်လိုက်သည်။

ဇာတ်လမ်းအစမှာတင် သူ့နှလုံးခုန်သံ မြန်သွားခဲ့ရသည်။

ဖော်ပြချက်မှာ တိုတောင်းလှသည်- "ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေတဲ့ အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီး ချင်နင်သည် တစ်နေ့မနက် နိုးလာတဲ့အခါ သူ့ကိုယ် သူ မူလတန်းကျောင်းသူလေးတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်အား တွေ့လိုက်ရသည်..."

ဇာတ်လမ်းမှာ ဘဝက ရှုပ်ထွေးနေသော အသက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မထင်မှတ်ဘဲ ဆယ်နှစ်အရွယ် မူလတန်းကျောင်းသူလေးဖြစ်သွားပုံကို ပြောပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ မိသားစုနှင့် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုများမှတစ်ဆင့်၊ သူတို့သည် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပြန်လည်နားလည်လာကြပြီး နားလည်မှုလွဲတာတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် မူလပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် ပြောင်း လဲပြီး ပြုပြင်ပြောင်းလဲထားသော မိသားစုနှင့်အတူ ပျော်ရွှင်စွာ နေထိုင်သွားကြသည်ဟူ၍ပင်။

၎င်းသည် အလွန်ထူးခြားဆန်းပြားသော ဇာတ်လမ်းမျိုး မဟုတ်သော်လည်း၊ ဖော်ပြထားသော ဟာသနှင့် စိတ်ထိ ခိုက်စရာ အခိုက်အတန့်များသည် ရင်ထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းထိရှစေသည်။

ဇာတ်ညွှန်းမှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းသဖြင့် ဖတ်ရှုသူများသည် ဇာတ်ကောင်များ၏ခံစားချက်ထဲ စီးမျောသွားရပြီး၊ မိမိတို့ မိသားစုဝင်များနှင့် ဆက်ဆံရေး၊ မိမိတို့မှာလည်း ပြဿနာများရှိနေသလား ဆိုသည်ကို ပြန်လည် ဆင်ခြင်မိစေသည်။

ဇာတ်ညွှန်းကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ဖူစစ်ကျင်းအကြည့်မှာ မသိစိတ်မှတဆင့် ချင်ချင်လေးထံ ကျရောက်သွားရာ၊ သူမထံမှ ကိတ်မုန့်များပေကျံနေသော ချစ်စရာအပြုံးလေးကို ပြန်လည်ရရှိလိုက်သည်။

သူ ဗီဇအရပင် နူးညံ့စွာပြန်ပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ ချင်ချင်ကမူ သူလေး ကိတ်မုန့်ကို ဆက်လက်ကာအားပါးတရ စားနေလေသည်။

"ဘယ်လိုလဲ?"

သူ့ဇာတ်ညွှန်းအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိသော်လည်း ဒါရိုက်တာကောင်းမှာ အနည်းငယ်ရင်ခုန်နေမိသည်။

"တကယ်ကောင်းတဲ့ ဇာတ်ညွှန်းပါပဲ" ဟု ဖူစစ်ကျင်းက ပြုံးပြီး ချီးကျူးလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်ရင် ခင်ဗျားနဲ့ အတူတူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် အလုပ်တွဲလုပ်ချင်ပါတယ်"

"ဟားဟားဟား... သိပ်တော်တဲ့ ကောင်လေးပဲ၊ မင်းမှာ အမြင်ရှိသားပဲ! ငါတို့ အတူတူ အလုပ်လုပ်ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်!"

ဒါရိုက်တာကောင်း အားရပါးရ ရယ်မောရင်း ဖူစစ်ကျင်း လက်ကို လှုပ်ယမ်းကာနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အနည်းငယ်ပင် တုန်ရင်နေလေသည်။

ထို့နောက် ထိုသူနှစ်ဦးသည် ဇာတ်ညွှန်းအကြောင်းထပ်မံဆွေးနွေးကြသည်။

ဖူစစ်ကျင်းသည် သူကိုယ်တိုင်လည်း အလားတူအတွေ့အ ကြုံများ ရှိခဲ့ဖူး၍ဖြစ်နိုင်သည်။ ဇာတ်ညွှန်း၏အား နည်းချက်များကို အမြဲတမ်း တိတိကျကျထောက်ပြနိုင်ပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်အောင်ပြုပြင်ရန် အကြံပြုချက်များကို ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဒါရိုက်တာကောင်းသည် ဝေဖန်မှုများကို လျစ်လျူရှုတတ်သူ မဟုတ်ပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် ဖူစစ်ကျင်း၏အကြံပြုချက်များကို အလွန်သဘောကျနေပြီး၊ ဖူစစ်ကျင်းသည် သူ့ဇာတ်ညွှန်းကို အလေးအနက်ထား စဉ်းစားပေးသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်ကုန်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိဘဲ တစ်နေကုန်စကားပြောဖြစ်ခဲ့ကြပြီး၊ နေ့လယ်စာကိုပင် ကော်ဖီဆိုင်၌ပင် စားခဲ့ကြသည်။

ဤသည်မှာ ပစ်ပယ်ခံထားရသော ကလေးနှစ်ယောက်အတွက်မူ ခက်ခဲလှသည်။ တစ်နေကုန် ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်နေရသည်မှာ ပျင်းစရာကောင်းလှသည့်အပြင်၊ လူကြီးများ၏ဂရုစိုက်မှုကို မရရှိခြင်းက အခြေအနေကိုပိုဆိုးစေ သည်။

ချင်ချင်ကမူ အဆင်ပြေသည်။ သူသည် စိတ်ရှည်သော ကလေးဖြစ်ပြီး၊ စားစရာနှင့် ကစားစရာ အနည်းငယ်ရှိလျှင် တစ်နေကုန်တစ်ယောက်တည်း ငြိမ်ငြိမ်လေးနေနိုင်သည်။

သို့သော် နင်နင်မှာမူ အလွန်ပင် စိတ်ညစ်နေရှာသည်။ မူလကပင် အငြိမ်မနေတတ်သော သူ့အတွက် ယခုကဲ့သို့ 'မလှုပ်မယှက်' နေရန် အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရခြင်းမှာ စက္ကန့်တိုင်းသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံနေရသကဲ့သို့ပင်။

ဒါ မနေ့က သူ့အဖေ အနှစ်သက်ဆုံးလက်ဖက်ရည် အိုးကို ခွဲမိခဲ့လို့၊ သူ့အဖေက ကလဲ့စားချေနေတာလား ?

နင်နင်သည် ညှိုးနွမ်းနေသော ဟင်းရွက်အလား စားပွဲပေါ်သို့မှောက်ချလိုက်ပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

ချင်ချင်သည် ၎င်းကိုကြည့်ကာ ရယ်စရာကောင်းသည်ဟု ထင်သဖြင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်က အစ်မဖြစ်သူကို အတုခိုးကာ စားပွဲပေါ်မှောက်ချပြီး နင်နင်ကို ကြည့်ကာပြုံးပြနေ သည်။

"ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ ?" ဟု နင်နင် စူးစမ်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ ?" ဟု ချင်ချင်က လိုက်ပြောသည်။

"ငါ့လို လိုက်မလုပ်နဲ့လေ!"

နင်နင် လက်လှမ်းပြီး ချင်ချင့် နဖူးကို အသာအယာ တောက်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို လိုက်မလုပ်နဲ့လေ၊ ဟီးဟီးဟီး..."

ချင်ချင်သည် အစ်မဖြစ်သူမှ သူနှင့် ကစားနေသည်ဟု ထင်မှတ်ကာ တခိခိရယ်မောပြီး နင်နင့်နဖူးကို ပြန်တောက်ရန်ကြိုးစားသည်။ သို့သော် နင်နင်ကမူ ရှောင်လိုက်ပြီး ချက်ချင်းပြန်တောက်သည်။

ချင်ချင် နှုတ်ခမ်းလေးစူကာ နင်နင့်ကို ထပ်တောက်ရန် ကြိုးစားပြန်ရာ၊ နင်နင်ကလည်း အသာတကြည် အထိခံမည့်သူ မဟုတ်ပေ။

ထိုကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လိုက်တောက်သည့် ကစားနည်းကို ကစားနေကြတော့သည်။

ချင်ချင်မှာ သေးငယ်ပြီး လက်တိုသဖြင့် အချိန်အတော်များများတွင် လျင်မြန်သော နင်နင့်အားမထိနိုင်ပေ။ ထိသွားသည့် အနည်းငယ်မျှသောအကြိမ်များတွင်လည်း နင်နင်မှ သနားသဖြင့် အထိခံလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူမသည် ဆက်လက်ကစားရသည်ကို ပျော်ရွှင်နေဆဲဖြစ်ပြီး၊ နင်နင်မှ မတော်တဆ သူ့ကို နာအောင်လုပ်မိလျှင်ပင် ငိုမည့်အစား တခိခိဆက် ရယ်နေတတ်သည်။

ကလေးနှစ်ယောက်မှာ ဆူညံလွန်းနေ၍ဖြစ်နိုင်သည်၊ အခြားဖောက်သည်အချို့၏ ကန့်ကွက်မှုကို ခံလိုက်ရသည်။ ခဏအကြာတွင် ဆိုင်ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ရောက်လာပြီးလာရောက် သတိပေးမှသာ၊ ဖူစစ်ကျင်းသည် သူတို့ကလေးများ အခြားသူများကို အနှောင့်အယှက်ပေးနေ သည်အား သတိပြုမိတော့သည်။

သူ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က လူများကို အားနာတကြီးပြုံးပြလိုက်ပြီး၊ ဒါရိုက်တာကောင်းနှင့်အတူ ကလေးနှစ်ယောက်ကိုခေါ်ကာ ငွေရှင်းပြီး ဆိုင်ထဲမှထွက်လာခဲ့ကြသည်။

သူတို့ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ ဆိုင်ဝန်ထမ်းသည် စားပွဲတိုင်းသို့ ကွတ်ကီးဗန်းများကို လိုက်လံပေးဝေလာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က မေးမြန်းသည့်အခါတိုင်း ဝန်ထမ်းက ပြုံးပြီး ပြန်ဖြေသည်မှာ "ဒါ ခုနကစားပွဲက ကလေးလေးတွေက လူတိုင်းကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိတဲ့အတွက် တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ ပေးတာပါ၊ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်ပေးဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်တဲ့"

ဖောက်သည်တစ်ဦးမှ ကွတ်ကီးကိုယူလိုက်ရာ အောက်တွင် စာတိုလေးတစ်စောင်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုစာထဲတွင် ကောက်ကောက်ကွေးကွေး ရေးထားသော "တောင်းပန်ပါတယ်" ဆိုသည့် စာသားလေးနှစ်ကြောင်းပါရှိသည်။လက်ရေးနှစ်ခုမှာ မတူညီသဖြင့် ကလေးနှစ်ယောက် အတူ တူရေးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။