အခန်း (၂၄၅)

နောက်တစ်နေ့တွင် မဟာရှနိုင်ငံ၏ တော်ဝင်စာမေးပွဲ စနစ်သစ်ကို ပြည်သူများသိရှိစေရန် နေရာအနှံ့အပြား ကပ်ထားလိုက်သည်။

“ဒီတော်ဝင်စာမေးပွဲစနစ်က တကယ်ကို ထူးချွန်ပြီး အဘက်ဘက်က ပြည့်စုံလွန်းတယ်။ မရိုးသားမှု မှန်သမျှကို လုံးဝပိတ်ဆို့ထားနိုင်တာပဲ”

“ဒါဟာ ငါတို့လို စာပေပညာရှင်တွေအတွက် တကယ့်ကို ကံကောင်းခြင်းပဲ”

“ဒီလို စာမေးပွဲစနစ်မျိုးကို စဉ်းစားပေးနိုင်တဲ့ အရှင်မင်းကြီးကတော့ တကယ့်ကို ပညာရှိပါပဲ”

“ငါ့အထင်တော့ ဒီစနစ်ကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှာ ပြန့်နှံ့အောင် လုပ်သင့်တယ်၊ တခြားနိုင်ငံတွေလည်း ဒီအတိုင်း လိုက်နာနိုင်အောင်လို့ပေါ့”

စာပေပညာရှင်များ၏ တက်တက်ကြွကြွ မြှင့်တင်ပေးမှုတို့ကြောင့် ဤနည်းလမ်းသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေတော့သည်။ နိုင်ငံအသီးသီးမှ ဧကရာဇ်မင်းမြတ် အများအပြားသည်လည်း ဤစနစ်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသောအခါ အလွန်ပင် ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့ကြသည်။ ဤစနစ်ကို ကျင့်သုံးပါက မျက်နှာသာပေးမှုတို့နှင့် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုများကို ဖယ်ရှားနိုင်ပြီး နိုင်ငံတော်အတွက် အရည်အချင်းရှိသူများကို မှန်မှန်ကန်ကန် ရွေးချယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ပြင် ကြီးမြတ်တဲ့ မျိုးနွယ်စုကြီးများ၏ အာဏာလွှမ်းမိုးမှုကိုလည်း ထိန်းချုပ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း မျိုးနွယ်စုကြီးများမှာမူ မျက်နှာများ ပျက်ယွင်းသွားကြသည်။ မျိုးနွယ်စုကြီးများနှင့် နိုင်ငံတော်၏ ဆက်ဆံရေးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အပြန်အလှန် အားကိုးနေရသလို တစ်ဦးကိုတစ်ဦးလည်း စောင့်ကြည့်နေရခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုဧကရာဇ်များက ဤနည်းလမ်းကို အသုံးပြုလာပါက သူတို့အတွက် နောက်ကွယ်မှ ခြယ်လှယ်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးများ ဆုံးရှုံးသွားပေလိမ့်မည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ နန်းတွင်း၌ သူတို့၏ သြဇာအာဏာမှာလည်း သိသိသာသာ မှေးမှိန်သွားပေတော့မည် ဖြစ်သည်။

“သေသင့်တဲ့ မဟာရှနိုင်ငံ၊ ငါတို့မျိုးနွယ်စုကြီးတွေကို တမင်တကာ ဒုက္ခပေးနေတာပဲ”

အကြံတစ်ခု မအောင်မြင်သောအခါ သူတို့က နောက်ထပ် အကြံတစ်ခုကို ထပ်မံကာ ကြံစည်ကြပြန်သည်။

“မဟာရှနိုင်ငံက တော်ဝင်စာမေးပွဲ ကျင်းပပြီး လူတွေ ခေါ်နေတယ်ဆိုတော့ ငါတို့လူတွေကို တိတ်တဆိတ် လွှတ်ကြတာပေါ့။ မျိုးနွယ်စုကြီးတွေရဲ့ တပည့်ရင်းတွေကို မလွှတ်ဘဲ နောက်ကြောင်းရှင်းတဲ့ ပညာရှင်တွေကိုပဲ လွှတ်ကြမယ်။ ငါတို့မျိုးနွယ်စုကြီးတွေက တိတ်တဆိတ် ထောက်ပံ့ပေးထားတဲ့ ပညာရှင်တွေ အများကြီး ရှိတာပဲ။ ငါတော့ မယုံဘူး၊ မင်းက မျိုးနွယ်စုကြီးတွေရဲ့ တပည့်တွေကိုပဲ တားနိုင်ရင် တားနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် တခြားသူတွေ အားလုံးကိုတော့ ဘယ်လိုမှ တားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ထိုသို့ဖြင့် စာပေပညာရှင် အများအပြားမှာ မဟာရှနိုင်ငံသို့ အုန်းအုန်းကျွက်ကျွက် ချီတက်လာခဲ့ကြသည်။ မူလက တော်ဝင်စာမေးပွဲတွင် လူ ၂၀,၀၀၀ ခန့် ဝင်ဖြေမည်ဟု ခန့်မှန်းထားသော်လည်း ယခုအခါ စာရင်းပေးသွင်းသည့် ကာလမကုန်ဆုံးမီမှာပင် လျှောက်ထားသူ အရေအတွက်မှာ ၃၀,၀၀၀ ကျော်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

လျှောက်ထားသူ အရေအတွက် တိုးပွားလာသည်ကို မြင်သောအခါ လီလင်းဖူမှာ အလွန်ပင် စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ ပြဿနာမှာ စာမေးပွဲခန်းမများ မလုံလောက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လူပေါင်းသုံးသောင်းကျော် တစ်ပြိုင်နက်တည်း စာမေးပွဲဖြေဆိုရန် သူ မပြင်ဆင်ထားခဲ့မိပေ။ အကယ်၍ စာမေးပွဲကို သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း မကျင်းပနိုင်ပါက မျက်နှာပျက်စရာတွေ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် လင်းပိုင်ဖန်ထံ အကူအညီ တောင်းခံခဲ့သည်။ လင်းပိုင်ဖန်က ရယ်မောလျက် “ဒါက ရိုးရှင်းပါတယ်၊ ဝန်ကြီးဟီနဲ့ သွားတိုင်ပင်လိုက်လေ။ သူ့မှာ အလုပ်သမားတွေ အများကြီးရှိသလို ဘိလပ်မြေတွေကိုလည်း သူပဲ ကိုင်ထားတာပဲ။ စာမေးပွဲခန်းမ ဘယ်နှစ်ခု ဆောက်ရမလဲဆိုတာ သူ့အတွက်တော့ စကားတစ်ခွန်းပဲ မဟုတ်လား” ဟု ဆိုလိုက်သည်။

လင်းပိုင်ဖန်၏ အမိန့်တော်ကို ရရှိသောအခါ ဟီရှန်းသည် မပေါ့ဆရဲဘဲ မြေကွက်ကြီးတစ်ခုကို ချက်ချင်း သတ်မှတ်လိုက်ပြီး အလုပ်သမား သိန်းနဲ့ချီ စုရုံးကာ စာမေးပွဲခန်းမများ စတင်ဆောက်လုပ်စေတော့သည်။ သုံးရက်အတွင်းမှာပင် လူပေါင်း ၃၀,၀၀၀ ဖြေဆိုနိုင်သည့် စာမေးပွဲခန်းမကြီးကို ဆောက်လုပ်ပြီးစီးခဲ့သည်။ ဤသတင်းမှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။

စီတန်းနေသော စာမေးပွဲခန်းမများကို ကြည့်ပြီး လီလင်းဖူက ချီးကျူးစကား ဆိုသည် “ဝန်ကြီးဟီ၊ သုံးရက်တည်းနဲ့ လူသုံးသောင်းဆံ့တဲ့ ခန်းမကြီးကို ဆောက်နိုင်တာ တကယ်ကို အံ့ဩဖို့ ကောင်းတယ်။ အရှင်မင်းကြီးက သင့်ကို ဘာလို့ ဒီလောက် အလေးထားတာလဲဆိုတာ နားလည်သွားပြီ၊ တကယ်ကို လေးစားမိပါတယ်”

ဟီရှန်းက ပြုံးလျက် “ဝန်ကြီးလီ၊ ကျွန်တော့်ကို မြှောက်ပင့်မနေပါနဲ့။ ကျွန်တော်က ထူးချွန်တာမဟုတ်ဘဲ အရှင်မင်းကြီးက ထူးချွန်တာပါ။ အရှင်မင်းကြီးက မဟာရှနိုင်ငံအတွက် အံ့ဩစရာကောင်းတဲ့ စနစ်တစ်ခုကို ချမှတ်ထားလို့ အမိန့်တစ်ချက်ပေးလိုက်တာနဲ့ လူတိုင်းက ဝိုင်းဝန်းလုပ်ဆောင်ကြပြီး ကြီးကျယ်တဲ့ အရာတွေကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်နိုင်ကြတာပဲ။ ဒါက တခြားဘယ်နိုင်ငံမှာမှ မရှိနိုင်တဲ့ အရာပဲ”

လူပေါင်း ၃၅,၀၀၀ ကျော် တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဖြေဆိုနိုင်မည့် ခန်းမကြီး ဆောက်လုပ်ခြင်းမှာ သာမန်လုပ်ငန်းတစ်ခု မဟုတ်ပေ။ အခြားနိုင်ငံများအတွက် တစ်နှစ်ခွဲခန့် အချိန်ယူရမည့် လုပ်ငန်းကို မဟာရှနိုင်ငံကတော့ တစ်ပတ်အတွင်းမှာပင် အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ရသော ပညာရှင်များက “မဟာရှနိုင်ငံက တကယ့်ကို အလားအလာရှိပြီး အင်ပါယာကြီးတစ်ခုရဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး ရှိနေပြီ” ဟု ဆိုလိုက်ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မဟာရှနိုင်ငံတွင် အရာရှိလုပ်ရန် ပိုမို ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာသွားကြသည်။

အထက်တန်းစား မျိုးနွယ်စုကြီးများမှာမူ အလွန်ပင် စိတ်ပျက်သွားကြသည်။ သူတို့က လူအများအပြားကို လွှတ်ပြီး မဟာရှနိုင်ငံကို အရှက်ခွဲရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း အခုတော့ မဟာရှနိုင်ငံ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို ကမ္ဘာက သိသွားစေရန် အခွင့်အရေး ပေးလိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

“သေသင့်တဲ့ မဟာရှ၊ ဒီတစ်ခါလည်း လွတ်သွားပြန်ပြီ”

“စိတ်မပူပါနဲ့၊ ငါတို့လူတွေ စာမေးပွဲထဲကို ရောက်နေပြီပဲ၊ အကုန်လုံးကို သူ ဘယ်လိုမှ ရှာတွေ့နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး”

“စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့”

မကြာမီမှာပင် မဟာရှနိုင်ငံ၏ တော်ဝင်စာမေးပွဲ ကျင်းပမည့်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့လေသည်။