အခန်း (၁၅၅-၁၅၆)

အပိုင်း (၁၅၅) လိပ်ခွံကာကွယ်ရေးနည်းစနစ်နှင့် ပြင်ဆင်မှုလုပ်ငန်းများ

သန်းခေါင်ယံအချိန်တွင် အချစ်စစ်ပွဲကြီး ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။

မနက်ဖြန် ခရီးထွက်ရမည်ကို သိနေသည့်အလား ရန်မေက ဒီညတွင် အလွန်ပင် သောင်းကျန်းခဲ့သည်။

မနက်ဖြန်ခရီးစဉ် ချောမွေ့ပါ့မလားဆိုသည်ကို မည်သူမျှ မသိနိုင်ကြသလို၊ ဒီတစ်ခေါက် ထွက်သွားပြီးနောက် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ဆုံခွင့်ရပါဦးမလား ဆိုသည်ကိုလည်း မသေချာကြပေ။

ထို့ကြောင့် သူမသည် မိမိကိုယ်ကို အကြွင်းမဲ့ ပုံအပ်ကာ လင်းယွမ်အား ပေးဆပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရလဒ်ကတော့ သူမ ခမျာ အားကုန်သွားပြီး ယခုအချိန်၌ အိပ်ရာပေါ်တွင် ကျောက်ကျောတုံးလေးတစ်တုံးလို ပျော့ခွေကာ အိပ်မောကျနေရှာတော့၏။

လင်းယွမ်ကတော့ စိတ်အားထက်သန်နေဆဲပင်။ စိတ်အလိုကို ဖြေဖျောက်ပြီးနောက် သူသည် ရန်မေ၏ ရင်သားမို့မို့လေးများကို ပွတ်သပ်ဆော့ကစားရင်း ကံစမ်းမဲစနစ်ကို ဖွင့်လိုက်သည်။

"စနစ်... အရည်အသွေးမှတ် လိုချင်တယ်... ၁၀ ကြိမ် ဆက်တိုက် မဲနှိုက်မယ်"

မိမိလက်ဝယ်ရှိ ၂၃၅၉၆ မှတ်အထိ များပြားလှသော များကို ကြည့်ရင်း လင်းယွမ်က တွေဝေမနေဘဲ ၁၀ ကြိမ်ဆက်တိုက် မဲနှိုက်လိုက်တော့သည်။

[ဒင်... သင် စိတ်စွမ်းအင် ၁ မှတ် မဲပေါက်သွားပါသည်]

[ဒင်... သင် အလျင် ၁ မှတ် မဲပေါက်သွားပါသည်]

[ဒင်... သင် ခွန်အား ၁ မှတ် မဲပေါက်သွားပါသည်]

......

အသိပေးသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ၁၀ ကြိမ် မဲနှိုက်ခြင်း ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် လင်းယွမ်က ရရှိလာသည်များကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်၏။

ဒီတစ်ခေါက် ၁၀ ကြိမ် မဲနှိုက်ရာတွင် ခွန်အား ၄ မှတ်၊ အလျင် ၂ မှတ်၊ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ၂ မှတ်နှင့် စိတ်စွမ်းအင် ၂ မှတ် ရရှိခဲ့သည်။

လင်းယွမ် ဘာမှမလုပ်နိုင်ခင်မှာပင် ထိုအရည်အသွေးမှတ်အားလုံးက ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ လျင်မြန်စွာ စီးဝင်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် ယန္တရားများကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးလိုက်သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် ပေါင်းစပ်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသွားပြီး လင်းယွမ်၏ စွမ်းရည်အသီးသီး တိုးတက်လာကာ ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းဆောင်ရည်မှာလည်း သိသိသာသာ မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

"ဒီတစ်ခေါက် ၁၀ ကြိမ် မဲနှိုက်တာ ခွန်အားက တော်တော်တက်လာတာပဲ"

လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

သူ အလိုချင်ဆုံးဖြစ်သည့် စိတ်စွမ်းအင်က ၂ မှတ်သာ ပါလာခဲ့၏။

ဘုံအရည်အသွေးမှတ်များဆိုလျှင် တစ်မှတ်မှပင် မပါလာခဲ့ပေ။

သူက အရည်အသွေးမှတ် ဇယားကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

အမည် - လင်းယွမ်

ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု - ၁၇.၈

ခွန်အား - ၁၄.၉

အလျင် - ၁၄.၈

စိတ်စွမ်းအင် - ၁၇.၁

ဘုံအရည်အသွေးမှတ်များ - ၆

......

"တစ်ခုမှ ၂၀ မကျော်သေးပါလား"

လင်းယွမ်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ လက်ရှိ ရလဒ်ကို သူ သိပ်ဘဝင်မကျပေ။

အားနည်းချက်မရှိဘဲ ကဏ္ဍစုံတွင် ညီမျှနေသည် ဆိုသော်ငြား၊ တကယ်တမ်း ထုတ်သုံးနိုင်လောက်သည့် အားသာချက်တစ်ခုမှ မရှိသေးဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။

ဒီလိုအနေအထားနှင့် ရန်သူကို ဘယ်လိုလုပ် အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းနိုင်မည်နည်း။

"ငါ မယုံဘူးကွာ... စနစ်ရေ... ထပ်နှိုက်မယ်"

လင်းယွမ်က အံကိုတင်းတင်းကြိတ်ကာ ၁၀ ကြိမ်ဆက်တိုက် မဲနှိုက်သည့်စနစ်ကို ထပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

[ဒင်... သင် စိတ်စွမ်းအင် ၁ မှတ် မဲပေါက်သွားပါသည်]

[ဒင်... သင် စိတ်စွမ်းအင် ၁ မှတ် မဲပေါက်သွားပါသည်]

[ဒင်... သင် စိတ်စွမ်းအင် ၁ မှတ် မဲပေါက်သွားပါသည်]

......

၁၀ ကြိမ်ပြည့်၍ ရပ်သွားသည်နှင့် လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။

"ဒါပဲကွ... ပေါက်ပြီ"

သူ့ရင်တစ်ခုလုံး ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အံ့သြဝမ်းသာရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။

"စိတ်စွမ်းအင် ၅ မှတ်၊ ဘုံအရည်အသွေးမှတ် ၂ မှတ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ၃ မှတ်တဲ့လား"

ဒီတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ကံတရားက မျက်နှာသာပေးလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။ ၁၀ မှတ်ရသည့်အနက် သုံးမျိုးတည်းသာ သီးသန့်ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

ထိုအထဲတွင်မှ ဘုံအရည်အသွေးမှတ် ၂ မှတ်နှင့် စိတ်စွမ်းအင် ၅ မှတ်အထိ ပါဝင်နေသည်။

ဒါက တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်း လက်ဆောင်မွန်ပင်။

အရည်အသွေးမှတ်များ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်ပေါင်းစပ်သွားသည့် အရသာကို လင်းယွမ်က ခံစားလိုက်သည်။

ထို့နောက် လက်ရှိ အရည်အသွေးမှတ် ဇယားကို အလျင်အမြန် ကြည့်လိုက်၏။

အမည် - လင်းယွမ်

ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု - ၂၀.၈

ခွန်အား - ၁၄.၉

အလျင် - ၁၄.၈

စိတ်စွမ်းအင် - ၂၂.၁

ဘုံအရည်အသွေးမှတ်များ - ၈

......

အချက်အလက်များ အသစ်ပြောင်းသွားသည်နှင့် လင်းယွမ်က သူ၏ စိတ်စွမ်းအင် ပြောင်းလဲမှုကို ချက်ချင်း စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။

၂၀ ဟူသော အတားအဆီးကို ကျော်လွန်သွားသည့် စိတ်စွမ်းအင်သည် ရေစီးကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားပြီး ၇၂ ပေ အကွာအဝေးထိ လွှမ်းခြုံသွားနိုင်ခဲ့သည်။

ထို့အပြင် စိတ်စွမ်းအင်၏ အရည်အသွေးမှာလည်း ပိုမိုသန့်စင် ကျစ်လျစ်လာသလို ရှိသည်။

သူ့စိတ်ကူးလိုက်သည်နှင့် စိတ်စွမ်းအင်က ချက်ချင်းတုံ့ပြန်ကာ သူအလိုရှိရာကို လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်သည်ဟု လင်းယွမ် ခံစားလိုက်ရ၏။

လင်းယွမ် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူက စိတ်စွမ်းအင်ကို အသုံးပြု၍ ဘေးနားမှ ရန်မေကို မ လိုက်ရန် ကြိုးစားကြည့်သည်။

သို့သော် စိတ်စွမ်းအင် စတင်သုံးစွဲလိုက်သည်နှင့် သူ့မျက်နှာ ပြန်ပျက်သွားရသည်။

"မရသေးပါလား... စိတ်စွမ်းအင် အားကောင်းလာတယ် ဆိုပေမယ့် လူတစ်ယောက်ကို မ နိုင်လောက်တဲ့အထိတော့ မစွမ်းဆောင်နိုင်သေးဘူးပဲ"

လင်းယွမ် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ စားပွဲဆီသို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

စိတ်စွမ်းအင် လွှတ်လိုက်သည်နှင့် ကုတင်ခေါင်းရင်းစားပွဲလေးမှာ လေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြောက်တက်လာသည်။

လင်းယွမ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ "စားပွဲလေးကိုတော့ မ နိုင်တယ်... ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင် သက်ရောက်နိုင်စွမ်းက ၄၄ ပေါင် လောက်တော့ ရှိမယ်... ၄၄ ပေါင် ကျော်သွားရင်တော့ တော်တော်လေး အားစိုက်ရလိမ့်မယ်"

"ဒါပေမယ့် ၄၄ ပေါင်ဆိုရင်ပဲ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ဖို့ လက်နက်အများစုကို ထိန်းချုပ်နိုင်နေပြီ"

"အခုသာ စိတ်ဝိညာဉ်ရိုက်ခတ်သိုင်းကို ထုတ်သုံးလိုက်ရင် ရလဒ်က ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး"

လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်လာပြီး အစ်ကိုဟော် (သို့) လန်ယွဲ့ဟွာတို့ကို ချက်ချင်းသွားရှာပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။

သို့သော် ထိုစိတ်ဆန္ဒကို ပြန်ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီး အခြား အရည်အသွေးမှတ်များကို ဆက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း ၂၀ ကျော်သွားပြီဆိုတော့ ငါ့ရဲ့ ဒဏ်ရာပြန်ကောင်းနှုန်းနဲ့ ခံနိုင်ရည်စွမ်းအားတွေ အများကြီး တိုးတက်လာလောက်ပြီ"

စောစောက ရန်မေ၏ ကိုယ်ထဲသို့ စွန့်ထုတ်လိုက်ရသော အားအင်များလည်း အပြည့်အဝ ပြန်လည်ပြည့်ဖြိုးလာသည်ကို သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ကျောက်ကပ်နှစ်ဖက် ဟာတာတာဖြစ်သွားသည့် ခံစားချက်မျိုး လုံးဝမရှိတော့ပေ။

လင်းယွမ်က ရန်မေကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

"အမမေသာ သန္ဓေမပြောင်းလဲနိုင်ရင် ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုပိုင်းမှာ ငါ့ကို ဘယ်လိုမှ မီနိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

သူ့စိတ်ထဲ အနည်းငယ် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။ အမမေ့ကို အစွမ်းတစ်ခုခု ရလာအောင် လုပ်ပေးသင့်၊ မပေးသင့် တွေးနေမိသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှုနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အစွမ်းမျိုး ရလာလျှင်တော့ အကောင်းဆုံးပင်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ရမ္မက်ဆန်သော အတွေးများကို ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

"ဘုံအရည်အသွေးမှတ်တွေကလည်း ၂ မှတ် ထပ်တိုးလာတော့ အခုဆို စုစုပေါင်း ၈ မှတ်တောင် ရှိနေပြီ... လမ်းခရီးမှာ မထင်မှတ်တာတွေ ကြုံလာခဲ့ရင် လိုအပ်သလို အခြေအနေကြည့်ပြီး ငါ့အရည်အသွေးမှတ်တွေကို မြှင့်တင်လို့ရပြီ"

သူသည် ယခင်ကတည်းက ဘုံအရည်အသွေးမှတ်များကို မသုံးစွဲဘဲ စုထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုလို ခရီးထွက်သည့်အခါ မျှော်လင့်မထားသော အန္တရာယ်များနှင့် ကြုံလာလျှင် အသုံးပြုရန်ဖြစ်သည်။

အရေးကြုံလာလျှင် ဘုံအရည်အသွေးမှတ်များဖြင့် ကိုယ့်အင်အားကို ချက်ချင်းမြှင့်တင်ပြီး အကျပ်အတည်းကို ဖြိုခွင်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မသုံးရလျှင်တော့ အကောင်းဆုံးပင်။

"တကယ်လို့ ရှိသမျှ ဘုံအရည်အသွေးမှတ်တွေကို စိတ်စွမ်းအင်မှာ ပေါင်းထည့်လိုက်ရင် ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအင်က ၃၀ အထိ ချက်ချင်းရောက်သွားမှာ... အဲဒီကျရင် အန္တရာယ်အတော်များများကို ဖြေရှင်းနိုင်လောက်ပြီ"

လက်ကျန် ၃၅၉၆ ကို ကြည့်ရင်း လင်းယွမ်က ထပ်မသုံးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

"ဒီတွေကိုတော့ အရေးပေါ်သုံးဖို့ ချန်ထားတာ ပိုကောင်းမယ်"

သူက ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း အရည်အသွေးမှတ် ဇယားကို သေချာပြန်ကြည့်လိုက်သည်။ "သိုင်းပညာ" ကဏ္ဍကို ရောက်သည့်အခါ နှမြောတသ ဖြစ်သွားမိသည်။

နည်းနေသေးသဖြင့် သိုင်းပညာအသစ် မဲနှိုက်၍ မရနိုင်သေးပေ။ တော်ရုံတန်ရုံ သိုင်းပညာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အစွမ်းထက်သည့် သိုင်းပညာမျိုး ရနိုင်မလားဟု သူက စမ်းချင်နေမိသည်။

တကယ်လို့များ ပျံသန်းခြင်းဆိုင်ရာ သိုင်းပညာမျိုး ရခဲ့လျှင် ထိုက်ယန်တောင်ကို တန်းပြီး ပျံသွားရုံပင် ရှိတော့သည်။

ဒါကတော့ စိတ်ကူးသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်ထိ ပျံသန်းနိုင်သည့် သန္ဓေပြောင်းလူသား ဆိုသည်ကို သူ မြင်ပင် မမြင်ဖူးသေးပေ။

သူ၏ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲခြင်း အစွမ်းကြောင့် ကျောပြင်ကြွက်သားများကို လင်းနို့အတောင်ပံသဖွယ် ဖြန့်ကားပြီး ခဏတာ ပျံဝဲနိုင်သည်ကပင် အတော်လေး အစွမ်းထက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"ပျံလို့ရတဲ့ သိုင်းပညာကတော့ သိပ်မဖြစ်နိုင်ဘူး... စိတ်စွမ်းအင်နဲ့ဆိုင်တဲ့ အစွမ်းထက် သိုင်းပညာတစ်ခုလောက် ရရင်တော့ ကောင်းသား"

လင်းယွမ်က ၂၀ ကျော်သွားပြီဖြစ်သော သူ့စိတ်စွမ်းအင် ပမာဏကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

အစွမ်းထက်သည့် စိတ်စွမ်းအင် သိုင်းပညာသာ ရှိခဲ့လျှင် သူ၏ ၂၀ ရှိသော စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် ပေါင်းစပ်အသုံးပြုလိုက်ပါက မိမိကိုယ်ကို ကာကွယ်ရန် လုံလောက်သွားပေလိမ့်မည်။

သူ့အင်အားကို မြှင့်တင်ရန် အခြားနည်းလမ်းများ ရှိမရှိ ထပ်မံစဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။

အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေရင်းမှ ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"မေ့နေတာ... ငါ့မှာ ပစ္စည်းတစ်ခု ရှိနေသေးတာပဲ"

လင်းယွမ်က ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲတွင် အလျင်အမြန် ရှာဖွေလိုက်ရာ မကြာမီ အခွံတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်နိုင်သည်။

ထိုအရာမှာ ထူးဆန်းနက်နဲသော အကွက်အဆင်များ ပါရှိသည့် လိပ်ခွံတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤလိပ်ခွံက အိမ်ရာပိုင်ရှင်များ အစာရေစာ ပြတ်လပ်စဉ်က သူ့ဆီတွင် လာရောက်လဲလှယ်သွားသော သန္ဓေပြောင်း လိပ်တစ်ကောင်၏ အခွံဖြစ်သည်။

ထိုစဉ်က ငါးများကို စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် သတ်ဖြတ်ရန် သူ ကြိုးစားနေချိန်ဖြစ်ပြီး၊ ဒီ သန္ဓေပြောင်းလိပ် ထူးထူးခြားခြား ရောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြား သန္ဓေပြောင်းလိပ်များသည် သူ့စိတ်စွမ်းအင် ရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်ကြသော်လည်း၊ ဒီလိပ်ကမူ သူ့စိတ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှုကို ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုစဉ်ကတည်းက သူ စိတ်ဝင်စားသွားခဲ့ပြီး လိပ်ခွံပေါ်ရှိ စိတ်စွမ်းအင် ကာကွယ်ရေးစနစ်ကို ဘယ်လိုလုပ်ထားသလဲ ဆိုသည်ကို အဖြေရှာချင်ခဲ့သည်။

သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ကိစ္စများ ရှုပ်ထွေးလာသဖြင့် ထိုကိစ္စကို ဘေးချိတ်ထားလိုက်ရပြီး မေ့ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။

ယခု ပြန်ထုတ်ကြည့်မိမှ လင်းယွမ်က ထပ်မံလေ့လာကြည့်ရန် စိတ်ကူးရသွားသည်။

"တကယ်လို့ ဒီလိပ်ခွံလိုမျိုး စိတ်စွမ်းအင် အကာအကွယ် သိုင်းပညာကိုသာ တတ်မြောက်သွားရင် တခြား စိတ်စွမ်းအင် အသုံးပြုသူတွေနဲ့ ရင်ဆိုင်တဲ့အခါ ငါ့အတွက် ဝှက်ဖဲတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တယ်"

"ပြီးတော့ ဒီလို စိတ်စွမ်းအင် အကာအကွယ်က ငါ့ရဲ့ စိတ်စွမ်းအားနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ခိုက်မှုတွေကိုပါ ကာကွယ်နိုင်လောက်တယ်"

လင်းယွမ် တွေးလေ စိတ်ဝင်စားလေ ဖြစ်လာသည်။

သူက လိပ်ခွံပေါ်ရှိ နက်နဲသော အကွက်အဆင်များကို သေချာကြည့်ရှုလိုက်ပြီး စိတ်စွမ်းအင်ဖြင့် လွှမ်းခြုံကာ ထိုအကွက်များအတိုင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပုံဖော်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလုပ်ရပ်က စိတ်စွမ်းအင် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း မြင့်မားရန် လိုအပ်သလို၊ စိတ်စွမ်းအင် ပမာဏ အသင့်အတင့် ရှိရန်လည်း လိုအပ်သည်။

လင်းယွမ် ယခင်ကလည်း ဒီလိုပုံဖော်ကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။

သို့သော် တစ်ဝက်လောက်ရောက်သည်နှင့် စိတ်စွမ်းအင် မလုံလောက်၍ ပြတ်တောက်သွားခြင်း၊ သို့မဟုတ် ထိန်းချုပ်မှု လျော့ရဲသွားပြီး လမ်းကြောင်းလွဲကာ ပျက်စီးသွားခြင်းတို့ဖြင့်သာ အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည်။

ဒီတစ်ကြိမ်တော့ မတူတော့ပေ။ သူ့စိတ်စွမ်းအင်က ၂၀ ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းကော၊ ကြာရှည်ခံနိုင်စွမ်းပါ ပိုမိုကောင်းမွန်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် စိတ်စွမ်းအင်များ စီးဆင်းသွားပြီး ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲကာ လိပ်ခွံပေါ်ရှိ နက်နဲသော အကွက်အဆင်များအတိုင်း ပုံဖော်နိုင်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

ဒီလုပ်ငန်းစဉ်က မလွယ်ကူပေ။ အာရုံစူးစိုက်မှု အပြင်းအထန် လိုအပ်သည်။

"သိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်လာဖို့ဆိုတာ အကြိမ်ကြိမ်အခါခါ လေ့ကျင့်ပြီး စိတ်တိုင်းကျ ဖြစ်လာမှ ရမှာ"

"တစ်ခါနှစ်ခါလောက် ပုံဖော်နိုင်ရုံ၊ ပြီးတော့ ပြန်ပျက်သွားရုံလောက်နဲ့တော့ မရဘူး... အဲဒါမျိုးဆို အသုံးမဝင်ဘူး"

လင်းယွမ်က တွေးတောရင်း အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစား ပုံဖော်ကြည့်သည်။

ဆယ်ကြိမ် ကြိုးစားလျှင် တစ်ကြိမ်လောက်သာ အောင်မြင်သည်။

အောင်မြင်သည့် ဆယ်ကြိမ်ထဲတွင်မှ တစ်ကြိမ်လောက်သာ ပုံစံတည်ငြိမ်သည်။

ပုံစံတည်ငြိမ်သည့် ဆယ်ကြိမ်ထဲတွင်မှ တစ်ကြိမ်လောက်သာ တည်ငြိမ်သော စိတ်စွမ်းအင် အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။

ဒီဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးက သူ့စိတ်စွမ်းအင်ကို အဆက်မပြတ် သွေးတိုးစမ်းနေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ တဖြည်းဖြည်းနှင့် ကျွမ်းကျင်လာစေမည့် လေ့ကျင့်ခန်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

"အချိန်လိုသေးတယ်... အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်မှ ရနိုင်မယ့် သိုင်းပညာမျိုးပဲ"

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မိုးလင်းသွားလေပြီ။

အပြင်ဘက်တွင်တော့ မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေဆဲဖြစ်ပြီး မိုးသားတိမ်လိပ်များကြောင့် မိုးလင်းမှန်း မိုးချုပ်မှန်းပင် ခွဲခြားမရနိုင်ပေ။

လင်းယွမ်က ကုတင်ခေါင်းရင်းရှိ နာရီကို ကြည့်လိုက်သောကြောင့်သာ မိုးလင်းပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

အပြင်ဘက်မှ လူသံသူသံများနှင့် ခြေသံများကို သဲ့သဲ့ကြားနေရသည်။ ဦးလေးမာနှင့် ချိုင်ကြည်တို့ ထပြီး လှုပ်ရှားနေကြပြီ ဖြစ်မည်။

ယခု သူ့စိတ်စွမ်းအင်က ၂၂.၂ ရှိနေပြီဖြစ်ရာ အာရုံခံနိုင်စွမ်းက နှစ်ဆတိုးလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

"နေဦး... ၂၂.၂ ဟုတ်လား"

လင်းယွမ်က သူ့စိတ်စွမ်းအင် ဝ.၁ တိုးလာသည်ကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူ စနစ်မှတ်တမ်းကို အမြန်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင်။ မနေ့ညက လိပ်ခွံကာကွယ်ရေးကို အသည်းအသန် လေ့ကျင့်လိုက်ခြင်းကြောင့် စိတ်စွမ်းအင် ဝ.၁ မှတ် တိုးလာခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ လျှောက်နေတဲ့လမ်းကြောင်း မှန်တယ်ဆိုတဲ့ သဘောပဲ"

လင်းယွမ် ပြုံးလိုက်မိသည်။ လိပ်ခွံကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး အမမေ ရင်ခွင်ထဲ ရောက်နေသော သူ့လက်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။

မနေ့က ပင်ပန်းလွန်း၍လားမသိ၊ ရန်မေ နိုးမလာခဲ့ပေ။

လင်းယွမ်က ကုတင်ပေါ်မှ တိတ်တဆိတ် ဆင်းလိုက်ပြီး မီးဖိုချောင်တွင် စားစရာတစ်ခုခု အမြန်ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အခန်းတံခါးဖွင့်ပြီး အပြင်ထွက်လိုက်သည်။

ဘေးခန်းဖြစ်သော ၃၂၀၂ တံခါး ပွင့်နေပြီး ဝူချင်း၊ အဒေါ်ကြီးလီတို့ ပစ္စည်းတွေ သိမ်းဆည်းရင်း အလုပ်ရှုပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းပြူကြည့်ရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ချိုင်ယောင်... နိုးပြီလား"

"ကိုကိုလင်းယွမ်... မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ" ချိုင်ယောင်က မီးဖိုချောင်ထဲတွင် မနက်စာ ပြင်ဆင်နေရာမှ အသံကြားသဖြင့် လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ဝူချင်းနှင့် အဒေါ်ကြီးလီတို့လည်း လှမ်းနှုတ်ဆက်ကြသည်။

လင်းယွမ်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။ "ခဏနေ သိမ်းပြီးရင် ကျွန်တော့်ကို ခေါ်လိုက်... ပစ္စည်းတွေ ကျွန်တော့်ဆီမှာ ထားလိုက်လေ... ဖောင်ပေါ်မှာ နေရာချောင်တာပေါ့"

ဝူချင်းနှင့် အဒေါ်ကြီးလီတို့ မျက်နှာ ဝင်းပသွားကြသည်။

"အဲဒါဆို သိပ်ကောင်းတာပေါ့ရှင်... ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လည်း အခုပဲ အဲဒီအကြောင်း ပြောနေကြတာ... ပစ္စည်းက သိပ်မများပေမယ့် ဟိုဟာနည်းနည်း ဒီဟာနည်းနည်းနဲ့ ရှုပ်ပွနေတာလေ... သစ်ဖောင်ကလည်း ကျဉ်းကျဉ်းလေးဆိုတော့ နေရာပိတ်မှာ စိုးနေတာ"

"လင်းယွမ်ရေ... နင် ဒီစကား ပြောလိုက်တာ သိပ်ကောင်းသွားပြီ... နင့်ရဲ့ အင်းလင်းပြင် အိတ်ကပ်ထဲမှာ ထည့်ထားတော့ ပိုလုံခြုံတာပေါ့ကွယ်"

အဒေါ်ကြီးလီက လင်းယွမ်ကို ဆွဲခေါ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "လာ... လင်းယွမ်... ဒီပစ္စည်းတွေ အဒေါ်ကြီး ယူသွားချင်လို့"

လင်းယွမ် ကြည့်လိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်မိသည်။ "ဟာ... အိုးခွက်ပန်းကန်တွေပါ သယ်မလို့လား"

"သယ်ရမှာပေါ့... တောင်ပေါ်မှာ အိုးခွက်ပန်းကန်မှ မရှိတာ... ကိုယ့်ဘာသာ အသစ်လုပ်ရမှာလား... ဟေ"

ဝူချင်းကလည်း ရယ်မောရင်း ဝင်ပြောသည်။ "လင်းယွမ်ရေ... အဒေါ်ကြီးလီကို မပြောနဲ့... အစ်မတို့တောင် စောင်တွေ ခေါင်းအုံးတွေပါ ထည့်ထားတာ... အခုက နွေရာသီမို့ တော်သေးတယ်... ဆောင်းတွင်းရောက်လို့ အေးလာရင် အနွေးထည်မပါရင် ဒုက္ခရောက်ကုန်မှာ"

လင်းယွမ်က ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "တခြား အိမ်ရာပိုင်ရှင်တွေလည်း အစ်မတို့နှစ်ယောက်ကို အတုယူသင့်တယ်... ဒါမှ တကယ့် အိမ်မှုကိစ္စ နားလည်တဲ့သူတွေလို့ ခေါ်ရမှာ"

အဒေါ်ကြီးလီက သဘောကျစွာ ရယ်မောရင်း လင်းယွမ်၏ လက်မောင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ဒီကောင်စုတ်လေး... နင်က အဒေါ်ကြီးကို စနောက်နေတာ မဟုတ်လား... ငါက ဒီအရွယ်ပဲရောက်နေပြီ... ဒီလောက်တော့ နားလည်တာပေါ့"

လင်းယွမ်နှင့် ဝူချင်းတို့လည်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ဝူချင်းက ဆက်ပြောသည်။ "လင်းယွမ်... နင်တို့လည်း ဒါတွေ သတိတရ ထည့်ခဲ့ကြနော်... အခု မသုံးရပေမယ့် နောက်ပိုင်းကျရင် လိုလာလိမ့်မယ်"

လင်းယွမ် ရယ်လိုက်မိသည်။ သူ တိုက်ခန်းတွေကို ရှင်းလင်းရေးဝင်လုပ်တုန်းက စားပွဲတွေ ထိုင်ခုံတွေပါမကျန် သိမ်းကျုံးယူခဲ့သူ မဟုတ်ပါလား။

တခြားလူတွေ အိုးခွက်ပန်းကန် ရှားချင်ရှားမည်၊ သူ့ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲတွင်တော့ ပုံနေအောင် ရှိသည်။

အဝတ်အစားဆိုလျှင်လည်း ဗီရိုလိုက် မကာ သယ်လာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က သူတို့ ထုပ်ပိုးထားသည့် ပစ္စည်းများကို ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲသို့ အကုန်ထည့်ပေးလိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုချိုင်နဲ့ ဦးလေးမာရော"

အဒေါ်ကြီးလီက ဖြေသည်။ "သူတို့ ခေါင်မိုးထပ်ကို တက်သွားကြပြီ... ကျောက်ခိုင်၊ တင်းယန်နဲ့ အောက်ထပ်က ဖိန်ဖိန်၊ ဆုန့်ဝမ်တို့လည်း သွားကြပြီ... ကင်းလှည့်အဖွဲ့တွေအားလုံး အပေါ်မှာ သွားကူနေကြတယ်"

"အစီအစဉ်အတိုင်းဆိုရင် ဒီနေ့ စထွက်ကြမယ်လေ... ဟိုဘက်က တိုက် (၇၇) နဲ့ အနောက်ဘက်က တိုက် (၇၅) က လူတွေလည်း ကေဘယ်ကြိုးကနေ ကူးလာကြလိမ့်မယ်" ဝူချင်းက ဝင်ရှင်းပြသည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီကိစ္စများကို သူ ဝင်မပါတော့ပေ။ ကင်းလှည့်အဖွဲ့နှင့် တာအိုဆရာလင်းတို့ကိုသာ တာဝန်လွှဲပေးထားလိုက်သည်။

ကိစ္စတိုင်း သူ လိုက်လုပ်နေရလျှင် ခေါင်းပူသွားလိမ့်မည်။

"ကောင်းပြီလေ... ဒါဆို ကျွန်တော်လည်း အပေါ်တက်ကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

"ဟဲ့ စားပြီးမှ သွားပါလား" အဒေါ်ကြီးလီက လှမ်းခေါ်သည်။

လင်းယွမ်က လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် စားပြီးပြီ"

ခေါင်မိုးထပ်သို့ ရောက်သောအခါ မိုးသည်းထန်နေသော်လည်း လူသံသူသံများနှင့် စည်ကားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဦးလေးမာနှင့် ချိုင်ကြည်တို့က ကေဘယ်ကြိုးလိုင်း နှစ်ခုနားတွင် လူများကို ကြီးကြပ်ပေးနေပြီး ကြိုးများကို ခိုင်ခံ့အောင် လုပ်နေကြသည်။

ရှေ့နောက် တိုက်နှစ်ခုလုံးမှ လူများ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကူးလာနေကြသည်။

ကျောက်ခိုင်နှင့် တင်းယန်တို့လည်း ရှေ့မှနေ၍ လူများကို ထိန်းသိမ်းပေးနေကြသည်။

"ဆရာလင်း ရောက်လာပြီဟေ့"

"ဆရာလင်း... မင်္ဂလာနံနက်ခင်းပါ"

"အစ်ကိုလင်း... မင်္ဂလာပါ"

လူအများအပြားက လင်းယွမ်ကို လှမ်းနှုတ်ဆက်ကြသည်။

ရင်းနှီးသူများက "အစ်ကိုလင်း" ဟု ခေါ်ကြပြီး သာမန်သိကျွမ်းသူများကတော့ ရိုရိုသေသေဖြင့် "ဆရာလင်း" ဟု ခေါ်ကြသည်။

လင်းယွမ်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး တိုက် (၇၅) ဘက်သို့ ဆက်သွယ်ထားသော ကြိုးလိုင်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တိုက် (၇၅) ဘက်မှ လူများ ရောက်ရှိနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအထဲတွင် ကုဖုန်းလည်း ပါသည်။

သူက နောက်မှ ရောက်လာသူများကို ကူညီပေးရင်း အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ကျောက်ခိုင်ကလည်း ဘေးမှ ကူညီပေးနေ၏။

"လူဘယ်နှယောက် ကျန်သေးလဲ"

လင်းယွမ်က အနားလျှောက်သွားပြီး မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်က လင်းယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် ချက်ချင်း ဖြေလိုက်သည်။ "တိုက် (၇၅) က လူ သိပ်မများဘူး... စုစုပေါင်း ၃၀ ကျော်ပဲ ရှိတာ"

"လောလောဆယ်တော့ ၈ ယောက် ရောက်နေပြီ"

ကုဖုန်းက လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး လင်းယွမ် ဖြစ်နေမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာလင်း... ကျွန်တော်တို့ လူပဲ ကူးလာဖို့ ကျန်တော့တာပါ... ပစ္စည်းတွေကိုတော့ ကေဘယ်ကြိုးကနေ ကြိုပို့ထားပြီးပါပြီ"

လင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "တုံယန် ဟိုဘက်မှာ ကျန်ခဲ့တုန်းလား"

"ဟုတ်တယ်... သူက လူတွေကို စိတ်မချလို့ဆိုပြီး နောက်ဆုံးမှ လိုက်လာမယ်တဲ့"

"ရှောင်ကျဲကလည်း တုံယန် မလာသေးတော့ သူလည်း မလာချင်ဘူးဆိုပြီး ဟိုဘက်မှာ လူတွေကို ကူပေးဖို့ နေခဲ့ကြတယ်"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် ကုဖုန်းက ထပ်ရှင်းပြသည်။ "ကျွန်တော်ကလည်း နေခဲ့မလို့ပါပဲ... ဒါပေမယ့် တုံယန်က ဒီဘက်ကို အရင်သွားဆိုပြီး အတင်းလွှတ်လိုက်လို့... ဒီဘက်မှာ ခင်ဗျားနဲ့ အစ်ကိုကျောက်ခိုင်ကို ကျွန်တော်ကပဲ သိတာဆိုတော့ ဒီဘက်ရောက်လာတဲ့ လူတွေကို နေရာချပေးဖို့ လွှတ်လိုက်တာ"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး သူ့ပခုံးကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ "မင်း လုပ်တာ ကောင်းပါတယ်... ဆက်လုပ်"

လင်းယွမ်၏ ချီးကျူးမှုကို ခံလိုက်ရသဖြင့် ကုဖုန်း ပြုံးပျော်သွားပြီး အလုပ်ကို ဆက်လက်ကြိုးစား လုပ်ဆောင်တော့သည်။

လင်းယွမ်က တစ်ဖက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်ရာ ဦးလေးမာနှင့် ချိုင်ကြည်တို့ ရှိနေကြသည်။ လူအုပ်ထဲတွင် တာအိုဆရာလင်းလည်း ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်ကို မြင်သည်နှင့် သူက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး လက်ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အမယ်လေး... ဆရာလင်းယွမ်... ပြန်ဆုံကြပြန်ပြီနော်"

လင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဟော... ဒီနေ့ ဝတ်ရုံဝတ်မလာပါလား"

တာအိုဆရာလင်းက မျက်နှာပိုးသတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလုပ် နေ့တိုင်း ဝတ်နိုင်မှာတုန်းဗျ... ချွေးတွေနဲ့ နံစော်နေမှာပေါ့"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဘယ်လိုလဲ... ခင်ဗျားတို့ဘက်က လိုက်မယ့်သူ ဘယ်နှယောက် ရှိလဲ"

တာအိုဆရာလင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အမြော်အမြင်မရှိတဲ့ ကောင်တွေဗျာ... ၃၀ ကျော်လောက်ပဲ လိုက်ဖို့ သဘောတူတယ်"

လင်းယွမ် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ဘာလို့လဲ... ခင်ဗျား သူတို့ကို သေချာ မပြောပြဘူးလား"

"ပြောတာပေါ့ဗျာ... ဒီတိုက်ကြီးက ကြာကြာခံမှာ မဟုတ်ဘူး... ရေကြီးလာရင် ပြေးစရာမြေ မရှိ ဖြစ်ကုန်မယ်လို့ ပြောတာပဲ"

"ဒါပေမယ့် မလိုက်ချင်ကြဘူးဗျ... ဟို ဖားမိစ္ဆာရဲ့ အစွမ်းကို မြင်ဖူးထားကြတော့ တချို့ဆို ငါးတောင် သွားမမျှားရဲကြတော့ဘူး... သေမယ့်နေ့ကို ထိုင်စောင့်နေကြတဲ့ ငတုံးတွေ"

"ဘုရား... ဘုရား... ငါ သီလ ပျက်တော့မယ်... ဆဲမိတော့မယ်"

လင်းယွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားတို့ သစ်ဖောင် ပြင်ဆင်တာ အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

"ဒေါက်တာရန်နဲ့ ရှီဟိုင်ကျူးတို့က တခြားတစ်ဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ပြီး ကျုပ်တို့ ဖောင်နဲ့ လိုက်လာလိမ့်မယ်... ရေပြင်ပေါ်ရောက်မှ အားလုံး ပြန်ဆုံကြမယ်"

"အစ်ကိုကြီးမာ ပြောသလိုပဲ... ဖောင် ၃ စင်းကို တွဲချည်ပြီး သွားကြမယ်... ဒါမှ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ကူညီလို့ရသလို ဖောင်လည်း မှောက်မသွားမှာ"

လင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဒီအစီအစဉ်ကို ဦးလေးမာ သူ့ကို ပြောပြဖူးသည်။ ဖောင်ဧရိယာ ကျယ်လေလေ မှောက်နိုင်ချေ နည်းလေလေ ဖြစ်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ဖောင်က လူဘယ်နှယောက် ဆံ့လဲ"

"၂၀ ကျော်လောက်တော့ ရမယ်... ၁၀ ယောက်လောက်တော့ ခင်ဗျားတို့ဘက်ကို ပို့ရလိမ့်မယ် ထင်တယ်"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကူးလာပြီးသား လူအုပ်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ရာ ထန်ယင်းဆိုသည့် သူနာပြုသင်တန်းသူ ကောင်မလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လင်းယွမ် ဒီကောင်မလေးကို မှတ်မိသည်။ ရန်ဆန်းမင် အရိုးကျိုးသွားတုန်းက ပြန်ဆက်ပေးခဲ့သည့် ကောင်မလေး ဖြစ်သည်။

သူနာပြုပညာ သင်ထားပြီး ဆေးဘက်ဆိုင်ရာ ဗဟုသုတရှိသဖြင့် လင်းယွမ် သူမကို သတိထားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမ လိုက်လာသည်ကို တွေ့ရ၍ လင်းယွမ် မအံ့သြပေ။

"ဟမ်... သူတို့ ၃ ယောက်ကလည်း လိုက်မလို့လား"

လင်းယွမ်က တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရာ ရင်းနှီးနေသော ပုံရိပ် ၃ ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

တာအိုဆရာလင်းက လင်းယွမ် ကြည့်ရာဘက်သို့ လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ လူအုပ်ထဲတွင် လျန်မင်ရှု၊ ကျူးလင်လင်နှင့် ယွီရှောင်ယန်ဆိုသော အမျိုးသမီး ၃ ယောက် ခေါင်းချင်းရိုက် တိုင်ပင်နေကြပြီး ကင်းလှည့်ခေါင်းဆောင်များကို မကြာခဏ လှမ်းကြည့်နေကြသည်။

ထိုအကြည့်များက သားကောင်ကို ရွေးချယ်နေသည့် အကြည့်မျိုး ဖြစ်သည်။

တာအိုဆရာလင်းက ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး အနေခက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ပြောရရင်တော့ သူတို့ ၃ ယောက်က သားကောင်တွေပါပဲဗျာ... တိန့်ဟူ ယုတ်မာသမျှ သူတို့ လုပ်ခဲ့တာမှ မဟုတ်တာ... တိန့်ဟူ ခြိမ်းခြောက်လို့သာ ခံခဲ့ကြရရှာတာပါ"

လင်းယွမ်က သူ့ကိုကြည့်ရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ကာ ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"ခင်ဗျား သူတို့ထဲက ဘယ်သူနဲ့ အိပ်ပြီးပြီလဲ"

ဆက်ရန်...

အပိုင်း (၁၅၆) ဆုန့်ဝမ်နှင့် ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်ရာ အခိုက်အတန့်များ

"ဟင်"

တာအိုဆရာလင်းက ချက်ချင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးများက ဟိုဒီရှောင်ဖယ်နေလေသည်။ "ဟင်... ဘာ... ဘာကြီးလဲ... လင်းယွမ်... ခင်ဗျားက နောက်တာလည်း တော်ပါ့... ဟဲဟဲ... ကျုပ်က... ကျုပ်က တာအိုသူတော်စင်တစ်ယောက်ပါ"

လင်းယွမ်က မျက်နှာတည်သွားပြီး "သုံးယောက်လုံးနဲ့ အိပ်ပြီးပြီလား"

တာအိုဆရာလင်းက လင်းယွမ် တည်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မလိမ်ရဲတော့ပေ စကားများပင် ထစ်အသွားပြီး "ဟင့်အင်း... မဟုတ်ပါဘူး... ကျူးလင်လင် တစ်ယောက်တည်းပါ"

လင်းယွမ်က အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဒီတာအိုသူတော်စင်ကြီးက လျှော့တွက်လို့မရဘူးပဲ"

"လင်းယွမ်... အထင်မလွဲပါနဲ့... ကျုပ် သူ့ကို အတင်းအကျပ် မလုပ်ခဲ့ပါဘူး... အားလုံးက ကိုယ်တိုင်လိုလားမှုတွေပါ... သူက စားစရာလိုချင်တယ်... ကျုပ်က ပေးနိုင်တယ်... တကယ် အတင်းမတိုက်တွန်းခဲ့ပါဘူး... ခင်ဗျား သွားမေးကြည့်လို့ ရပါတယ်" တာအိုဆရာလင်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလေသည်။

လင်းယွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်လေ၏... လူအချို့က အာဏာရလာလျှင် ရည်မှန်းချက်ကြီးလာတတ်သည်ကို သူ နားလည်ပါသည်။

တာအိုဆရာလင်းက တိုက် (၇၇) ရှိ အစောဆုံး နိုးထလာသည့် အစွမ်းပိုင်ရှင်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်၏။

တိန့်ဟူကို ရှင်းလင်းပြီးသည့်နောက် သူသည်လည်း သွေးနားထင်ရောက်ကာ မာန်တက်လာသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်ပြီး တိန့်ဟူ၏ မိန်းမများအပေါ် စိတ်ဝင်စားမိသည်မှာလည်း နားလည်ပေး၍ ရနိုင်ပါသည်။

သို့သော် လင်းယွမ် ဂရုစိုက်သည်မှာ ထိုကိစ္စမဟုတ်ဘဲ တာအိုဆရာလင်း အနေဖြင့် မိမိလုပ်ပိုင်ခွင့်အာဏာကို အသုံးပြုပြီး အမျိုးသမီးကောင်းများကို ပြည့်တန်ဆာဘဝသို့ ရောက်အောင် တွန်းပို့ခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်သာ ဖြစ်၏။

ယခု သူ့စကားကို နားထောင်ကြည့်ရသည်မှာ ဤလူသည် မာန်တက်နေသော်လည်း စည်းကျော်သည့် လုပ်ရပ်မျိုးကိုတော့ မလုပ်ခဲ့ကြောင်း ပေါ်လွင်နေသည်။

နှစ်ဦးသဘောတူ ဖြစ်ပျက်သည့် ကိစ္စများကို သူ တားဆီး၍ မရနိုင်ပေ။

သို့သော် အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် တာအိုဆရာလင်း၏ အတွေးအခေါ်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်ရသည်။

ထိုမိန်းမများသည် ယခင်က တိန့်ဟူ၏ လူများဖြစ်ကြပြီး ယခု တိန့်ဟူကို သူတို့သတ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်ရာ ထိုမိန်းမများက သူ့ဘက် ပြောင်းလဲ ခိုလှုံလာခြင်းကို မည်သို့သော သတ္တိဖြင့် လက်ခံရဲသနည်း။

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို ဆက်လက် အရေးမလုပ်တော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားစိတ်ထဲမှာ အခြေအနေကို သိရင် ပြီးတာပါပဲ"

တာအိုဆရာလင်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ ကစားလိုက်ကာ အိတ်ငယ်တစ်လုံးကို ထုတ်၍ လင်းယွမ်အား လှမ်းပေးသည်။

"လင်းယွမ်... စောစောက ပြောဖို့ မေ့သွားလို့... တိန့်ဟူ သေသွားတော့ သူ့ရဲ့ အမွေတချို့ကို ကျုပ် တွေ့ခဲ့တယ်... ဒါတွေက သူဝှက်ထားတဲ့ စွမ်းအင်ကျောက်တုံးတွေပဲ... ကျုပ် ဒေါက်တာရန်နဲ့ ဟိုင်ကျူးကို နည်းနည်း ခွဲပေးလိုက်ပြီးပြီ... ဒါက ခင်ဗျားအတွက် ဖယ်ထားတာပါ"

လင်းယွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။ ဒီအဖိုးကြီးက တာအိုဘုန်းကြီးကျောင်းထဲ ဝင်ရောနိုင်တာ အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ... တကယ်ကို ပါးနပ်ပြီး လူ့အကြောင်း နားလည်သူ ဖြစ်၏။

သာမန်ပစ္စည်းဆိုလျှင် လင်းယွမ် မျက်လုံးထဲ ဝင်မှာ မဟုတ်သော်လည်း...

စွမ်းအင်ကျောက်တုံးများကမူ ကွာခြားပါသည်။ ဤအရာများသည် စွမ်းအင်ကို စုပ်ယူနိုင်ပြီး မိမိ၏ စွမ်းအင်ကို လျင်မြန်စွာ ပြန်လည်ဖြည့်တင်းပေးနိုင်သည်။

များများ စုပ်ယူနိုင်လေ သန္ဓေပြောင်းလဲခြင်း အဆင့်ကို မြှင့်တင်နိုင်လေ ဖြစ်၏။

သူ ဘာမှမပြောတော့ဘဲ အိတ်ကို လှမ်းယူကြည့်လိုက်ရာ စုစုပေါင်း ၅ တုံး ၆ တုံးခန့် ရှိသည်။

ဤလူက အနည်းဆုံး တစ်ဝက်လောက်တော့ ဖွက်ထားဦးမည်ဟု သူ ခန့်မှန်းမိသည်။

"ခင်ဗျားက စေတနာရှိသားပဲ... ကောင်းပြီလေ... ခင်ဗျားအလုပ် ခင်ဗျား ဆက်လုပ်တော့"

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... ဒါဆို ကျုပ် သွားလိုက်ဦးမယ်" လင်းယွမ်က လက်ခံလိုက်သည်ကို တွေ့သောအခါ တာအိုဆရာလင်းက ပြုံးဖြီးသွားပြီး တိုက် (၇၇) မှ လာသော လူအုပ်ကြီးကို နေရာချပေးရန် ထွက်သွားလေတော့သည်။

လင်းယွမ်က စွမ်းအင်ကျောက်တုံးများကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဆုန့်ဝမ်နှင့် လျှိုဖိန်ဖိန်တို့ရှိရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"ဆုန့်ဝမ်... လျှိုဖိန်ဖိန်"

"အစ်ကိုလင်း"

"အစ်ကိုလင်းယွမ်"

နှစ်ယောက်သားက အလျင်အမြန် နှုတ်ဆက်လာကြသည်။

လင်းယွမ်က ပြုံး၍ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပြီး ဆုန့်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အပင်စိုက်တဲ့ အခန်းဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

ဆုန့်ဝမ်က အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလေသည်။ "ရိုးရိုးဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကိုတော့ ကျွန်မ မရွှေ့တော့ဘူး... သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်း သုံးပင်ထဲက တစ်ပင်ကို တိုက်ထဲမှာ ချန်ထားခဲ့တယ်... ကျန်တဲ့ နှစ်ပင်ကိုတော့ အစားထိုးစိုက်ပျိုးပြီးပြီ... သစ်ဖောင်ပေါ်ကိုတောင် ရွှေ့ခိုင်းလိုက်ပြီ"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းများသည် ကံစမ်းမဲနှိုက်ရာမှ ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အထူးအသုံးဝင်သဖြင့် မဖြစ်မနေ ယူဆောင်သွားရမည် ဖြစ်သည်။

"ဟုတ်ပြီ... နင်တို့ ပစ္စည်းတွေရော သိမ်းပြီးပြီလား"

ဆုန့်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ကျွန်မအိမ်မှာ ပစ္စည်းတွေက အရမ်းများလို့ လိုအပ်တာ တချို့ပဲ ရွေးပြီး ယူလိုက်တယ်... ဖိန်ဖိန်တို့အိမ်ကတော့"

လင်းယွမ်က လျှိုဖိန်ဖိန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လျှိုဖိန်ဖိန်က မတတ်နိုင်သည့်ဟန်ဖြင့် ပြောလာသည်။ "ကျွန်မအဖေနဲ့ ဦးလေးဟူတို့က သယ်ချင်တဲ့ပစ္စည်းတွေ အများကြီးပဲ... ပေါင်းအိုးတို့ ဘာတို့ပေါ့... တောင်ပေါ်ရောက်ရင် ပေါက်စီပေါင်းဖို့ လိုလိမ့်ဦးမယ်ဆိုပြီး အကုန်သယ်ချင်နေကြတာ"

"ဒါပေမယ့် ပစ္စည်းတွေက များလွန်းတယ်... သစ်ဖောင်ကလည်း သေးသေးလေး"

ဆုန့်ဝမ်က မနေနိုင်တော့ဘဲ လင်းယွမ်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်း... အစ်ကို့မှာ နည်းလမ်းရှိလား"

လျှိုဖိန်ဖိန်ကလည်း လင်းယွမ်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်လာသည်။

လင်းယွမ်၏ ဟင်းလင်းပြင်အစွမ်းကို လက်ရှိတွင် အဖွဲ့ဟောင်းမှ လူများသာ သိကြသေးသည်။

ဆုန့်ဝမ်နှင့် လျှိုဖိန်ဖိန်တို့ကမူ လင်းယွမ်တွင် ထိုကဲ့သို့ စွမ်းရည်ရှိသည်ကို မသိကြသေးပေ။

လင်းယွမ်က စဉ်းစားလိုက်ပြီး "ပစ္စည်းတွေ ဘယ်မှာလဲ"

"အိမ်မှာပါ... ဒေါ်လေးရှုချင်း သိမ်းနေတယ်" လျှိုဖိန်ဖိန်က အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး... "ဒီလိုလုပ်... နင်တို့ ငါ့ကို အဲ့ဒီခေါ်သွား... ပစ္စည်းတွေကို ငါ စီစဉ်ပေးမယ်... ဘာမှ ထပ်မမေးနဲ့"

လျှိုဖိန်ဖိန်က ဝမ်းသာသွားပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် တစ်စုံတစ်ခုကို သတိရသွားပြီး တွေဝေစွာဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "အစ်ကိုခိုင်ကိုရော ကျွန်မ ပြောပြလို့ ရမလား"

"အစ်ကိုခိုင်ဆိုတာက..."

လင်းယွမ်က နားမလည် ဖြစ်သွားရာ လျှိုဖိန်ဖိန်က မျက်နှာလေး ရဲသွားပြီး "ကျောက်ခိုင်ပါ... အရင်က ကျွန်မ သူ့ကို နည်းလမ်းရှာပေးဖို့ အကူအညီတောင်းဖူးတယ်... သူက တခါထဲ ဂတိမပေးပေမယ့် နည်းလမ်းရှာနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်"

လင်းယွမ်က လျှိုဖိန်ဖိန်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မလှမ်းမကမ်းတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော ကျောက်ခိုင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

သူ့မျက်နှာတွင် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး "ဪ... ဒီ အစ်ကိုခိုင် ကိုး... တခြားသူတွေ ဒီလိုခေါ်တာ ငါ မကြားဖူးပါဘူး"

လျှိုဖိန်ဖိန် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီး ရှက်သွေးဖြာလျက် ခြေဆောင့်ကာ "ရှင် လျှောက်ပြောမနေနဲ့နော်... တခြားသူတွေလည်း ဒီလိုခေါ်တာပဲကို"

လင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်သလို ဘေးနားမှ ဆုန့်ဝမ်ကလည်း ပါးစပ်အုပ်ကာ ခိုးရယ်နေလေသည်။

လင်းယွမ်က မျက်လုံးအနည်းငယ် ကစားလိုက်ပြီး ရုတ်တရက် ဆိုလိုက်သည်။ "နင့်ကို ငါ ကူညီပေးရမလား"

"ဟင်" လျှိုဖိန်ဖိန်က ကြောင်အသွားပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။

လင်းယွမ်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "သူ့စိတ်ထဲမှာ နင် ရှိတယ်ဆိုရင် ငါ့ဆီကို သေချာပေါက် အကူအညီလာတောင်းလိမ့်မယ်... နင်က လောလောဆယ် ဘာမှမပြောဘဲ နေကြည့်... သူ ငါ့ဆီ လာမလာ စောင့်ကြည့်ရအောင်... ဘယ်လိုလဲ"

လျှိုဖိန်ဖိန်က အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားပြီး မျက်လုံးများတွင် ရှက်သွေးများ လွှမ်းခြုံလျက် "ဒါ... ဒါ မကောင်းပါဘူး"

"ဪ... ဒါဆိုလည်း ထားလိုက်ပါတော့... ငါ နင့်ကို ပြောပြရဦးမယ်... ကျောက်ခိုင်က အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး နာကျင်ဖူးတယ်... နောက်ထပ် အချစ်သစ်တစ်ခုကို လက်ခံဖို့ဆိုတာ သူ့အတွက် မလွယ်ကူလှဘူး"

လျှိုဖိန်ဖိန်က အလျင်အမြန်ပင် "အာ... အဲ့ဒါ... အဲ့ဒါဆိုရင်လည်း... အစ်ကိုလင်းယွမ်ကိုပဲ အပ်ပါတယ်နော်"

လင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟဟ... အေးပါ... သူ ငါ့ဆီလာရင် နင့်ကို ပြန်ပြောပြမယ်"

"ဒါပေမယ့် ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြော... နင် ကျောက်ခိုင်ကို တကယ် သဘောကျတာလား... ငါ့ညီက ရိုးသားတယ်နော်... သူ့ခံစားချက်ကို ကစားဖို့တော့ မစဉ်းစားနဲ့"

လျှိုဖိန်ဖိန်က မျက်နှာကြီးနီရဲသွားကာ "ကျွန်... ကျွန်မ တကယ်ပါ"

"ဟား ဟား"

ဘေးမှ ဆုန့်ဝမ်မှာ သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အသံထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။

ထိုအခါမှ လျှိုဖိန်ဖိန်လည်း သတိဝင်လာပြီး လင်းယွမ်က သူမကို စနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲနေပြီး လင်းယွမ်ကို ပြန်မပြောရဲသဖြင့် ဆုန့်ဝမ်ကိုသာ ကလိထိုးရန် ပြေးဝင်သွားလေသည်။

"အမဝမ်... အမ အရမ်းဆိုးတာပဲ... နှစ်ယောက်လုံး အရမ်းဆိုးတာပဲ"

"ခစ်ခစ်... ဖိန်ဖိန်... ငါ ဘာမှမပြောပါဘူး... အားလုံးက အစ်ကိုလင်း ပြောတာပါ... ဟားဟား... ကလိ မထိုးနဲ့တော့... ငါ့အမှား... ငါ့အမှား"

ဆုန့်ဝမ်က တခစ်ခစ်ရယ်မောရင်း လင်းယွမ်ကို ပတ်ကာ လျှိုဖိန်ဖိန်ရန်မှ ရှောင်တိမ်းနေလေသည်။

သူမသည် လင်းယွမ်၏ မျက်စိရှေ့တွင် ကခုန်နေသော လိပ်ပြာပျိုလေး တစ်ကောင်အလား လှပနေ၏။

လင်းယွမ်မှာ ပြုံးရွှင်စွာဖြင့် သူမတို့၏ ဆော့ကစားမှုကို ကြည့်ရင်း စိတ်ထဲတွင် အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ကြည်နူးလာရသည်။

သည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော မိုးနှင့် ကမ္ဘာပျက်ကပ် ရေလွှမ်းမိုးမှုတို့သည် လူသားအားလုံး၏ စိတ်ဓာတ်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။

နှစ်ယောက်သား မောသွားကြမှသာ ရပ်တန့်သွားကြသည်။

လျှိုဖိန်ဖိန်က ပြောလိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်မ လိုက်ပို့ပေးမယ်... ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်... အမဝမ်အိမ်မှာလည်း သယ်ချင်တဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီးပဲ... သူက ရှင့်ကို ပြောဖို့ အားနာနေတာ"

ဆုန့်ဝမ်က သူမပါးစပ်ကို အလျင်အမြန် လှမ်းပိတ်လိုက်ပြီး "နင် ဆက်မပြောနဲ့တော့... ငါ့ပစ္စည်းတွေက အရေးကြီးတာတွေ မဟုတ်ပါဘူး"

လျှိုဖိန်ဖိန်က မနေနိုင်ဘဲ "အမရဲ့ အဲ့ဒီ အရမ်းလှတဲ့ အဝတ်အစားတွေ... ပြီးတော့ ဓာတ်ပုံစာအုပ်တွေ... အမှတ်တရ ပစ္စည်းတွေ... အကုန်လုံးက အမှတ်တရတွေလေ... မယူတော့ဘူးလား"

ဆုန့်ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "စားလို့မရ သောက်လို့မရတဲ့ ပစ္စည်းတွေပဲဟာ... ဘာလုပ်မှာလဲ... မယူတော့ဘူး"

စကားပြောရင်းနှင့်ပင် သုံးယောက်သား အောက်ထပ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

ဟူဝေမင်၏ ဇနီး လျှိုရှုချင်းသည် သားဖြစ်သူနှင့်အတူ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းနေပြီး ဧည့်ခန်းထဲတွင် ထုပ်ပိုးထားသော ပစ္စည်းများ များပြားနေသဖြင့် စိတ်ညစ်နေပုံရသည်။

လျှိုဖိန်ဖိန်က ပြေးဝင်သွားပြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "ဒေါ်လေး... ဘယ်သူလာလဲ ကြည့်ပါဦး"

လျှိုရှုချင်းက မော့ကြည့်လိုက်ရာ လင်းယွမ်ကို တွေ့သဖြင့် အလျင်အမြန်ပင် "လင်းယွမ်... ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ... လာ လာ ထိုင်ဦး"

"တုတု... နင့်အစ်ကို ကို နှုတ်ဆက်လိုက်ဦးလေ"

သူမက ဟူတုတုဘက် လှည့်အော်လိုက်သည်။

ဟူတုတုက အပြေးလေး ရောက်လာပြီး "ကိုကြီးလင်းယွမ် မင်္ဂလာပါ"

လင်းယွမ်က ပြုံး၍ ကလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်ကာ "မင်္ဂလာပါကွာ... အမလျှို... ဒီပစ္စည်းတွေ အကုန်လုံး ယူသွားမှာလား"

လျှိုရှုချင်းက သက်ပြင်းချကာ "ယူတော့ ယူချင်တာပေါ့ရှင်... ဒါပေမယ့် ကိုဟူက ပြောတယ်... သစ်ဖောင်ပေါ်မှာ နေရာမလောက်ဘူးတဲ့... လင်းယွမ်... တစ်ခုခုများ ကြံပေးနိုင်မလား... ဒီပစ္စည်းတွေက ကျွန်မတို့အတွက် အရမ်းအသုံးဝင်လို့ပါ"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး"ရပါတယ်... ခင်ဗျားတို့ စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်... ကျွန်တော် စီစဉ်ပေးမယ်"

"အို... တကယ်လား... ဒါ... ဒါဆို အားနာစရာကြီး"

လျှိုရှုချင်းက ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုလေသည်။

လင်းယွမ်က "ကိစ္စမရှိပါဘူး... ပစ္စည်းတွေကို ကျွန်တော့်ဆီ လာပို့ထားလိုက်... နောက်ကျရင် ကျွန်တော် လူတစ်ယောက်ယောက်နဲ့ သယ်ခိုင်းလိုက်မယ်"

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... သူများတွေ မလိုပါဘူး... ကျွန်မဘာသာ လာပို့ပါ့မယ်" လျှိုရှုချင်းက အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်သည် သူ့တွင် ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်း ရှိကြောင်း ထုတ်မပြောခဲ့ပေ။ ဤစွမ်းရည်ကို လောလောဆယ် သူ ထုတ်မပြချင်သေး။

ထို့နောက် လျှိုဖိန်ဖိန် အိမ်သို့ ရောက်လာပြီး လျှိုဖိန်ဖိန်ကိုလည်း ပစ္စည်းအားလုံး သူ့အိမ်သို့ လာပို့ရန်နှင့် သူ စီစဉ်ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောလိုက်သည်။

လျှိုဖိန်ဖိန်က ဝမ်းသာအားရ လက်ခံလိုက်ပြီး အခန်းထဲတွင် ပစ္စည်းများ စတင်သိမ်းဆည်းလေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လင်းယွမ်က ဆုန့်ဝမ်ကို ကြည့်ကာ "နင့်မှာရော ယူစရာ ဘာကျန်သေးလဲ"

ဆုန့်ဝမ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ကျွန်မက စားစရာနဲ့ အသုံးအဆောင် တချို့ပဲ ယူတော့မယ်... နေရာအရမ်းမယူတော့ပါဘူး"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ့မှာ နည်းလမ်းရှိပါတယ်... လာ... နင့်အိမ် သွားရအောင်"

"ရှင်"

ဆုန့်ဝမ်က နားမလည် ဖြစ်သွားသည်။ သစ်ဖောင် နှစ်စင်းကို သူမ မြင်ဖူးထားရာ နေရာက ထိုမျှသာ ရှိပြီး ဤမျှ လူအများကြီး လိုက်ပါမည်ဖြစ်ရာ ပစ္စည်းတင်ရန် မလွယ်ကူကြောင်း သူမ သိသည်။

သို့သော် လင်းယွမ်က သူမကို ဆွဲခေါ်ကာ သူမအိမ်သို့ ဦးတည်သွားနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဆုန့်ဝမ်၏ အိမ်မှာ သိပ်ပြီး သိမ်းဆည်းထားခြင်း မရှိဘဲ ဆိုဖာပေါ်တွင် အဝတ်အစား အများအပြား တင်ထားသည်။

သူမက အားနာသွားပြီး "ကျွန်မ သိမ်းလိုက်ဦးမယ်"

လင်းယွမ်က ရယ်မောလိုက်ကာ "သိမ်းမနေနဲ့တော့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အကုန်ယူသွားမှာပဲကို"

"ဟင်... အကုန်ယူသွားမယ်... ဒါ... ဒါက မများလွန်းဘူးလား"

လင်းယွမ်က ပြုံးလျက် "တကယ်တော့ ငါ့မှာ တခြားသူတွေကို မပြောပြထားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိတယ်"

ဆုန့်ဝမ်က လင်းယွမ်ကို နားမလည်နိုင်စွာ ကြည့်လိုက်မိသည်။ အဘယ်ကြောင့် ဤအချိန်ကျမှ ဤအကြောင်းကို ထပြောရသနည်း။

"ငါက ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်း ရထားတယ်... တကယ်တော့ ငါက သီးခြားဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်တစ်ခုကို ဖွင့်ပြီး ပစ္စည်းတွေအများကြီး သိမ်းဆည်းထားလို့ ရတယ်"

"ငါ ငါးတွေ အများကြီးလက်ခံထားပြီး... အိမ်က ရေခဲသေတ္တာထဲမှာလည်း မရှိဘဲ ဘယ်မှာထားလဲဆိုတာ... နင်တို့ သိချင်နေကြမှာပဲ"

လင်းယွမ်က ရယ်မောပြောဆိုရင်း ဆိုဖာ၊ စားပွဲ၊ ကုလားထိုင်နှင့် လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများကို လက်ဖြင့် လှမ်းထိလိုက်သည်။

"ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်..."

သူနှင့် ထိတွေ့လိုက်မိသော ပစ္စည်းတိုင်းသည် မျက်စိရှေ့မှ ပျောက်ကွယ်သွားလေတော့သည်။

ဆုန့်ဝမ် မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ဤမြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

"ဒါ... ဒါက"

လင်းယွမ်က မီးဖိုချောင်ဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။ မီးဖိုချောင်သုံး ပစ္စည်းများမှာ အသစ်အတိုင်း ရှိနေသေးရာ ဆုန့်ဝမ် ချက်ပြုတ်လေ့မရှိမှန်း သိသာလှသည်။

ကြည့်ရသည်မှာ လျှိုဖိန်ဖိန်တို့အိမ်တွင်သာ သွားရောက်စားသောက်လေ့ ရှိပုံရသည်။

သူက အားနာမနေတော့ဘဲ ပစ္စည်းအားလုံးကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဆုန့်ဝမ်၏ အိပ်ခန်းဘက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

"အိပ်ခန်းထဲက ပစ္စည်းတွေလည်း အကုန်ယူသွားမယ်... ငါ့ရဲ့ ဟင်းလင်းပြင်က နေရာအများကြီး ဆံ့ပါတယ်"

လင်းယွမ် အိပ်ခန်းထဲ ဝင်တော့မည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါမှ ဆုန့်ဝမ် သတိဝင်လာလေသည်။

"အို... နေ... နေပါဦး"

သူမက အလျင်အမြန် ပြေးသွားပြီး တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် အချိန်နှောင်းသွားပြီဖြစ်ကာ လင်းယွမ်က အိပ်ခန်းထဲသို့ ရောက်နှင့်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အိပ်ခန်း အပြင်အဆင်က မိန်းကလေးဆန်ပြီး နံရံကပ်စက္ကူများမှာ ပန်းရောင် ဖြစ်သည်။

ဝရံတာဘက်တွင် စာကြည့်စားပွဲတစ်ခု ရှိပြီး ကွန်ပျူတာ တင်ထားသည်။

ဝရံတာ တစ်ဖက်ခြမ်းတွင်မူ ပိုစတာများ ကပ်ထားကာ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သည့် နောက်ခံကားချပ် ဖြစ်ပုံရသည်။

သူမ ပုံမှန် အွန်လိုင်းမှ ထုတ်လွှင့်လျှင် ဤအိပ်ခန်းထဲမှ ပြုလုပ်ပုံရ၏။

သို့သော် လင်းယွမ်၏ အကြည့်ကို ဖမ်းစားလိုက်သည်မှာ ထိုအရာများ မဟုတ်ဘဲ... စုံလင်လှပသော အဝတ်အစားခန်း ပင် ဖြစ်သည်။

ဆုန့်ဝမ်၏ အိပ်ခန်းမကြီးတွင် သီးသန့် အဝတ်အစားခန်း ပါရှိလေသည်။

ထို အဝတ်အစားခန်းထဲတွင် အမျိုးမျိုးသော ဝတ်စုံများကို ချိတ်ဆွဲထား၏။

သင်္ဘောသား ဝတ်စုံ... ရုံးဝန်ထမ်းဝတ်စုံ... လေယာဉ်မယ် ဝတ်စုံ... ရဲမေ ဝတ်စုံ...

ကော့စ်ပလေး ဝတ်စုံ အများအပြားနှင့် ဖိနပ်အရန်ပေါင်းများစွာကိုပါ တွေ့လိုက်ရလေသည်။

လင်းယွမ်မှာ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး အကြည့်မလွှဲနိုင်အောင် ဖြစ်သွားရသည်။

ဆုန့်ဝမ် မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြီး အဝတ်အစားခန်းကို အလျင်အမြန် ပြေးပိတ်လိုက်ကာ "ဒါ... ဒါတွေက ယူသွားစရာ မလိုပါဘူး"

လင်းယွမ်က ဆုန့်ဝမ်ကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်ပြီး "နင် ဒါတွေ ဝတ်တာလား"

"မ... မဝတ်ပါဘူး... တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တဲ့အချိန် လိုအပ်လို့ပါ"

"ပုံမှန်အချိန် ဘယ်လိုလုပ် ဝတ်မှာလဲ"

သူမ မျက်နှာတွင် အကြပ်ရိုက်နေသည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။ တကယ်တမ်းတွင်လည်း သူမ တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်ချိန်၌ ဤဝတ်စုံများကို ဝတ်ခဲလှသည်။

သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ အခြားသူများနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ပွဲ လုပ်သည့်အခါ ရှုံးနိမ့်သူက တစ်ဖက်လူ၏ တောင်းဆိုမှုကို လိုက်လျောရလေ့ရှိသည်။

သူမက အလှအပဆိုင်ရာ တင်ဆက်သူဖြစ်ပြီး ဂိမ်းကစားရာတွင် မကျွမ်းကျင်သဖြင့် ပြိုင်ပွဲများတွင် မကြာခဏ ရှုံးနိမ့်တတ်သည်။

ထိုအခါ တစ်ဖက်မှ တင်ဆက်သူများက သူမကို ဝတ်စုံအမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ရန် တောင်းဆိုတတ်ကြသည်။

အစပိုင်းတွင် သူမ၌ ဤဝတ်စုံများ မရှိသဖြင့် တောင်းဆိုမှုကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်ခဲ့ရာ သူမ၏ အစီအစဉ်ကို ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက် ကျဆင်းလာခဲ့ရသည်။

နောက်ပိုင်း မတတ်သာသည့်အဆုံး ဤဝတ်စုံများကို အွန်လိုင်းမှ မှာယူခဲ့ရတော့သည်။

ထို့နောက် ပြိုင်ပွဲရှုံးသည့်အခါ တစ်ဖက်လူ၏ တောင်းဆိုမှုအတိုင်း ဤဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ပေးခဲ့ရာ ကြည့်ရှုသူ အရေအတွက်မှာ ပြန်လည် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် ဂိမ်းကစားမှု ပိုများလာပြီး ရှုံးနိမ့်မှုလည်း များလာသဖြင့် ထူးဆန်းသော ဝတ်စုံများလည်း ပိုမို များပြားလာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤဝတ်စုံများသည် ချည်နည်းသော်လည်း ဈေးနှုန်းမှာ အလွန်ကြီးလှသည်။

ထို့ကြောင့် သူမ ဝယ်ပြီးသည့်နောက် မလွှင့်ပစ်ရက်ဘဲ အဝတ်အစားခန်းထဲတွင် စုပုံထားမိခြင်း ဖြစ်၏။

ယခု လင်းယွမ်က သူမအား ပစ္စည်းကူသိမ်းပေးရာတွင် ဤရှက်စရာကောင်းသော အဝတ်အစားများကို မြင်တွေ့သွားလိမ့်မည်ဟု သူမ ထင်မထားခဲ့မိပါ။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "နင့်ပစ္စည်းတွေပဲဟာ... အကုန်လုံး ယူသွားလိုက်ပါ"

"မလိုပါဘူး... မလိုပါဘူး... နောက်ဆို ကျွန်မက တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်တော့မှာမှ မဟုတ်တာ... ဒါတွေ ဝတ်စရာ မလိုတော့ပါဘူး" ဆုန့်ဝမ်က အလျင်အမြန် လက်ကာပြလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ပြောလိုက်သည်။ "နောင်တစ်ချိန် နင့်ကောင်လေးက နင့်ကို ဒါတွေ ဝတ်ပြစေချင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဆုန့်ဝမ်၏ ကိုယ်လုံးလေး တောင့်တင်းသွားပြီး လင်းယွမ်ကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ဖြူဝင်းသော မျက်နှာလေးမှာ ရုတ်ခြည်းပင် ပန်းရောင်သန်းသွားလေ၏...

သူမက နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "ကောင်... ကောင်လေးက... ကြိုက်မှာလားဟင်"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါကတော့ ကြိုက်တယ်"

ဆုန့်ဝမ် မျက်နှာလေး ပို၍ နီရဲသွားကာ နီထွေးသော နှုတ်ခမ်းလေး လှုပ်ရွသွားသော်လည်း ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။

ကြာစွယ်သဖွယ် ဖြူဝင်းသော လက်မောင်းလေးကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်း နောက်ဆုတ်ပေးလိုက်သည်။

သူမ စကားမပြောသော်လည်း သူမ၏ အပြုအမူက အရာရာကို သက်သေပြနေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး အဝတ်အစားခန်းထဲသို့ ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် ဝင်လိုက်သည်။

ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်... ယူနီဖောင်းများနှင့် ကော့စ်ပလေး ဝတ်စုံ အားလုံးကို ပစ္စည်းသိုလှောင်ခန်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် အဝတ်ဗီရိုကြီး... ဤဗီရိုထဲတွင် ရာသီဥတုအလိုက် ဝတ်ဆင်ရသော ပုံမှန် အဝတ်အစားများ ရှိသည်။

အပေါ်ဆုံး အကန့်တွင် စောင်၊ ခြင်ထောင်၊ ဖျာ စသည်တို့ ရှိပြီး အားလုံးကို ယူဆောင်လိုက်သည်။

ဗီရိုအောက်ဆုံး အံဆွဲထဲတွင်မူ... ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အမျိုးသမီး အတွင်းခံ အစုံအလင်က လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးကို နောက်တစ်ကြိမ် အရောင်လက်သွားစေသည်။

တိုက်ရိုက်ထုတ်လွှင့်သူ ဖြစ်သည့်အတိုင်း အလှအပ ခံစားမှုက ခေတ်ရေစီးကြောင်း၏ ရှေ့ဆုံးသို့ ရောက်နေပေသည်။

ဆုန့်ဝမ်မှာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး သွေးရောင်လွှမ်းနေပြီး အထိတ်တလန့် ပြောလိုက်သည်။ "ဒါ... ဒါတွေကို ကျွန်မဘာသာ သိမ်းလိုက်ပါ့မယ်... စာကြည့်ခန်းဘက်မှာ ဓာတ်ပုံတွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်... ယူလို့ ရမလား"

သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ ဓာတ်ပုံများ ယူရန် တောင်းဆိုခြင်း မဟုတ်ဘဲ... လင်းယွမ်ကို သူမဘာသာ သိမ်းဆည်းခွင့် ပြုရန် တောင်းဆိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

အတွင်းခံများကို အမြင်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ပြီး... အထူးသဖြင့် စိတ်ကူးယဉ်ဆန်သော ပုံစံများ ပါဝင်နေသဖြင့် အလွန်တရာ ရှက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။

လင်းယွမ်က နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး စာကြည့်ခန်းဘက်သို့ လှည့်ထွက်သွားလိုက်သည်။

ဆုန့်ဝမ်မှာ သက်ပြင်းချလိုက်နိုင်တော့သည်။

"အဲ့ဒီ ဒီဇိုင်းတွေက တော်တော်လှတယ်... လွှင့်မပစ်နဲ့နော်... အကုန် ယူခဲ့"

ရုတ်တရက် လင်းယွမ်၏ အသံက အပြင်ဘက်မှ သဲ့သဲ့လေး ပျံ့လွင့်လာသည်။

ဆုန့်ဝမ် ရင်ခုန်သံ မြန်သွားပြီး သွားလေးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်မိကာ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နီရဲသွားပြန်သည်။

ရင်ထဲတွင် လှိုင်းများ ထန်သွားရသည်။ လင်းယွမ်၏ စကားထဲတွင် ပါဝင်သော အဓိပ္ပာယ်ကို သူမ ခံစားမိပါသည်။

နှစ်ယောက်ကြားမှ ထိုသို့သော ရင်ခုန်ဖွယ် အခြေအနေက သူမကို မူးဝေသွားစေသည်။

မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် သူမသည် အတွင်းခံ အားလုံးကို အိတ်ထဲသို့ လိမ်လိမ်မာမာ ထည့်သွင်းလိုက်မိလေသည်။

ခဏကြာပြီးနောက် သူမ စိတ်ကို ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်ပြီး အခန်းထဲမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

"အစ်ကိုလင်း... ကျွန်မ ဒီမှာ"

သူမ စာကြည့်ခန်းထဲ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"သွားပြီ... ဓာတ်ပုံစာအုပ်"

သူမ အခန်းတံခါးကို အလျင်အမြန် တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ... လင်းယွမ်က ပြတင်းပေါက်နားတွင် မှီရပ်လျက် လက်နှိပ်ဓာတ်မီးဖြင့် ဓာတ်ပုံစာအုပ်တစ်အုပ်ကို အရသာခံ ကြည့်ရှုနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူမ သေချာကြည့်လိုက်ရာ ထိုဓာတ်ပုံစာအုပ်မှာ ယခင်နှစ် ဇွန်လက ကမ်းခြေတွင် ရိုက်ကူးခဲ့သော သူမ၏ ရေကူးဝတ်စုံ ဓာတ်ပုံများ ဖြစ်နေသည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် သူမ မျက်နှာလေး နီရဲသွားပြီး အလျင်အမြန် အော်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်း"

လင်းယွမ်က ချက်ချင်း သတိဝင်လာပြီး ဓာတ်ပုံစာအုပ်ကို ပိတ်ကာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး "သိမ်းလို့ ပြီးပြီလား... ငါ့ဘက်ကလည်း ပြီးသလောက်ပါပဲ"

သူက ဓာတ်ပုံစာအုပ်ကို မသိမသာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ စာကြည့်ခန်း တစ်ခုလုံးတွင် ဘာပစ္စည်းမှ မကျန်တော့ပေ... ဗီရိုများပင် မရှိတော့။

ဆုန့်ဝမ် မျက်နှာလေး နီရဲနေသော်လည်း စောစောက သူ၏ လုပ်ရပ်ကို ဖွင့်မပြောတော့ဘဲ "အဲ့ဒါ... အကုန်သိမ်းပြီးပါပြီ" ဟုသာ ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ငါ သွားသိမ်းလိုက်မယ်"

နှစ်ယောက်သား စာကြည့်ခန်း တံခါးဝတွင် ပခုံးချင်းတိုက်မိလုမတတ် ရှောင်ကွင်းသွားကြသည်။ ကျဉ်းမြောင်းသော တံခါးဘောင်အတွင်း တစ်ယောက်၏ အသက်ရှူသံကို တစ်ယောက် ကြားနေရသည်။

လေထုသည် တစ်ခဏအတွင်း ပူလောင်သွားသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော်လည်း အခန်းထဲတွင်မူ မီးတောက်လုမတတ် ဖြစ်နေ၏...

လင်းယွမ်က အချိန်အခါ မဟုတ်သည်ကို သိသဖြင့် နှစ်ဦးသား နားလည်မှုရှိစွာ စကားမပြောဘဲ နေလိုက်ကြသည်။

လင်းယွမ် ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းပြီးချိန်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင်အိမ်မှ လျှိုဖိန်ဖိန်လည်း ပြန်ရောက်လာသည်။

"အစ်ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်မအိမ်က သယ်မယ့်ပစ္စည်းတွေ အကုန် ရှင်တို့အိမ်မှာ ထားခဲ့တယ်... အမမေက ကျွန်မကို နှမ်းမုန့်တောင် ကျွေးလိုက်သေးတယ်... နောက်နှစ်ရက်နေရင် လပြည့်နေ့မို့တဲ့"

သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးဝင်လာပြီး လက်ထဲတွင် နှမ်းမုန့်တစ်ချပ် ခိုင်ထားသည်။

ထိုမုန့်မှာ ရန်မေ ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး နှမ်း အကန့်အသတ်သာ ရှိသဖြင့် အခုရေ အနည်းငယ်သာ လုပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

လင်းယွမ်နှင့် ရန်မေတို့ပင် မစားရက်ဘဲ နောက်ရက် လပြည့်နေ့ကျမှ စားရန် ဖယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဟယ်... အမဝမ်... အမအိမ်က ပစ္စည်းတွေရော"

လျှိုဖိန်ဖိန်က ဆုန့်ဝမ်အိမ်မှ ပစ္စည်းများ အကုန်ပြောင်သလင်းခါနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အံ့သြသွားလေသည်။

ဆုန့်ဝမ် တစ်ယောက် မည်သို့ ပြန်ဖြေရမှန်း မသိဖြစ်သွားသည်။

လင်းယွမ်၏ ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းအကြောင်းကို လူစိမ်းများကို မပြောပြထားသဖြင့် လျှိုဖိန်ဖိန်ကို လွယ်လွယ် ပြောပြ၍ မဖြစ်ပေ။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ငါ သူ့ကို ကူထုပ်ပေးထားပြီးပြီ"

"ဟင်... မဟုတ်သေးပါဘူး... စားပွဲတွေ ကုလားထိုင်တွေပါ ထုပ်လိုက်တာလား"

လျှိုဖိန်ဖိန်က အံ့သြတကြီး မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ် စဉ်းစားလိုက်သည်။ လျှိုဖိန်ဖိန်က ကျောက်ခိုင်နှင့် လက်တွဲတော့မည့်သူ ဖြစ်ရာ ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုတော့ပေ...

သူက ဆုန့်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး "ဆုန့်ဝမ်... နင် သူ့ကို ပြောပြလိုက်... ပြီးရင် လျှို့ဝှက်ထားခိုင်းလိုက်"

ဆုန့်ဝမ်က အလျင်အမြန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "သိပြီ... ကျွန်မ သူ့ကို လျှို့ဝှက်ထားခိုင်းလိုက်မယ်"

"ဘာလျှို့ဝှက်ချက်လဲ... နင်တို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ" လျှိုဖိန်ဖိန်က စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ကဲ... နင်တို့ပဲ ပြောလိုက်ကြတော့... ငါ ပြန်နှင့်မယ်"

ဆုန့်ဝမ်က သူ ထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ပြီးမှ လျှိုဖိန်ဖိန်ကို လင်းယွမ်၏ ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်းအကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။

လျှိုဖိန်ဖိန်မှာ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး အံ့သြဝမ်းသာ ဖြစ်သွားလေတော့သည်။

"ဟင်းလင်းပြင် အစွမ်း ဟုတ်လား... အို... မိုက်လိုက်တာ"

"ဘုရားရေ... ဒါကြောင့်မို့ သူ ငါးတွေ အများကြီး ဖမ်းထားတာကို သူ့အိမ်က ရေခဲသေတ္တာထဲမှာ မတွေ့ရတာကိုး... အကုန်လုံး သူ့ရဲ့ သီးခြား ဟင်းလင်းပြင်နယ်မြေထဲမှာ သိမ်းထားတာပဲ"

"အမဝမ်... ငါတို့က လင်းယွမ်ရဲ့ ဘေးမှာ နေရရင် စားစရာတွေ သိမ်းဖို့ ရေခဲသေတ္တာ မရှိမှာ ပူစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့"

"ဟားဟား... ကျန်ခဲ့တဲ့ လူတွေသာ ဒီကိစ္စကို သိရင် လင်းယွမ်နဲ့ လိုက်ပါရစေဆိုပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ကြမှာ သေချာတယ်"

ဆက်ရန်...