အခန်း (၇၆)
Vol. 6 Ch. 76
ပိုင်ရီကျီး ချူကျိမြောင်ရှိတဲ့ နေရာကို ရောက်သောအခါတွင် လော့်ကျင်းရဲ့ အသက်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ငိုရှိုက်နေတာကို သူတွေ့လိုက်ရတယ်။ အေးစက်တဲ့ ကြောက်လန့်မှုတစ်ခုက ပိုင်ရီကျီးရဲ့ နှလုံးသားထဲကို ဝင်လာသည်။ သူက အနီးသို့မသွားမီတွင် ဟန်ဂျီယင်းကို အရင် ဂရုတစိုက်ချလိုက်တယ်။
"ဘာမှားလို့လဲ" လို့ လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်ပေမယ့် အဖြေကို သူသိနေပြီ။
ချူကျိမြောင်က မျက်ရည်များကျနေသော မျက်နှာကို မော့လိုက်ပြီး "အစ်ကိုပိုင်— အကိုလော့် သွားပြီ။ သူ-"
သူမရဲ့အသံက ပြတ်တောက်သွားပြီး စကားကို သူမဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။
သူမရဲ့စကားကြောင့် ပိုင်ရီကျီးရဲ့ရင်ဘတ်က တင်းကြပ်သွားတယ်။ သူက ခေါင်းယမ်းပြီး "မဟုတ်ဘူး...မဖြစ်နိုင်ဘူး လော့်ကျင်းက သေမှာမဟုတ်ဘူး"
သူမကို တွန်းထုတ်ပြီး လော့်ကျင်းရဲ့အနားတွင် ဒူးထောက်ကာ အေးစက်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ သူ့လက်ချောင်းတွေက လော့်ကျင်းရဲ့ လည်ပင်းကိုဖိထားကာ သွေးခုန်နှုန်းကို ရှာဖွေရင်း သူ့လက်တွေက တုန်နေတယ်။
စက္ကန့်တွေကြာသွားပေမယ့် သူဘာမှမခံစားလိုက်ရဘူး။ သွေးခုန်နှုန်းမရှိ၊ နှလုံးခုန်ခြင်းမရှိ၊ အသက်မရှူသလို နွေးထွေးမှုလည်း မရှိတော့ပါ။ လော်ကျင့်ရဲ့ခန္ဓာကိုယ်မှ အအေးဓာတ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာခံစားလိုက်ရပြီး နောက်ဆုံးတွင်တော့ အသိစိတ်က ဝင်ရောက်လာတယ်။
သူ့သူငယ်ချင်းက သေသွားပြီ၊ ဒါက သူ့ကြောင့်ပဲ။ သူ့မာနကြောင့် သူ့မာနနဲ့ သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့လုပ်နေတဲ့ မျက်ကန်းဆန်တဲ့စိတ်ကြောင့် လော့်ကျင်းက ဆုံးသွားတယ်။
သူသာပို၍သတိရှိလျှင်။ အကယ်၍သာ သူသာ အန္တရာယ်ကို ပို၍အလေးအနက်ထားခဲ့လျင်။ ကျင်းရွှီယန်းရဲ့ အစီအစဉ်ကို သာ သူနားထောင်ခဲ့မယ်ဆိုရင်။ သူသာ ခြားနားသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခုကိုပြုလုပ်ခဲ့လျှင် လော့်ကျင်းက အသက်ရှင်နေနိုင်သေးတယ်။
သူရဲ့မြင့်မြတ်သော နောက်ခံနှင့် သန့်စင်သော ကြီးပြင်းလာမှုကို သူ အမြဲဂုဏ်ယူခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် ဖုန်းယွင်ရဲ့ဘဝက မသေချာတော့တဲ့အခါမှာလည်း သူ ဘာမှမလုပ်ခဲ့ဘူး။ အခုလည်း သူရဲ့ မိုက်မဲမှုကြောင့် အခြားသူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ မရှိတော့ဘူ။
ကျင်းရွှီယန်းရဲ့ လှောင်ပြောင်သောအကြည့်က သူ့စိတ်ထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာတယ်။
သူက လူမိုက်ဖြစ်သည်။ အမိုးအကာအောက်မှာ ကြီးပျင်းလာပြီး ခေါင်းဆောင်မှုကိုကစားနေတယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် ထူးချွန်တယ်လို့ ထင်နေတဲ့ စည်းစိမ်ခံ လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပါ။
သူ့ဆုံးဖြတ်ချက်တွေက အကောင်းဆုံးဆိုတာနဲ့ တခြားသူတွေက သူ့နောက်ကိုသာ လိုက်သင့်တယ်လို့ သူအမြဲယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သစ္စာစောင့်သိမှု၊ ခင်မင်မှုနှင့် ကြင်နာမှုတို့ကို အကြွင်းမဲ့ ခံယူခဲ့တယ်။။
ကမ္ဘာကြီးက ကမောက်ကမဖြစ်သွားချိန်မှာတောင် တန်းတူညီမျှမှုအကြောင်းကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်ပြောနေပေမဲ့ လည်း သူ့ဘဝက တခြားသူတွေထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတယ်လို့ ယုံကြည်နေတုန်းပါပဲ့။
သူ့သူငယ်ချင်းရဲ့ အေးစက်စက် သက်မဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ယခုမှပင် သူနားလည်သွားခဲ့တယ်။ သူက လူမိုက်မှတပါး ဘာမှမဖြစ်ခဲ့။ လူရွှင်တော်။ ရေတွင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့ ဖားတစ်ကောင်ပဲ့။
ခါးသီးသော ရယ်မောသံက ငိုရှိုက်သံအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားပြီး သူ့နှုတ်ခမ်းများမှ လွတ်မြောက်သွားသည်။
လေ့ာ်ကျင်းရဲ့ပခုံးမှာ ခေါင်းကို မြှုပ်ထားပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်... တောင်းပန်ပါတယ် လော်ကျင်း ဒါက ငါ့အမှားပဲ" လို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။
ချူကျိမြောင်ရဲ့ မျက်ရည်များက ဖုန်ထူသောကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ကျဆင်းသွားကာ သူ့ကိုကြည့်ရင်း ငိုနေသည်။ ပိုင်ရီကျီးကို သူမ သိခဲ့သမျှ ကာလတစ်လျှောက်လုံးတွင် ငိုယိုတာကို မမြင်ဖူးခဲ့သလို ခေါင်းငုံ့ကာ ဘယ်သူ့ကိုမှ တောင်းပန်တာမျိူးလည်း မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။
သို့သော် ဤနေရာမှာတော့ သူက- နောင်တရခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်တင်ခြင်းများဖြင့် ခါးခါးသီးသီး ငိုနေပါတယ်။
သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ချူကျိမြောင်က ငိုတာရပ်သွားတယ်။ မျက်လုံးများက ရောင်ရမ်းနေကာ မျက်ရည်များကိုတော့ လက်ဖမိုးဖြင့် သုတ်လိုက်သည်။ သူမ ခေါင်းကို မော့ကြည့်လိုက်တော့ ပိုင်ရီကျီးက လော့်ကျင်းရဲ့ အေးစက်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲဖြစ်သည်ကို သူမတွေ့လိုက်ရသော်လည်း သူ မငိုတော့ပေ။
သူမက သူ့ရဲ့ကျောကို ပွတ်သပ်ပေးဖို့ လက်ကိုဆန့်ထုတ်ရင်း ပြောလိုက်တာ် "အစ်ကိုပိုင် ငါတို့ဒီမှာ အကြာကြီးနေလို့မရဘူး။ သွေးရဲ့ရနံ့က အရမ်းပြင်းတယ်—"
သူမ စကားမပြီးခင်မှာ ပိုင်ရီကျီးရဲ့ အသံက သူမကို အနှောင့်အယှက်ပေးလိုက်တယ် " မြောင်မြောင်၊ မင်း ဟန့်ဂျီယင်းရဲ့အခြေအနေကို အရင်စစ်ဆေးနိုင်မလား"
ချူကျိမြောင်က ထိတ်လန့်သွားတယ်။ သူမကို မြောင်မြောင် လို့ခေါ်တာက ဒါပထမဆုံးအကြိမ်ပဲ။ သူ စိတ်တည်ငြိမ်ဖို့ အချိန်လိုသေးလို့ သူမကတွေးပြီး ခေါင်းညိတ်ပြက။ ဟန့်ဂျီယင်းကို စစ်ဆေးဖို့ သွားခဲ့တယ်။
သူမထွက်သွားပြီးနောက်တော့ ပိုင်ရီကျီးက သူ့ခေါင်းကို မော့လိုက်သည်။ တစ်ချိန်က သူ့မျက်လုံးများတွင် ပြည့်နှက်နေသော မာနတို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားကာ အသစ်ဖြစ်လာသော စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှု၊ တည်ငြိမ်မှု၊ ရင့်ကျက်မှုတို့နှင့် အစားထိုးသွားခဲ့သည်။
သူ လော့်ကျင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ညင်သာစွာချလိုက်ပြီး အေးစက်နေသောလက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ မျက်နှာဖြူဖျော့ဖျော့ကိုကြည့်ရင်း " လော့်ကျင်း မင်းညီမကိုရှာချင်နေတာ ငါသိတယ်။ ငါသူ့ကိုရှာပြီး မင်းအစား သူမကိုကာကွယ်ပေးမယ်။ မင်းကတော့ အခု အေးအေးဆေးဆေး အနားယူနိုင်ပြီ" လို့ တိုးတိုးလေးပြောလိုက်တယ်။
သူစကားပြီးသောအခါတွင် သူရဲ့ မိုးကြိုးစွမ်းအင်ကို လော့်ကျင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ပို့လိုက်တယ်။ နှစ်မိနစ်မပြည့်မီတွင်ပဲ့ သူ့သွေးကြောများမှတဆင့် တဟုန်ထိုးတိုးဝင်လာသော မိုးကြိုးက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြာများအဖြစ်သို့ ရောက်ရှိသွားစေသည်။
ချူကျိမြောင်က လောင်ကျွမ်းနေသော တစ်စုံတစ်ခု၏ ရနံ့ကို ရလိုက်သောအခါတွင်တော့ ဟန့်ဂျီယင်းရဲ့ အနားသို့ သူမရောက်နေပြီ။ သူမ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ လော့်ကျင်းရဲ့အလောင်းက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပြာပုံတစ်ပုံပဲ ကျန်တော့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
မျက်ရည်ကျနေသော မျက်နှာနဲ့ ငုံ့ကြည့်ရင်း ဟန့်ဂျီယင်း အနားတွင် ငုတ်တုတ်ထိုင်ကာ "အစ်ကိုဟန် နိုးပြီလား" နှိုးရန် ကြိုးစားသည်။
ထိုအချိန်တွင် ပိုင်ရီကျီးက သူ့လက်ကို ပြာများပေါ်တွင် တင်လိုက်တယ်။ သူရဲ့ စွမ်းအင်ကို လက်ဖဝါးထဲသို့ထည့်လို့ မိုးကြိုးစွမ်းအားရဲ့မြင့်မားသော အပူချိန်ဖြစ် ပြာများကို စိန်အဖြစ်သို့ ဖိသိပ်ကာချုံ့လိုက်တယ်။
စိန်ကိုဖွဲ့စည်းပြီးတာနှင့် ကောက်ယူလိုက်ပြီး မိုးကြိုးစွမ်းအင်ကိုအသုံးပြုကာ အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖန်တီးလိုက်သည်။ ထို့နောက် လည်ဆွဲကိုဆွဲထုတ်ကာ ဆွဲသီးကိုဖြုတ်ပြီး စိန်ကို ဆွဲကြိုးဖြင့်တွယ်လိုက်တယ်။
ဆွဲကြိုးကို သူ့လည်ပင်းမှာ ပြန်ဝတ်လိုက်ပြီး တီရှပ်အောက်မှာ ထားလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူ့အမူအရာက တည်ငြိမ်သွားသည်။ လှည့်ကြည့်လိုက်တော့ ဟန့်ဂျီယင်း နိုးလာတာကို သူမြင်လိုက်ရတယ်။
လမ်းလျှောက်သွားရင်း " ဟန့်ဂျီယင်း ဘယ်လိုနေလဲ နေကောင်းလား"မေးလိုက်တယ်။
ဟန့်ဂျီယင်းက တအံ့တသြနဲ့ ခေါင်းနောက်ကို ကိုင်လိုက်ပြီး "အစ်ကိုပိုင် နေကောင်းပါတယ်" လို့ပြောလိုက်တယ်။
"မင်းလက်မောင်းက အဆစ်လွဲနေတယ်။ ကုသပေးမယ့်သူ ဒါမှမဟုတ် ပြင်ပေးနိုင်တဲ့သူကို ရှာဖို့လိုတယ်" ဟု ချူကျိမြောင် က ပြောသည်။
ပိုင်ရီကျီးက ခေါင်းညိတ်ပြီး " လီယောင် နိုးတာနဲ့ ငါတို့ အဝတ်အစားတွေ ယူပြီး ထွက်သွားသင့်တယ်" လို့ပြောလိုက်တယ်။
သူပြောပြီးတာနှင့် အနီးသို့လာနေတဲ့ ခြေသံများကိုကြားလိုက်ရသည်။
ဖုတ်ကောင်အုပ်စုဖြစ်သည်ဟု ထင်မြင်ကာ ပိုင်ရီကျီးက သူ့လက်ကို လျင်မြန်စွာမြှောက်လို့ ဝင်ပေါက်မှာ အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာတာနဲ့ချက်ချင်း မိုးကြိုးဘော်လုံးကို မဆိုင်းမတွပဲ့ ပစ်ချလိုက်တယ်။
ဂိုဒေါင်အပြင်ဘက်က ကျန်းယွမ်ကတော့ မိုးခြိမ်းသံရဲ့ စွမ်းအင်အတက်အကျကို ကြားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပဲ့တုံ့ပြန်ခဲ့တယ်။ သူ့လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့ဆီမှာ ကျောက်နံရံတစ်ခုကို လှမ်းခေါ်လိုက်တယ်။
"ဘုန်းး"
မိုးကြိုးလုံးက ကျောက်နံရံနှင့် တိုက်မိသွားပြီး သေးငယ်သောတုန်ခါမှုလှိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတယ်။
ပိုင်ရီကျီးက နောက်ထပ်တိုက်ခိုက်မှုတစ်ခုကို မပြုလုပ်မီတွင် ရင်းနှီးသောအသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတယ်။
"သခင်ငယ်လေးပိုင် မင်းကတော့ စွမ်းအင်တွေပြည့်နေတာ သေချာတယ်" ကျင်းရွှီယန်းက ပြောသည်။
အသံကို အသိအမှတ်ပြုလိုက်နိုင်တဲ့ ပိုင်ရီကျီးက သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ သူ့လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ တခဏချင်းမှာပဲ သူ့လက်ဖဝါးထက်မှာ လွင့်နေတဲ့ မိုးကြိုးလုံးက ပျောက်သွားတယ်။