ဆရာနဲ့ အချိန်နည်းနည်းလောက် ဖြုန်းချင်ရုံပါ

“ဘိုးဘေး... ဒီလောက်များတဲ့ ကမ္ဘာဦး ကောင်းကင်ဖာထေးဆေးလုံး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေကို ဘယ်ကနေရခဲ့တာလဲ။” အကြီးအကဲလျူက ကျောက်စိမ်းသေတ္တာ တစ်ခုပြီးတစ်ခုကို ဖွင့်ကြည့်ရင်း သူ၏မျက်နှာမှာ ပို၍ပို၍ အံ့အားသင့်လာရသည်။

“စပ်စုလိုက်တာ။ ကြက်စားတဲ့ ဆန်က ဘာလို့ ဥဖြစ်သွားတာလဲဆိုတာရော သွားမေးပါလား...” ချန်ဟွိုက်အန် မည်သို့ ပြန်ဖြေရမလဲ မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပင် စုချီနျန်က ခပ်စပ်စပ် စကားတစ်ခွန်းဖြင့် ကြားဖြတ်ဟန့်လိုက်သည်။

အကြီးအကဲလျူ စဉ်းစားကြည့်တော့လည်း မှန်နေသည်။ ဘယ်ကရလာလဲဆိုသည်ကို မည်သူက ဂရုစိုက်မည်နည်း။ ဘိုးဘေးက တခြားဂိုဏ်းတစ်ခုမှ ခိုးလာသည့်တိုင် နောက်မှ ပြန်ပေးဆပ်၍ ရလေသည်။

မမေးတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ မမေးတာ အကောင်းဆုံး။

တန်ပိုင်လည်း ကျောက်စိမ်းသေတ္တာများကို စစ်ဆေးကာ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို အမျိုးအစား ခွဲနေသော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် သံသယအရိပ်အယောင်အချို့ ပေါ်လာသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျောက်စိမ်းသေတ္တာများ၏ နောက်ကျောတွင် ပန်းပွင့်ဒီဇိုင်းတစ်ခု ပါရှိနေသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သူ မှတ်မိသလောက်ဆိုလျှင် ထိုပန်းဒီဇိုင်းမှာ ယောင်ချီ မြင့်မြတ်နယ်မြေ၏ ဆေးဆောင်သင်္ကေတ ဖြစ်သည်။

ဒီကမ္ဘာဦးကောင်းကင်ဖာထေးဆေးလုံး ပါဝင်ပစ္စည်းတွေက ယောင်ချီမြင့်မြတ်နယ်မြေကလား။

သူ ပိုစဉ်းစားလေလေ၊ ပိုပြီး ဖြစ်နိုင်ခြေရှိလေလေပင်။ ချင်းယွန်ဘုံ၏ လက်ရှိ စိတ်ဝိညာဉ် ချီစွမ်းအင် အခြေအနေအရ မြင့်မြတ်နယ်မြေများကဲ့သို့ နေရာမျိုးတွင်သာ ထိုဆေးလုံးအတွက် လိုအပ်သည့် ဆေးပင်များကို ရှင်သန်အောင် ထောက်ပံ့နိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်ချီစွမ်းအင် ရှိသည်။

ဒါဆို ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေးက ယောင်ချီဆီကနေ ဒါတွေကို ဘယ်လိုရခဲ့တာလဲ။

သူ အတင်းဝင်လုပြီး ခိုးလာတာတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သခင်မ ယွိယောင်က မျက်စိကန်းနေတာမှ မဟုတ်တာ။

ဒါဆိုရင်... ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေးမှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အထောက်အထား တစ်ခုခုရှိနေပြီး ယောင်ချီနဲ့တောင် ပတ်သက်နေတာလား။

သူ ပိုစဉ်းစားလေ၊ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းလာလေပင်။

“စီနီယာ... ကျွန်မက အတွေ့အကြုံ နည်းသေးတော့ ကမ္ဘာဦး ကောင်းကင်ဖာထေးဆေးလုံး ဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ ကျွန်မအမေရဲ့ အောင်မြင်နှုန်းကို မမီနိုင်ပါဘူး။ ပါဝင်ပစ္စည်း အပုံတစ်ရာ ဆိုရင် ဆေးလုံးရရှိနိုင်မှုက ဆယ်ပုံတစ်ပုံတောင် ရှိချင်မှရှိမှာပါ။ အဲဒါကို စီနီယာ စိတ်မဆိုးအောင် ကြိုတင်ပြောပြထားတာပါ။” တန်ပိုင်က အချိန်အတော်ကြာ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ချန်ဟွိုက်အန်၏ အရှေ့သို့ တိုးလာကာ သတ္တိမွေးပြီး ပြောလိုက်သည်။ သူက ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေး၏ မျက်လုံးများကို အားတင်းကာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ချန်ဟွိုက်အန် မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်ကို သူ မြင်ချင်သည်။

“ဆယ်ပုံတစ်ပုံလား။ အဲဒါက အောင်မြင်နှုန်း အတော်လေး ကောင်းတာပဲ...” ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ရှေ့မှ မိန်းကလေးကို ကြည့်ကာ အမှန်တကယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။

ယခင်က သူ ဓားကျောင်းတော်တပည့်များကို ပါဝင်ပစ္စည်းများ ပေးခဲ့စဉ်က လူတော်များပင် အောင်မြင်နှုန်းက အပုံနှစ်ဆယ်တွင် တစ်ပုံသာ ရှိသည်။ အညံ့ဆုံးသူများဆိုလျှင် ၁% သာ ရှိသည်။ ကံကောင်းစွာပင် ထိုဆေးပင်များမှာ အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည် မဟုတ်သဖြင့် အလေအလွင့် ဖြစ်သွားလျှင်ပင် သည်းခံနိုင်စရာ ရှိနေသေးသည်။ ကုဋေဆယ်သိန်းနှင့် ယှဉ်လျှင်တော့ ၎င်းက ဘာမှမဟုတ်ပေ။

သူကိုယ်တိုင်လည်း ဆေးလုံးဖော်စပ်ရန် ကြိုးစားကြည့်ဖူးသည်။

ဆေးပင်များကို အချိုးကျရောပြီး ပေါင်းအိုးထဲထည့်၊ အစိုဓာတ်ခမ်းခြောက်အောင် ပြုတ်ရုံသာ ဟူ၍ သူထင်ခဲ့၏။

ရလာသည်မှာ ဆေးဖတ်များနှင့် အဆိပ်အတောက်ဖြစ်စေသော ဆေးလုံးအညံ့များပင်။ သုံးရသော ဆေးလုံး တစ်လုံးမျှပင် မပါခဲ့။

“ကမ္ဘာဦးကောင်းကင်ဖာထေးဆေးလုံးဆိုတာက နတ်ဘုရားအဆင့် ဆေးလုံးပဲ။ ၁၀% ဆိုတဲ့ အောင်မြင်နှုန်းဆိုတာ မယုံနိုင်စရာပဲ...” အကြီးအကဲလျူ မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်ရင်း အံ့သြတုန်လှုပ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါ့ကိုယ်ငါ ဆေးလုံးဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ အောင်မြင်မှုအချို့ ရှိတယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ တကယ့်ပါရမီရှင်နဲ့ ယှဉ်လိုက်တော့ ရယ်စရာကြီး ဖြစ်သွားတာပဲ။”

ဓားကျောင်းတော် တပည့်များအားလုံးကလည်း အားကျခြင်း၊ မနာလိုခြင်းနှင့် လေးစားခြင်းတို့ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်နေကြသည်။

ဒါက ကမ္ဘာဦး ကောင်းကင်ဖာထေးဆေးလုံးလေ... အဲဒါကိုတောင် ၁၀% အောင်မြင်တယ်ဆိုရင် ရိုးရိုးဆေးလုံးတွေဆိုရင် သူက ၁၀၀% နီးပါး အောင်မြင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား။

တန်ပိုင်သည် လူတိုင်း၏ အကြည့်များကြောင့် ကြောင်သွား၏။

သွားပြီ။

သူ တွေးလိုက်မိသည်။

ဒါက ဓားကျောင်းတော်ဆိုတာ ငါ မေ့သွားတယ်။

ဓားကျောင်းတော်တပည့်များက ဓားပညာကလွဲ၍ ကျန်သောအရာများကို ဘာမှမသိကြပေ။ သာမန်လူများပင် မဟုတ်ကြကြောင်း သူ ကြားဖူးသည်။

ယခုမှ ကိုယ်တိုင်မြင်ရတော့သည်။ နာမည်ကျော်ကြားသည်နှင့် ထိုက်တန်ပေသည်။

ငါ့ရဲ့အောင်မြင်နှုန်းက ၁% ပဲ ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့သင့်တာ...

တန်ပိုင်က သူ၏နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်သည်။

ထားတော့။ အသက်ကယ်ဖို့က အရေးကြီးဆုံးပဲ။ တိုက်ရိုက်တပည့် သုံးဦးနဲ့ လင်းရှီးတောင်ကြား သခင်မရဲ့ ဒန်တျန်တွေကို အရင် ပြန်ပြုပြင်ပေးမယ်။ ပြီးတော့မှ ခဏခဏ ကျရှုံးသလို ဟန်ဆောင်လိုက်မယ်။ အဲဒီနောက်မှာတော့ ကမ္ဘာဦး ကောင်းကင်ဖာထေးဆေးလုံး တစ်လုံးမှ ထပ်ပြီးတော့ မဖော်နိုင်တော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်မယ်။ အဲဒီအခါကျမှ ဒီဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေး ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့။

သူက ယွိလင်းနဲ့ ယွိချွမ်ကို သတ်ခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ သခင်မ ယွိယောင်က ဘယ်လောက် ရက်စက်လဲ ဆိုတာ ကိုသိတော့ သူက ဘယ်လိုလှည့်ကွက်တွေ သုံးလာဦးမလဲ။

တကယ်လို့ ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေးက တကယ်ပဲ သံသယဖြစ်စရာ တစ်ခုခု ရှိနေတယ်ဆိုရင် ငါ ဆေးလုံးဖော်စပ်မှု “ကျရှုံး”တဲ့အခါ တစ်ခုခု ပေါ်လာမှာ အသေအချာပဲ။

“စီနီယာ နားလည်ပေးလို့ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကျွန်မ အခုပဲ စပါတော့မယ်။” သူက ဦးညွှတ်ကာ လှည့်ထွက်သွားသည်။

“ကမ္ဘာဦး ကောင်းကင်ဖာထေးဆေးလုံး တစ်သုတ်ဖော်ဖို့ ဘယ်လောက်ကြာလဲ။” ချန်ဟွိုက်အန် မေးလိုက်သည်။

“ဆေးအိုးကောင်းရင် တစ်နာရီလောက်ပဲ ကြာပါတယ်။ မကောင်းရင်တော့ တစ်နေ့ဝက်လောက် ကြာနိုင်ပါတယ်။” တန်ပိုင်က အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။ ဖုံးကွယ်ထားစရာ ဘာမှမရှိပေ။

“ကောင်းပြီ။ ဒီမှာ ခဏစောင့်ဦး။”

ချန်ဟွိုက်အန်က ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းမှ ဖျတ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွား၏။

အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်စာလောက် ကြာပြီးနောက် သူ ပြန်ရောက်လာပြီး အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော လူတစ်ဦးကို ခေါ်လာသည်။ အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ကျိုးရွှမ်ကျိကိုပင်။

ကျန်းချီမြို့က အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းနှင့် သိပ်မဝေးလှပေ။ အမှန်တော့ မြို့ကို ပိတ်လှောင်ထားစဉ်က လူအုပ်ကြားထဲတွင် အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းတပည့် အတော်များများ ပါဝင်နေသည်။

အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းမှာ အရည်အသွေးမြင့် ဆေးအိုးများ ရှိနေမည်မှာ သေချာကြောင်း ချန်ဟွိုက်အန် တွက်ဆခဲ့သည်။ ဘယ်နေရာတွင် ရှိနေလဲ အတိအကျ မသိသော်လည်း ကိစ္စမရှိ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကိုသာ ခေါ်လာခဲ့လိုက်သည်။ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းများက သူ့ဆီမှာပင် ရှိနေပေလိမ့်မည်။

“ဟင်။ ငါ ဘယ်ရောက်နေတာလဲ။ အိပ်မက်မက်နေတာလား။”

“ကျိုးရွှမ်ကျိ... ငါတို့ ဓားကျောင်းတော်က ဆေးအိုးတွေက ရိုးလွန်းလို့။ မင်းရဲ့ ဆေးအိုး တစ်လုံးလောက် ခဏငှားဦး။” ချန်ဟွိုက်အန်က အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေသော ကျိုးရွှမ်ကျိကို လှုပ်နှိုးရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဘယ်သူလဲ။ အတင့်ရဲလှချည်လား... မငှားနိုင်ဘူး... ငါ့ဆေးအိုးကို ငှားမယ်လို့ စိတ်ကူးနေရင် အိပ်မက်ပဲ မက်လိုက်...”

ကျိုးရွှမ်ကျိ မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဒေါသထွက်နေသော မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲ၍ သွားတော့သည်။ “အဟားဟား... စီနီယာချန်ကိုး... ကျွန်တော့်ကို ခွင့်လွှတ်ပါဗျာ...”

“ငါက ဆေးအိုးတစ်လုံး ငှားချင်လို့။ ပြဿနာ ရှိလို့လား။” ချန်ဟွိုက်အန်က မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်သည်။

“မရှိပါဘူး... လုံးဝ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော့်ကို အရင် အောက်ချပေးပါဦး။”

ချန်ဟွိုက်အန်က သူ့ကို အောက်ချပေးလိုက်ရာ ကျိုးရွှမ်ကျိသည် ဆေးအိုး တစ်ဒါဇင်ကျော်ကို လူတိုင်းရှေ့မှာ အမြန် ခင်းကျင်းပြလိုက်သည်။ သူက မြှောက်ပင့်လိုက်သည်။ “ဓားသခင်ချန်... ဒါတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကောင်းဆုံး ဆေးအိုးတွေပါ။ ကြိုက်ရာကို ရွေးပါ။ အကုန်ယူရင်လည်း ရပါတယ်။ အဲ... ကျွန်တော့်အတွက် တစ်လုံးလောက်တော့ ချန်ထားပေးပါ။ ကျွန်တော်လည်း ဆေးဖော်ရဦးမှာမို့လို့ပါ။”

ချန်ဟွိုက်အန်က ကျိုးရွှမ်ကျိကို သံသယဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီအဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းချုပ်က အရင်က ငါ့အပေါ်မှာ ခပ်တန်းတန်းနေခဲ့တာ။ အခုကျမှ ဘာဖြစ်လို့ ဒီလို သဘောထားမျိုး ဖြစ်သွားရတာလဲ။

ချန်ဟွိုက်အန် မသိသည်မှာ သူ ဟင်းလင်းပြင်ပေါင်းစည်းခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ၈ယောက်ကို သတ်ခဲ့သော သတင်းက ချင်းယွန်ဘုံ တစ်ခုလုံးမှာ တောမီးလို ပြန့်နေပြီဆိုသည်ပင်။

ယခုဆိုလျှင် ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေး နာမည်ကို မသိသူ မရှိသလောက်ပင်။

အချို့ကျင့်ကြံသူများဆိုလျှင် သူ ဓားတစ်ချက်ထုတ်တိုင်း ကဗျာတစ်ပုဒ် စပ်ဆိုတတ်တာကြောင့် “ကဗျာဓားသခင်”ဟူ၍ပင် အမည် ပေးထားကြသည်။

ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှ လူများသည် သူစပ်ဆိုခဲ့သော ကဗျာများကို စာအုပ်အဖြစ်ပင် စုစည်းနေကြလေပြီ။

သာမန်လူသား ကဗျာဆရာများကပင် သူ့ကို ချီးမွမ်းသီဆိုနေကြသည်။

ကောလာဟလများပင် ထွက်နေသေး၏။

သူ၏ကဗျာများကိုသာ အကုန်နားလည်နိုင်လျှင် သူ၏ အနှိုင်းမဲ့ဓားအသိကို တတ်မြောက်နိုင်သည် ဆိုသည်မျိုးပင်။

ကံမကောင်းစွာဖြင့် ချန်ဟွိုက်အန်သည် ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင်သာ အောင်းနေတာကြောင့် ပြင်ပလောကနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်နေသဖြင့် ထိုချီးမွမ်းသံတွေကို မကြားရရှာပေ။

ချန်ဟွိုက်အန်က တန်ပိုင်ကို ဆေးအိုးတစ်လုံး ရွေးရန် အချက်ပြလိုက်သည်။

ကျိုးရွှမ်ကျိသည် တန်ပိုင်ကို ကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်နှင့် ဆင်တူနေသလို ရင်းနှီး၍ နေသော်လည်း ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေး ဘေးနားတွင် ရှိနေတော့ ထိုလူအိုကြီး၏ မျိုးဆက်သာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဆိုပြီး ဘာမှမပြောဘဲ နေလိုက်သည်။

“ကျွန်မ ဒါလေး ယူမယ်။” တန်ပိုင်က အကောင်းဆုံး ဆေးအိုးကို ချက်ချင်း ရွေးလိုက်သည်။

ထိုသို့ ပစ္စည်းမှန်ကို ချက်ချင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းကြောင့် ကျိုးရွှမ်ကျိမှာ ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရသည်။ ထိုမိန်းကလေးက တကယ်ကို ရင်းနှီးလွန်းနေသဖြင့် သူ ခဏခဏ ခိုးကြည့်မိသည်။

တန်ပိုင်က မသိကျိုးကျွံပြုပြီး မျက်နှာကို ခပ်တည်တည်သာ ထားလိုက်သည်။

သူ ကျိုးရွှမ်ကျိကို အမြင်မကြည်ပေ။ အကယ်၍ သူသာ မရှိခဲ့လျှင် သူ့အမေက အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းမှ အနှင်ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

အကယ်၍ သူ၏အမေသာ အဂ္ဂိရတ်ဂိုဏ်းတွင် ဆက်ရှိနေခဲ့လျှင်...

ယောင်ချီကပင် သူ့ကို ထိုမျှလောက် ရဲရဲတင်းတင်း လာဖမ်းဝံ့မည် မဟုတ်ပေ။

တန်ပိုင်က ဆေးအိုးကိုမကာ သစ်သားအိမ်လေး၏ ဘေးခန်းထဲသို့ ဝင်သွားတော့သည်။

ကျိုးရွှမ်ကျိက ကျန်ရှိနေသော ဆေးအိုးများကို သိမ်းဆည်းပြီး ကမ္ဘာငယ်လေးထဲမှ အမြန် ထွက်သွားတော့သည်။

သူ ဓားကျောင်းတော် ဘိုးဘေး အနားတွင် တစ်စက္ကန့်ပင် ထပ်မနေချင်တော့ပေ။ ကျားဘေးတွင် ထိုင်နေရသော ယုန်ကလေးလို ခံစားနေရသောကြောင့်ပင်။

အခြားသူများလည်း မိမိတို့၏ ကျင့်ကြံဆောင်များဆီသို့ ပြန်သွားကြသည်။ အချို့က ကျင့်ကြံရန်၊ အချို့က အနားယူရန် ဖြစ်သည်။ ယခင်ကနှင့်ယှဉ်လျှင် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည့် လေထုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူတို့၏ ခြေလှမ်းများပင် ပေါ့ပါးနေကြ၏။

“ဆရာ...” အနောက်ဘက်မှ တိုးညင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ချန်ဟွိုက်အန် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ လရောင်သည် ကမ်းပါးစွန်းရှိ ပုဏ္ဏရိပ်ပင်၏ အရွက်များ အကြားမှ ဖြတ်သန်းကျရောက်နေပြီး သူ၏ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသော ဆံနွယ်များကို ငွေရောင် ဆောင်သွားစေသည်။

လီချင်းရန်၏ ဆံနွယ်များဆီမှ သစ်ခွရနံ့ သင်းသင်းလေးကို သူ ရလိုက်သည်။ လရောင်က သူတို့နှစ်ဦးကို နွေးထွေးသော အိမ်မြှောင်ချည်မျှင်အိမ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ ရစ်ပတ်ထား၏။

“ဘာလို့ အိပ်မပျော်သေးတာလဲ။”

သူ မေးပြီးမှ ၎င်းမှာ တုံးအသော မေးခွန်းတစ်ခုမှန်း သိလိုက်သည်။

ကျင့်ကြံသူများက မအိပ်ကြပေ။ သူတို့က ကျင့်ကြံကြ၏။

“ကျွန်မ ဆရာနဲ့အတူ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပိုပြီးတော့ ကုန်ဆုံးချင်ရုံလေးပါ။” လီချင်းရန်က ဆိုလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်တောင်ရှည်များက မျက်ဝန်းအောက်တွင် လိပ်ပြာတောင်ပံလေးများ ကဲ့သို့ အရိပ်ကျနေသည်။ ညလေညင်းက သူ၏ စကတ်စလေးကို အနည်းငယ် လွင့်စေပြီး သစ်ရွက်တစ်ရွက်က သူ၏ ပခုံးပေါ်သို့ အသာအယာ ကျရောက်လာ၏။

“ဆရာ... ဆရာရော တပည့်နဲ့အတူ အချိန်နည်းနည်းလောက် ပိုမကုန်ဆုံးချင်ဘူးလား။”

ချန်ဟွိုက်အန် တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်‌သော် လီချင်းရန်က အသာအယာ ထပ်မေးလိုက်သည်။

လီချင်းရန်၏အသံမှာ လက်ချောင်းများကို ရစ်ပတ်သွားသည့် လေပြေလေးတစ်ခုကဲ့သို့ပင်။ မျှော်လင့်ချက်များ ပြည့်နှက်နေပြီး တုန်ရီနေသော နူးညံ့မှုများ ပါဝင်နေ၏။

“မ... မဟုတ်ပါဘူး” ချန်ဟွိုက်အန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

“ဆရာ ကျွန်မကို မပြောရသေးဘူး... မိစ္ဆာအိုကြီးရဲ့အဆိပ်က လုံးဝ ပျောက်ကင်းသွားပြီလား။” သူက စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့် လုံးဝ နေကောင်းသွားပါပြီ။”

“ဒါဆို... ဆရာ အခု ပုံရိပ်ယောင်နဲ့ ဆင်းသက်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။” သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်ဝန်းများတွင် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်သက်သာရာရမှုများ ဝင်းလက်သွားသည်။

သူ၏ အသံမှာ တိုးဝင်သွားပြီး ဆံနွယ်တစ်စကို နားနောက်သို့ အသာအယာ သပ်တင်လိုက်သည်။ သူ၏ နီမြန်းနေသော နားသယ်စလေးမှာ လရောင်အောက်တွင် မှိန်ဖျော့စွာ ဝင်းလက်နေ၏။

“အဲ...”

ထိုမေးခွန်းက ဖြေရခက်လှသည်။

ချန်ဟွိုက်အန် လီချင်းရန်ကို ပြောခဲ့ဖူးသည်မှာ သူ ပုံရိပ်ယောင်အဖြစ် ဆင်းသက်လာရခြင်းမှာ မိစ္ဆာအိုကြီး၏ အဆိပ်မိထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုခဲ့ဖူးသည်။

ထို့ကြောင့် သီအိုရီအရ အဆိပ်ပျောက်သွားလျှင် သူက ထိုလုပ်ကြံဖန်တီးထားသော နေရာလွတ်မှ ချင်းယွန်ဘုံသို့ အစစ်အမှန်ခန္ဓာဖြင့် ပြန်လာနိုင်သင့်သည်။

ဒါပေမဲ့ အခု... ဒါကို ဘယ်လို ရှင်းပြရမှာလဲ...

အကူအညီလိုတယ်။ အရေးကြီးနေပြီ...

ချန်ဟွိုက်အန်၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးစေးများ ထွက်လာစဉ်မှာပင်...

ဂိမ်း၏ သတိပေးချက်တစ်ခု သူ၏ အမြင်အာရုံထဲတွင် ပေါ်လာခဲ့လေသည်။

[ ဂိမ်းကစားသူနှင့် ပုံရိပ်ယောင်ကောင်မလေး၏ နှစ်သက်မှုရမှတ် ♡♥၅ သို့ ရောက်ရှိသွားပါပြီ ]

[ ဆုလာဘ် ဖွင့်လိုက်ပါပြီ။ တစ်ကြိမ်သုံး ကိုယ်လုံးပြည့် အာရုံခံမိုးကာအင်္ကျီ တစ်ထည် ]

...