ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းလို့ပါ

မင်းသမီးနင်ထီ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး သူမ၏နုနယ်သောပါးပြင်ပေါ်တွင် အနီရောင်များပင် ယှက်သန်းသွားသည်။

“ကျွန်မတို့ အဲဒီကျားမိစ္ဆာကိုဖမ်းဆီးပြီး ကိုယ်ပိုင်အသုံးချလို့ရနိုင်မယ့် နည်းလမ်းများရှိမလား။”

ဤအတွေးမှာ ချီချန်း၊ လင်ယီနှင့် အခြားသူများ အစကတွေးခဲ့သည်နှင့် မကွာလှပေ။ ၎င်းတို့နှင့် ကွာခြားချက်မှာ ချီချန်းတို့က မျက်စိသုံးလုံးကျားသည် မိစ္ဆာဘုရင်အဆင့်ဖြစ်သည်ကို မသိခဲ့ခြင်းပင်။

ဤမျှအစွမ်းထက်သော မိစ္ဆာဘုရင်တစ်ပါးကို ထိန်းချုပ်နိုင်မည်ဟု တွေးလိုက်ရုံနှင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားရသည်။

ထိုအချိန်ကျလျှင် မြင့်မြတ်နယ်မြေများပင်လျှင် သူမကို အလေးအမြတ်ထား ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်ပြီး တောင်းဆိုသမျှကိုလည်း ဖြည့်ဆည်းပေးရပေလိမ့်မည်။

“မင်းက တကယ်ကိုတွေးရဲတာပဲ။”

အစိမ်းရောင်ဝတ်အစေခံမလေးက အေးစက်စွာပြုံးလိုက်ပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုလိုက်သည်။

“မင်းက အဲဒီလောက်ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။”

မင်းသမီးနင်ထီသည် အပြင်ပန်းတွင် ပြန်မပြောရဲသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ လုံးဝမကျေနပ်ပေ။

ကျန်းချန်တောင် အဲဒီကျားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ရင် ငါကဘာလို့မရမှာလဲ...

“ကျွန်မ... ကျွန်မ မလုပ်ရဲပါဘူး။”

“ဟွန်း... မင်း တကယ်ဘာတွေးနေလဲ ငါသိပါတယ်။”

အစိမ်းရောင်ဝတ်အစေခံမလေးက အေးစက်စွာပြောလိုက်သည်။

“တချို့လူတွေရဲ့ကံတရားက နင်ယှဉ်လို့ရတဲ့အရာမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီအခွင့်အလမ်းက သူ့အတွက် ရည်ရွယ်ထားတာဆိုရင် ဒါကသူ့အပိုင်ပဲ။ တခြားသူက လုယူဖို့ ကြိုးစားရင် ဒုက္ခပဲပြန်ရောက်လိမ့်မယ်။”

“သူတို့ကြားမှာ ဘာတွေဖြစ်ခဲ့သလဲဆိုတာ ငါမသိဘူး။”

“ဒါပေမဲ့ အဲဒီမျက်စိသုံးလုံးကျားက မိစ္ဆာဘုရင်အဆင့်ပဲ။ ကျန်းချန် တကယ်သေသွားရင်တောင်မှ မင်းရော ငါရော သူ့ကိုထိန်းချုပ်ဖို့ အရည်အချင်းမရှိဘူး။”

သူမသည် ချီချန်းနှင့် လင်ယီတို့ကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ အခြေအနေကို အလွန်တည်ငြိမ်စွာ သုံးသပ်နိုင်သူဖြစ်သည်။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့...”

“မပူပါနဲ့၊ ငါတို့ မိစ္ဆာဘုရင်ကို မပိုင်ဆိုင်နိုင်ရင်တောင် သူ့ရဲ့စွမ်းအားကိုတော့ ငှားသုံးလို့ရတာပဲ။”

“အရှင်ဆိုလိုတာက...”

“ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မယ်၊ သူတို့ကို ငါတို့ဘက်ပါအောင် ဆွဲဆောင်မယ်။ သူတို့ရဲ့စွမ်းအားကိုသာ ရမယ်ဆိုရင် ငါတို့ရဲ့အစီအစဉ်က အရမ်းလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်...”

သူမစကားမဆုံးမီမှာပင် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိအရှိန်အဝါများ ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲသွား၏။

အခန်းထဲရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသိပ်သည်းဆမှာ ရုတ်တရက်မြင့်တက်လာပြီး အရင်ကထက် အနည်းဆုံးနှစ်ဆခန့် ပို၍အားကောင်းလာသည်။

ဖေးရှန်ဂိုဏ်း၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောမှာ မူလက ပါယွန်းခန်းမနှင့်အတူတူ အဆင့် ၄ ၌သာ ရှိသည်။

သူတို့ ဤနေရာကိုရောက်လာချိန်က လူတစ်ရာပင်မပြည့်သောဂိုဏ်းငယ်လေးတွင် ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်သွေးကြောကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကိုမြင်ပြီး အံ့အားသင့်ခဲ့ကြဖူးသည်။

အခုတော့ အမျိုးသမီးနှစ်ဦးမှာ ပို၍ထိတ်လန့်သွားရသည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ။”

“ဝိညာဉ်စွမ်းအားသိပ်သည်းဆက ဘာလို့ဒီလောက်အထိ ရုတ်တရက်ကြီး မြင့်တက်လာရတာလဲ။”

ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် ဝိညာဉ်သွေးကြော အလိုအလျောက်အဆင့်တက်သွားခြင်းမျိုး တစ်ခါမှမကြားဖူးပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ဘာမှနားမလည်ဘဲ ဖြစ်နေကြသည်။

“သွားကြစို့... အပြင်ထွက်ပြီး ကြည့်ရအောင်။”

အခြားတစ်ဖက်တွင်တော့ ကျန်းချန်သည် သူရရှိထားသော ဆံထိုးကို ဖျက်ဆီးလိုက်ပြီးဖြစ်သည်။

အတွင်းမှ ကမ္ဘာ့နှလုံးသားအစိတ်အပိုင်းကို ထုတ်ယူပြီးနောက် အဝါလေးထံ တိုက်ရိုက်သွားလိုက်သည်။

ထို့နောက် ဤအစိတ်အပိုင်းကို အဝါလေးက မြိုချလိုက်၏။

ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်ကကဲ့သို့ပင် အဝါလေးသည် နှစ်နှစ်ခန့်ကြီးထွားလာပြီး ဆယ့်တစ်နှစ်၊ ဆယ့်နှစ်နှစ်အရွယ် မိန်းကလေးငယ်လေးဖြစ်လာသည်။

သူမ ဝိညာဉ်သွေးကြောထဲသို့ ပြန်သွားသည့်အခါ ဖေးရှန်ဂိုဏ်း၏ ဝိညာဉ်သွေးကြောအဆင့်မှာ အဆင့် ၅ သို့ မြင့်တက်သွားတော့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအား လွှမ်းခြုံမှုအောက်တွင် ကြာရှည်စွာနေထိုင်ပါက သာမန်မြက်ပင်နှင့် သစ်ပင်များပင်လျှင် ကျင့်ကြံခြင်းအတွက်အကျိုးပြုသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပေလိမ့်မည်။

တောင်ပေါ်ရှိတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် ငှက်များပင်လျှင် အဆင့်နိမ့်မိစ္ဆာသားရဲများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကြမည်ဖြစ်၏။

မကျင့်ကြံနိုင်သော သာမန်လူများပင်လျှင် ဤနေရာတွင် နှစ်ပေါင်းရာနှင့်ချီ၍ အသက်ပိုရှည်နိုင်သည်။

ဤအချိန်မှစ၍ ဖေးရှန်ဂိုဏ်းသည် အစစ်အမှန်ရတနာနယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။

တပည့်များမှာ သတင်းကြားပြီးရောက်လာကြကာ ဝမ်းသာအားရအော်ဟစ်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် သူတို့ ပိုမိုလျင်မြန်စွာ ကျင့်ကြံနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပါလား။

“ဂုဏ်ယူပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်။ ဂုဏ်ယူပါတယ် ဂိုဏ်းချုပ်။”

ကျန်းချန်သည် အစိတ်အပိုင်းများကို သူ့သမီးအားကျွေးသည့်ဖြစ်စဉ်ကို မိုချန်ထံမှ ဖုံးကွယ်မထားပေ။

သို့သော် ဤအင်မော်တယ်အဘိုးကြီးမှာလည်း ကမ္ဘာ့နှလုံးသားအစိတ်အပိုင်းအကြောင်းကို တစ်ခါမှမကြားဖူးပေ။ ၎င်းသည် ကောင်းကင်ကိုဆန့်ကျင်နိုင်သော ရတနာတစ်ခုဖြစ်ရမည်ဟုသာ သူ သိထားသည်။

အကြောင်းမှာ အင်မော်တယ်လောကတွင်ပင် ဝိညာဉ်သွေးကြောကို အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်သော ရတနာမျိုး သူမကြားဖူးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူ ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ တကယ့်ကို ကောင်းကင်သားတော်ပီသပေစွ...

သူ့ရဲ့ကံတရားက တကယ်ကို စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်အောင်ပဲ...

သူ့နောက်ကိုသာ ဆက်လိုက်နေမယ်ဆိုရင် အနာဂတ်မှာ ငါလည်း ပိုပြီးခရီးပေါက်မှာ သေချာတယ်...

သူ့မှာ ထူးဆန်းတဲ့အတွေးတစ်ခုတောင် ဝင်လာမိသေးသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်သန်းပေါင်းများစွာက ငါအရိုက်ချခံရပြီး ပျက်စီးသွားခဲ့တာကပဲ သူ့ရဲ့လမ်းပြအဘိုးကြီးဖြစ်လာဖို့ ကောင်းကင်ကသတ်မှတ်ပေးထားတာများလား...

“ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း။”

“ဘာဖြစ်တာလဲတော့မသိဘူး၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအားသိပ်သည်းဆက အများကြီးမြင့်တက်လာတာ တွေ့လိုက်ရလို့။”

ဆူညံသွားသဖြင့် နင်ထီ၊ ရှခုန်းကျွင်းနှင့် အခြားသူများလည်း အပြေးအလွှားရောက်လာကြသည်။

“ဪ... ဒီဂိုဏ်းချုပ်က နည်းလမ်းအချို့သုံးပြီး ဝိညာဉ်သွေးကြောကိုအဆင့်မြှင့်လိုက်တာပါ။”

အစ်ကိုကြီးချန်က ကြွားချင်ဇောအပြည့်နှင့် ဤအောင်မြင်မှုကို အရှက်မရှိယူလိုက်ပြန်သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့သမီးက ဝိညာဉ်သွေးကြောထဲဝင်သွားပြီဖြစ်ရာ အဖေတစ်ယောက်အနေနှင့် သမီးလုပ်သမျှသည် သူလုပ်သမျှနှင့်အတူတူပင်။

အပြင်လူတွေကိုပေါက်ကြားသွားမှာ စိုးရိမ်သလား...

ဒါက ဘာဖြစ်လို့လဲ...

အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် တစ်နေ့သုံးကြိမ်အသက်ပြန်ရှင်နိုင်သည့်အစွမ်းကလွဲ၍ ကျန်တာတွေကို တခြားသူတွေသိသွားလည်း သူဂရုမစိုက်ပေ။

“ဒါ... ဝိညာဉ်သွေးကြောကို အဆင့်မြှင့်လိုက်တာလား။”

နင်ထီနှင့် ရှခုန်းကျွင်းတို့အားလုံး ဆွံ့အသွား၏။

သူတို့က ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ခေတ္တမြင့်တက်လာသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသည်။ အမြဲတမ်းတည်ရှိမည့် ဝိညာဉ်သွေးကြောအဆင့်မြှင့်တင်မှု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မထင်ထားခဲ့ပေ။

“လောကမှာ ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့အရာတွေ ရှိနေတာပဲ၊ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းက တကယ်ကို စွမ်းဆောင်နိုင်ရည် ရှိတာပဲ။”

နင်ထီမယုံချင်သော်လည်း အမှန်တရားက သူမမျက်စိရှေ့မှာတင် ရှိနေသည်။

အစိမ်းရောင်ဝတ်အစေခံမလေးပြောတာ မှန်ပုံရသည်။ တချို့လူတွေရဲ့ကံတရားက အပြင်ပန်းမြင်ရသည်ထက် များစွာပို၍နက်နဲသည်။

အစ်ကိုကြီးချန်ကလည်း ဘာမှမဟုတ်သလိုမျိုးအမူအရာကို တမင်လုပ်ပြ၏။

“ဒါက ကိစ္စအသေးလေးပါ၊ သာမန်ကာလျှံကာ လုပ်လိုက်တာ၊ မင်းတို့တွေကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေမယ်လို့ မထင်ထားဘူး။”

မိုချန်က ဂိုဏ်းချုပ်ကို ခပ်ဖျော့ဖျော့တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အကြောင်းကို အသစ်တစ်ဖန် ထပ်မံနားလည်သွားရပြန်သည်။

“ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း... စောစောက စော်ကားမိတာတွေရယ်၊ အခု တည်းခိုပြီး နှောင့်ယှက်မိတာတွေရယ်အတွက်...”

“ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းကို ချန်ရှင်းမင်းဆက်ရဲ့ လုံယွဲ့ နန်းမြို့တော်ဆီကို လည်ပတ်ဖို့ဖိတ်ခေါ်ချင်ပါတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ် ဘယ်လိုထင်ပါသလဲ။”

အစ်ကိုကြီးချန် ကြောင်သွား၏။ နင်ထီရဲ့စကားတွေက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင်ရင်းနှီးနေရတာလဲ။

မိန်းကလေး... မင်း ဘာလုပ်ချင်တာလဲ...

ပါယွန်းခန်းမက လူကျန့်နဲ့ ချီချန်းတို့လိုပဲ အပြင်ပန်းမှာဖိတ်ခေါ်ပြီး ငါ့ကို တိတ်တဆိတ်ကြံစည်ဦးမှာလား။

ဒီလိုကိစ္စတွေကို အစ်ကိုကြီးကြုံခဲ့ဖူးပြီးသားပါ။ အကျိုးဆက်ကတော့ တကယ်ကိုပြင်းထန်လိမ့်မယ်...

မိန်းကလေး... မင်းတကယ်ပဲ မီးနဲ့ဆော့ချင်တာလား...

သူ့ရဲ့ထူးဆန်းတဲ့အမူအရာကိုမြင်တော့ နင်ထီက သူစိုးရိမ်နေသည်ဟု ထင်လိုက်သည်။

“ဘာလို့လဲ ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်း၊ ငါ့မှာမကောင်းတဲ့အကြံတွေရှိနေမှာကို သံသယရှိလို့လား။”

သူမကရုတ်တရက် စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြီး တိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

“အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းရဲ့ရုပ်ရည်က အနှိုင်းမဲ့သလို၊ အမူအရာကလည်း ခန့်ညားတယ်၊ စွမ်းအားကလည်း ကောင်းကင်ကိုတုန်ခါစေနိုင်တယ်... ကျွန်မရှင့်ကို မြင်မြင်ချင်းချစ်မိသွားလို့ အရမ်းလေးစားနေမိတာပါ။”

“မနက်ဖြန်ကျရင်ခွဲခွာရတော့မယ်လို့ တွေးမိတော့ ဘယ်နှစ်နှစ်ကြာမှထပ်တွေ့ရမလဲဆိုတာ မသိတော့လို့ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေရတယ်...”

“ဒါကြောင့် ရှင့်ကိုဧည့်သည်အဖြစ် ဖိတ်ခေါ်ချင်တာပါ။”

ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုအတွက်တော့ သူမအစွမ်းကုန်ကြိုးစားနေခြင်းပင်။

ဝါး

ဒီကမ္ဘာကိုရောက်လာပြီး ပထမဆုံးအကြိမ် မိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ကိုရည်းစားစကားပြောတာပဲ။

ဝန်ခံရလျှင် အစ်ကိုကြီးချန်နည်းနည်းတော့ ဘဝင်မြင့်သွား၏။

သူ တစ်ခုမကျေနပ်တာကတော့ နင်ထီရဲ့ဝန်ခံချက်တွေက စိတ်ချင်းဆက်သွယ်ပြီးပြောတာဖြစ်လို့ တခြားသူတွေမကြားရခြင်းပင်။

နှမြောစရာပဲ၊ ကြွားလို့မရတော့ဘူး...

“ဟားဟားဟား... မင်းသမီး နားလည်မှုလွဲနေပါပြီ။ ငါက ထွက်သွားပြီးရင် ဂိုဏ်းရဲ့ကိစ္စတွေကို ဘယ်လိုစီစဉ်ရမလဲလို့ တွေးနေတာပါ။”

“မင်းသိတဲ့အတိုင်း ငါက ဂိုဏ်းတစ်ခုရဲ့အရှင်သခင်ဆိုတော့ နေ့တိုင်းအလုပ်ရှုပ်နေတာလေ...”

ကျိလင်းဟန်နှင့် အခြားသူများကတော့ စိတ်ထဲကနေ ကဲ့ရဲ့လိုက်ကြသည်။

ငါတို့ဂိုဏ်းမှာ ဘာအရေးကြီးတဲ့ကိစ္စမှမရှိပါဘူး။ ပြီးတော့ ခင်ဗျားက ဘယ်တုန်းက အလုပ်လုပ်လို့လဲ...

“ဒါပေမဲ့ မင်းသမီးရဲ့ဖိတ်ခေါ်မှုကိုတော့ ငါတကယ်ပဲဂုဏ်ယူမိပါတယ်။ အလုပ်ရှုပ်နေရင်တောင် အချိန်ရှာပြီး သေချာပေါက်လာခဲ့ပါ့မယ်။ တကယ်ကို ဝမ်းသာပါတယ်။”

တစ်ဖက်လူ၏ရည်ရွယ်ချက်က မည်သို့ဖြစ်စေ သူကတော့ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရုံသာဖြစ်ရာ အများကြီးတွေးနေစရာမလိုပေ။

သူသဘောတူလိုက်သည်ကိုကြားလျှင် မင်းသမီးနင်ထီ အလွန်ဝမ်းသာသွားသည်။

“ဒါဆိုရင် ကျွန်မတို့ကတိပြုပြီးပြီနော်၊ ကျွန်မရဲ့စိတ်ရင်းအမှန် ရှင့်ကိုသိစေချင်ပါတယ်...”

သူမ၏အမူအရာမှာ ခန့်မှန်းရခက်လှသည်။ ယခုအချိန်တွင်တော့ သူမသည် ချစ်မိနေသော နူးညံ့သည့်မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် တူနေပြန်သည်။

ထို့နောက် သူမသည် မွှေးရနံ့များချန်ရစ်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

ကျန်ရစ်သူအားလုံးမှာတော့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက်ကြည့်ပြီး ကြောင်အနေကြသည်။

ဘာကတိလဲ... ဘာစိတ်ရင်းလဲ...

အားလုံးက သူတို့ရဲ့အကြည့်တွေကို ဂိုဏ်းချုပ်ကျန်းဆီ ပို့လိုက်ကြ၏။

အစ်ကိုကြီးချန်ကတော့ လက်နှစ်ဖက်ကိုဘေးသို့ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

“ငါလည်းမတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ တစ်ခါတလေကျရင် ဆွဲဆောင်မှုရှိလွန်းနေတော့လည်း ဒီလိုပဲ ဖြစ်တတ်တာပေါ့။”