အခန်း (၁၀၀-၁၀၂)

အခန်း (၁၀၀) - ထူးခြားသော မြင်ကွင်း

~အပေါ်ထပ်မှ ပုံပြင်ပြောသူ၏ စကားများသည် ရေပိုက်ခေါင်းဖွင့်ထားသကဲ့သို့ တရစပ် စီးဆင်းနေလေ၏။

အစပိုင်းတွင် သူ၏စကားများသည် ယုတ္တိရှိသယောင် ထင်ရသော်လည်း၊ ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပို၍ ချဲ့ကားလွန်းပြီး ယုံနိုင်ဖွယ် မရှိအောင် ဖြစ်လာတော့သည်။

ယူချွမ်ဂိုဏ်းတွင် နောက်လိုက်ပေါင်း ရာနှင့်ချီ ရှိနေသည်ဟု ဆိုခြင်း၊ ဆုမိုသည် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် လူတစ်ရာကို သတ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုခြင်း၊ နောက်ထပ် လူတစ်ရာကို ခြေကန်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုခြင်း...

ဤစကားများကို နားထောင်ရင်း ဆုမို၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားပြီး မျက်နှာပျက်မတတ် ဖြစ်သွားရလေ၏။

ဝေဇီယီက ပြုံးလျက် ရှင်းပြလိုက်၏။

"သိုင်းလောကကို လျှော့မတွက်ပါနဲ့... အထူးသဖြင့် သတင်းအချက်အလက်ပိုင်းမှာပေါ့"

"သိုင်းလောကမှာ သတင်းဖြန့်တဲ့ နည်းလမ်းတွေက အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံ ရှိပါတယ်... စာပို့ခိုတွေ၊ 'သတင်းပို့ လင်းယုန်' တွေ ကောင်းကင်အနှံ့ ပျံသန်းနေကြတာ... ဒါတွေက သာမန်ကိစ္စတွေပါ"

"တချို့က ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် စောင့်ကြည့်တယ်၊ တချို့က တိတ်တဆိတ် စုံစမ်းတယ်... တချို့ကျတော့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို သီးသန့် စုဆောင်းပြီး ပြန်ရောင်းစားကြတယ်"

"လူသိနည်းတဲ့ သတင်းတချို့ဆိုရင်... မေးမြန်းစုံစမ်းတဲ့အခါ ဈေးကြီးကြီး ပေးပြီး ဝယ်ရတတ်တယ်"

"တုန်းဟွမ်မှာ သတင်းရောင်းစားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတွေထဲက အကျော်ကြားဆုံးကတော့ 'ထျန်းကျီ စံအိမ်' ပါပဲ"

"ကံဆိုးစွာနဲ့ပဲ... ထျန်းကျီ စံအိမ်ကို တည်ထောင်သူတွေက သာမန်လူသားတွေ ဖြစ်နေတော့... 'ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ ယန္တရား'ကို တကယ်တမ်း ထိုးဖောက်မမြင်နိုင်ကြဘူး"

"သတင်းတွေ အများကြီး ရောင်းစားလွန်းတော့ ရန်ငြိုးတွေ များလာတာ မဆန်းပါဘူး... လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း (၃၀) တုန်းက... ဘယ်ကံဆိုးသူရဲ့ လက်ချက်လဲ မသိဘူး... မီးလောင်မှုကြီး ဖြစ်ပွားပြီး ထျန်းကျီ စံအိမ် တစ်ခုလုံး ပြာကျသွားခဲ့တယ်"

"ကံကောင်းတာ တစ်ခုက... မီးရှို့တဲ့သူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က စံအိမ်ကိုပဲ ဖျက်ဆီးချင်တာ ဖြစ်မယ်... စံအိမ်ထဲက တပည့်တွေတော့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ကြဘူး"

"စံအိမ်သခင်အိုကြီးက သုံးရက်သုံးညတိုင်တိုင် ငိုကြွေးခဲ့တယ်... ဝမ်းနည်းပူဆွေးမှုတွေ ပြီးသွားတဲ့အခါ... သူက အရင်ကထက် ပိုပြီး သိုသိပ်လာခဲ့တယ်"

"ထျန်းကျီ စံအိမ်ရဲ့ ဌာနချုပ်ကိုတောင် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်ပြီး... သတင်းရောင်းဝယ်တဲ့ လမ်းကြောင်းတွေလောက်ပဲ ချန်ထားခဲ့တယ်... သိုင်းလောကသားတွေ ရှာဖွေနေတာ နှစ်ပေါင်း (၃၀) ကြာပြီ... အခုထိ ဘယ်သူမှ မတွေ့ကြသေးဘူး"

ဆုမို အံ့သြတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

"မျှော်စင်သခင်အိုကြီးက တကယ့်ကို ထိတ်လန့်နေတဲ့ ငှက်တစ်ကောင်လို ဖြစ်သွားတာပဲ"

"အမှန်ပါပဲ"

ဝေဇီယီက အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ရယ်မောလိုက်၏။

"ဒါပေမဲ့... ထျန်းကျီ စံအိမ်လို အဖွဲ့အစည်းမျိုး ဒုက္ခရောက်တာ ဒါ ပထမဆုံးအကြိမ် မဟုတ်ပါဘူး... ရှေးယခင်တုန်းကလည်း 'ကောင်းကင်ဘုံ ကျောင်းတော်' ဆိုတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးတယ်"

"သူတို့ ပြောစကားအရ... ကောင်းကင်ဘုံ ကျောင်းတော်မှာ စာအုပ်ပေါင်း သန်းချီ ရှိပြီး... လောကရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် အားလုံးကို ဖော်ထုတ်နိုင်တယ် လို့ ဆိုကြတယ်"

"ဒါပေမဲ့... လူတွေကို စိတ်အလှုပ်ရှားဆုံး ဖြစ်စေတာကတော့... သူတို့ ထုတ်ပြန်တဲ့ 'လက်နက်စာရင်း' နဲ့ 'လောကသူရဲကောင်းစာရင်း'တွေပါပဲ"

"စောစောက ကျွန်မ ပြောခဲ့တဲ့ 'လောကထိပ်တန်း ဓားဆယ်လက်' ကိုလည်း သူတို့ရဲ့ လက်နက်စာရင်းထဲမှာ ထည့်သွင်း မှတ်တမ်းတင်ထားတာပါ... တခြား ထူးဆန်းတဲ့ လက်နက်တွေလည်း ပါသေးတယ်"

"'လောကသူရဲကောင်းစာရင်း' မှာတော့... လောကထိပ်တန်း သိုင်းပညာရှင်တွေရဲ့ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို မှတ်တမ်းတင်ထားတယ်"

ယန်ရှောင်ယွင် နားထောင်ရင်း စိတ်ဝင်စားလာသဖြင့် နားစွင့်လိုက်မိသည်။

အနောက်တောင်ဒေသသည် အနည်းငယ် အထီးကျန်ဆန်ပြီး သတင်းအချက်အလက် ရှားပါးလှသည်။ သို့သော် လန်ယွဲ့နန်းတော် သည် တုန်းချန် ရှိ ထူးခြားသော ဂိုဏ်းတစ်ခု ဖြစ်သဖြင့်၊ သာမန်လူများနှင့် မတူဘဲ သတင်းအချက်အလက် ကြွယ်ဝသည်မှာ သဘာဝကျပေသည်။

သို့သော် ဝေဇီယီက ရုတ်တရက် စကားရပ်လိုက်သဖြင့်၊ ယန်ရှောင်ယွင် စိတ်မရှည်နိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်လေ၏။

"ပြီးတော့ ဘာဆက်ဖြစ်လဲ"

"ပြီးတော့..."

ဝေဇီယီ ပြုံးလိုက်သည်။

"ပြီးတော့ ဘာမှ မရှိတော့ဘူးလေ... ကောင်းကင်ဘုံ ကျောင်းတော် တစ်ခုလုံး အထက်အောက် အကုန် သုတ်သင်ခံလိုက်ရတယ်... သူတို့ရဲ့ စာအုပ်တွေလည်း တစ်အုပ်မှ မကျန်အောင် မီးရှို့ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရတယ်"

"..."

ယန်ရှောင်ယွင် မျက်တောင်ခတ်လိုက်ပြီး၊ သေချာ စဉ်းစားကြည့်ကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။

"ဒါက သေလမ်းကို ရွေးလိုက်သလို ဖြစ်နေတာကိုး"

ဆုမို နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။

"ဘာလို့ သေလမ်း ဖြစ်ရတာလဲ"

"မဖြစ်သင့်ဘူးလေ"

ဝေဇီယီက ဆုမိုကို ထူးဆန်းသလို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဇီယန်အာမခံဌာနရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆု... ရှင်က ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး ထက်မြက်ပြီး ဗျူဟာတွေ ကျွမ်းကျင်တာပဲ... အကြောင်းရင်းကို မမြင်ဘူးလား"

"..."

ဆုမို ယန်ရှောင်ယွင်ဘက်သို့သာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရတော့သည်။

ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမို ဘာကြောင့် နားမလည်လဲ ဆိုတာ မသိသော်လည်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

"စဉ်းစားကြည့်လေ... ဘယ်နာမည်ကျော် ဆရာသခင်က မိမိရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို သူများသိအောင် ဖွင့်ချချင်ပါ့မလဲ... ဒါ့အပြင်... 'စာပေမှာ ပထမ မရှိ၊ သိုင်းပညာမှာ ဒုတိယ မရှိ' ဆိုတဲ့ စကားအတိုင်း... ဒီလို အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေ ထွက်လာတာနဲ့ ပဋိပက္ခတွေ ပြင်းထန်လာတော့မှာ သေချာတယ်"

"အဆင့်မြင့်တဲ့သူတွေက စိန်ခေါ်မှုပေါင်းများစွာနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်"

"အဆင့်နိမ့်တဲ့သူတွေကလည်း သူများအောက်မှာ မနေချင်ကြဘူး"

"အေးဆေးငြိမ်သက်နေတဲ့ သိုင်းလောကကြီး ဗရုတ်သုက္ခ ဖြစ်ကုန်မှာပေါ့... ဒီ ကောင်းကင်ဘုံ ကျောင်းတော်က... တကယ့်ကို... တကယ့်ကို..."

သူမ ဘယ်လို စကားလုံး သုံးရမလဲ စဉ်းစားမရ ဖြစ်နေသည်။

ဝေဇီယီက ဝင်ကူပြောလိုက်သည်။

"တကယ့်ကို 'မွှေကြောင်' ပါပဲ"

ဆုမို ရုတ်တရက် ရှေ့က အစားအသောက်တွေ အရသာ ပျက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်လည်း ပြောစရာ စကားမဲ့သွားသည်။

"မိန်းကလေးဝေ... အဲ့ဒီစကားက သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို ကျိန်ဆဲလိုက်သလိုပဲ"

"... ဟို... ဟိုလေ"

ဝေဇီယီ သတိဝင်လာပြီး လျှာထုတ်ပြလိုက်သည်။

"အဲဒါ ကျွန်မဆရာ ပြောခဲ့တဲ့ စကားပါ... ကျွန်မက ဘာမှ မစဉ်းစားမိဘဲ ပြန်ပြောလိုက်မိတာ"

သို့သော် ယန်ရှောင်ယွင်၏ ရှင်းပြချက်ကြောင့် ဆုမိုလည်း သဘောပေါက်သွားလေ၏။

သူ မစဉ်းစားမိတာ မဟုတ်ဘဲ၊ အရင်ဘဝက ဝတ္ထုတွေ အများကြီး ဖတ်ဖူး၍ သိုင်းလောကမှာ အဆင့်သတ်မှတ်ချက်တွေ ရှိတာ သဘာဝကျသည်ဟု ထင်နေမိခြင်းပါ။

ထိုအကြောင်းကို သေချာစွာ မစဉ်းစားမိခဲ့ခြင်း ဖြစ်လေသည်။

ယခု ပြန်လည် တွေးတောဆင်ခြင်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ... တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ထိုကဲ့သို့သော အဆင့်သတ်မှတ်ချက် စာရင်းကို ပြုစုနိုင်စွမ်း ရှိသည်ထားဦးတော့၊ လူသိရှင်ကြား ထုတ်ပြန်လိုက်ခြင်းမှာ ပြဿနာကို ဖိတ်ခေါ်လိုက်ခြင်းနှင့် တူလေသည်။

စာရင်းတစ်ခုတည်းဖြင့်ပင် သိုင်းလောက တစ်ခုလုံးကို တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားစေနိုင်၏။ ဤလောက၏ အရှင်သခင်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ပါလေ။

သို့ဖြစ်ရာ ကောင်းကင်ဘုံ ကျောင်းတော် ကျဆုံးသွားရခြင်းမှာ ယုတ္တိရှိလှပါ၏။

သူတို့သုံးဦး ရယ်မော စကားပြောနေကြစဉ်၊ ပုံပြင်ပြောသူ၏ အသံက ဆက်လက် ထွက်ပေါ်နေသည်။

"ဇီယန်အာမခံဌာနရဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆု အကြောင်း ပြောရရင်... ငယ်ရွယ်ပြီး ရဲရင့်သူပါ... ယူချွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ ယုတ်မာတဲ့ လှည့်ကွက်တွေကို မြင်လိုက်ရတော့... ယွီလျိုစံအိမ်ကနေ ခုန်တက်လိုက်တာ ကောင်းကင်ပေါ် ရောက်သွားပြီး... ပြန်အကျမှာတော့ ရွှမ်ကျီတောင်ကြားကို ရောက်သွားပါလေရော..."

စားသောက်ပြီး၍ ထွက်ခွာခါနီးတွင်၊ ဆုမိုသည် ပုံပြင်ပြောသူကို မော့ကြည့်လိုက်မိသည်။ ထိုလူကတော့ မရပ်မနား ဆက်လက် ပြောဆိုနေဆဲပင်။ ဆုမိုက ဝေဇီယီကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။

"သူ ဒီလို ပေါက်ကရတွေ လျှောက်ပြောနေတာ... အသတ်ခံရမှာ မကြောက်ဘူးလား"

"အပျော်သဘောပါပဲ... အတည်မယူပါနဲ့..."

ဝေဇီယီ ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်နေသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်က ပြုံးပြီး ဝင်ပြောလိုက်သည်။

"လော့ရှားမြို့မှာလည်း လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တွေ၊ စာပေရိပ်သာတွေ ရှိပါတယ်... ဒီပုံပြင်ပြောသူတွေရဲ့ စကားက ဆယ်ပုံ တစ်ပုံလောက် မှန်ရင်တောင် မဆိုးပါဘူး... 'ကောလာဟလ သုံးခါကြားရင် အမှန်ဖြစ်သွားတယ်'၊ 'ဆေးနည်း သုံးခါကူးရင် လူသတ်ဆေး ဖြစ်သွားတယ်' ဆိုတာမျိုးပေါ့... ဒီမှာ ပျံ့နှံ့နေတာက ဒီလိုဆိုရင်... လော့ရှားမြို့ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်နေမလဲ မသိနိုင်ဘူး"

"... လုံးဝ စိတ်ချရတာ မဟုတ်ဘူးပဲ"

ဆုမို မကျေမနပ် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် စားပွဲထိုးက သူတို့၏ မြင်းများကို ယူဆောင်လာပေးသည်။

မြင်းပေါ်တက်ပြီး ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်စဉ်...

ကောင်းကင်ယံမှ လင်းယုန်အော်သံ တစ်သံ ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

မော့ကြည့်လိုက်ရာ 'သံမဏိလက်သည်း လင်းယုန်' တစ်ကောင် ပျံဝဲနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး၊ ချက်ချင်းပင် သူတို့ရှိရာသို့ ထိုးဆင်းလာလေ၏။

ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ ဝေဇီယီကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ၊ သူမက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ထားပြီး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။

လင်းယုန်သည် သူတို့အနားသို့ ရောက်လုနီးပါးတွင် ခဏမျှ ပျံဝဲပြီးနောက်၊ ဝေဇီယီ၏ လက်မောင်းပေါ်သို့ ငြင်သာစွာ နားလိုက်လေ၏။

ဒီအမျိုးသမီး၏ အဝတ်အစားအောက်မှာ အကာအကွယ် တစ်ခုခု ရှိရမည်။ သံမဏိလက်သည်း လင်းယုန်တောင်မှ သူမကို ခြစ်ရာမထင်စေပေ။

သူမသည် လင်းယုန်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးရင်း၊ ခြေထောက်မှ ဝါးကျည်တောက်လေးကို ဖြုတ်ယူလိုက်ပြီး ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဒါက ကျွန်မ မိသားစု မွေးထားတဲ့ 'သတင်းပို့ လင်းယုန်'ပါ... လော့ရှားမြို့က လာတာ..."

"သတင်းပို့ လင်းယုန်တွေက စာပို့ခိုတွေနဲ့ မတူဘူး... စာပို့ခိုတွေက နိမ့်နိမ့်လေး ပျံသန်းတော့ ပစ်ချခံရလွယ်တယ်"

"လင်းယုန်ကတော့ မတူဘူး... အတောင်ပံ တစ်ချက်ခတ်လိုက်တာနဲ့ မီတာ တစ်သောင်းအမြင့်ထိ ပျံတက်သွားနိုင်တယ်... ဘယ်လို လျှို့ဝှက်လက်နက်ပညာရှင်ပဲ ဖြစ်ဖြစ်... မော့ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းချရုံပဲ ရှိမယ်... ပြီးတော့ သူ့အမြန်နှုန်းက ခိုတွေထက် အများကြီး ပိုမြန်တယ်"

ပြောရင်းဆိုရင်း သူမသည် ဝါးကျည်တောက်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး၊ လက်မောင်းကို လှုပ်ခါလိုက်ရာ သတင်းပို့ လင်းယုန်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပြန်လည် ပျံတက်သွားလေ၏။

ခဏအတွင်းမှာပင် သူမသည် ဝါးကျည်တောက်ထဲမှ လျှို့ဝှက်စာကို ဖတ်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေဇီယီ ခေါင်းမော့ပြီး ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာလေ၏။

"ငါးက... ငါးစာကို ဟပ်ပြီ”

အခန်း (၁၀၁) - လူကယ်ခြင်း

~ယွီလျိုစံအိမ် အတွင်း၌ ဝေဇီယီသည် ဆုမိုအား လေးလံသော လက်ဆောင် နှစ်ခု ပေးအပ်ခဲ့လေ၏။

တစ်ခုမှာ ယခုအချိန်တွင် ဆုမို၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ ကိန်းအောင်းနေသော 'ဖီးနစ်အမိန့်ပေး တံဆိပ်ပြား' ဖြစ်သည်။

အခြားတစ်ခုမှာမူ လော့ရှားမြို့ မြို့စားအိမ်တော်တွင် အကျဉ်းချခံထားရသော 'ဥက္ကာပျံဓား' ကျန့်မင် ပင်။

သို့သော် ဤလက်ဆောင်၏ စစ်မှန်သော တန်ဖိုးမှာ ကျန့်မင် ကိုယ်တိုင်တွင် မရှိပေ။ ဝေဇီယီက ဤလူကို မြို့စားအိမ်တော်တွင် ထားရှိပြီး လူသိရှင်ကြား ကြေညာလိုက်ခြင်း၏ နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်များတွင်သာ တည်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆုမို၏ ခရီးစဉ်ကို ခုနစ်ပါးအစွန်းရောက် ခန်းမ၏ ဓားသခင်ထံ သတင်းပေးခဲ့သူမှာ 'ဥက္ကာပျံဓား' ကျန့်မင် ဖြစ်ကြောင်း သူတို့ သိထားကြ၏။

ထိုညပြီးနောက် ကျန့်မင် ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဟွာချန်ယွီ သည် အစွမ်းကုန် လိုက်လံရှာဖွေခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျန့်မင်သည် ဝေဇီယီ၏ လက်ထဲသို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

‘ဒါဆို... ကျန့်မင်ကို ဘယ်သူက ခိုင်းစေပြီး ဓားသခင်ဆီ သတင်းပေးခိုင်းတာလဲ။

ဒီလုပ်ရပ်ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဘာလဲ။

ဟွာချန်ယွီ ခေါင်းပေါ် မကောင်းသတင်း ပုံချချင်လို့လား။

ဒါမှမဟုတ် တခြား အစီအစဉ် ရှိနေသေးတာလား။

ရှင်းနေတာကတော့ အဖြေအားလုံးဟာ ကျန့်မင်ဆီမှာ ရှိနေတာပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ ကျန့်မင်က ဖွင့်ပြောပါ့မလား။

ဖွင့်ပြောရင်တောင်မှ သူ့စကားတွေကို ယုံကြည်လို့ ရပါ့မလား။’

မသေချာ မရေရာမှုတွေ များပြားလွန်းနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဝေဇီယီသည် ကျန့်မင်ကို စကားပြောခိုင်းရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ၊ ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုရန် စီစဉ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျန့်မင် ပြောမပြော၊ သူ့စကား ယုံရမရ ဆိုတာ ဝေဇီယီအတွက် အရေးမကြီးသလို၊ ဆုမိုအတွက်လည်း အဓိက မဟုတ်ပေ။

တကယ်တမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေရမှာက ကျန့်မင်၏ နောက်ကွယ်မှာ ရပ်နေသူပါပင်။

အရင်တုန်းက မသေချာခဲ့သော ကိစ္စတွေဟာ ကျန့်မင် အဖမ်းခံလိုက်ရပြီးသည့်နောက် သေစေနိုင်သည့် အန္တရာယ်တွေ ဖြစ်လာတော့လေ၏။

ဒီအချက်ကြောင့်ပဲ ဝေဇီယီက ကျန့်မင်ကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူ အစစ်အမှန်ကို မျှားခေါ်မည့် ငါးစာတည်း။

ယခုတော့... ငါးက ငါးစာကို ဟပ်လေပြီ။

...

...

လော့ရှားမြို့ဝယ်၊

ညဉ့်နက်လာပြီ ဖြစ်သော်လည်း၊ မီးရောင်စုံ ထွန်းလင်းနေသော ညကလပ်အချို့မှလွဲ၍ ကျန်နေရာများတွင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေ၏။

မြို့စားအိမ်တော်သည်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ ရံဖန်ရံခါ ကင်းလှည့်နေသော အစောင့်များမှလွဲ၍ လူသူကင်းမဲ့နေသည်။

ကင်းလှည့်အစောင့်များ၏ လေးလံသော ခြေသံများသည် ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်ပြီး၊ အိမ်တော်ထောင့်ကွေ့တစ်ခုတွင် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားလေ၏။

ထိုစဉ် အနက်ရောင်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော လူအချို့သည် ခြံစည်းရိုးကို ရုတ်တရက် ကျော်လွှားပြီး အသံမထွက်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြ၏။

သူတို့ အချင်းချင်း မျက်ရိပ်ပြလိုက်ကြသည်။ တစ်ယောက်က လက်ဟန်ပြလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် ဝေဟင်သို့ ပျံတက်ကာ ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် အတွင်းခြံဝင်းတစ်ခုသို့ အချိန်တိုအတွင်း ရောက်ရှိသွားကြ၏။

ခြံဝင်းလေးသည် သေးငယ်ပြီး လုံးဝ တိတ်ဆိတ်နေသည်။

အခန်းထဲရှိ လူသည် ဤအချိန်ထိ မအိပ်သေးပေ။ ဖယောင်းတိုင်မီး ထွန်းထားပြီး၊ ပြတင်းပေါက်တွင် အရိပ်ထင်နေသည်မှာ အထီးကျန်ဆန်မှုကို ဖော်ညွှန်းနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

အနက်ရောင်ဝတ် လူများသည် အချင်းချင်း ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်ကြ၏။ ထို့နောက် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ခြံဝင်းထဲသို့ တပြိုင်နက်တည်း ခုန်ဆင်းလိုက်ကြ၏။

သူတို့က ခြံဝင်းတဝိုက်တွင် လျှို့ဝှက်အစောင့်များ ရှိလိမ့်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ မြေပြင်ပေါ်သို့ ရောက်သောအခါ ဘာသံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း မရှိပေ။

အနောက်ဘက်မှ ဝင်လာသော အနက်ရောင်ဝတ် နှစ်ဦးသည် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ပြီး လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း အခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားကြ၏။

အခန်းထဲတွင် လူတစ်ယောက်တည်း စားပွဲ၌ ထိုင်နေပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ကျန့်မင်"

အနက်ရောင်ဝတ် တစ်ဦးက ရုတ်တရက် အသံခပ်အုပ်အုပ်ဖြင့် ခေါ်လိုက်သည်။

စားပွဲ၌ ထိုင်နေသူ၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မင်းတို့..."

"ငါတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့"

ကျန့်မင် ဘာဆက်ပြောမလဲ နားမထောင်ဘဲ၊ အနက်ရောင်ဝတ် နှစ်ဦးသည် သူ့ဘေးသို့ ရောက်ရှိသွားပြီး ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ သွေးကြောကွက်များကို လျင်မြန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် သူတို့ သွေးကြောကွက်များကို မဖြေလျော့နိုင်ပေ။

"ဝေရူဟန် ရဲ့ 'နဂါးချုပ်လက်ညှိုး'..."

အနက်ရောင်ဝတ် တစ်ဦး၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားစဉ်၊ ကျန့်မင်၏ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။

"မင်းတို့ မလာသင့်ဘူး... အမြန် ပြန်သွားကြ"

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ထိုသို့ပြောရန် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ခြံဝင်းထဲတွင် မီးရောင်များ ရုတ်တရက် လင်းထိန်လာပြီး၊ ခြေသံများ ပိုမို ကျယ်လောင်လာသည်။ မီးတုတ်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ကင်းလှည့်အစောင့်များသည် တန်းစီလျက် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ရောက်ရှိလာကြ၏။

အနက်ရောင်ဝတ် နှစ်ဦး အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး၊ ကျန့်မင်ကို တစ်ဖက်စီ တွဲလျက် အိမ်ထဲမှ ထွက်လာကြ၏။

သူတို့ ထွက်လာသည့် အချိန်မှာပင် ခြံဝင်းတံခါးကြီး ပွင့်သွားလေ၏။

လူတစ်ယောက် ဝင်ရောက်လာသည်။ လက်နောက်ပစ်လျက် ဝင်လာသူ၏ မျက်လုံးများသည် အေးစက်စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက် ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

"လူကြီးမင်းတို့... ဒီလောက် ညဉ့်နက်နေမှ မြို့စားအိမ်တော်ကို ရောက်လာကြပြီးတော့... ရက်အနည်းငယ်လောက် မတည်းခိုဘဲ ပြန်မယ်ဆိုရင်... သိုင်းလောက မိတ်ဆွေတွေက ကျွန်တော်တို့ ဧည့်ဝတ်မကျေဘူးလို့ ပြောကြပါလိမ့်မယ်"

အနက်ရောင်ဝတ် လူများ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်းဟွမ် ကိုး... ကျုပ်တို့က ဧည့်သည်လုပ်ဖို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး... ဒီလူကို ခေါ်သွားပြီး ရှင်းလင်းချက် တောင်းဖို့ လာတာ"

"ဟမ်..."

အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်၏ အကြည့်က ထိုလူအပေါ်သို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ရယ်စရာပဲ... ခင်ဗျားတို့ ဖမ်းထားတဲ့လူက ကျွန်တော်တို့ သခင်မလေးရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော်လေ... ဘယ်လိုလုပ် ဒီအတိုင်း ခေါ်သွားလို့ ရမှာလဲ... ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ကို ဘာရှင်းလင်းချက် ပေးစရာ လိုလို့လဲ... တကယ်လို့ ဖြေရှင်းစရာ ရှိရင်တောင် သခင်မလေး ပြန်ရောက်မှ ရှင်းလို့ရမယ်... ခင်ဗျားတို့က ဧည့်စာရင်း ကတ်ပြား ပေးခဲ့သင့်တယ်... သခင်မလေး ဆုံးဖြတ်ဖို့ ကျွန်တော် တင်ပြပေးမှာပေါ့"

"ညဘက်ကြီး ခိုးဝင်ပြီး လူပြန်ပေးဆွဲတာမျိုးတော့ မလုပ်သင့်ဘူးလေ"

"ကျွန်တော် အကြံပေးချင်တာကတော့... အရင်လူတွေလိုပဲ ဧည့်သည်အဖြစ် ခဏတည်းခိုလိုက်ကြပါ... ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် ဟွမ်ယွမ်က သခင်မလေးဆီမှာ ကြားဝင်ပြောပေးလို့ ရကောင်း ရနိုင်ပါသေးတယ်"

"မင်းရဲ့ ခွေးပါးစပ် ပိတ်ထားစမ်း"

အနက်ရောင်ဝတ် တစ်ဦး ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည်။

"ဟွမ်ယွမ်... ဒါ လော့ရှားမြို့ကွ... မင်းက မြို့စားအိမ်တော်ရဲ့ အိမ်တော်ထိန်းပဲ ရှိသေးတာ... ငါတို့က မင်းကို မျက်နှာသာ နည်းနည်းပေးပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောနေတာ... မဟုတ်ရင် မင်းက ငါတို့နဲ့ စကားပြောဖို့ အရည်အချင်း မီတယ် ထင်နေလား"

စကားဆုံးသည်နှင့် သူက အစောပိုင်းက စကားပြောခဲ့သော အနက်ရောင်ဝတ် လူကြီးကို လှည့်ပြောလိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး... မြို့စားမင်းက ကျန့်မင်ကိစ္စ ရှင်းလင်းချက် လိုချင်နေတာ... ဘာလို့ မြို့စားမင်းကို မတရားတဲ့ နေရာမှာ ထားရမှာလဲ... တွေဝေနေရင် မြို့စားမင်းရဲ့ အရေးကြီးကိစ္စတွေ ပျက်စီးကုန်လိမ့်မယ်"

"ဟုတ်တယ်"

အနက်ရောင်ဝတ် လူကြီး စကားဆုံးသည်နှင့် ရှေ့သို့ တဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားလေ၏။

သူ တိုက်ခိုက်ဖို့ မစောင့်ဘဲ၊ လက်နောက်ပစ်ထားသော ဟွမ်ယွမ်ကို မြို့စားအိမ်တော် အစောင့်များက ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြ၏။

သူတို့က အနက်ရောင်ဝတ် တစ်ယောက်ချင်းစီကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်ကြ၏။

ဤလူများ၏ သိုင်းပညာသည် အမှန်တကယ်ပင် မနိမ့်ကျလှပါ။ မြို့စားအိမ်တော် အစောင့်များသည် ရာဂဏန်းတွင် တစ်ယောက် ရွေးချယ်ထားသည့် ထူးချွန်သူများ ဖြစ်သော်ငြားလည်း၊ တိုက်ခိုက်သူများကိုလည်း လျှော့တွက်၍ မရနိုင်လေသည်။

ဟွမ်ယွမ်ဆီကို ဦးဆုံး ပြေးဝင်သွားသည့် လူက အော်ဟစ်လိုက်သေးသည်။

"သတိထားကြ... သူတို့အသက်ကို မသေစေနဲ့"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

ရုတ်တရက် ဟွမ်ယွမ်၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အနက်ရောင်ဝတ် လူကြီး လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ၊ ဟွမ်ယွမ်၏ ပါးစပ်က ကျေးဇူးတင်စကား ပြောနေသော်လည်း လက်ကတော့ ကောက်ကျစ်စွာ လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လေပြင်းနှင့် မိုးကြိုးသွားများ ရစ်ပတ်ထားသော လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းသည် ရန်သူ၏ နှလုံးသား တည့်တည့်သို့ ချိန်ရွယ်ထားလေ၏။

သူ အလျင်စလို လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ ကာကွယ်လိုက်ပြီး၊ တံတောင်ဆစ်ဖြင့် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ 'ဒုန်း' ခနဲ အသံနှင့်အတူ သူ့တံတောင်ဆစ်နှင့် ဟွမ်ယွမ်၏ လက်ချောင်းများ ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားလေ၏။

အတွင်းအားချင်း ထိခတ်မိသောအခါ ဟွမ်ယွမ် ယိုင်နဲ့သွားပြီး သုံးလှမ်းခန့် နောက်ဆုတ်လိုက်ရသည်။

သူ့မျက်နှာထား ရုတ်ချည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ မော့ကြည့်လိုက်ချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ် လူကြီးက သူ့ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ပြီး၊ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိသော လက်ဝါးများက သူ့ရင်ဘတ်ကို ဖိကပ်ထားလေ၏။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

အတွင်းအား ထိတွေ့ပြီး ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ဟွမ်ယွမ် နောက်သို့ လွင့်စင်သွားလေ၏။

မြေပြင်ပေါ် ကျပြီးနောက် သွေးတစ်ပွက် အန်ချလိုက်သည်။

"'သစ်တောလက်ဝါး'... ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ... ဟွာချန်ယွီရဲ့ လူလား..."

စကားဆုံးသည်နှင့် ခေါင်းစောင်းကျသွားပြီး သတိလစ်သွားတော့သည်။

ဟွမ်ယွမ် တစ်ချက်တည်းနှင့် အလဲခံလိုက်ရသဖြင့် ကျန်သည့် လူတွေလည်း ခံနိုင်ရည် ရှိပုံ မရတော့ပေ။

ခဏအတွင်းမှာပင် အနက်ရောင်ဝတ် လူများသည် ဝိုင်းရံထားမှုကို ဖောက်ထွက်ပြီး ကျန့်မင်ကို ခေါ်ကာ အဝေးသို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။

သူတို့ မသိလိုက်တာကတော့... မြို့စားအိမ်တော်၏ အခြား ခေါင်မိုး တစ်ခုပေါ်မှာ လူသုံးယောက်က ဒီအဖြစ်အပျက် တစ်ခုလုံးကို စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည် ဆိုတာပါပဲ။

"'သစ်တောလက်ဝါး' ဆိုတာ မြို့စားဟွာရဲ့ လက်အောက်က ထိပ်တန်းကျွမ်းကျင်သူ 'သံမဏိ လင်းယုန်'(ထျန်းရှန်ရင်း) ရဲ့ နာမည်ကျော် သိုင်းပညာပဲ... သူတို့က ဟွာချန်ယွီရဲ့ ခေါင်းပေါ် အပြစ် ပုံချချင်နေတာပဲ"

ဝေဇီယီက ပခုံးပေါ်ရှိ သတင်းပို့ လင်းယုန်ကို စနောက်ရင်း တိုးညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အမှန်လား အမှားလား ဆိုတာ... လိုက်မီရင် သိရမှာပါ"

ယန်ရှောင်ယွင်က 'နဂါးချောက်နက် တျန်ယွမ်လှံ' ကို ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သွားချင်စိတ် ပြင်းပြနေသည်။

ဆုမို ပြုံးပြီး ဝေဇီယီကို ပြောလိုက်သည်။

"အိမ်တော်ထိန်းဟွမ်က... တကယ့် ဇာတ်ကောင်ပဲ"

ဝေဇီယီ နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ "မြှောက်မနေပါနဲ့"

ထို့နောက် သူမက လင်းယုန်ကို အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

"သွား... သူ့ကို သွားဆိတ်လိုက်"

ချက်ချင်းပင် လင်းယုန်က စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး အပေါ်မှ ပျံဝဲကာ ဟွမ်ယွမ်ရှိရာသို့ ထိုးဆင်းသွားလေ၏။

လင်းယုန် အနားမရောက်ခင်မှာပင် ဟွမ်ယွမ် မျက်လုံးဖွင့်လိုက်ပြီး၊ ကုန်းရုန်းထကာ အစွမ်းကုန် ထွက်ပြေးလေတော့သည်။ ဒဏ်ရာရထားသည့် ပုံစံ လုံးဝ မရှိတော့ပေ။

သူက အခြေအနေကို ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်သည်။ ပြေးရင်း လွှားရင်း လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"သခင်မလေး... အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

မော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ခေါင်မိုးပေါ်တွင် ဘယ်သူမှ မရှိတော့ပေ။ ဆုမိုနှင့် အဖွဲ့ ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်သွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

အခန်း (၁၀၂) - လွတ်လမ်းမရှိ

~ဆုမိုနှင့် သူ၏ အဖော်နှစ်ယောက်သည် အနက်ရောင်ဝတ် လူများ၏ နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြလေ၏။

ဝေဇီယီက ကျန့်မင်ကို ငါးစာအဖြစ် အသုံးပြုခြင်းမှာ၊ ငါးစာကို ငင်လိုက်လျှင် ငါးကြီးပါ ပါလာစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့ အံ့သြရသည်မှာ... ငါးက ငါးစာကို ဟပ်ရုံတင် မကဘဲ၊ ငါးစာကိုပါ သယ်ဆောင်သွားခြင်းပင်။

သို့သော်၊ ရလဒ်ကတော့ အတူတူပါပဲ။

အနက်ရောင်ဝတ် လူများ၏ ခြေရာကို လိုက်ရင်း၊ သူတို့သည် လော့ရှားမြို့မှ ထွက်ခွာကာ မြောက်ဘက်သို့ ဦးတည်သွားကြလေ၏။

မြောက်ဘက်တွင် 'ထျန်းယွီမြို့' တည်ရှိသည်။

ထျန်းယွီမြို့သည် ကျင်းယန်မြို့ထက် လော့ရှားမြို့နှင့် ပိုနီးစပ်သည်။

ထို့ကြောင့်ပင် 'လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့' ကို စတင်တည်ထောင်စဉ်က ထျန်းယွီမြို့နှင့် လော့ရှားမြို့တို့ ပူးပေါင်းခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းကျမှ ကျင်းယန်မြို့နှင့် ကျုံးဖူမြို့တို့ ပါဝင်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ဆုမိုသည် လီရိရှုအား ကျင်းယန်မြို့သို့ ပို့ဆောင်စဉ်က နေ့ရောညပါ ခရီးနှင်ခဲ့ရာ (၇) ရက်၊ (၈) ရက်ခန့်သာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

အပြန်ခရီးတွင် ယွီလင်းရှင်း ကိစ္စနှင့် ကြုံတွေ့ရသဖြင့် လမ်းကြောင်းလွဲခဲ့ရပြီး 'ကျိမင် စခန်း'သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

မဟုတ်လျှင် ဦးလေးဖူကို ကတိပေးထားသည့်အတိုင်း လဝက်အတွင်း ပြန်ရောက်နိုင်ခဲ့မည် ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် အနက်ရောင်ဝတ် လူများသည် ကျန့်မင်ကို သယ်ဆောင်ပြီး 'ကိုယ်ဖော့ပညာ' ဖြင့် ရိပ်ခနဲ.. ရိပ်ခနဲ.. ပြေးလွှားနေကြ၏။ ဆုမိုတို့ကလည်း နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနေကြ၏။ တစ်ညလုံး ပြေးလွှားပြီးနောက် ခရီးတစ်ဝက်ကျော် ရောက်ရှိခဲ့ပြီ ဖြစ်၏။

ကျန့်မင်မှာမူ...

အစပိုင်းတွင် လူနှစ်ယောက်က သူ့ကို ထမ်းပြီး ပြေးနေကြ၏။ သူက တစ်ခုခု ပြောချင်သဖြင့် ပါးစပ်ဟလိုက်တိုင်း၊ စိတ်မရှည်သော ခေါင်းဆောင်က သူ့သွေးကြောကွက်ကို ဖိလိုက်၊ လည်ပင်းကို ရိုက်လိုက်နှင့် သတိမေ့သွားအောင် လုပ်လိုက်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အနက်ရောင်ဝတ် လူများက တစ်ယောက်တစ်လှည့် ထမ်းပိုးသယ်ဆောင်လာကြ၏။

မိုးလင်းခါနီးတွင် အဖွဲ့လိုက် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

နှစ်ယောက်က ကင်းစောင့်ကျန်ရစ်ပြီး၊ တစ်ယောက်က ကျန့်မင်ကို ထမ်းထားသည်။ ကျန်နှစ်ယောက်က တောအုပ်ထဲ ဝင်သွားပြီး မကြာမီ မြင်းလှည်းတစ်စီးနှင့် ပြန်ထွက်လာကြ၏။

မြင်းလှည်းသည် ခမ်းနားထည်ဝါခြင်း မရှိသော်လည်း၊ သေသပ်လှပပြီး အရည်အသွေးကောင်းသော သစ်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်။ မြင်းနှစ်ကောင်ကလည်း သာမန်မြင်းများ မဟုတ်ကြပေ။

မြင်းလှည်း၏ လိုက်ကာပေါ်တွင် စာလုံးတစ်လုံး ရေးထိုးထားသည်... 'ဇူ' ဟူ၍။….

ဆုမိုတို့ အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ 'ဇူ' ဆိုသော စာလုံးကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သုံးယောက်သား..အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

ထျန်းယွီမြို့ဘက်သို့ ဦးတည်နေပြီး၊ 'ဇူ' အမည်ရှိသော မြင်းလှည်းပိုင်ရှင်။

ခေါင်းထဲ ပေါ်လာသူက တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိလေ၏။

ထျန်းယွီမြို့၏ ဒုတိယမြို့စား၊ လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဆဋ္ဌမမြောက် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင်... ဇူချိုယန် ။

"သူတို့က မြို့စားအိမ်တော်ထဲမှာ 'သံမဏိလက်ဝါး' သိုင်းကွက်ကို သုံးခဲ့တယ်... အဲဒါက မြို့စားဟွာရဲ့ လက်အောက်က ထိပ်တန်းအစောင့်အရှောက် 'သံမဏိလက်ဝါး' ထျန်းရှန်ရင်း ရဲ့ နာမည်ကျော် သိုင်းကွက်လေ"

"တချို့က ပြောကြတယ်... ကျန့်မင်က မြို့စားမင်းကို မတရားတဲ့ နေရာမှာ ထားခဲ့တယ် တဲ့"

"စကားလုံးတိုင်း၊ သိုင်းကွက်တိုင်းက... ဒီအရှုပ်အထွေးကို မြို့စားဟွာ ခေါင်းပေါ် ပုံချဖို့ ရည်ရွယ်နေတာ"

"ဒါပေမဲ့... အခုထွက်လာတာက ဇူချိုယန် ဖြစ်နေတယ်"

ဝေဇီယီ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ... နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူမှာ သူ့အစီအစဉ်နဲ့သူ ရှိနေပုံရတယ်"

ဆုမိုသည် မြင်းလှည်းကို စိုက်ကြည့်နေရင်း၊ ဝေဇီယီ၏ စကားကို ကြားသောအခါ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားနဲ့ ဟွာချန်ယွီ... ဘယ်လို ပတ်သက်မှု ရှိလဲ"

ဆုမို၏ မေးခွန်းက ရုတ်တရက်ဆန်လွန်းလှသည်။

ယန်ရှောင်ယွင်ပင် အံ့သြသွားပြီး ဆုမိုကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိသည်။ ဘာလို့ ဒီလို မေးခွန်းမျိုး မေးရတာလဲ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

ဝေဇီယီလည်း ကြောင်သွားပြီး ခဏတာ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် ခြောက်ကပ်ကပ် ရယ်မောလိုက်သည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆု... ကျွန်မ နားမလည်ပါဘူး"

"ဟုတ်လား"

ဆုမို ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ထားလိုက်ပါတော့... ဟော... သူတို့ အဝတ်အစားတွေ လဲလိုက်ကြပြီ"

မြင်းလှည်းကို ဦးဆောင်လာသော နှစ်ယောက်သည် အနက်ရောင် ဝတ်စုံများကို လဲလှယ်လိုက်ကြပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဝေဇီယီ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

"ထျန်းယွီမြို့စားရဲ့ ထိပ်တန်းအစောင့်အရှောက်... 'မြောင်လန်ကျွင်း’၊ ဖန်းယွီချန်... ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝပြီး ထူးချွန်တဲ့ ပါရမီရှင်လို့ နာမည်ကြီးတယ်... ဘယ်သိုင်းကွက်ကိုမဆို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ အနှစ်သာရ (၇) ပုံ၊ (၈) ပုံလောက် တူအောင် တုပနိုင်တယ်လို့ ပြောကြတယ်... ပုံစံတူပေမယ့် အနှစ်သာရ မပါဘူး ဆိုပေမယ့်... သူ့စွမ်းရည်ကို လျှော့တွက်လို့ မရဘူး... နာမည်နဲ့လိုက်အောင် တော်တဲ့ပုံပဲ"

ဆုမို ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး၊ မြင်းစီးကာ ထွက်ခွာသွားသော အဖွဲ့နောက်သို့ ဆက်လက် လိုက်ပါသွားလေ၏။

သို့သော် ခြေလျင်ဖြင့် မြင်းလှည်းနောက် လိုက်ရခြင်းကို သူ လုံးဝ သဘောမကျပေ။

သူတို့သုံးဦး မနားမနေ ပြေးလွှားလာခဲ့ကြရာ၊ အတွင်းအား အကန့်အသတ်မရှိသော ဆုမိုမှလွဲ၍ ယန်ရှောင်ယွင်နှင့် ဝေဇီယီတို့မှာ အတွင်းအား ကုန်ခမ်းမတတ် ဖြစ်နေကြတော့၏။

ထို့ကြောင့် နောက်ထပ် (၁၀) မိုင်ခန့် ခရီးနှင်ပြီးနောက်၊ ဆုမိုသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင်၏ လက်ကို ဆွဲလိုက်သလို၊ ဝေဇီယီ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကိုလည်း လှမ်းဆွဲလိုက်လေ၏။

"ခွင့်လွှတ်ပါ"

သူမတို့နှစ်ဦး ဘာဖြစ်မှန်း မသိလိုက်ခင်မှာပင်၊ ကြီးမားသော အတွင်းအားများ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကုန်ခမ်းနေသော စွမ်းအင်များ ပြည့်ဝလာပြီး၊ အားအင်သစ်များ ပြန်လည် ရရှိလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ယန်ရှောင်ယွင်ကတော့ ဆုမို၏ အံ့မခန်း အတွင်းအားကို ယဉ်ပါးနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဝေဇီယီမှာမူ အံ့သြလွန်းသဖြင့် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိသည်။

စဉ်းစားကြည့်လေ... သူမတို့သုံးဦး တစ်ညလုံး ပြေးလွှားလာခဲ့ကြသည်။ သူမနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တောင် အတွင်းအား ကုန်ခမ်းနေပြီ ဆိုလျှင်၊ ဆုမိုလည်း သိပ်ထူးမှာ မဟုတ်ဘူးဟု ထင်ခဲ့သည်။

‘ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ... တစ်ညလုံး အရူးလို ပြေးလွှားပြီးတာတောင်မှ၊ ဒီလူက လန်းဆန်းတက်ကြွနေတုန်းတဲ့လေ။’

ရွှမ်ကျီတောင်ကြားထဲတုန်းက လျူဆွေဖုန်းကို နှစ်နာရီကြာ စွမ်းအားလွှဲပြောင်းပေးခဲ့တုန်းကလည်း မျက်နှာမပျက်၊ ပင့်သက်မရှိုက်ခဲ့ပေ။ ထိုစဉ်တုန်းကတည်းက လူတွေက သူ့ကို 'ကောင်းကင်ဘုံက လူသား'ဟု သတ်မှတ်ထားကြသည်။

ယခု ကြည့်ရတာ... သူတို့ လျှော့တွက်ခဲ့ကြသည်ပဲ။

သူ၏ အတွင်းအားက နက်ရှိုင်းလွန်းသည်... သိုင်းပညာကလည်း အထွတ်အထိပ် ရောက်နေပြီ... တိုင်းတာ၍ မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းသည်ဟု ပြောရမည်။

ဆုမို၏ အကူအညီဖြင့် သူတို့သုံးဦးသည် မြင်းလှည်းနောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါနိုင်ခဲ့ပြီး၊ ညမရောက်ခင်မှာပင် ထျန်းယွီမြို့သို့ ရောက်ရှိသွားကြ၏။

မြင်းလှည်းသည် မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အိမ်တော်ကြီး တစ်ခု၏ နောက်ဖေးတံခါးပေါက်တွင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

နောက်ဖေးတံခါး ပွင့်သွားပြီး၊ လူအချို့က စောင့်ကြိုနေကြ၏။

မြင်းလှည်းပေါ်မှ အနက်ရောင်ဝတ် သုံးဦးသည် အဝတ်အစား မလဲဘဲ၊ ကျန့်မင်ကို ထမ်းလျက် ဆင်းလာကြ၏။

သူတို့ ဝင်သွားပြီးနောက် တံခါးစောင့်က ဘယ်ကြည့်ညာကြည့် လုပ်ပြီး တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်သည်။

ဖန်းယွီချန်ကမူ မြင်းလှည်းကို မောင်းနှင်ပြီး အိမ်တော်၏ အဓိကတံခါးပေါက်မှ ဝင်ရောက်သွားလေ၏။

ဆုမိုနှင့် အဖော်နှစ်ဦးသည် ခေါင်မိုးပေါ်သို့ ရောက်ရှိနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ညအချိန် ရောက်လာပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ ဆုမို ဦးဆောင်သော သုံးဦးသားသည် ခေါင်မိုးများပေါ်မှ တိတ်တဆိတ် ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြ၏။ ခြေသံတစ်ချက် မထွက်ဘဲ ပေါ့ပါးစွာ လှုပ်ရှားနေကြ၏။

အိမ်တော်အတွင်း၌ ကျွမ်းကျင်သူ များပြားပြီး လုံခြုံရေး တင်းကျပ်သော်လည်း၊ သူတို့၏ ခြေရာကို ရှာဖွေရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သူတို့သည် ကျန့်မင်၊ အနက်ရောင်ဝတ် သုံးဦးနှင့် ကြိုဆိုသူများ၏ နောက်သို့ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားကြ၏။

နောက်ဆုံးတွင် ခန်းမဆောင် တစ်ခု၏ ခေါင်မိုးပေါ်၌ ရပ်တန့်လိုက်ကြ၏။

အမိုးကြွေပြား တစ်ချပ်ကို အသာအယာ မလိုက်ရာ၊ ခန်းမအတွင်း မီးများ လင်းထိန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အနက်ရောင်ဝတ် သုံးဦးက ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး၊ ကျန့်မင်ကို ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တင်ထားသည်။ ကျန့်မင်မှာ သတိမရသေးပေ။

ကြိုဆိုသူသည် အခြားလူတစ်ယောက်၏ ရှေ့တွင် ဦးညွှတ်လျက် တိုးတိုးတိတ်တိတ် သတင်းပို့နေသည်။

ထိုလူသည် ရှေ့တွင် ထိုင်နေပြီး၊ မျက်လွှာချထားကာ မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပေါ်လွင်ပေ။

အတော်ကြာမှ ခေါင်းမော့လာရာ၊ သာမန်ရုပ်ရည် ရှိသော်လည်း အလွန် နက်ရှိုင်းသော မျက်နှာထားကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထျန်းယွီမြို့ ဒုတိယမြို့စား၊ လော့ဖုန်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ ၏ ဆဋ္ဌမမြောက် ခေါင်းဆောင်... ဇူချိုယန် ပင်။

ဇူချိုယန် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန့်မင် အနားသို့ လျှောက်သွားသည်။

သူ့မျက်လုံးများတွင် ရှုပ်ထွေးသော ခံစားချက်များ ပေါ်လွင်နေပြီး၊ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ခါရမ်းလိုက်ကာ လက်ချောင်းဖြင့် ကျန့်မင်၏ သွေးကြောကွက်များကို ဖြေလျော့ပေးလိုက်လေ၏။

ကျန့်မင် မျက်လုံးများ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာသည်။ သူ့ရှေ့မှ လူကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်သန်းသွားပြီး တိုးညှင်းစွာ ခေါ်လိုက်သည်။

"အစ်ကိုကြီး..."

ခေါင်မိုးပေါ်မှ သုံးဦးသား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

‘ဇူချိုယန်က 'ဥက္ကာပျံဓား' ရဲ့ စီနီယာ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်နေတာလား။

ဒါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးတဲ့ ကိစ္စပဲ။

ဒါကြောင့် ဒီလူတွေက မြို့စားအိမ်တော်ထဲ ဝင်ပြီး သတ်ဖို့ မကြိုးစားဘဲ ကယ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ကြတာကိုး။

ပထမအကြိမ် ဝင်ရောက်မှုက စမ်းသပ်တာ ဖြစ်မယ်။ ဒါကြောင့် ဝေဇီယီတို့ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လာဖို့ စာပို့ခဲ့တာပေါ့။’

မိမိတို့ တစ်ညလုံး ပြေးလွှားလာခဲ့ကြ၍ သုံးရက်အတွင်း ပြန်ရောက်လာနိုင်ခဲ့သည်။

ကယ်ဆယ်ရေး လုပ်နေသော အချိန်မှာတောင် ဟွာချန်ယွီ ခေါင်းပေါ် မကောင်းသတင်း ပုံချဖို့ မမေ့ကြပေ။ ဟွာချန်ယွီကပဲ ကျန့်မင်ကို လာကယ်ခိုင်းသယောင် ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြသည်ကိုး။

ထို့အပြင် လော့ရှားမြို့ကနေ ထွက်လာပြီးတော့ မြောက်ဘက်ကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားခဲ့ကြသည်။ အရင်က လုပ်ရပ်တွေနှင့် ဆက်စပ်ကြည့်လျှင် တော်တော်လေး ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စရာ ကောင်းပါသည်။

သို့သော်...အကယ်၍၊ သူတို့ အစီအစဉ် မအောင်မြင်တော့ဟု ခံစားလျှင်... နှုတ်ပိတ်ဖို့အတွက် သတ်ပစ်လိုက်ကြမည်လား။

ပြောရ ခက်လေ၏။

ယခုအချိန်တွင် ဇူချိုယန်သည် ကျန့်မင်ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး လေးလံသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"မင်း ဘာလို့ ထွက်ပြေးခဲ့တာလဲ... ထွက်ပြေးတာက ကိုယ့်သေတွင်း ကိုယ်တူးတာပဲ ဆိုတာ မသိဘူးလား"

"အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်... ကျွန်တော် မပြေးပါဘူး"

ကျန့်မင် အော်ဟစ် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

"အဲဒီနေ့က သတင်းရပြီးတာနဲ့... အစီအစဉ်အတိုင်း ဟွာချန်ယွီ ဘေးနားမှာပဲ နေခဲ့တာပါ... ကျွန်တော် နှုတ်ပိတ်နေသရွေ့ သူ မဖြေရှင်းနိုင်ဘူးလေ... ကျွန်တော်လည်း အသက်ဆက်ရှင်နိုင်ဦးမှာ... အကျိုးအပြစ်ကို ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်"

"ဒါပေမဲ့... အဲဒီနေ့မှာပဲ သူက လူလွှတ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ခေါ်ခိုင်းတယ်... သူ့ဆီသွားနေတုန်း နောက်ကနေ တစ်ယောက်ယောက်က ရုတ်တရက် သွေးကြောကွက်ကို ပိတ်လိုက်တာ... သတိလစ်သွားပြီး မျက်လုံးပြန်ဖွင့်ကြည့်တော့ လော့ရှားမြို့ကို ရောက်နေပြီ... ဝေရူဟန် က ရှေ့မှာ ထိုင်နေတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဇူချိုယန်၏ မျက်နှာထား တင်းမာသွားပြီး၊ ရင်ထဲတွင် အေးစက်သွားလေ၏။

"မင်း ပြောချင်တာက... ဟွာချန်ယွီရဲ့ လူတွေက မင်းကို ဖမ်းပြီး ဝေရူဟန်ဆီ ပို့လိုက်တယ် ပေါ့”