အခန်း (၁၁၄)
Vol. 12 Ch. 114
114
ကျိုးရှန့်အန်းနှင့်သူ့မိခင်တို့သည် ခြံဝင်းတံခါးအပြင်ဘက်မှနေ မုဆိုးမဖန်း၏စကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်မိသည်။
မုဆိုးမဖန်း ရူးသွားပြီလား။
ကျိုးအာ့ရှု လေသံမာမာဖြင့်ပြောလိုက်သည်။
"မုဆိုးမဖန်း မင်းကဘယ်သူမလို့ ငါ့မိသားစုကိစ္စကို လာဝင်ပါနေတာလဲ"
မုဆိုးမဖန်း : "ကျွန်မက......"
ချမ်ရှီ ရှေ့တိုးလာပြီးဆူငေါက်ပါတော့၏။
"မုဆိုးမဖန်း ငါ့ထောင်ဟွားမင်္ဂလာဆောင်တာ နင်နဲ့ဘာဆိုင်လို့လဲ၊မုဆိုးမတစ်ယောက်ကများ ထောင်ဟွားနဲ့ရှန်းမင်တို့ရဲ့မင်္ဂလာကိစ္စကို လာနှောင့်ယှက်နေတယ်ပေါ့လေ၊ကျက်သရေတုံးလိုက်တာ ထွက်သွားစမ်း"
ချမ်ရှီ စားပွဲပေါ်မှလက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူပြီး မုဆိုးမဖန်းမျက်နှာကို ပက်ချလိုက်၏။မုဆိုးမဖန်းမျက်နှာသည် သူမယောင်္ကျားသေဆုံးစဉ်ကထက်ပင် ပို၍မီးခိုးရောင်သန်းသွားတော့သည်။မိခင်မှိုနတ်ဆိုးမှာ ကြောင်အနေသောမုဆိုးမဖန်းကို အိမ်မကြီးထဲမှနေအလွန်အလိုက်သိစွာဖြင့် မ,ထုတ်သွားလေ၏။မုဆိုးမဖန်း သတိပြန်ဝင်လာသောအခါ မိခင်မှိုနတ်ဆိုးမှ ရေတစ်ဇလုံနှင့်လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။သူမ ဘာလုပ်တော့မည်ကို သိလိုက်ရသဖြင့် မုဆိုးမဖန်းကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ထွက်ပြေးလေတော့၏။
ထိုစဉ် ရုတ်ချည်း သူမမူးဝေသွားပြီး မေးရိုးများတောင့်တင်းလာကာ လျှာကိုအားဖြင့်ကိုက်မိသွားတော့၏။ညှီစို့စို့ သွေးအရသာသည် သူမပါးစပ်ထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားပြီး နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။နောက်ဆုံးတော့လည်း သူမခမျာမလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ ရေတစ်ဇလုံနှင့်ပက်ခြင်းကိုခံလိုက်ရလေ၏။အောင်သွယ်တော်ယိုသည် ပါးနပ်သူတစ်ဦးဖြစ်ရာ ချက်ချင်းသဘောပေါက်လိုက်သည်။
ဒါဆို မုဆိုးမဖန်းက ရှန်းမင်ကိုသဘောကျပြီး လက်ထပ်ချင်နေတာပေါ့လေ။ကိုယ့်ရုပ်ကိုယ် ပြန်မကြည့်ဘူးလား။
အကယ်၍ ယခင်၌ ရှန်းမင်တစ်ယောက် ကျိုးကျားရွာရှိလူတိုင်းမှ ရှောင်ဖယ်ကြသောဂြိုဟ်ဆိုးကောင်ဖြစ်နေချိန်၊အုတ်အိမ်မဆောက်ရသေးချိန်၊ဆေးပင်မစိုက်ရသေးချိန်၊နွားလှည်းမဝယ်ရသေးချိန်၊တင်တောင်းငွေတေးခြောက်ဆယ်မပေးနိုင်သေးခင်အချိန်တုန်းကဆိုလျှင်တော့ မုဆိုးမဖန်းသည် သူ့အတွက်သင့်တော်ကောင်း သင့်တော်ပေလိမ့်မည်။
သို့သော် ယခုရှန်းမင်မှာ အသက်နည်းနည်းကြီးပြီး မိဘဆွေမျိုးမရှိသည်မှလွဲ၍ ရုပ်ရည်၊အကျင့်စာရိတ္တနှင့်ဝီရိယရှိမှုတို့တွင် အဖက်ဖက်မှပြည့်စုံနေသူ ဖြစ်သည်။အောင်သွယ်တော်ယိုသည် ရှန်းမင်နှင့်ကျိုးထောင်ဟွားတို့၏မင်္ဂလာကိစ္စကို စီစဉ်ပေးရန် အသည်းအသန် ကြိုးပမ်းနေရသူဖြစ်ရာ မုဆိုးမဖန်းမှဝင်ရောက်စွက်ဖက်သည်ကို ဘယ်လိုလုပ်ခွင့်ပြုနိုင်ပါမည်နည်း။အောင်သွယ်တော်ယိုမှ ဆူငေါက်လိုက်တော့သည်။
"အရှက်မရှိတဲ့ကောင်မ ညည်းကသူများမင်္ဂလာကိစ္စကို လိုက်ဖျက်ဆီးနေရင် ဘယ်သူက ညည်းကိုလေးစားတော့မှာလဲ၊ညည်းကများ နောက်အိမ်ထောင်ပြုချင်သေးတယ်ပေါ့လေ အိပ်မက်သာမက်နေလိုက်တော့"
လျှာကိုက်မိထားသဖြင့် စကားမပြောနိုင်လောက်အောင် နာကျင်နေသော မုဆိုးမဖန်းသည် အောင်သွယ်တော်ယို၏စော်ကားမှုကြောင့် ဒေါသထွက်သွားပြီး သူမကိုပါးရိုက်ရန် လက်ရွယ်လိုက်သည်။
အိမ်ထောင်ပြုချင်တာ ဘာမှားလို့လဲ။
ချောမောပြီး ကျန်းမာသန်စွမ်းတဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို လိုချင်တာ ဘာမှားလို့လဲ။
သူမ လက်မြှောက်လိုက်သော်လည်း ရုတ်တရက်ခြေချော်သွားပြီး ရှေ့သို့မှောက်လျက်လဲကျကာ မြေကြီးနှင့် မျက်နှာမိတ်ဆက်သွားလေ၏။ရှေ့သွားတစ်ချောင်း၏တစ်ဝက်ခန့် ကျိုးထွက်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းကွဲကာသွေးများ ဒလဟောစီးကျလာတော့သည်။မုဆိုးမဖန်းမှာ ကုန်းရုန်းထလိုက်ရင်း သူမခမျာဘာကြောင့်များ ဤလောက်ထိကံဆိုးနေရသနည်းဟု တွေးတောနေမိ၏။ယခု သူမလိုလားသည်မှာ ကျိုးမိသားစုအိမ်မှနေအမြန်ဆုံး ထွက်ခွာသွားရန်သာဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရသေးခင်မှာပင် ရုတ်တရက် လေပြင်းတစ်ချက်တိုက်ခတ်လာပြီး နံရံတွင်မှီထားသော တံမြက်စည်းကြီးမှာလဲကျလာလေတော့၏။အသံကျယ်ကြီးနှင့်အတူ သူမခေါင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရိုက်မိသွားလေသည်။
"အ!"
မုဆိုးမဖန်း နာကျင်စွာညည်းညူလိုက်ပြီးနောက် လျှာထက်မှစူးရှရှနာကျင်မှုကိုပါ ထပ်မံခံစားလိုက်ရသည်။မုဆိုးမဖန်း ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်သွားပြီး အမြန်ထွက်ပြေးလေရာ သူမကိုလိုက်ရှာနေသော ရွာလူကြီးနှင့်ပက်ပင်းတိုးလေတော့၏။
"ဖန်းရှီ မင်းရဲ့ယောက္ခထီးကိုတောင်စောင်းကာကွယ်ရေး စီမံကိန်း စာရင်းမပေးခိုင်းတာ မင်းလား"
ရွာလူကြီးသည် မှတ်ပုံတင်စာအုပ်ကိုကိုင်လျက် သူမနောက်သို့ကျိုးမိသားစုအိမ်ထိလိုက်လာခဲ့ပြီး ခြံဝင်းတံခါးဝတွင်ပိတ်ဆို့ထားလိုက်သည်။
"ကျွန်မ မလုပ်......"
မုဆိုးမဖန်း ရှင်းပြရန်ကြိုးစားသော်လည်း လျှာမှာအလွန်နာကျင်နေသဖြင့် စကားမပြောနိုင်ပေ။ရွာလူကြီးမှာ သူမထံမကျေမနပ်ကြည့်လိုက်ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
"ငြင်းဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းပဲလား၊မင်းကလွဲပြီး ဘယ်သူရှိဦးမှာလဲ၊မင်းရဲ့ယောက္ခမတွေက ရိုးသားပြီး ဥပဒေလိုက်နာတဲ့ရွာသားတွေပဲလေ၊တစ်ကယ်လို့ မင်းသာမြှောက်မပေးရင် သူတို့ဒီလိုလုပ်မှာမဟုတ်ဘူး၊ဖန်းရှီ ငါမင်းကိုပြောလိုက်မယ်၊မင်းက ကွမ်ကုန်းရဲ့ချွေးမဖြစ်ပေမယ့် ကျိုးကျားရွာရဲ့အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်နော်၊တစ်ကယ်လို့ မင်းသာစည်းကျော်လာရင် ရွာရဲ့စည်းကမ်းတွေအတိုင်း အပြစ်ပေးရလိမ့်မယ်"
"!!!"
ရွာလူကြီးအားမြင်လိုက်ရသောအခါ မုဆိုးမဖန်းခမျာ ကြောက်လွန်းသဖြင့်တုန်ယင်သွားရသည်။သူမ၏ရိုးသားသောယောက္ခမများကို မကြောက်သော်လည်း ရွာလူကြီးမှရွာ၏စည်းကမ်းများအတိုင်း အရေးယူမည်ဆိုလျှင်တော့ သူမသွားပြီပင်။ယခု ကျိုးကျားရွာရှိဘဝများမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်၍ ရွာမှအနှင်ထုတ်ခံရဖို့ဆိုသည်မှာ သူမရူးနေမှသာဖြစ်ပေလိမ့်မည်။သူမသည် လျှာနာနေသည့်ကြားမှ အတင်းဟန်ဆောင်ပြုံးပြပြီးပြောလိုက်သည်။
"အဘိုးရွာလူကြီး ပြောတာမှန်ပါတယ်၊နောက်တစ်ခါ ဘယ်တော့မှမလုပ်ရဲတော့ပါဘူး"
သူမသဘောထားကို လက်ခံနိုင်သည်ဟု ယူဆသဖြင့် ရွာလူကြီးမှာ ဤတစ်ကြိမ်၌ သူမကိုလွှတ်ပေးလိုက်သည်။ရွာလူကြီးထွက်သွားသောအခါ မုဆိုးမဖန်းမျက်နှာသည် သူမယောက်ျား သေဆုံးစဉ်ကကဲ့သို့ မီးခိုးရောင်သန်းသွားပြန်၏။
ဒီနေ့ကတော့ သူမဘဝရဲ့အဆိုးရွားဆုံးနေ့ပါပဲ။ကံဆိုးမှုတွေက ဝင်လာမစဲတသဲသဲကိုဖြစ်လို့နော်။
.........
သုန်းသုန်းတောင်ပေါ်တွင်
ရှန်းမင်သည် အဖွဲ့ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ရွေးချယ်ခံရသည်။ခပ်မြင့်မြင့်နေရာတွင် သူရပ်နေကာ လုပ်ငန်းခွင်ကိုစနစ်တကျ ညွှန်ကြားနေပြီး လူတိုင်းနှင့်အတူတကွ လက်တွဲလုပ်ကိုင်နေ၏။သူ့ဂွမ်းအင်္ကျီသည် ချွေးများဖြင့်ရွှဲနစ်နေပြီး ကျောပြင်တွင်ကပ်နေပြီဖြစ်သည်။သူ့ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ရွာသားအားလုံးအစွမ်းကုန် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေကြ၏။အချို့မှာ ဂေါ်ပြားများကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ မြေကြီးများကိုတူးဆွပြီး သတ်မှတ်ထားသောနေရာများတွင် တိတိကျကျဖြည့်ပေးနေကြသည်။အချို့မှာတော့ မြေသားနံရံတည်ဆောက်ရန် လိုအပ်သောကျောက်တုံးများကို သယ်ဆောင်ကြ၏။
သူတို့သည် နှစ်ယောက်တစ်တွဲလုပ်ကိုင်ကြပြီး ကိုယ်ကိုကိုင်းကာကျောက်တုံးအနားသတ်များကိုကိုင်လျက် ပြိုင်တူ အော်ဟစ်၍ လေးလံသောကျောက်တုံးများကို တစ်ပြိုင်နက်မ,တင်ကြရသည်။အချို့လူများ၏နဖူးမှ ချွေးများစီးကျလာပြီး မျက်ခုံးမွှေးများကိုဖြတ်ကာ မျက်လုံးထဲသို့ဝင်ရောက်သွားသဖြင့် စပ်ဖျင်းဖျင်းဖြစ်သွားကြ၏။သူတို့သည် ကျောက်တုံးကိုချပြီးမှသာ လက်ခုံဖြင့်မျက်လုံးကို သုတ်နိုင်ကြသည်။
လူအများစုသည် အပူဒဏ်ကိုမခံနိုင်တော့ဘဲ ဂွမ်းအင်္ကျီများကိုချွတ်ကာအင်္ကျီပါးလေးများဖြင့် ဆက်လုပ်ကြ၏။ရှန်းမင်၏အင်္ကျီပါးလေးသည် ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွင်ကပ်နေသဖြင့် သန်မာသောသူ့ကြွက်သားများကို အထင်းသားပေါ်လွင်စေသည်။အနားယူချိန်တွင် ရှန်းမင်သည် ဂေါ်ပြားကိုချထားလိုက်၏။သူ တောင်ပေါ်ရောက်နေသော်လည်း သူ့စိတ်မှာတော့တောင်အောက်ကိုရောက်နေသည်။
အောင်သွယ်တော်ယိုတစ်ယောက် ကျိုးမိသားစုထံကမ်းလှမ်းသည်မှာ အောင်မြင်ပါ့မလားဟု သူတွေးနေမိ၏။ကျိုးအာ့ရှုနှင့်အောင်သွယ်တော်ယိုတို့ မနေ့၌သူ့ကမ်းလှမ်းမှုကို သဘောတူခဲ့ကြသော်လည်း ကိစ္စမပြီးပြတ်သေးသရွေ့ သူစိတ်မအေးနိုင်သေးပေ။ကျိုးကွမ်းမင်သည် ရှန်းမင်၏ကောင်းမွန်သော ခန္ဓာကိုယ်အချိုးအစားကို အားကျစွာ ကြည့်ရင်းမနေနိုင်ဘဲ ညည်းတွားလိုက်သည်။
"လူငယ်ဖြစ်ရတာ ကောင်းလိုက်တာကွာ၊ငါ့တုန်းကလဲ အဲ့လိုပဲ"
ကျိုးတချမ်းမှ တန်းဖော်လာ၏။
"မင်းကလား ကွမ်းမင်၊ငါတို့က အတူတူ ကြီးပြင်းလာကြတာလေ၊ငါ့ကိုအတိတ်မေ့နေတယ်လို့များ ထင်နေလား"
ကျိုးကွမ်းမင်သည် ကျိုးတချမ်းကိုဂရုမစိုက်ဘဲ ရှန်းမင်ရှိရာသို့သာတန်းလျှောက်သွားလိုက်သည်။ကျိုးကွမ်မင်အကြံပြုလာ၏။
"ရှန်းမင် ငါမင်းကို မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ မိတ်ဆက်ပေးရမလား၊မင်းအဒေါ်ရဲ့ တူမချိုးယွဲ့လေ၊ဒီနှစ် ဆယ့်ငါးနှစ်ပြည့်ပြီ၊သူက အဝတ်လျှော်၊ထမင်းချက်၊လယ်လုပ်တာကအစ အပ်ချုပ်တာအဆုံး အကုန်တော်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စလဲ နိုင်နင်းတယ် သူကပိန်ပိန်သွယ်သွယ်နဲ့ သဘောထားကြီးတဲ့အပြင် ရုပ်လဲလှတယ်နော်"
ကျိုးအာ့ရှုသဘောမတူသော ဤသမက်လောင်းသည် အတော်လေးသင့်တော်သည်ဟု သူထင်မြင်မိသည်။သူ့ဇနီး၏တူမလေးမှာ ဒီနှစ် ၁၅နှစ်ပြည့်တော့မည်ဖြစ်၍ ဤမျှအရည်အချင်းရှိသောလူငယ်ကို သူများလက်ထဲပါသွားခွင့်မပေးသင့်ပေ။ရှန်းမင် အလောတကြီးငြင်းဆန်လိုက်သည်။
ထောင်ဟွားနဲ့မင်္ဂလာကိစ္စ စီစဉ်ထားပြီးပြီလေ။တစ်ကယ်လို့ ဒီကိစ္စသာဖြစ်သွားပြီး ထောင်ဟွားစိတ်ဆိုးသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ကျိုးကွမ်းမင်က သူ့ကိုဒုက္ခပေးဖို့ကြိုးစားနေတာပဲ။
"ဦးလေးကွမ်းမင်ကို ကျေးဇူးတင်ပေမယ့် မလိုပါဘူး"
"မင်း ထောင်ဟွားကိုမေ့မရနိုင်သေးဘူးလား၊ငွေတေးခြောက်ဆယ်ကတောင် အာ့ရှုကိုမဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူးလေ၊သစ်ပင်တစ်ပင်တည်းမှာပဲ ကပ်တွယ်မနေပါနဲ့၊အခြားလူတွေကိုလဲ ကြည့်ဦးလေ မင်းက ငယ်တော့တာမဟုတ်ဘူး၊ငါသာမင်းအရွယ်တုန်းကဆို ငါ့ကလေးကနှစ်နှစ်ကျော်နေပြီ၊မင်းကတော့ အိမ်ထောင်တောင်မကျသေးဘူး၊အခုအချိန်မှာ အရေးအကြီးဆုံးက သီလရှိပြီးအရည်အချင်းရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကိုမြန်မြန်ယူပြီး သုံးနှစ်အတွင်းကလေးနှစ်ယောက်လောက်ရအောင်ယူဖို့ပဲ"
ကျိုးကွမ်းမင်မှာ သူ့စိတ်ထဲရှိသည့်အတိုင်းပြောလိုက်သည်။ကျိုးတချမ်းလည်းလျှောက်လာပြီး ထောက်ခံပြောဆိုလိုက်၏။ထောင်ဟွားမှာ ထူးချွန်ပေသိ အာ့ရှုသာ ဤမင်္ဂလာကိစ္စကိုသဘောမတူမလျှင် သေချာပေါက်ဖြစ်လာတော့မည်မဟုတ်ပေ။ရှန်းမင်အနေဖြင့် ထောင်ဟွားအတွက်နှင့် အသက်ကြီးလာမည့်အရေးကိုအချိန်ဆွဲမနေသင့်ချေ။
ရုတ်တရက် ရှန်းမင်သည် တောင်ပေါ်သို့ပြုံးရွှင်နေသည့်မျက်နှာထားဖြင့်တက်လာသည့် လူကိုမြင်လိုက်ရရာ အလိုလိုပြုံးမိသွားသည်။
အောင်မြင်သွားပြီ။
ထောင်ဟွားနဲ့သူ့မင်္ဂလာကိစ္စ အောင်မြင်သွားပြီ။
ရှန်းမင် ရုတ်တရက်ကြီးထရယ်လာရာ ကျိုးကွမ်းမင်နှင့်ကျိုးတချမ်းတို့လည်း သူတို့စကားကို ရှန်းမင်နားဝင်သွားပြီဟု ထင်မှတ်လိုက်ကြသည်။ကျိုးကွမ်းမင်မှ သူ့တူမအကြောင်း ဆက်ပြောရန်ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် တောင်အောက်မှအသံတစ်သံ ရုတ်တရက်ထွက်လာလေ၏။
"ရှန်းမင်ရေ သတင်းကောင်းဟေ့"