အခန်း (၂၄၁)

ထိုသို့ဖြင့် ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် နှစ်သစ်ကူးကာလသို့ နီးကပ်လာပြီဖြစ်ရာ ပွဲတော်၏ အငွေ့အသက်များမှာ တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပိုမိုထင်ရှားလာလေသည်။

လင်းပိုင်ဖန်သည် ယခင်နှစ်များအတိုင်း တစ်နိုင်ငံလုံး အလုပ်ပိတ်ရက်အဖြစ် ကြေညာခဲ့သည်။ နှစ်ဆန်း တစ်ရက်နေ့မှ တစ်ဆယ့်ငါးရက်နေ့အထိ ၁၅ ရက်တိုင်တိုင် အနားယူခွင့်ပေးခဲ့ပြီး အားလုံးကို ကောင်းမွန်စွာ အပန်းဖြေခွင့် ပြုခဲ့သည်။ ထိုသို့ အနားယူပြီးမှသာ အားအင်အသစ်များဖြင့် မဟာရှနိုင်ငံကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

အားလပ်ရက်မှာ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်ကျော် ကြာမြင့်သော်လည်း လုပ်ခလစာများကိုမူ ပုံမှန်အတိုင်း ပေးချေထားသဖြင့် လူတိုင်း နှစ်သစ်ကူးကို ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်နွှဲနိုင်ကြသည်။ ဤသည်မှာ လင်းပိုင်ဖန်က နိုင်ငံသူနိုင်ငံသားများအတွက် ပေးအပ်သည့် နှစ်သစ်ကူး မုန့်ဖိုးပင် ဖြစ်သည်။

“အရှင်မင်းကြီးရဲ့ ကရုဏာတော်ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ” ဟု ပြည်သူများက ဝမ်းသာအားရ ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်တာအတွင်း မဟာရှနိုင်ငံမှာ သိသိသာသာ အင်အားတောင့်တင်းလာပြီး ပြည်သူတို့၏ ဘဝများမှာလည်း သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် မိမိကိုယ်မိမိ မဟာရှနိုင်ငံသားအဖြစ် ဂုဏ်ယူစိတ်များ ပိုမိုပြင်းထန်လာသလို လင်းပိုင်ဖန် အပေါ် ကြည်ညိုမြတ်နိုးစိတ်များလည်း တိုးပွားလာခဲ့သည်။ မဟာရှနိုင်ငံ ပိုမိုတိုးတက်လာသည်ကို မြင်တွေ့လိုကြပြီး လင်းပိုင်ဖန် အနေဖြင့် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထာဝရ စိုးစံသွားရန်လည်း ဆုတောင်းနေကြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်မှသာ ယခုရရှိထားသော ကောင်းမွန်သည့် ဘဝများကို ဆက်လက် ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ပြည်သူများသည် နှစ်သစ်ကူးအတွက် လိုအပ်သည်များကို ဝယ်ယူစုဆောင်းခြင်း၊ မီးပုံးများ ချိတ်ဆွဲခြင်းတို့ဖြင့် နှစ်သစ်ကို ကြိုဆိုရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် နန်းတွင်းနှင့် အရပ်သားများအကြား အံ့ဩစရာကောင်းသော နားလည်မှုတစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ အရေးကြီးကိစ္စ မရှိလျှင် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်ဘဲ နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်ကို အရင်ဆုံး ပျော်ရွှင်စွာ ဆင်နွှဲကြရန်ပင် ဖြစ်သည်။ အခြားကိစ္စအားလုံးကို အားလပ်ရက် ပြီးဆုံးမှသာ ဆွေးနွေးကြမည် ဖြစ်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်သည်လည်း အားလပ်ချိန်များစွာ ရရှိနေပြီး နေ့စဉ်နှင့်အမျှ အစိုးရရေးရာများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ အပန်းဖြေနေခဲ့သည်။ ရက်အနည်းငယ် ကုန်လွန်ပြီးနောက် နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာလေသည်။

တစ်နိုင်ငံလုံးရှိ ပြည်သူများမှာ အားလပ်ရက် ရရှိထားသဖြင့် ဆွေမျိုးများထံ သွားရောက်ကာ နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်သနေကြသော်လည်း၊ နန်းတွင်း၌မူ ခမ်းနားသော ညီလာခံတစ်ခု ကျင်းပရန် ရှိနေသည်။ ဤသည်မှာ အစဉ်အလာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤနေ့တွင် စစ်ဘက်နှင့် အရပ်ဘက် အရာရှိများသည် လင်းပိုင်ဖန်ထံ နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုကြရပြီး လင်းပိုင်ဖန်ကလည်း အရာရှိများကို ဆုချရန်နှင့် ဘုရင်နှင့် လက်အောက်ခံတို့အကြား သံယောဇဉ် ပိုမိုခိုင်မြဲစေရန် စားပွဲသောက်ပွဲ ပြုလုပ်ပေးရသည်။

ထိုနေ့တွင် လင်းပိုင်ဖန်သည် ဧကရာဇ် ဝတ်စုံကို ဆင်ယင်လျက် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် စံပယ်နေပြီး အရာရှိများက တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်သကြသည်။

အမတ်ကြီးနှစ်ဦးဖြစ်သော ရှောင်ကော်လျန်နှင့် ချိုင်ယူလန်တို့သည် ဘေးချင်းယှဉ်လျက် ရောက်ရှိလာကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လက်ထဲတွင် ကြီးမားသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် “အရှင်မင်းကြီးကို နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ခွန်းဆက်သဖို့ ကျွန်တော်မျိုးတို့ ရောက်ရှိလာပါတယ်” ဟု ဆိုလိုက်ကြသည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ခေါင်းခါလျက် “ဒါက မသင့်တော်ပါဘူး။ နှစ်သစ်ကူးမှာ လူငယ်တွေက လူကြီးတွေကို ဂါရဝပြုတာက ထုံးစံပါ။ အမတ်ကြီးတို့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ဦးလေးတွေပဲလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ကျွန်တော့်ကို ဂါရဝပြုလို့ ဖြစ်မှာလဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်ကော်လျန်က ခေါင်းကို ဖြည်းညင်းစွာ ခါယမ်းလျက် ပြုံးကာ “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးတို့က အရှင်မင်းကြီးရဲ့ အကြီးအကဲတွေ ဖြစ်ပေမဲ့ အရှင်မင်းကြီးရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေလည်း ဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဒီလို ဂါရဝပြုမှုကိုတော့ မဖျက်ပယ်ပါရစေနဲ့။ အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါကတော့ အဖိုးကြီးချိုင်နဲ့ ကျွန်တော်တို့ အရှင်မင်းကြီးအတွက် ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်လာတဲ့ လက်ဆောင်ပါ” ဟု လျှောက်တင်လိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က စူးစမ်းစွာဖြင့် “ဒါက ဘာလက်ဆောင်လဲ” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး ကြည့်ရှုတော်မူပါ”

၎င်းတို့နှစ်ဦးသည် ပန်းချီလိပ်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖြန့်ပြလိုက်သည်။ လူတိုင်း၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကျယ်ပြောသော တောင်တန်းရှုခင်း ပန်းချီကားတစ်ချပ် ပေါ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ဤပန်းချီကားမှာ ထူးခြားလှသည်။ အကြောင်းမှာ ဤရှုခင်းတစ်ခုလုံးကို ‘သက်ရှည်ကျန်းမာခြင်း’ ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည့် ‘寿’ ဆိုသည့် စာလုံးများဖြင့်သာ ဖန်တီးထားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ စာလုံးများမှာ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိပြီး အနုပညာမြောက်စွာ ပေါင်းစပ်ထားလေသည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ဒါက ကျွန်တော်မျိုးတို့ အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားတဲ့ လက်ဆောင်ပါ။ ပန်းချီဆရာ ၁၀ ဦးကို ခေါ်ပြီး ရေးဆွဲခိုင်းထားတာ ဖြစ်ပြီး ဒီထဲမှာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု မတူညီတဲ့ သက်ရှည် စာလုံးပေါင်း ၁ သောင်း ပါဝင်ပါတယ်။ အရှင်မင်းကြီး နှစ်သစ်မှာ မင်္ဂလာအပေါင်းနဲ့ ပြည့်စုံပြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေကြောင်း ဆုတောင်းအပ်ပါတယ်”

“ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ်”

လင်းပိုင်ဖန်က အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ဒီလက်ဆောင်ကို ကျွန်တော် တကယ် သဘောကျတယ်။ ဦးလေးတို့လည်း နေရာယူကြပါဦး”

“ကျေးဇူးတင်လှပါတယ် အရှင်မင်းကြီး” ဟု ရှောင်ကော်လျန်နှင့် ချိုင်ယူလန်တို့က တပြိုင်နက် ပြောဆိုလိုက်ကြသည်။

အမတ်ကြီးနှစ်ဦး နောက်သို့ ဆုတ်သွားပြီးနောက် အခြားအရာရှိများသည်လည်း လက်ဆောင်များ ပေးအပ်ရန် တန်းစီနေကြသည်။ လက်ဆောင်များမှာ များပြားလှပြီး အဓိပ္ပာယ် ပြည့်စုံလှသဖြင့် လင်းပိုင်ဖန်မှာ အလွန်ပင် စိတ်ကြည်နူးနေမိသည်။ ထိုနေ့ တစ်နေ့လုံး လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးများမှာ မပျောက်ပျက်တော့ပေ။

လက်ဆောင်များစွာ ရှိသော်လည်း ရွှေ၊ ငွေ သို့မဟုတ် ရတနာများ တစ်ခုမျှ မပါဝင်ပေ။ အကြောင်းမှာ အရှင်မင်းကြီးတွင် နောက်ဆုံး လိုအပ်နေသော အရာမှာ ငွေဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိနေကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်မျှပင် များပြားသော ငွေကို ပေးပါစေ အရှင်မင်းကြီး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ခံရမည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ရှားပါးပြီး ထူးခြားသည့် အရာများကို ပေးအပ်နိုင်မှသာ လင်းပိုင်ဖန်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန် ပိုမိုလွယ်ကူမည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်မှသာ ရာထူးတိုးခြင်းနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်း အခွင့်အရေးကို ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

မကြာခင်မှာပင် ချိုင်ယွီရှင်း၏ အလှည့်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လင်းပိုင်ဖန်သည် သူမ လက်ဗလာဖြင့် လာသည်ကို မြင်သောအခါ စူးစမ်းလိုမိပြီး “ယွီရှင်း၊ မင်း ငါ့အတွက် ဘာလက်ဆောင် ယူလာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။

ချိုင်ယွီရှင်းသည် မျက်နှာလေး နီမြန်းသွားပြီး အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်မ အရှင်မင်းကြီးအတွက် အံ့ဩစရာ လက်ဆောင်တစ်ခု ပြင်ဆင်ထားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါကို ညကျမှပဲ ပေးလို့ရမှာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ဇဝေဇဝါဖြင့် “အခု ပေးလို့မရဘူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အဲဒါက နေ့ခင်းဘက်ကျတော့ ပေးရတာ သိပ်မအဆင်ပြေလို့ပါ”

လင်းပိုင်ဖန်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။ ညဘက်ကျမှ ပေးလို့ရပြီး နေ့ခင်းဘက်ဆို အဆင်မပြေဖြစ်ရအောင် ဘယ်လို အံ့ဩစရာမျိုးပါလိမ့်။ တစ်ဖက်လူ၏ ရှက်သွေးဖြာနေသော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လင်းပိုင်ဖန်သည် ချက်ချင်းပင် နားလည်သွားပြီး ပြုံးလျက် “ကောင်းပြီလေ။ ငါကိုယ်တော် ညကျရင် မင်းရဲ့ အံ့ဩစရာ လက်ဆောင်ကို စိတ်ရှည်လက်ရှည်နဲ့ စောင့်မျှော်နေပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

ခဏအကြာတွင် အရာရှိအားလုံး၏ ဂါရဝပြုမှုမှာ ပြီးဆုံးသွားသည်။

“ငါကိုယ်တော် ဝန်ကြီးတို့ရဲ့ လက်ဆောင်တွေကို လက်ခံလိုက်တယ်။ ဝန်ကြီးအားလုံး နှစ်သစ်မှာ စီးပွားလာဘ်လာဘတွေ တိုးပွားပြီး လုပ်ဆောင်သမျှ အောင်မြင်ပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်။ ဝန်ကြီးတွေ အားလုံးကို ဆုချဖို့အတွက် ခမ်းနားတဲ့ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကို ပြင်ဆင်ဖို့ ဝန်ကြီးလီကို ငါကိုယ်တော် အမိန့်ပေးထားတယ်”

မကြာမီ လူတိုင်း ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲ ကျင်းပရာ နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ ထိုနေရာသည် မီးပုံးများ၊ အလှဆင်ပစ္စည်းများဖြင့် ဝေဝေဆာဆာ ရှိနေပြီး အရောင်စုံ မီးဆိုင်းများ၊ အပေါ်မှ တွဲလောင်းကျနေသော ပိုးဖဲကြိုးများဖြင့် အလွန်ပင် လှပနေလေသည်။ ကောင်းမွန်လှသော အစားအသောက်များနှင့် အရက်ကောင်းများမှာလည်း ပေါများလွန်းလှသည်။ အရက်နှင့် အသားဟင်းများ၏ မွှေးရနံ့မှာ မနှစ်ကထက်ပင် ပိုမိုမွှေးပျံ့နေပြီး ခမ်းနားထည်ဝါမှုမှာလည်း ယခင်နှစ်ထက် သာလွန်နေသည်။

အမှန်စင်စစ် ဤပွဲအတွက် ငွေတေးတစ်သန်းခန့် ကုန်ကျခဲ့ရာ သာမန် တိုင်းပြည်ကြီးတစ်ခုဆိုလျှင် ဘဏ္ဍာတိုက် ပြတ်လပ်သွားနိုင်လောက်သည်။ သို့သော် လင်းပိုင်ဖန် အတွက်မူ ဤအရာမှာ အရေးမကြီးပေ၊ ပျော်ရွှင်ရဖို့ကသာ အဓိက ဖြစ်ချေသည်။

ပွဲတော်၏ အလယ်တွင် ရပ်လျက် လင်းပိုင်ဖန်က ကျယ်လောင်စွာ ကြေညာသည်။ “အခု ငါကိုယ်တော် ကြေညာလိုက်တယ်၊ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကို တရားဝင် စတင်လိုက်ပြီ။ ဒီနေရာမှာ ဘုရင်နဲ့ လက်အောက်ခံဆိုတာ မရှိဘူး၊ ရာထူး အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုတွေလည်း မရှိဘူး။ အားလုံးပဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ်နဲ့ အပန်းဖြေ ပျော်ပါးကြပါ”

“ကျေးဇူးတင်လှပါတယ် အရှင်မင်းကြီး”

မနှစ်က အတွေ့အကြုံများ ရှိထားကြသဖြင့် လူတိုင်းမှာ လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေကြသည်။ အရက်ဓားအင်မော်တယ်၊ အိုယဲ့ဇီနှင့် ဟန်နှင့်ဟာ စစ်သူကြီးများကဲ့သို့ အရက်သောက်ရသည်ကို နှစ်သက်သော စစ်သည်တော်များသည် စုရုံးကာ အရက်ခွက်ချင်း တိုက်နေကြသည်။

သေမင်းတမန်ကျောင်းတော်သားနှင့် လက်ဗလာဆရာကြီးတို့သည် အရက်ကို မြိန်ယှက်စွာ သောက်ရင်း ကဗျာများဖြင့် အားပြိုင်နေကြသည်။ ဧကရာဇ် ခုနစ်ပါးသည်လည်း တစ်ဖန် ပြန်လည် ဆုံစည်းကြပြီး မည်သူမျှ အလျှော့မပေးဘဲ သောက်တမ်းကစားကာ အားပြိုင်နေကြသည်။

အရာရှိများသာမက ၎င်းတို့၏ မိသားစုဝင်များကိုလည်း ဖိတ်ကြားထားရာ အားလုံးက လှပသော ဝတ်စုံများဖြင့် တစ်ဦးထက်တစ်ဦး အလှချင်းပြိုင်နေကြသဖြင့် ပွဲတော်ကြီးမှာ ပိုမိုစိုပြေနေသည်။ မျက်လှည့်ပြကွက်များ၊ ကပြဖျော်ဖြေမှုများကလည်း ပရိသတ်ကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

လင်းပိုင်ဖန်သည် သူ၏ ကြင်ယာတော်ကို ဖက်လျက် ပျော်ရွှင်သော မျက်နှာဖြင့် အရာအားလုံးကို ကြည့်ရှုနေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် လီလင်းဖူ ရောက်ရှိလာပြီး ပြုံးလျက် “အရှင်မင်းကြီး၊ ကျွန်တော်မျိုးမှာ အံ့ဩစရာ လက်ဆောင်တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်၊ အပြင်ဘက်ကို ထွက်ကြည့်ပေးပါဦး” ဟု လျှောက်တင်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ငါကိုယ်တော် မောင်မင်းနဲ့အတူ လိုက်ကြည့်လိုက်မယ်” ဟု ဆိုကာ ၎င်းတို့ အပြင်သို့ ထွက်လာကြသည်။

ကျန်ရှိသော သူများသည်လည်း စူးစမ်းလိုစိတ်တို့ဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာကြသည်။ လီလင်းဖူ၏ အချက်ပေးမှုနှင့်အတူ လမ်းမများပေါ်တွင် အနီရောင် မီးပုံးများ တစ်ပြိုင်နက်တည်း လင်းထိန်လာသည်။ ဆယ်ပေအကွာတိုင်းတွင် မီးပုံးတစ်ခုစီ ရှိနေပြီး မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် အလှအပများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားစေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် အဝေးတစ်နေရာမှ ကြီးမားသော မီးရှူးမီးပန်းများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကြယ်စုံနေသော ကောင်းကင်ယံကို လင်းထိန်သွားစေခဲ့သည်။ မီးရှူးမီးပန်းများကို အသေအချာ ဒီဇိုင်းထုတ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ယံတွင် ‘အရှင်မင်းကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေ’၊ ‘အရှင်မင်းကြီးထံသို့ ကောင်းကျိုးများစွာ အဆက်မပြတ် ရောက်ရှိပါစေ’၊ ‘ထာဝရ ပညာရှိမင်းမြတ် နှစ်သစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ' စသည့် စာသားများ ပေါ်ထွက်လာရာ ကြည့်ရှုသူအားလုံးမှာ အံ့ဩချီးကျူးနေကြသည်။

ကောင်းကင်ယံမှ မီးရှူးမီးပန်းများနှင့် မြေပြင်မှ မီးပုံးများ၏ အလှမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး ကြီးကျယ်သော ခေတ်ကောင်းကြီးတစ်ခု၏ ပန်းချီကားတစ်ချပ်သဖွယ် ဖြစ်နေတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် လီလင်းဖူက ကျယ်လောင်စွာဖြင့် ဂါရဝပြုလိုက်သည် “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီရွှေရောင်ခေတ်ကြီးဟာ အရှင်မင်းကြီး အလိုရှိတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာပါပြီ”

စုရုံးနေသော အရာရှိများကလည်း တပြိုင်နက်တည်း ကြွေးကြော်လိုက်ကြသည်။ “အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီရွှေရောင်ခေတ်ကြီးဟာ အရှင်မင်းကြီး အလိုရှိတဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာပါပြီ”

လင်းပိုင်ဖန်မှာ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး “ကောင်းတယ်၊ ကောင်းတယ်၊ တကယ်ကို ကောင်းတယ်”