ရေရှည် စီမံကိန်း
Vol. 3 Ch. 33
ဝမ်မေဖုန်းသည် ပိုက်ဆံများ ကမ်းပေးလိုက်ချိန်တွင် နီယန်သည် ငြင်းပယ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့သည့် အတွက် လက်ခံရုံသာ ရှိတော့သည်။
“အဒေါ် ဒါဆိုလဲ သမီး အဒေါ့်ကို အားမနာတော့ဘူး “
“အားနာစရာ မလိုပါဘူး ရဲဘော်လေး ဒီပိုက်ဆံက သမီးနဲ့ ထိုက်တန်လို့ ရတာပါ”
ဝမ်မေဖုန်းသည် ပြုံးလျှက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ သူမအတွက် သူမသား၏ အသက်သည် အရာအားလုံးထက်ပင် ပို၍ အရေးကြီးလှပေသည်။ ထိုပိုက်ဆံ ဆိုသည်မှ မည်မျှလောက်များ အရေးပါလှသနည်း။ ဝမ်မေဖုန်းသည် နီယန်အား အမှန်ပင် သဘောကျမိခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို မိန်းမပျိုလေးသည် အတွေးအခေါ်များ နူးညံ့သိမ့်မွေ့လှကာ ထို အကြောင်းအရာများနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ကလေးရှေ့တွင် မဆွေးနွေးပဲ ရှောင်ရှားပေးဖို့ထိပင် စဉ်းစားပေးတတ်သည်။ နီယန်သည် ယောင်ယောင်လေး ပြုံးလိုက်ကာ ပြောလိုက်သည်။
“အဒေါ် အဒေါ်က အားနာစရာမလိုဖူး ပြောနေမှတော့ သမီးကို ယန်ယန်လို့ပဲ ခေါ်ပါ”
“ကောင်းပြီ ယန်ယန်”
ဝမ်မေဖုန်း ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်သည်။ သူမ အခန်း အတွင်းသို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် နီချွေ့ဟွာ တစ်ယောက် အခန်းအပြင်သို့ ထွက်ကာ အဖွားအိုနှင့် နီချန်ကွေ့တို့နှင့် အတူ စကားလက်ဆုံကြနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယန်ကွေ့ပေါင်လေးသည် မိန်းမငယ်လေး တစ်ဦးလိုမျိုး တစ်ဖက်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်နေခဲ့သည်။ နီယန်သည် လက်ဦးမှု ယူကာ စတင်၍ မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။
“အမေ ဒါက အဒေါ်ယန်လေ ကွေ့ပေါင်လေးရဲ့ အမေပါ”
နီချွေ့ဟွာသည် ဝမ်မေဖုန်းအား ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်ကာ ပြောလိက်သည်။
“မဂ်လာပါရှင် ရှင်က...”
ဝမ်မေဖုန်းသည် ပညာတတ် တစ်ယောက် ဖြစ်ကာ သူမ၏ ခင်ပွန်းသည်၏ မိသားစု အသိုင်းအဝိုင်းသည်လည်း ဉစ္စာပေါကြွယ်ဝချမ်းသာလှသည့် သူများ ဖြစ်ကြရာ သူမသည် သပ်ရပ်ကြော့ရှင်းအောင် ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ သူမသည် သာမာန် သူ တစ်ဦး ဖြစ်မည် မဟုတ်သည်မှ ာ သေချာလှပေသည်။ ကျေးလက်ဒေသတွင် မွေးဖွား ကြီးပြင်းလာသည့် သူတစ်ဦး ဖြစ်သည့် နီချွေ့ဟွာသည် ဝမ်မေဖုန်းအား မြင်သော် အနည်းငယ် သိမ်ငယ်စိတ် ဝင်သွားမိသည်။ ဝမ်မေဖုန်းသည် နီချွေ့ဟွာ ၏ လက်အား ကိုင်ဆွဲကာ နွေးထွေးစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“ညီမလေး ဒီလောက် ထူးချွန်လွန်းတဲ့ သမီးမျိုး မွေးထားတာ ညီမအတွက် တကယ် ကံကောင်းတာပဲ “
နီချွေ့ဟွာသည် စိတ်သက်သာရာရစွာဖြင့် ရီမောလျှက် ပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မတို့ရဲ့ ယန်ယန်လေးက ငယ်ငယ်ထဲက စဉ်းစားချင့်ချိန်တတ်ပြီး လိမ်မာတဲ့ ကလေးပါရှင်”
စကား အနည်းငယ် ပြောပြီးနောက်တွင် ဝမ်မေဖုန်းနှင့် တခြားသူများသည် နီမိသားစု အိမ်မှ ပြန်သွားခဲ့ကြသည်။ နီချန်ကွေ့သည် နီယန်အား မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ပြီး ပြောလိုက်သည်။
“ယန်ယန် သမီးမှာ ခုလို ဆေးပညာ အရည်အချင်းတွေ ရှိနေမယ်လို့ အဒေါ် ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ထားခဲ့ဖူးဘူး”
နီချွေ့ဟွာသည် မျက်လုံး ပေကလပ် ပေကလပ်ဖြင့် တွေဝေသွားသွားသော်လည်း သူမ မည်သည်ကိုမှ ဝင်မပြောလိုက်ချေ။ သူမ သိသည်မှာ သူမ၏ သမီးသည် မည်သည့် ဆေးပညာကိုမှ မတတ်မြောက်ဖူး ဆိုသည်နှင့် မူမိသားစုသည် သမားတော် မိသားစု မဟုတ်သသည်ကိုသာ ဖြစ်သည်။ နီယန်သည် ရီမောလျှက် ပြောလိုက်သည်။
“ဒေါ်လေး ချန်ကွေ့ အဲ့ဒါ ဒေါ်လေး ထင်သလိုမျိုး မဟုတ်ပါဘူး ဒါတွေက အသေးအမွှားလောက်ပါ အရင်စားကြရအောင်လား ရေမှော်ရယ်ဝက်လက်ရယ်နဲ့ ငါးကြင်းရောပေါင်းထားတဲ့ ငါးကြင်းစတူး ဟင်းရည်က အေးသွားရင် အာနီသင် ပြယ်သွားလိမ့်မယ်”
“အာနိသင်”
နီချန်ကွေ့၏ အာရုံသည် ချက်ချင်း ထိုစကားပေါ်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
“ဒီဟင်းရည်မှာ ဘာအာနိသင် ရှိနေလို့လဲ အထဲမှာ ရေမှော်ရယ် ဝက်လက်ရယ် ငါးကြင်းရယ် ရောနေတာ တကယ်ကော စားလို့ရရဲ့လား ဒီလို ရောပေါင်းချက်ထားတဲ့ ဟင်းရည်မျိုး ဒေါ်လေး ပထမဆုံး မြင်ဖူးတာပဲ “
ဒီခေတ်ကာလမှ လူများသည် နောက်လာမည့် မျိုးဆက်များကဲ့သို့ အစားအသောက်နှင့် ပတ်သက်ပြီး ဂျီးများမှုများ သိပ်မရှိကြလို ထူးခြားဆန်းပြားမှု မျိုးစုံကိုလည်း မမက်မောကြပေ။ သူတို့တွင် အခြေခံကျဆုံး လိုအပ်မှု တစ်ခုသာ ရှိသည်။ အိုးထဲတွင် ထမင်းရှိရမည်၊ ပန်းကန်ထဲတွင် အသားပါရမည်။ ဒါပင်ဖြစ်သည်။ နီယန်က နီချန်ကွေ့အား ဟင်းရည်တစ်ပန်းကန် ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"အလှအပနဲ့ ကျန်းမာရေးအတွက် အာနိသင်ရှိတဲ့အပြင် အရသာလည်း သိပ်ကောင်းတာနော်... မြည်းကြည့်ပါဦး"
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် နီချွေ့ဟွာအတွက် တစ်ပန်းကန် ထည့်ပေးလိုက်ပြီး နောက်ဆုံးမှ သူမအတွက် ကိုယ်တိုင် ထည့်လိုက်သည်။ အမျိုးသမီးမှန်သမျှ အလှအပ ကြိုက်ကြသည်ချည်းပင်။ ဟင်းရည်က အလှအပနှင့် ကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းသည်ဟု ကြားလိုက်ရသည်နှင့် နီချန်ကွေ့သည် ချက်ချင်းပင် တစ်ငုံကြီး မော့သောက်လိုက်ပြီးနောက် ရိုးသားစွာ ဝန်ခံလာသည်။
"ယန်ယန်... သမီးရဲ့ လက်ရာက တကယ့်ကို ကောင်းလှပါလားအေ... ဟင်းရည်က သောက်လို့ သိပ်ကောင်းတာပဲ"
ဟင်းရည်ကို ပျစ်နှစ်နေအောင် ကြိုထားသဖြင့် အရောင်မှာ နို့နှစ်ရောင်သမ်းနေသည်။ ငါး၏ လတ်ဆတ်မှုနှင့် ဝက်ခြေထောက်၏ စေးပိုင်သော အသားဓာတ်တို့ ပေါင်းစပ်ထားပြီး ရေညှိက ထိုအရာနှစ်ခု၏ အဆီအစိမ့်ကို ပါးပါးလေး ထိန်းညှိပေးထားသည်။ ဟင်းရည်၏ အရသာမှာ အလွန်အမင်း ကောင်းမွန်လွန်းလှသဖြင့် ငြင်းပယ်ရန် ခက်ခဲလှသည်။
ချဉ်စပ်ငါးဟင်းအပြင် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဤမျှ အရသာရှိသော အစားအသောက်များ ရှိနေသေးကြောင်း နီချန်ကွေ့ တစ်ခါမှ မသိခဲ့ဖူးပေ။
"ဒါလေးလည်း မြည်းကြည့်ပါဦး"
နီယန်က ဇွန်းအပိုတစ်ချောင်းကို သုံး၍ မြစ်ပုစွန်နှင့် ပဲသီးကို ရောကြော်ထားသည်အား နီချန်ကွေ့ကို ထည့်ပေးလိုက်သည်။
"အမေလည်း ဒီဟင်းကို များများစားနော်"
အဓိကဟင်းလျာဖြစ်သော ကြက်သွန်မြိတ်ဆန်ပြုတ် အပါအဝင် စားပွဲပေါ်ရှိ ဟင်းလျာသုံးမျိုးနှင့် ဟင်းရည်တစ်ခွက်ကို နီယန်က လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် အကျိုးရှိစေရန် သေချာစွာ သုတေသနပြု ချက်ပြုတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အရသာရှိရုံသာမက ဤဟင်းလျာများသည် အလှအပနှင့် ကျန်းမာရေးအတွက်ပါ အထောက်အကူပြုသည်။
တိုင်းရင်းဆေးပညာ၏ ယဉ်ကျေးမှုမှာ နက်နဲလှပေသည်။ အလှအပဟူသည် အာဟာရပြည့်ဝသော အစားအသောက်မှ လာသည်။ ဤဘဝတွင် နီယန်သည် သူမကိုယ်သူမ နှိမ့်ချနေမည် မဟုတ်ပေ။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ သူမ အောက်ကျခံမည် မဟုတ်။
ထမင်းစားသောက်ပြီးနောက် နောက်တစ်နေ့အတွက် ငါးချဉ်ဟင်းရည်နှင့် ခေါက်ဆွဲများကို ပြင်ဆင်ပြီးသည်နှင့် နီယန် အိပ်ရာဝင်လိုက်သည်။ထိုညတွင် သူမသည် နှစ်ခြိုက်စွာ၊ ငြိမ်းချမ်းစွာဖြင့် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ ရွာမှ ထွက်ခွာလာပြီးကတည်းက အရာရာတိုင်းသည် ကောင်းမွန်သော ဦးတည်ချက်သို့ ရွေ့လျားနေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
နောက်တစ်နေ့ နံနက် သုံးနာရီခွဲတွင် နီယန် အိပ်ရာထသည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြင်၌ မှောင်မိုက်နေဆဲ။ ကောင်းကင်ယံ၌ ကြယ်များ တောက်ပနေသည်။ နီယန်သည် အရာအားလုံးကို ပြင်ဆင်ပြီး နံနက်စာ ချက်ပြုတ်ပြီးနောက် စက်ဘီးဖြင့် ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ စောသေးသော်လည်း လယ်ကွင်းများထဲတွင် ကောက်ရိတ်နေကြသော လယ်သမားများ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ဇွန်လဖြစ်၍ ရာသီဥတု ပူပြင်းနေဆဲဖြစ်ရာ နေမထွက်ခင် အလုပ်တွင်အောင် လူတိုင်း ကြိုးစားနေကြသည်။ နေ့လယ် နေအပြင်းဆုံးအချိန်ရောက်မှသာ သူတို့ တစ်ရေးတစ်မော အနားယူနိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။ လမ်းမကြီးသို့ ရောက်သောအခါ ငါးနာရီ အနည်းငယ်သာ စွန်းသေးသည်။ သို့သော် မနေ့က နီယန် ဈေးဆိုင်ခင်းခဲ့သော နေရာတွင် လူအများအပြား စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့အားလုံးသည် သူမ၏ ငါးချဉ်ဟင်းခေါက်ဆွဲကို စားရန် သီးသန့် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ခေါက်ဆွဲများက ဈေးသက်သာရုံသာမက အလွန်လည်း ဗိုက်ပြည့်စေသည်။ ချဉ်ပြုံးပြုံးနှင့် လန်းဆန်းစေသော အရသာမှာ အတော်လေးကို ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည်။ မျက်မှန်တပ်ထားသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားတစ်ဦးက ပြောလာသည်။
"ကလေးမရေ... နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာပြီပေါ့... ငါတို့တွေ စောင့်နေရတာ ကြာလှပြီ"
နီယန်က အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ မော့ကြည့်လိုက်သည်။
"ဦးလေးရယ်... သမီးက ပုံမှန်ဆို ငါးနာရီခွဲလောက်မှ ရောက်တာပါ... ဦးလေးတို့ ဒီလောက် စောစောကြီး လာစရာမလိုပါဘူး"
ထိုသို့ ပြောနေရင်းပင် နီယန်သည် မီးဖိုကို လျင်မြန်စွာ ပြင်ဆင်လိုက်ပြီး အနီးရှိ သံထည်ပစ္စည်းဆိုင်မှ စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို သယ်ယူကာ ခင်းကျင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဧည့်သည်များကို ထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။ ခဏချင်းမှာပင် စားပွဲငါးဝိုင်းလုံး ပြည့်သွားပြီး မတ်တပ်ရပ်စောင့်နေသူများလည်း အများအပြား ကျန်ရှိနေသေးသည်။
မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း နီယန်မှာ လျင်မြန်ဖျတ်လတ်လှသည်။ မကြာမီမှာပင် ပထမဆုံး ခေါက်ဆွဲအသုတ်ကို ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားသည်။ အိစက်နေသော ခေါက်ဆွဲဖတ်များကို ပန်းကန်လုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီးနောက် ချဉ်စပ်အရသာ ငါးချဉ်ဟင်းရည်ကို လောင်းထည့်လိုက်သည်။ ကြက်သွန်မြိတ်၊ နံနံပင်နှင့် ကြက်သွန်ဖြူများကို ဖြူးလိုက်ကာ ငရုတ်သီးအနှစ် အနည်းငယ်ကို ထည့်လိုက်သည်။ အရသာမှာ အလွန့်အလွန်ကို ကောင်းမွန်လှသည်။
ခေါက်ဆွဲ ပန်းကန် မချပေးခင်ကတည်းက စားသုံးသူအချို့မှာ သွားရည်ယိုနေကြလေပြီ။ နီယန်သည် ဧည့်သည်တစ်ဦးချင်းစီထံသို့ ခေါက်ဆွဲများကို လျင်မြန်စွာ ချပေးလိုက်သည်။
"ရပါပြီရှင့်... ပူတယ်နော် သတိထား စားပါ"
ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ခေါက်ဆွဲစုပ်စားသံ ရှလူး ရှလူး များနှင့် ကျေနပ်အားရစွာ ပြောဆိုသံများ ပျံ့လွင့်နေသည်။
"တကယ်ကို စားလို့ကောင်းလိုက်တာကွာ"
မကြာခင်မှာပင် အနီးနား၌ တန်းစီ စောင့်ဆိုင်းနေသူများဖြင့် လူတန်းရှည်ကြီး ဖြစ်လာသည်။ မနေ့က အတွေ့အကြုံကို အခြေခံ၍ နီယန်သည် ယနေ့အတွက် ဟင်းရည်ကို ပို၍ ပြင်ဆင်လာခဲ့သည်။ ပန်းကန်သုံးရာကျော်စာ လောက်ငလေသည်။ သို့သော် မထင်မှတ်ထားသည်မှာ ခေါက်ဆွဲပန်းကန် သုံးရာနီးပါး ရောင်းပြီးသည့်တိုင် တန်းစီစောင့်ဆိုင်းနေသူ အများအပြား ကျန်ရှိနေသေးခြင်းပင်။
"တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်... သမီးဆီမှာ ခေါက်ဆွဲ အပွဲနှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ကျန်တော့တယ်... အားလုံး ဆက်ပြီး တန်းစီစောင့်နေစရာ မလိုတော့ပါဘူး... မစားလိုက်ရတဲ့သူတွေ စိတ်မပူပါနဲ့... ဒီကိုလာပြီး ကူပွန် လာယူထားကြပါ... မနက်ဖြန်ကျရင် အဲဒီကူပွန်ကို သုံးပြီး တစ်ပွဲကို သုံးပြား လျော့ပေးမယ်နော်"
သူမ၏ စကားကြောင့် စိတ်ပျက်နေသော ဧည့်သည်များမှာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားကြပြီး ကူပွန်တောင်းရန် နီယန်အနားသို့ ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ ကူပွန်များသည် မနေ့ညက နီယန် အလျင်စလို လုပ်ထားခဲ့သော အရာများဖြစ်သည်။ သိပ်ပြီး လှပသေသပ်မနေသော်လည်း ကြည့်ရဆိုးသည့် အခြေအနေမျိုးတော့ မဟုတ်ပေ။ ဒါသည်လည်း သူမ၏ စီးပွားရေးကို မြှင့်တင်သည့် နည်းလမ်းတစ်ခုပင်။
ယခင်ဘဝက နီယန်သည် ကျော်ကြားသော စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ စီးပွားရေးလောက၏ ပေထက် အက္ခရာမတင်ထားသော စည်းမျဉ်းများကို သူမ နားလည်သည်။ သူမ၏ ငါးချဉ်ဟင်းခေါက်ဆွဲကို အခြားသူများ လိုက်လံတုပ ရောင်းချလာကြရန် လဝက်ပင် ကြာလိမ့်မည်မဟုတ်ဟု သူမ သံသယရှိနေသည်။
အရသာရှိသည် မရှိသည်က တစ်ပိုင်း၊ လူတွေရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်ဖို့က အဓိကပင်မဟုတ်ပါလား။ ခေါက်ဆွဲပန်းကန် သုံးရာ ရောင်းပြီးနောက် နီယန်သည် ၁၀၆.၈ ယွမ် ရရှိခဲ့သည်။ ခေါက်ဆွဲဖိုးက ၆ ယွမ်၊ ငါးဖိုးက ၂ ယွမ်၊ အချဉ်ဖတ်များက ပို၍ပင် ဈေးသက်သာသေးသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူမသည် ဤတစ်မနက်ခင်းအတွင်း အမြတ်ငွေ ယွမ်တစ်ရာနီးပါး ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သာမန်လူတစ်ယောက်အဖို့ ဤမျှငွေပမာဏ ရရှိခြင်းသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာစရာ ကောင်းသော်လည်း စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကြီးများနှင့် မစိမ်းသော နီယန်အတွက်မူ ယွမ်တစ်ရာအပေါ် မျှော်လင့်ချက် သိပ်အကြီးကြီးမထားပေ။ သူမ၏ မျှော်မှန်းချက်များက ဤထက် ပိုပြီးကြီးမားသည်။
ယခုအခါ ခေါက်ဆွဲလုပ်ငန်း လည်ပတ်မှု ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ရာ ရေရှည်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးအတွက် စဉ်းစားရန် အချိန်တန်ပြီဖြစ်သည်။ လမ်းဘေးဈေးသည်အဖြစ် အမြဲတမ်း ရောင်းချနေခြင်းသည် စိတ်ကူးကောင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် နီယန်သည် ဈေး၏ အချက်အချာကျသော နေရာတွင် ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ငှားရမ်းရန်၊ လိုင်စင်လျှောက်ထားရန်နှင့် တရားဝင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦး ဖြစ်လာရန် စီစဉ်ထားသည်။ နီယန်သည် စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကို ကပ်လျက်ဆိုင်ခန်းထဲသို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်နေစဉ် ဤကိစ္စကို တွေးတောနေမိသည်။
"ယန်ယန်... ဒီနေ့ ဈေးရောင်းကောင်းရဲ့လား... အကုန်ကုန်သွားပြန်ပြီလား"
ဆိုင်ပိုင်ရှင်၏ အသံက သူမဘေးမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။