အခန်း (၁၀၁)
Vol. 11 Ch. 101
101
"ညီမထောင်ဟွား ဒီမှာခုံလေးရှိတယ် တက်လိုက်လေ"
ရှန်းမင် ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးထောင်ဟွား ပြုံးလိုက်မိ၏။ရှန်းမင်သည် တစ်ကယ့်ကိုစဉ်းစားပေးတတ်သူပေ။
ကျိုးထောင်ဟွားသည် ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် ခုံပေါ်တက်လိုက်သည်။သူမအရပ်မှာ တစ်မီတာခွဲခန့်သာရှိသော်လည်း ခုံလေးကြောင့် မြင်ကွင်းမှာရှင်းလင်းပြတ်သားသွားလေ၏။
သူမခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ရှန်းမင်မှာ သူမဘေးတွင်ရပ်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသဖြင့် ကြိတ်ပြီးပြုံးလိုက်မိသည်။ပိတ်ဂါဝန်အနီရောင်ကိုဝတ်ဆင်ကာ ခေါင်းထက်အနီရောင်ပုဝါအုပ်ထားသော ကျန်းချွေ့အာကို နွားလှည်းပေါ်မှဆင်းနိုင်ရန် ကျိုးဖုန်းတွဲပေးလိုက်၏။
လူအုပ်ကြီးဝန်းရံလျက် မင်္ဂလာမောင်နှံသည် ခြံဝင်းထဲသို့ဖြည်းညှင်းစွာ လျှောက်လှမ်းဝင်ရောက်လာကြရာ ရွာသားများမှာ သူတို့အတွက်လမ်းဖယ်ပေးလိုက်ကြသည်။
ကျိုးထောင်ဟွားရှေ့တွင် ရပ်နေသော ရွာသားတစ်ဦးသည် သူမခုံပေါ်တက်ရပ်နေသည်ကို သတိမထားမိဘဲနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရာ သူမအားတိုက်မိ၍ပြုတ်ကျသွားစေ၏။
"!!!"
ကျိုးထောင်ဟွား ထိတ်လန့်သွားကာတစ်စုံတစ်ခုကိုလှမ်းဆွဲရန် လက်မြှောက်လိုက်သော်လည်း သူမခန္ဓာကိုယ်အားမထိန်းချုပ်နိုင်တော့ဘဲ နောက်သို့လဲကျသွားလေသည်။
ဗုံသံများ၊ရွာသားများ၏ပျော်ရွှင်စွာ ရယ်မောသံများနှင့် ဆုတောင်းပေးသံများသည် ကျိုးထောင်ဟွား၏အော်သံကို လွှမ်းမိုးသွားလေ၏။ကျိုးထောင်ဟွားမှာ သူမတင်ပါးဖြင့် မြေကြီးမိတ်ဆက်တော့မည်ဟုထင်လိုက်ချိန်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်မှသူမအား မြဲမြံစွာဖမ်းလိုက်နိုင်သည်။
ကျိုးထောင်ဟွား အစတွင်လန့်သွားသော်လည်း ထိုလူ့ထံကြောက်ရွံ့စိတ်မပြေသေးသောမျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်မိ၏။သူမနှုတ်ခမ်းများသည် ရှန်းမင်ပါးပြင်ကိုပွတ်သပ်မိသွားပြီး ထိုခဏချင်းမှာပင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အများအပြား သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ဝင်ရောက်လာလေသည်။သူတို့နှစ်ဦးကြား လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုဖြတ်သွားသလို ကျိုးထောင်ဟွားခံစားလိုက်ရ၏။
ရှန်းမင်သည်လည်း သူ့ပါးပြင်မှတဆင့် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးသို့ လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုစီးဆင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ရှန်းမင်သည် ကျိုးထောင်ဟွားကိုမြေကြီးပေါ်သို့ ချက်ချင်းပြန်ချပေးလိုက်ပြီး သူမအားလွှတ်ပေးလိုက်ချိန်ထိ ထိုအထိအတွေ့ကို တမ်းတနေမိသေး၏။ကျိုးထောင်ဟွားနှုတ်ခမ်းများ ထုံထိုင်းသွားရပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးလည်းနီမြန်းလာတော့သည်။
သူမ သူ့ကိုခုနကနမ်းလိုက်မိတာလား။အရင်တစ်ခေါက်တုန်းက သူမမူးနေလို့ဆိုပေမယ့် ဒီတစ်ခါကျတော့......
သူမ တမင်လုပ်တာမဟုတ်ရပါဘူး။
ကျိုးထောင်ဟွား ရှန်းမင်အကြည့်ကိုပြန်မကြည့်ရဲတော့ဘဲ လူအုပ်ကြီးနောက်သာလိုက်၍ ခြံဝင်းထဲသို့အမြန်ဝင်သွားလိုက်သည်။ပွဲအခမ်းအနားအားကြည့်ရန် ရွာသားတိုင်းရောက်နေကြပြီဖြစ်ရာ သူမလည်း သတို့သမီး၏ကံကောင်းခြင်းများကို မျှဝေခံစားချင်ပါ၏။
ရှန်းမင်အကြည့်များသည် ထွက်သွားသော ကျိုးထောင်ဟွားကျောပြင်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။သူမမှသူ့အပေါ် ရုတ်ချည်းရိုကျိုးသွားလေရာ ကသိကအောက်ဖြစ်သွားရ၏။
ကျန်းကျူးအာသည် လူအုပ်နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာပြီး ဟိုဟိုဒီဒီကြည့်ရှုနေစဉ် လူအုပ်အလယ်တွင်ရပ်နေသော ရှန်းမင်အား ရုတ်တရက်တွေ့လိုက်ရသည်။ထိုသူ၏ငွေရောင်ဆံနွယ်များမှာ လူအုပ်ကြားတွင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေလေ၏။ထိုလူသည် မိုးထိမတတ်မြင့်မားသောထင်းရှူးပင်ကြီးတစ်ပင်အလား အရပ်ရှည်ရှည်ဖြင့် ခံ့ညားထည်ဝါကာယောင်္ကျားပီသသောအငွေ့အသက်များကို သဘာဝကျကျထုတ်လွှတ်နေတော့သည်။
ယနေ့တွင် ထိုလူသည်အရောင်ရင့်ရင့်ဝတ်ရုံရှည်ကိုဝတ်ဆင်ထားသဖြင့် သွယ်လျသော သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ချောမောသော မျက်နှာကို ပိုမိုပေါ်လွင်စေ၏။ကျန်းကျူးအာသည် မသိစိတ်၏စေခိုင်းမှုအရ သူ့နားသို့တိုးကပ်သွားမိသည်။
ယခင်တစ်ခေါက်၌ မတော်တဆသူမထံနတ်ဆိုးပူးကပ်ခံခဲ့ရ၍ ရှန်းမင်ထံကလူ၏သို့မြှူ၏သို့အကြည့်ဖြင့်ကြည့်ကာ သူ့လက်အားလှမ်းဆွဲမိခဲ့ပါသော်လည်း ရှန်းမင်မှာတစ်ကယ်ကို ချောမောကြောင်း သူမဝန်ခံရပေမည်။သူမအနေဖြင့် ဤအနီးတစ်ဝိုက်မိုင်ပေါင်းများစွာအတွင်း သူ့ထက်ပိုချောသည့်အမျိုးသားတစ်ဦးကိုမှ မတွေ့ဖူးသေးပေ။
ရှန်းမင်ဘေးသို့ ရောက်ရုံသာရှိသေးပေသိ သူမမျက်နှာမှာ နီမြန်းလာလေတော့သည်။သူမ တစ်ခုခုပြောရန်ကြိုးစားလေလေ မျက်နှာမှာပို၍နီမြန်းလာလေလေပင်။နောက်ဆုံးတော့ သူမသတ္တိမွေးလိုက်ပြီး ရှန်းမင်ထံပြောလိုက်၏။
"အလုပ်ရှင်ရှန်း အရင်တစ်ခေါက်က ကိစ္စအတွက်တောင်းပန်ပါတယ်၊အဲ့တုန်းက ကျွန်မဆီနတ်ဆိုးဝင်ပူးတာခံလိုက်ရလို့ ရှင့်ကိုအဲ့လိုဆက်ဆံမိတာပါ"
ကံကောင်းစွာပင် ရှန်းမင်၌ကောင်းမွန်သောအကြားအာရုံရှိနေခဲ့၏။ထိုသို့မဟုတ်လျှင် မကြားရလောက်အောင်တိုးသဲ့သော သူမအသံကိုကြားရမည်မဟုတ်ပေ။ရှန်းမင်မှာ တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်ဟန်ဖြင့်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"ရပါတယ် ကျွန်တော်စိတ်ထဲမထားပါဘူး"
ရှန်းမင်အသံသည် သူစိမ်းဆန်ပြီးချဉ်းကပ်ရခက်သောလေသံပေါက်နေသော်လည်း ထိုအေးစက်မှုအတွင်း၌ ဆန်းကြယ်သောဆွဲဆောင်မှုတစ်ခု ကိန်းအောင်းနေရာ ကျန်းကျူးအာကိုသူ့အနားပိုနီးကပ်အောင်တိုးသွားချင်စိတ်နှင့် သူ့အသံအား ထပ်နားထောင်ချင်စိတ်ဖြစ်ပေါ်လာစေသည်။သူမသည် သူ့မျက်နှာဘေးဘက်ခြမ်းအား မော့ကြည့်ကာမေးလိုက်၏။
"အလုပ်ရှင်ရှန်း ရှင်အိမ်ထောင်ပြုပြီးပြီလား"
"မပြုရသေးပါဘူး"
ကျန်းကျူးအာနှလုံးသားသည် ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် ခုန်ပေါက်သွားရသည်။
အိမ်ထောင်မပြုရသေးဘူးတဲ့လား။ဒါဆို သူမမှာ အခွင့်အရေးရှိသေးတယ်လို့ ဆိုလိုတာမလား။
သူမအစ်မမှာ ကျိုးကျားရွာ၌ယခုပင် လက်ထပ်လိုက်ပြီဖြစ်၏။အကယ်၍ သူမလည်း ကျိုးကျားရွာ၌လက်ထပ်လိုက်လျှင် သူမအစ်မနှင့် မကြာမကြာတွေ့နိုင်မည်ဖြစ်သလို ညီအစ်မနှစ်ဦးသားအပြန်အလှန် စောင့်ရှောက်နိုင်မည်ပင်။
အိမ်မကြီးအဆောင်ထဲတွင် ကျိုးတချမ်းနှင့်ကျိုးရှီတို့မှာ မတ်မတ်ထိုင်နေကြပြီး သူတို့မျက်နှာများသည်လည်း ကျေနပ်ပီတိများဖြင့်ပြုံးရွှင်နေကြ၏။
"ပထမအကြိမ်ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဂါရဝပြုပါ"
ကျယ်လောင်သောအော်ဟစ်သံနှင့်အတူ မင်္ဂလာမောင်နှံသည် ကိုယ်ကိုလှည့်လိုက်ပြီး ခန်းမဆောင်အပြင်ဘက်သို့ ဦးတည်ကာ လေးလေးနက်နက်ဦးညွှတ်အရိုအသေပြုလိုက်ကြသည်။
ဗြောက်အိုးဖောက်သံများမှာ နားကွဲလုမတတ်ဆူညံနေပြီး လေထုထဲတွင် ပွဲလမ်းသဘင်အငွေ့အသက်ဖြစ်သော ယမ်းနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ကျိုးထောင်ဟွားသည် ရှေ့ဆုံးသို့တိုးဝှေ့သွားပြီး လူအုပ်ကြီးနှင့်အတူ ရယ်မောကာ ပြုံးရွှင်နေလေသည်။
"ဒုတိယအကြိမ် မိဘနှစ်ပါးထံဂါရဝပြုပါ"
ကျိုးဖုန်းနှင့်ကျန်းချွေ့အာသည် ကျိုးတချမ်းနှင့်ကျိုးရှီတို့ထံ ရိုရိုသေသေဖြင့်ဒူးထောက်ဦးညွှတ်ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။
အဘွားစွင်းသည် ဘေးတွင်ရပ်ကာပြုံးနေပြီး ဒင်္ဂါးပြားများအပြည့်ပါသော စာအိတ်နီကိုကမ်းပေးလိုက်၏။ချမ်ရှီနှင့်ဝမ့်ရှီတို့လည်း ပြင်ဆင်ထားသောစာအိတ်နီကို ကမ်းပေးလိုက်ကြပြီး မင်္ဂလာစကားများပြောကြားလိုက်သည်။
"တတိယအကြိမ် ဇနီးမောင်နှံအချင်းချင်း ဂါရဝပြုပါ"
မောင်နှံနှစ်ဦးအချင်းချင်း ဦးညွှတ်လိုက်ကြရာ ခန်းမဆောင်အတွင်းနှင့်အပြင်ရှိ ရွာသားများမှာ လက်ခုပ်တီး၍အားပေးလိုက်ကြသဖြင့် သူတို့ရယ်မောသံများသည် အခန်းတစ်ခုလုံး၌ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။သတို့သမီးအား မင်္ဂလာဦးခန်းထဲသို့ပို့ဆောင်လိုက်ပြီးနောက် ရွာသားများသည် နေရာယူရန်စားသောက်ပွဲခန်းမထဲသို့ အလုအယက်ဝင်သွားကြပြီး စားသောက်ပွဲစတင်မည့်အချိန်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။
ကျိုးထောင်ဟွားအား ချမ်ရှီမှဆွဲခေါ်လာပြီး ထိုင်ခုံတစ်နေရာတွင်ထိုင်စေလိုက်၏။ယနေ့တွင် လေးစားမှုအားပြသသည့်အနေဖြင့် အဓိကစားပွဲဝိုင်းကို သတို့သမီးဘက်မှမိသားစုအတွက် ထားရှိပေးသည်။ထို့နောက်တွင် ကျိုးအိမ်ဟောင်းမှ ဆွေမျိုးသားချင်းများဖြစ်ကြပြီး သတို့သား၏ဒုတိယဦးလေးမိသားစုဖြစ်သောကြောင့် ကျိုးမိသားစုဝင်များသည်လည်း ရှေ့နားတွင်နေရာရ၏။
ကျိုးထောင်ဟွား ထိုင်ခုံတွင်ထိုင်တော့မည့်ဆဲဆဲမှာပင် ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်၌ ရှန်းမင်နှင့်ကျန်းကျူးအာတို့ စကားပြောနေကြသည်ကိုမြင်လိုက်ရသည်။
"အလုပ်ရှင်ရှန်း တစ်ကယ်တော့ ကျွန်မ ရှင့်ကို သဘောကျနေတာပါ၊ရှင်ကရော ကျွန်မကို သင့်တော်တယ်လို့ထင်လား၊တစ်ကယ်လို့ ရှင်လဲကျွန်မကိုသဘောကျတယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့အတူတူလက်ထပ်ကြရင် မကောင်းဘူးလား၊ဒီနှစ်ဆို ကျွန်မ အသက်ဆယ့်ငါးနှစ်ရှိပါပြီ၊သိပ်မကြာခင် မွေးနေ့ရောက်တော့မှာဆိုတော့ ကျွန်မတို့လက်ထပ်လို့ရပြီလေ"
ကျန်းကျူးအာသည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ရှန်းမင်ထံဖွင့်ပြောလိုက်သည်။ရှန်းမင်သည် လေသံမာမာဖြင့်ပြန်ပြောလိုက်၏။
"ကျွန်တော် ခင်ဗျားကိုမကြိုက်ဘူး၊အဲ့ဒါကြောင့် ကျွန်တော်နဲ့ဝေးဝေးနေပေးပါ"
ရှန်းမင်အသံသည် ဆောင်းရာသီ၏နှင်းခဲများအလားစူးရှနေပြီး စကားလုံးတိုင်းတွင် အေးစက်သောဓားသွားများ ပါဝင်နေသလိုပင်။
"!!!"
ကျန်းကျူအာမျက်နှာမှာ ချက်ချင်းတောင့်တင်းသွားရသည်။ရှန်းမင်၏ငြင်းပယ်မှုမှာ အလွန်တရာတဲ့တိုးဆန်လှ၏။
သူမက အဲ့လောက်တောင်ဆိုးဝါးနေလို့လား။
မျက်နှာပူစရာအရှက်ရမှုသည် သူမခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ လျင်မြန်စွာပျံ့နှံ့သွား၏။သူမပတ်ဝန်းကျင်မှအကြည့်များသည်လည်း ထက်မြိသောအပ်များအလား သူမထံ နာကျင်အောင်ထိုးစိုက်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမသည် အောက်နှုတ်ခမ်းကိုတင်းတင်းကိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင်မျက်ရည်စများဖြင့်ပြည့်နှက်လာလေ၏။ရှန်းမင်သည် သူမထံဂရုမစိုက်သောအကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲသို့ လှည့်ဝင်သွားကာ ထိုင်ခုံရှာ၍ စားသောက်ပွဲစမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေလိုက်သည်။
ခြံဝင်းထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် စူးရှရှအကြည့်တစ်ချက် သူ့အပေါ်ကျရောက်နေသည်ကို ခံစားလိုက်ရ၏။သူမော့ကြည့်လိုက်ရာ ကျိုးထောင်ဟွားမျက်လုံးများနှင့် ဆုံမိသွားလေသည်။သူမသည် ရှန်းမင်ထံ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူ့အနောက်မလှမ်းမကမ်းရှိ ကျန်းကျူးအာထံလှမ်းကြည့်လိုက်၏။သူမပါးလေးများအား ဖောင်းလိုက်မိပြီးမျက်မှောင်ကြုံ့နေလေ၏။
သူ့လူကို တစ်ယောက်ယောက်က လာလုဖို့လုပ်နေတာလား။