အခန်း (၁၅၀)

အပိုင်း (၁၅၀)

ကျုံးရှန်သည် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ ပြုံးနေလိုက်သည်။ သူသည် နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းတိုင်တိုင် အထီးကျန်စွာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း အချိန်ကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးခဲ့ခြင်း မဟုတ်ပေ။ နဂါးမဲ့နှလုံးသား ကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်နေခြင်းအပြင် အခြားသော အနှိုင်းမဲ့ ကျင့်စဉ်များနှင့် ထူးခြားသော နတ်ဘုရားစွမ်းရည်ပေါင်းများစွာကိုလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင် လေ့ကျင့်ခဲ့၏။

ဥပမာအားဖြင့်ရွှယ်ဝူရွှမ်း ချင်းထျန်းတောင်ထွတ်သို့ ကျူးကျော်လာစဉ်က ရေခဲနတ်ဘုရား၏ စွမ်းရည်များကို လွတ်လပ်စွာ ထုတ်ဖော်ပြသနိုင်ခဲ့ခြင်းမျိုး ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ရေခဲနတ်ဘုရား၏ အမွေအနှစ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရရှိထားသော ရွှယ်ဝူရွှမ်းထက်ပင် သူ၏ အစွမ်းမှာ ပိုမိုကျွမ်းကျင်ပြီး သန့်စင်နေသေးသည်။

ဤ မဟာအမှောင်ထု နတ်ဘုရားအကာအကွယ် မှာလည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်သောင်းခန့်က ရှေးဟောင်းကောင်းကင်သားတော် ယု ၏ လေ့ကျင့်ရေးခန်းမဟောင်းတစ်ခုကို ရှာဖွေစဉ်က ရရှိခဲ့သော သူ၏အနှိုင်းမဲ့ပညာရပ်များထဲမှ တစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ကံတရားကျိန်စာ၏ လွှမ်းမိုးမှုကြောင့် ဤနှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းအတွင်း၌ ကံတရား အလွန်ပင် ခေါင်းပါးခဲ့ပြီး ကောင်းကင်မှ ကျလာသော အခွင့်အလမ်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မရရှိခဲ့ဖူးချေ။

ကံတရားကျိန်စာကြောင့် ဤနှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းအတွင်း ကျုံးရှန်၏ ကံတရားသည် အလွန် နိမ့်ပါးခဲ့သဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံမှ ပေးသနားသော အခွင့်အရေးများ မရရှိခဲ့‌ပေ။ သို့‌သော်လည်း ကျုံးရှန်၏ သူတစ်ပါးအခွင့်အရေးများကို ကြိုတင်တွက်ချက်ပြီး လုယူခြင်းကိုမူ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့။သူတော်စင်တစ်ပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံခြင်းဖြင့် သူတော်စင်နှင့် နတ်ဘုရားအဆင့် ကျင့်ကြံသူများ၏ အခွင့်အလမ်းများကို လုယူခြင်းမှာ လောကတွင် တစ်ခါမျှ မကြားဖူးသော ကိစ္စပင် ဖြစ်၏။

ထို့ပြင် သူသည် နေ့စဉ်မှတ်တမ်းတင်ခြင်းမှ စနစ်၏ ဆုလက်ဆောင်များကိုလည်း ရယူခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းအတွင်း စုဆောင်းမိသော အရင်းအမြစ်များမှာ တောင်ပုံရာပုံပင် ဖြစ်နေလေသည်။

ကျုံးရှန်၏ ပိုင်ဆိုင်မှုမှာ ရှေးဟောင်းဧကရာဇ်ကြီးများ၏ ဘဏ္ဍာတိုက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်ပင် နိမ့်ကျမည် မဟုတ်ပေ။ ဤသည်မှာလည်း ယခင်ခေတ်ကာလများက လောက၏ အရင်းအမြစ်များမှာ ယခုခေတ်ထက် ပိုမိုပေါများပြီး အရည်အသွေး ကောင်းမွန်သောကြောင့် ဖြစ်၏။ အမှန်တကယ် စဉ်းစားကြည့်လျှင် ကျုံးရှန်သည် နှစ်ပေါင်းတစ်သိန်းသာ စုဆောင်းရသေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ နှစ်ပေါင်း သန်းချီ၍သာ စုဆောင်းခဲ့မည်ဆိုပါက သူ၏ ကြွယ်ဝမှုကို စိတ်ကူးရန်ပင် ခက်ခဲလှပေလိမ့်မည်။

ကျုံးရှန်သည် ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ စားဖိုမှူးသူတော်စင်၏ စိတ်ဆန္ဒကိုယ်ပွားမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ သို့သော်လည်း ဤပုဂ္ဂိုလ်မှာ ဆိုးယုတ်သူတစ်ဦး မဟုတ်ပုံရသဖြင့် အမွေအနှစ်ဆက်ခံသူသာ သူ၏နောက်သို့ လိုက်သွားပါက ကောင်းမွန်သောရွေးချယ်မှုတစ်ခု ပင် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သူ၏ စိတ်ထဲ၌ အမွေအနှစ်ဆက်ခံသူ ဆိုသည်မှာ ဂျင်ချူရှောင်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။

ရှီဝေထျန်းမှာမူ လောက၏ အနှစ်သာရကို လျှို့ဝှက်စွာ အသုံးပြု၍ စားဖိုမှူးကမ္ဘာငယ်၏ အမွေအနှစ်ကို အတင်းအဓမ္မ လုယူရန် ကြိုးစားခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လုပ်ရပ်မှာ အလွန်ပင် ရဲတင်းလွန်းပြီး စိတ်ဓာတ် အောက်တန်းကျလှပေသည်။ စားဖိုမှူးသူတော်စင်ကဲ့သို့ ပွင့်လင်းရိုးသားသူတစ်ဦးမှာ သူ၏ အမွေအနှစ်ကို ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးထံသို့ လုံးဝ လွှဲပြောင်းပေးလိုခြင်း မရှိချေ။ ယခုအခါ ရှီဝေထျန်းမှာ ငါးရာသီခေါင်းလောင်း၏ အချုပ်အနှောင်အောက်တွင် ရှိနေပြီး ကမ္ဘာ့မူလဇစ်မြစ်နှင့် ဆက်သွယ်မှု ပြတ်တောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းမှာလည်း သူတော်စင်အဆင့်မျှသာ ဖြစ်သဖြင့် ငါးရာသီခေါင်းလောင်း၏ ချိပ်ပိတ်မှုကို မည်သို့မျှ မဖျက်ဆီးနိုင်ဘဲ အသတ်ခံရရန် စောင့်ဆိုင်း နေသော စဉ်းတီတုံးပေါ်မှ ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ဖြစ်နေသည်။ ကျုံးရှန်သည် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်လျှင် ငါးရာသီခေါင်းလောင်းသည် ရှီဝေထျန်းကို ချုပ်နှောင်လျက် သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသည်။ ထို့နောက် သူသည် လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ရှီဝေထျန်းကို ဆွဲ၍ ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဂျင်ချူရှောင်ကို ဆွဲလိုက်၏။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှားသွားပြီး ဟင်းလင်းပြင် လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဖောက်ထွက်ကာ မိုင်ပေါင်းသောင်းချီ ကျယ်ဝန်းသော လွင်ပြင်ကြီးတစ်ခု၌ ပြန်၍‌ပေါ်လာသည်။

သူသည် ထိုလွင်ပြင်ကြီးကို ပစ်မှတ်ထားကာ အသေးစား မဟာအမှောင်ထု နတ်ဘုရားအကာအကွယ် တစ်ခုထပ်မံ ချလိုက်၏။ ထို့နောက် ရှီဝေထျန်း၏ ခေါင်းပေါ်မှ ငါးရာသီခေါင်းလောင်း၏ အချုပ်အနှောင်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လျက် ကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။

"ကံတရား တိုက်ပွဲဆိုတာ အဆိပ်ကောင်တွေ တိုက်ခိုက်သလိုပဲ... အနိုင်ရသူက ဘုရင်ဖြစ်ပြီး ရှုံးတဲ့သူက အကုန်လုယူခံရမှာဖြစ်တယ်..."

"ဒီနေ့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီနေရာမှာပဲ အနိုင်အရှုံး ဆုံးဖြတ်ကြ..."

ကျုံးရှန်သည် ဂျင်ချူရှောင်ကို မြေတောင်မြှောက်ပေးလိုသော်လည်း ကံတရားကို လုယူရာတွင် အကောင်းဆုံး ရလဒ်မှာ နှစ်ဖက်စလုံး တရားဝင် တိုက်ခိုက်ကာ အနိုင်အရှုံး ခွဲခြားခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ထိုမှသာလောက၏ ကံကြမ္မာနှင့် ကောင်းကင်တရား၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ရှီဝေထျန်းသည် ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ခေါင်းညိတ်၍ သဘောတူလိုက်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲ၌ မည်သို့သော ယုတ်မာသည့် အစီအစဉ်များ ရှိနေသည်ကိုမူ မသိနိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း ဤအကာအကွယ်အတွင်း၌ ပြင်ပနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေပြီ ဖြစ်ရာ ရှီဝေထျန်းအတွက် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားလမ်း မရှိတော့ပါချေ။

ကျုံးရှန် လှည့်ထွက်သွားရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရှီဝေထျန်းသည် ပါးစပ်ကို ဟကာ မည်းနက်ပြီး ချောမွတ်နေသော ပုတီးစေ့ငယ် တစ်စေ့ကို ထွေးထုတ်လိုက်သည်။ ထိုပုတီးစေ့မှာ မည်သည့် အရှိန်အဝါမျှ မထွက်ပေါ်ဘဲ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်နေပြီး ကျုံးရှန်၏ နောက်ကျောဆီသို့ အလွန်လျှင်မြန်စွာ ပျံသန်းသွားလေသည်။ ပုတီးစေ့ ကျုံးရှန်နှင့် နီးကပ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ရှီဝေထျန်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။

ဂျင်ချူရှောင်က သတိပေးရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင် ထိုပုတီးစေ့သည် ကျုံးရှန်၏ ဦးခေါင်းနောက်သို့ ရောက်ရှိသွားကာ ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

"ဝုန်း..."

ရေဇလုံ အရွယ်အစားခန့်ရှိသော တွင်းနက်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လောကတစ်ခုလုံးကို ဝါးမြိုနိုင်သော စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဟင်းလင်းပြင်များလည်း စတင်၍ လိမ်ရှုံ့သွားပြီး တွင်းနက်၏ ဆွဲငင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။ အသေးစား မဟာအမှောင်ထု နတ်ဘုရားအကာအကွယ်ပင် အနည်းငယ် တုန်ခါသွားရလေသည်။

သို့သော်လည်း ကျုံးရှန်မှာမူ တုတ်တုတ်မျှ မလှုပ်ပေ။ သူ၏ ဦးခေါင်းကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ရုံဖြင့် ထိုတွင်းနက်၏ ဆွဲငင်အားမှာ သူ့ကို ဘာမျှ မလုပ်နိုင်တော့ချေ။ ထို့နောက် သူသည် ပြုံးလျက် ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။ ရှီဝေထျန်း၏ ထိတ်လန့်နေသော မျက်ဝန်းများရှေ့မှာပင် သူသည် ပါးစပ်ကို ဟ၍ ထိုတွင်းနက်ငယ်ကို မျိုချလိုက်လေသည်။

"ဂလု..."

ကျုံးရှန်သည် ဗိုက်ကို ပွတ်လျက် လေတက်လိုက်ပြီး အညစ်အကြေးများကဲ့သို့ မည်းနက်သော အခိုးအငွေ့အချို့ကို ထွေးထုတ်လိုက်လေသည်။

"မင်းဆီမှာ ဟင်းလင်းပြင်မျိုးစေ့ ရှိနေလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"

"နှမြောစရာပဲ... ဒီမျိုးစေ့က အပင်မပေါက်သေးဘူး... ဆွဲငင်အားက ပြင်းထန်ပေမဲ့ အစွမ်းကတော့ အများအားနည်းသေးတယ်"

"ငါ့ဗိုက်ထဲက လောင်ကျွင်းနတ်ဘုရား မီးဖိုထဲမှာ ကောင်းကောင်း သန့်စင်လိုက်တာပေါ့..."

သူသည် နှုတ်ခမ်းကို တွန့်လိုက်ပြီးနောက် ဆိုးယုတ်သော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်လေသည်။

ရှီဝေထျန်းတစ်‌ယောက် အလွန်တုန်လှုပ်သွားရ၏။ ဤဟင်းလင်းပြင်နက် မျိုးစေ့မှာ အပင်ပေါက်ရန်အတွက် ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုကို ဝါးမြိုရန် လိုအပ်သော်လည်း အပင်မပေါက်မီမှာပင် စားဖိုမှူးကမ္ဘာငယ်တစ်ခုလုံးကို အလွယ်တကူ ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်နိုင်သော စွမ်းအား ရှိပေသည်။ သို့သော်လည်း ဤလူကိုမူ ဘာမျှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ချေ။

ရှီဝေထျန်းအံ့သြနေစဉ်မှာပင် ရွှေရောင်ယောက်မကြီး တစ်ချောင်းသည် သူ၏ အကာအကွယ်အလင်းတန်းကို ရိုက်ခွဲလိုက်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ မြန်ဆန်လှသော အရှိန်ဖြင့် သူ၏ ဦးခေါင်းတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားလေသည်။ ဂျင်ချူရှောင်သည် ကျုံးရှန် ဘာမျှမဖြစ်သည်ကို မြင်သောအခါ ကြောင်အမ်းနေသော ရှီဝေထျန်းကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူ၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ အသေတိုက်ကွက်တစ်ခု ထုတ်ဖော်လိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။ ရှီဝေထျန်း၏ ဦးခေါင်းအတွင်းရှိ သူတော်စင်ဝိညာဉ်မှာ တိုက်ရိုက်ပင် ရိုက်ခွဲခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

"အာ့..."

"မဖြစ်နိုင်ဘူး... ဒါ မဖြစ်နိုင်ဘူး..."

ရှီဝေထျန်း၏ ဝိညာဉ်မှာ ပျက်စီးသွားသော်လည်း သူ၏ သတိမှာ ချက်ချင်း ကွယ်ပျောက်မသွားသေးဘဲ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေလေသည်။အမှန်စင်စစ် ဤအရာအားလုံးမှာ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်၏။

သူ မကျေနပ်ပေ။

သူသည် အမွေဆက်ခံသူ သားတော်။

ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပါရမီရှင်။

အရာအားလုံးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး စားဖိုမှူးသူတော်စင်၏ မူလအနှစ်သာရနှင့် လမ်းစဉ်ကို ဆက်ခံရမည့်သူ။

သို့သော် အပြောင်းအလဲများ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဤကဲ့သို့ ဖြင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီဖြစ်သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲ၌ နာကျည်းမှုများ ရှိနေသော်လည်း ကျုံးရှန်၏ ရှေ့မှောက်၌မူ အရာအားလုံးမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်၏။ ကျုံးရှန် ဆိုသည်မှာ ဝမ်ရှန့်နတ်ဘုရားကုန်းမြေတိုက်ကြီး၏ ကမ္ဘာဦးအသိစိတ်ကပင် သတ်၍မရသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သလို ကောင်းကင်တာအိုကိုပင် မြက်ပင်သဖွယ် သတ်မှတ်ထားသော ပုဂ္ဂိုလ် ဖြစ်သည်။ သို့ဖြင့် ရှီဝေထျန်းသည် နာကျည်းမှုများနှင့်အတူ ထာဝရ ကွယ်ပျောက်သွားရလေတော့သည်။

"ပြတ်သားပြီးတိကျတယ်...မဆိုးဘူး....ငါ မင်းကို သဘောကျတယ်"

"သူ့ရဲ့ ဆက်ခံသူ မူလအနှစ်သာရကို မင်း ယူလိုက်တော့..."

"ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဆက်ခံသူ မူလအနှစ်သာရ နှစ်ခု ပေါင်းစည်းသွားရင်... အနာဂတ်မှာ မင်းရဲ့ အောင်မြင်မှုက စားဖိုမှူးသူတော်စင်ထက် သာလွန်သွားလိမ့်မယ်..."

ကျုံးရှန်သည် ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်ပြီး လက်ဖြင့် ဆန်းကြယ်သော တံဆိပ်တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်သည်။

ထိုအခါ ရွှေရောင်ဒယ်အိုးကြီးတစ်လုံး၏ ပုံရိပ်ယောင် ပေါ်ထွက်လာပြီး ရွှေရောင် ဆက်ခံသူ မူလအနှစ်သာရအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ ဂျင်ချူရှောင်၏ ဦးခေါင်းအတွင်းသို့ ပျံသန်းဝင်သွားလေသည်။ မူလဇစ်မြစ်စွမ်းအင်နှစ်ခုသည် ဇာစ်မြစ် မတူညီကြသော်လည်း အမျိုးအစား တူညီသဖြင့် မည်သည့် အဟန့်အတားမျှ မရှိဘဲ စတင်ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။ ကျုံးရှန်သည် အကာအကွယ်ကို ရုပ်သိမ်းလိုက်သောအခါ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး၏ တုံ့ပြန်မှုများ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး လောကကြီး၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးသော နေရာမှ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်နေသော ခံစားချက်များ ထွက်ပေါ်လာသည်။

မြို့အတွင်းရှိစားဖိုမှူးသူတော်စင်၏ စိတ်ဆန္ဒကိုယ်ပွားမှာလည်း ကျေနပ်စွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထို့နောက် အချုပ်အနှောင်မှ လွတ်မြောက်သွားသကဲ့သို့ ပေါ့ပါးသွားကာ ဂျင်ချူရှောင် ရှိရာသို့ ပျံသန်းလာ၏။

Thank For Reading.