အခန်း (၂၄၂)

ထိုညတွင် လူတိုင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်ကြည်နူးစွာဖြင့် အိမ်ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လင်းပိုင်ဖန် အတွက်မူ ညတာက မကုန်ဆုံးသေးပေ။

သူသည် အနည်းငယ် ရှက်သွေးဖြာနေဆဲဖြစ်သော ချိုင်ယွီရှင်းကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားပြီးနောက် မျှော်လင့်တကြီးဖြင့် “ယွီရှင်း၊ မင်းပြောတဲ့ အံ့ဩစရာက ဘာလဲ၊ အခု ဖွင့်ပြလို့ ရပြီလား” ဟု မေးလိုက်သည်။

“အရှင်မင်းကြီး၊ ဒီနေရာမှာတော့ သိပ်မအဆင်ပြေဘူး၊ ကျွန်မနောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ” ဟု ဆိုကာ ချိုင်ယွီရှင်းသည် လင်းပိုင်ဖန်၏ လက်ကိုဆွဲ၍ အိပ်ဆောင်ရှိရာသို့ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

လင်းပိုင်ဖန်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ အိပ်ဆောင်အထိ ပြေးသွားရလောက်အောင် ဘယ်လို အံ့ဩစရာမျိုးပါလိမ့်။ ဧကန်န ၎င်းမှာ...

လင်းပိုင်ဖန်၏ ရင်ထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပြည့်လျှံလာပြီး “ယွီရှင်း၊ အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီလား၊ ငါ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး” ဟု အလောတကြီး မေးလိုက်သည်။

ချိုင်ယွီရှင်းမှာ မျက်နှာလေး နီမြန်းလျက် ခေါင်းခါပြလိုက်ကာ “မဖြစ်သေးပါဘူး၊ အရှင်မင်းကြီး၊ အရင်ဆုံး မျက်စိမှိတ်ထားပါဦး”

“မျက်စိဖွင့်ထားလို့ မရဘူးလား”

“မရပါဘူး၊ ကျွန်မ ရှက်လွန်းလို့ပါ” ဟု ချိုင်ယွီရှင်းက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်မှာ တဟားဟား ရယ်မောလိုက်လေသည်။ အချို့သော အရာများသည် ရှက်စရာကောင်းနိုင်သည်ကို သူနားလည်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးတွေရဲ့ စိတ်ကို နားလည်ပေးရမည် မဟုတ်ပါလား။

ထို့ကြောင့် လင်းပိုင်ဖန်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မျက်စိမှိတ်လိုက်ပြီး “ယွီရှင်း၊ ငါမျက်စိမှိတ်ထားပြီနော်၊ မင်း ဘာပဲလုပ်လုပ် ငါ့ဘက်က တက်တက်ကြွကြွ ပူးပေါင်းပေးမှာပါ၊ အားနာမနေနဲ့ဦး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်က ထိုသို့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ချိုင်ယွီရှင်းသည် သူမ၏ နောက်ကွယ်မှ အရာတစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး “အရှင်မင်းကြီး၊ ရပါပြီ၊ မျက်စိဖွင့်လို့ ရပါပြီ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန် မျက်စိဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှေ့တွင်ရှိနေသော အရာကို မြင်ပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။

“ဒါက ဘာလဲ”

“ဒါက အရှင်မင်းကြီးအတွက် ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ရက်လုပ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားလေးပါ။ သဘောကျရဲ့လား” ဟု ချိုင်ယွီရှင်းက မျှော်လင့်တကြီး မေးလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်မှာ စိတ်ပျက်သွားကာ “ယွီရှင်း၊ မင်းပြောတဲ့ အံ့ဩစရာဆိုတာ ဒါလား”

“ဒါပေါ့” ချိုင်ယွီရှင်းက လေးလေးနက်နက် ဆိုလိုက်သည်။ “အရှင်မင်းကြီးအတွက် ကျွန်မ အသေအချာ ပြင်ဆင်ထားတာပါ။ ချည်မျှင် တစ်ပင်ချင်းစီကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် တစ်လလုံးလုံး အချိန်ပေးပြီး ချုပ်လုပ်ထားတာပါ။ အရှင်မင်းကြီး မကြိုက်ဘူးလား”

“ကြိုက်ပါတယ်၊ တကယ်ကို ကြိုက်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ ညကျမှ ပေးတာလဲ၊ နေ့ခင်းဘက် ပေးလို့မရဘူးလား”

ချိုင်ယွီရှင်းမှာ မျက်နှာလေး နီသွားပြီး “နေ့ခင်းဘက်ကျတော့ မဖြစ်ဘူးလေ။ လူတွေအများကြီးရှိနေတာ၊ ပြီးတော့ ဒါက ကျွန်မ ပထမဆုံးအကြိမ် လုပ်ဖူးတာဆိုတော့ လက်ရာက သိပ်မကောင်းဘူး၊ တခြားလူတွေ မြင်ရင် လှောင်နေကြဦးမယ်” ဟု ဆိုလိုက်လေသည်။

“ဒါဆို အိပ်ဆောင်ကို ဘာလို့ ပြေးလာရတာလဲ” ဟု လင်းပိုင်ဖန်က ထပ်မေးလိုက်သည်။

“အဝတ်အစား လဲရတာ အဆင်ပြေအောင်လို့ပေါ့။ အဝတ်အစားဆိုတာ အိပ်ဆောင်မှာ လဲရတာ မဟုတ်ဘူးလား”

“ပြီးတော့ မျက်စိမှိတ်ခိုင်းတာကရော...”

“အဲဒါက အံ့ဩစရာဖြစ်အောင်လို့ပါ”

လင်းပိုင်ဖန်တစ်ယောက် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။ အချိန်အကြာကြီး စောင့်မျှော်ခဲ့ရသမျှမှာ အလဟဿ ဖြစ်သွားလေပြီ။

“စကားတွေ များမနေနဲ့တော့၊ အခုပဲ ဝတ်ကြည့်လိုက်ပါဦး”

လင်းပိုင်ဖန်သည် သူ၏ ဝတ်ရုံတော်ကို ချွတ်လိုက်ပြီး ချိုင်ယွီရှင်း အထူးပြုလုပ်ပေးထားသော အဝတ်အစားကို ဝတ်ဆင်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအင်္ကျီမှာ ဟန်ချက်မညီဘဲ လက်တစ်ဖက်က အခြားတစ်ဖက်ထက် ပိုရှည်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ချိုင်ယွီရှင်းက ဇဝေဇဝါဖြင့် “အမ် ဘာလို့ လက်အရှည်တွေက မတူရတာလဲ၊ အရှင်မင်းကြီး ပြောင်းပြန် ဝတ်လိုက်တာလား”

လင်းပိုင်ဖန်က လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်ပြကာ “ယွီရှင်း၊ မင်း အများကြီး တွေးမနေနဲ့တော့၊ ဒါကို ဘယ်လိုပဲ ဝတ်ဝတ် လက်တစ်ဖက်က ရှည်နေမှာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချိုင်ယွီရှင်းမှာ အလွန်ရှက်သွားပြီး “ကျွန်မ ပထမဆုံး လုပ်ဖူးတာဆိုတော့ အတိုင်းအတာက မမှန်လို့ပါ၊ အခု ချက်ချင်း ပြန်ချွတ်လိုက်ပါ၊ ကျွန်မ ပြန်ပြင်ပေးပါ့မယ်” ဟု ဆိုကာ လင်းပိုင်ဖန် ကိုယ်ပေါ်မှ အင်္ကျီကို အတင်းချွတ်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

ထိုအခါ လင်းပိုင်ဖန်သည် အခွင့်ကောင်းယူကာ ချိုင်ယွီရှင်းကို ပွေ့ဖက်ပြီး အနမ်းပေးလိုက်သည်။ ချိုင်ယွီရှင်းမှာ အံ့ဩသွားပြီး အလွန်ရှက်သွားသဖြင့် အင်္ကျီကို အတင်းချွတ်ယူကာ ခဏအကြာတွင် ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

လင်းပိုင်ဖန်ကတော့ မိန်းကလေးဆန်ဆန် ဆွဲဆောင်မှုရှိလာသော ချိုင်ယွီရှင်းကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း ပြုံးနေမိသည်။

………

နှစ်သစ်ကူး ပွဲတော်ကာလမှာ ဆက်လက် ရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြည်သူများရော အရာရှိများပါ လမ်းမများပေါ်တွင် သွားလာရင်း တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး နှုတ်ခွန်းဆက်သနေကြသည်။ ကလေးသူငယ်များနှင့် တွေ့ဆုံပါက ကံကောင်းစေရန် မုန့်ဖိုးများ ပေးကမ်းကြသည်။

လင်းပိုင်ဖန်သည်လည်း အမတ်ကြီး ရှောင်ကော်လျန်နှင့် ချိုင်ယူလန်တို့ထံ သွားရောက်ကာ နှစ်သစ်ကူး ဂါရဝပြုခဲ့သည်။ ၎င်းတို့နှင့်အတူ မိသားစု ထမင်းဝိုင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး မဟာရှနိုင်ငံ၏ အနာဂတ် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေး လမ်းစဉ်များကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။

ယခုအခါ အမတ်ကြီးနှစ်ဦးလုံးမှာ လင်းပိုင်ဖန်၏ ဧကရာဇ် တစ်ဦးအနေဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းကို အပြည့်အဝ အသိအမှတ်ပြုထားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် လင်းပိုင်ဖန်အတွက် ခိုင်မာသော နောက်ခံအင်အားအဖြစ် ရှိနေမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ကြသည်။ ဤနှစ်သစ်ကူးတွင် လူတိုင်းမှာ ပျော်ရွှင်စည်းလုံးသော မိသားစု အခါသမယကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။

ဤပွဲတော်ကာလအတွင်းမှာပင် သတင်းကောင်း အချို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။

ပထမသတင်းမှာ ဟီရှန်းသည် လင်းပိုင်ဖန် ပေးသနားလိုက်သော ကြာစေ့ကို စားသုံးပြီးနောက် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒုတိယမှာ ဝူစန်းကွေ့သည်လည်း သူ၏ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်းဖြင့် ချီဖွဲ့တည်ခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။

တတိယမှာ ချိုင်ယွီရှင်း၊ ချိုင်ယုလန်၊ မိန်းမစိုးလျှူ နှင့် အခြားသူများသည်လည်း ကြယ်တာယာချီအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ဤသို့ဖြင့် မဟာရှနိုင်ငံတွင် အဆင့်မြင့် သိုင်းပညာရှင်များ ပိုမိုများပြားလာပြီး နိုင်ငံတော် ကာကွယ်ရေး အင်အားမှာလည်း ပိုမိုခိုင်မာလာခဲ့သည်။

……

“ဒင်!... ကစားသမား၏ နိုင်ငံတော်အင်အား ကြီးထွားလာသဖြင့် သင်၏ ခွန်အားလည်း လိုက်ပါ တိုးတက်လာခဲ့သည်။ ဆုလာဘ်အဖြစ် ‘ မီးလျှံယန်ချီ ကျင့်စဥ်’ ကို ရရှိခဲ့သည်”

ဤပညာရပ်မှာ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပူဆုံးသော အစစ်အမှန်ချီ ကျင့်စဥ်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို တတ်မြောက်သွားပါက အစစ်အမှန်ချီများ အလိုအလျောက် ပြန်လည် ပြည့်ဖြိုးလာရုံတင်မကဘဲ မီးလျှံတံတိုင်းသဖွယ် ကာကွယ်နိုင်သဖြင့် မည်သူမျှ အနားမကပ်နိုင်ပေ။

လင်းပိုင်ဖန်သည် ထိုပညာရပ်ကို လျင်မြန်စွာ စုပ်ယူလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားကို ပိုမို ထူးကဲလာစေခဲ့သည်။

ထို့နောက် သူသည် အကျိုးဆောင်ခဲ့သော လက်အောက်ငယ်သားများကို ဆုလာဘ်များစွာ ချီးမြှင့်ခဲ့သည်။ ဟီရှန်း အဆင့်တက်သွားသဖြင့် ငွေတေး ၁ သောင်း ပေးအပ်ကာ အားပေးခဲ့သည်။ ဝူစန်းကွေ့ကိုမူ ငွေကြေးသာမက စစ်အင်အားကိုပါ တိုးမြှင့်ပေးခဲ့ရာ ယခုအခါ သူသည် စစ်သည်တစ်သိန်းကို ကွပ်ကဲရသော စစ်သူကြီးတစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ချိုင်ယွီရှင်း နှင့် အခြားသူများကိုမူ မိသားစုကဲ့သို့ ရင်းနှီးသူများဖြစ်သဖြင့် ငွေပေးမည့်အစား ကောင်းမွန်သော ထမင်းဝိုင်းဖြင့် ဧည့်ခံခဲ့သည်။

ပျော်ရွှင်စရာ အချိန်များသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားပြီး ၁၅ ရက်ကြာ အားလပ်ရက်က ပြီးဆုံးသွားခဲ့လေသည်။ လူတိုင်းသည် မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းခွင်များသို့ ပြန်လည် ဝင်ရောက်ကြသည်။ သတ္တုတွင်းများ၊ လမ်းဖောက်လုပ်ရေး၊ အိမ်ရာဆောက်လုပ်ရေးနှင့် မြေရိုင်းဖော်ထုတ်ရေး လုပ်ငန်းများမှာ တစ်နိုင်ငံလုံး အတိုင်းအတာဖြင့် ပြန်လည်စည်ကားလာခဲ့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် နန်းတွင်းမှလည်း အရေးကြီးသော ထုတ်ပြန်ချက်များကို အဆက်မပြတ် ထုတ်ပြန်ခဲ့သည်။

မဟာရှက စစ်တက္ကသိုလ်ကို ပြန်လည်ဖွင့်လှစ်ပြီး စစ်ခေါင်းဆောင်ကောင်းများကို ဆက်လက် လေ့ကျင့်ပေးမည် ဖြစ်သည်။ ယခုနှစ်တွင် စစ်သားစုဆောင်းမှုကိုလည်း တစ်သန်းကျော်အထိ တိုးမြှင့်သွားမည် ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်အတွက် အရည်အချင်းရှိသူများကို ရွေးချယ်ရန် တော်ဝင် စာမေးပွဲကိုလည်း ပြန်လည်ကျင်းပမည် ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းများသည် တစ်နိုင်ငံလုံးကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ စစ်တက္ကသိုလ် ပြန်ဖွင့်ခြင်းကြောင့် အခြေခံ စစ်အရာရှိများမှာ ရာထူးတိုးရန် မျှော်လင့်ချက်များ ရှိလာကြပြီ ဖြစ်သည်။ စစ်သားစုဆောင်းမှု ကြီးမားခြင်းကတော့ အခြေခံလူတန်းစားများအတွက် ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။

မဟာရှနိုင်ငံတွင် စစ်သားလုပ်ခြင်းမှာ ဝင်ငွေအကောင်းဆုံး အလုပ် ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိထားကြသည်။ စစ်မတိုက်ရလျှင်ပင် တစ်နှစ်ကို ငွေ ၆ တေးခန့် ရရှိရာ ၎င်းမှာ သာမန်လူတစ်ဦး၏ ဝင်ငွေထက် နှစ်ဆရှိနေသည်။ အကယ်၍ စစ်ပွဲသာ အောင်မြင်ပါက ဆုလာဘ်များ ထပ်မံရရှိမည် ဖြစ်သဖြင့် စစ်သားအများအပြားမှာ ချမ်းသာလာကြသည်။

ထို့ကြောင့် စစ်ထဲဝင်ရန် စိတ်အားထက်သန်သူများမှာ အလွန်ပင် ပေါများလှပေသည်။

“ဒီတစ်ခါတော့ ငါ စစ်ထဲကို မဖြစ်ဖြစ်အောင် ဝင်မယ်”

“ဘယ်သူက ငြင်းမှာလဲကွ၊ စစ်ထဲမှာ နှစ်နှစ်လောက် တာဝန်ထမ်းဆောင်ရင် အနည်းဆုံး အိမ်တစ်လုံးဝယ်ဖို့ ငွေရမှာပဲ၊ ဒါက အမြန်ဆုံး ချမ်းသာနိုင်မယ့် နည်းလမ်းပဲ”

“ဟုတ်တယ်၊ အိမ်နီးနားချင်းက ကလေးတွေဆို စစ်ထဲဝင်ပြီး အခုဆို အိမ်တွေဝယ်၊ မိန်းမတွေယူကုန်ကြပြီ။ ငါကတော့ အကြောက်လွန်ပြီး မဝင်ခဲ့မိတာ အခုထိ အလုပ်ကြမ်းလုပ်ပြီး အိမ်လခပေးနေရတုန်းပဲ၊ တကယ်ကို နောင်တရမိတယ်”

“မစိုးရိမ်ပါနဲ့ဦး၊ ဒါက နန်းတွင်းက သတင်းပဲ ရှိသေးတာ၊ စစ်သား စတင်စုဆောင်းတာ မဟုတ်သေးဘူး”

“ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မလောဘဲ နေနိုင်မှာလဲ၊ ငါတော့ မစောင့်နိုင်တော့ဘူး”