အခန်း (၁၀၅)
Vol. 11 Ch. 105
105
ရာသီသွေးမိစ္ဆာ : "သခင်မလေး ဒါဆိုကျွန်မတို့ဘာလုပ်ကြမလဲ၊စောစောစီးစီး နေရာပြောင်းလိုက်ကြမလား"
ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုးလေး : "ဒါဆိုကျွန်မတို့အုတ်အိမ်နဲ့ဆေးပင်ခင်းတွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"
ခရုနတ်ဆိုး : "ဆေးပင်ခင်းထဲက ဆေးပင်တွေကနေ ပိုက်ဆံအများကြီးရမှာနော်"
ကျိုးထောင်ဟွား အပြင်သို့လျှောက်သွားရင်း
"ငါရွာလူကြီးနဲ့သွားပြောလိုက်ဦးမယ်၊မြေပြိုတာနဲ့ရွှံ့ခဲပြိုတာတွေက ရောက်မလာသေးပါဘူး၊နွေရာသီရောက်ဖို့သုံးလတောင် လိုသေးတယ်၊ကြိုတင်ကာကွယ်မှုတွေလုပ်လို့ရတယ်လေ"
"အား ကျွန်မအသက်မရှင်ချင်တော့ဘူး သေပါရစေတော့"
ကျိုးထောင်ဟွား ကျိုးရှန့်ကျူးအိမ်တံခါးဝသို့ရောက်သည်နှင့် ဆူညံသံများကိုကြားလိုက်ရ၏။ကျိုးရှန့်ကျူးနှင့်သူ့ဇနီးတို့သည် ညီမဖြစ်သူကျိုးရှန့်ဖန်းကို အသည်းအသန်ဆွဲထားကြသည်။သူမသည် နံရံနှင့်ခေါင်းဆောင့်၍သတ်သေရန် ကြိုးစားနေခြင်းပင်။
"ဖန်းဇီ စိတ်ကိုအေးအေးထားစမ်းပါကွာ"
ကျိုးရှန့်ကျူးမိဘများမှာ စောစောစီးစီးဆုံးပါးသွားခဲ့ကြပြီး သူထံတွင်ဤညီမလေးတစ်ယောက်သာရှိသည်။သူမသတ်သေတော့မည့်အဖြစ်ကို သူဘယ်လိုလုပ်လက်ပိုက်ကြည့်နေနိုင်ပါမည်နည်း။
"ဘာကို စိတ်အေးအေးထားရမှာလဲ၊ကျွန်မက ခင်ပွန်းသည်မိသားစုကနေကန်ထုတ်ခံလိုက်ရတဲ့မုဆိုးမပဲလေ၊အာ့နျိုက ကျွန်မရဲ့တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ပဲ၊အခုအာ့နျိုက သေတော့မယ်၊ကျွန်မမှာ အသက်ဆက်ရှင်နေဖို့ဘာအကြောင်းပြချက်ရှိတော့လို့လဲ"
ကျိုးရှန့်ဖန်းသည် ငိုယိုပြောဆိုရင်းနံရံနှင့်ခေါင်းဆောင့်ရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရုန်းကန်နေလေသည်။ပိုင်ရှီသူမခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် အမြန်ကာပေးလိုက်ပြီး ကျိုးရှန့်ဖန်းနံရံနှင့်ခေါင်းဆောင့်မမိစေရန်တားလိုက်၏။
"အာနျိုအသက်ရှူနေသေးသ၍ မျှော်လင့်ချက်ရှိပါသေးတယ်၊ငါ အဘိုးရှန်ဖျင်ကို သွားခေါ်လိုက်မယ်၊စိတ်လိုက်မာန်ပါတွေလျှောက်လုပ်မနေနဲ့"
ပိုင်ရှီမှာ ကျိုးရှန်ဖျင်အားသွားခေါ်ရန်ပြင်လိုက်သော်လည်း အပြင်ထွက်ရန်တွန့်ဆုတ်နေလေသည်။ကျိုးရှန့်ကျူးတစ်ယောက်တည်းဖြင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေရန်ကြိုးစားနေသော ကျိုးရှန့်ဖန်းအား မတားဆီးနိုင်မည်ကိုစိုးရိမ်နေမိ၏။
"ယောင်းမလီကျွမ်း ညီမပဲအဘိုးရှန်ဖျင်ကိုသွားခေါ်ပေးပါ့မယ်"
ကျိုးထောင်ဟွား ချက်ချင်းဝင်ပြောလိုက်သည်။
"တော်သေးတာပေါ့ ထောင်ဟွားရယ်၊အဘိုးရှန်ဖျင်ကို အမြန်သွားခေါ်ပေးပါဦး"
ပိုင်ရှီစိတ်သက်သာရာရသွားသည်။ထောင်ဟွားအကူအညီကြောင့် သူမဤနေရာတွင်သာဆက်နေပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေရန်ကြိုးစားနေသော ကျိုးရှန့်ဖန်းကို စောင့်ကြည့်ပေးနိုင်ပြီပင်။ကျိုးရှန်ဖျင်မှာ ခဏလေးအတွင်းရောက်ရှိလာသည်။ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်သတ်သေရန်လုပ်နေသော ကျိုးရှန့်ဖန်းကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုးဖြင့်ဆူပူကြိမ်းမောင်းတော့၏။
"အမေဖြစ်တဲ့သူက ဒီလိုလုပ်စရာလား၊ဘာစကားတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ သေချင်တယ်ဟုတ်လား၊အခုဆို ကျိုးကျားရွာမှာနေရတဲ့ဘဝက အရမ်းကောင်းနေပြီလေ၊တစ်ကယ်လို့သာ သေသွားခဲ့ရင်နှမြောစရာမကောင်းဘူးလား၊ကျိုးရှန့်ဖန်း မင်းယောက္ခမတွေကမင်းကိုကန်ထုတ်လိုက်လို့ အခုဆို ကျိုးကျားရွာကသမီးပျိုတွေ အဲ့ဘက်ကို သွားဖို့စိတ်ကူးတောင်မရှိကြတော့ဘူး"
ကျိုးရှန်ဖျင်အသံကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးရှန့်ဖန်းသည် သူ့ရှေ့တွင်ချက်ချင်းဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ငိုယိုတောင်းဆိုလေတော့သည်။
"အဘိုးရှန်ဖျင် အာ့နျိုကိုကယ်ပေးပါဦး၊သူသေတော့မယ် သူ့ကိုယ်လုံးကရေခဲတုံးလိုအေးစက်နေတာပဲ ခေါ်လို့လဲမရတော့ဘူး၊သူ့ကိုကြည့်ရတာ....."
သူမသည် သေသွားသလိုပဲဟူသော နောက်ဆုံးစကားလုံးများကို ပြောထွက်ရန်အားမရှိတော့ပေ။အကယ်၍ သူမပြောလိုက်မိ၍ အမှန်တစ်ကယ်ဖြစ်သွားမည်ကို ကြောက်ရွံ့နေမိသည်။ထိုစကားကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးရှန်ဖျင်ချက်ချင်းပြောလိုက်၏။
"အာ့နျိုဆီ ငါ့ကိုခေါ်သွားစမ်း"
အဲ့ကလေးက လေးနှစ်ပဲရှိသေးတာလေ။သူ့အဖေမှာ စောစောစီးစီးဆုံးပါးသွားခဲ့သည့်အပြင် သူ့အဘွားမှာလည်းမိန်းကလေးဖြစ်နေ၍မလိုချင်ဟုဆိုကာ အာ့နျိုနှင့်ကျိုးရှန့်ဖန်းအား အိမ်ပေါ်မှနေနှင်ချခဲ့၏။
ကံကောင်းသည်မှာ ထိုအချိန်၌ဆေးပင်စိုက်ခင်းများမှတစ်ဆင့် ကျိုးကျားရွာ၏စီးပွားရေးမှာ အဆင်ပြေနေကြဖြစ်သလို ကျိုးရှန့်ကျူးမိသားစုသည်လည်း ထိုမှတဆင့်ငွေအများအပြားရှာဖွေနိုင်ခဲ့၍ သားအမိနှစ်ယောက်ကိုထောက်ပံ့ရန်မှာ လုံးဝပြဿနာမရှိခဲ့ပေ။
ကျိုးရှန်ဖျင်အနောက်ဘက်အခန်းသို့ရောက်သောအခါ ရွှေ့အာ့နျိုတစ်ယောက်ကုတင်ပေါ်တွင် မလှုပ်မယှက်လဲလျောင်းနေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။ရွှေ့အာ့နျိုလက်ကောက်ဝတ်ပေါ် သူ့လက်တင်လိုက်သည်နှင့် ရေခဲတုံးအလားအေးစက်သော အထိအတွေ့ကြောင့် ထိတ်လန့်သွားရ၏။
ဒီကလေးက ဘာလို့အေးခဲနေတဲ့အတိုင်းဖြစ်နေရတာလဲ။မဟုတ်သေးဘူး ရေခဲတုံးထဲကနေ ခုလေးတင်ဆွဲထုတ်လာသလိုပဲလို့ပြောရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်။
သူရွှေ့အာနျိုသွေးခုန်နှုန်းကို သေချာစမ်းသပ်ကြည့်ပြီးသည်နှင့် သူ့အမူအယာမှာပိုမိုဆိုးဝါးလာသည်ကို ကျိုးရှန့်ဖန်းသတိထားမိလိုက်သည်။သူမအမြန်မေးလိုက်၏။
"အဘိုးရှန်ဖျင် ကျွန်မရဲ့အာ့နျိုဘာဖြစ်တာလဲဟင်၊သူ သူတစ်ကယ်....."
သူမ ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။သူမရင်ထဲတွင် အဖြေကိုသိနေပြီးပြီဖြစ်သော်လည်း ယခုအဘိုးရှန်ဖျင်အမူအယာကိုမြင်လိုက်ရသောအခါ သေချာသလောက်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီပင်။ကျိုးရှန့်ဖန်း ဘုတ်ကနဲအသံမြည်ထိဒူးထောက်ကျသွားလေသည်။
"အဘိုးရှန်ဖျင် အာ့နျိုကိုကယ်ပေးပါနော်၊သူက လေးနှစ်ပဲရှိပါသေးတယ်"
ကျိုးရှန့်ဖန်းပြောရင်းပင် မူးလဲလုနီးပါးဖြစ်သွားရသည်။ဘေးနားရှိ ကျိုးရှန့်ကျူးနှင့်သူ့ဇနီးတို့လည်း ဝင်ပြီးတောင်းဆိုလာကြ၏။ကျိုးရှန်ဖျင်အနေဖြင့် အာ့နျိုကိုကယ်တင်နိုင်လိမ့်မည်ဟုသာ မျှော်လင့်နေကြသည်။ကျိုးရှန်ဖျင်မှာ စိတ်မကောင်းဟန်ဖြင့်
"ဒါပေမယ့် ငါလဲဘာမှမတတ်နိုင်တော့ဘူး၊အာ့နျိုက သေလုနီးပါးဖြစ်နေပြီ၊သူ့အတွက် နာရေးသာပြင်ဆင်ထားလိုက်ကြတော့"
ထိုစကားကိုကြားလိုက်သည်နှင့် ကျိုးရှန့်ဖန်းမူးလဲသွားတော့သည်။ကျိုးရှန့်ကျူး သူမနှာခေါင်းအောက်ကို ချက်ချင်းဆွဲညှစ်လိုက်ကာမှ သတိပြန်လည်လာတော့၏။
"ငါသေသာသေလိုက်ချင်တော့တယ်၊ငါ့သမီးနဲ့ ငါ့အတွက်ခေါင်းတလားတစ်လုံးတည်း အတူတူသုံးလို့ရတာပေါ့၊နောက်ထပ်ခေါင်းတလားဖိုး ပိုက်ဆံကုန်မှာအတွက်လဲ သက်သာသွားမှာပဲ"
ကျိုးရှန့်ဖန်း ရင်ကွဲမတတ်ငိုကြွေးလေတော့သည်။ကျိုးရှန့်ကျူးဆူပူလိုက်၏။
"မင်းဘာတွေပေါက်ကရလျှောက်ပြောနေတာလဲ၊ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကျန်းကျန်းမာမာနေ,နေရတာကို ဘာလို့သေချင်နေရတာလဲ"
"အစ်မဖန်းဇီ ညီမကြည့်ပေးလို့ရမလား၊အာ့နျိုက နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ပူးကပ်ခံထားရလို့ အခုလိုနှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက်အိပ်ပျော်နေတာလို့ ညီမခံစားမိတယ်"
ရွှေ့အာ့နျို အိပ်နေသောကုတင်အောက်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးထောင်ဟွားပြောလိုက်သည်။ကျိုးထောင်ဟွား၌ နည်းလမ်းရှိကြောင်းကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးရှန့်ဖန်းမျက်လုံးများ ချက်ချင်းအရောင်တောက်လာလေ၏။
အဘိုးရှန်ဖျင်ကတောင် နာရေးပြင်ဆင်ထားဖို့ ပြောနေပြီလေ။သူမကိုအသက်ပြန်သွင်းနိုင်မယ့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းက နတ်ဆိုးဝိညာဉ်ပူးကပ်ခံထားရတယ်ဆိုတဲ့စကားပဲ။
"ထောင်ဟွား အာ့နျိုကိုညီမလက်ထဲအပ်လိုက်ပါပြီ၊ဘယ်လိုနတ်ဆိုးဝိညာဉ်ရှိနေတာလဲဆိုတာရှာပြီး ဖယ်ရှားပေးပါနော်"
ကျိုးရှန့်ဖန်း တောင်းပန်တိုးလျှိုးဟန်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ရွှေ့အာ့နျို ပြန်နိုးလာပြီးကျန်းကျန်းမာမာနှင့်ကြီးပြင်းလာဖို့ကိုသာ သူမ မျှော်လင့်ပါ၏။သို့မှသာ သူမအတွက် ဆက်လက်ရပ်တည်ဖို့ အားအင်ရှိလာပေမည်။ကျိုးထောင်ဟွားမေးလိုက်၏။
"ဒီကုတင်က အသစ်ဝယ်ထားတာလား"
"ဟုတ်တယ် အရင်နေ့ကမှ မြို့ထဲမှာသွားဝယ်လာတာ၊အဟောင်းကကျိုးနေပြီမလို့ အသစ်လဲလိုက်တာလေ"
ကျိုးထောင်ဟွားမှ ကုတင်အကြောင်းကို အဘယ်ကြောင့်ထမေးလာရသည်အား ကျိုးရှန့်ဖန်းနားမလည်သော်လည်း အမှန်အတိုင်းပြောပြလိုက်သည်။သူမအစ်ကိုဖြစ်သူမှာ သူမနှင့်သူမသမီးကုတင်အဟောင်းပေါ်တွင် ဆက်အိပ်နေကြလျှင် အန္တရာယ်ရှိမည်ကိုစိုးရိမ်သဖြင့် မြို့သို့သပ်သပ်သွားကာ ကုတင်အသစ်ဝယ်ပေးခဲ့ခြင်းပင်။ကျိုးထောင်ဟွား ကုတင်အစွန်းကို လက်ညှိုးဖြင့်ဖွဖွထိလိုက်ပြီးပြောလိုက်၏။
"ဒီကုတင်က အသစ်မဟုတ်ဘူး၊တစ်ယောက်ယောက်က အသစ်လိုဖြစ်အောင် ပြန်လုပ်ထားတာ၊ဒီကုတင်ကအနည်းဆုံး နှစ်ငါးဆယ်နီးပါးသက်တမ်းရှိလောက်တယ်၊ပိုင်ရှင်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင်အိပ်ခဲ့ကြလို့ ကုတင်ကနေဖြစ်တည်လာတဲ့ ကုတင်မိစ္ဆာတောင်ကြီးထွားနေပြီ"
"ဘယ်လို ကုတင်မိစ္ဆာဟုတ်လား"
ကျိုးရှန့်ဖန်း ထိတ်လန့်သွားခဲ့သည်။
"ဒါပေမယ့် အစ်မလဲဒီကုတင်ပေါ်မှာအိပ်တာပဲလေ၊ဘာလို့ အစ်မကိုကျကုတင်မိစ္ဆာက မပူးကပ်တာလဲ"
ကျိုးရှန့်ဖန်း အလွန်တရာစိုးရိမ်ပူပန်နေလေသည်။သူမသည် ထိုသောက်ကျိုးနည်းကုတင်မိစ္ဆာမှ အာ့နျိုကိုဒုက္ခမပေးဘဲ သူမထံသာပူးကပ်ပါစေဟုပင် အသည်းအသန် ဆုတောင်းနေမိသည်။အာ့နျိုမှာ လေးနှစ်သာရှိသေးသလို ခန္ဓာကိုယ်လည်း အားနည်းလှသူဖြစ်၏။ကုတင်မိစ္ဆာ၏နှိပ်စက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ပေ။ကျိုးထောင်ဟွား ရှင်းပြလိုက်သည်။
"အာ့နျိုကငယ်သေးတော့ သူ့ကိုပဲပစ်မှတ်ထားလိုက်တာပေါ့၊အစ်မကကျ လူကြီးလေ၊အစ်မကို သူ့အိပ်မက်ထဲဝင်ပြီး ပြန်မထွက်နိုင်အောင်ချုပ်ထားဖို့က အာ့နျိုထက်စာရင်ပိုခက်ခဲတာပေါ့"
ကုတင်မိစ္ဆာ၏ပုံစံသည် အမြဲတစေပြောင်းလဲနေတတ်သည်။၎င်းသည် လူတစ်ယောက်မှ အသည်းအသန်လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေသော သူအဖြစ်ပြောင်းလဲနိုင်ပြီး ထိုလူကိုသူ့အိပ်မက်ထဲမှ ထွက်ခွာမသွားနိုင်အောင် ပြုလုပ်ထား၍ အသက်စွမ်းအင်များကုန်ခမ်းချိန်မှသာ ပြန်ထွက်ခွင့်ပေးတတ်ကြ၏။
ကျိုးရှန့်ဖန်း ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် သူမပါးစပ်ကိုအုပ်လိုက်မိသည်။အာ့နျို၏ခန္ဓာကိုယ်အေးစက်နေမှုကို ပြန်သတိရသွားကာ မေးလိုက်၏။
"သူက အာ့နျိုရဲ့အသက်စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူတော့မှာလား၊အာနျိုဘာမှမဖြစ်နိုင်လောက်ပါဘူးနော်"