အခန်း (၁၂၀)
Vol. 12 Ch. 120
120
ရွာလူကြီးအံ့သြထိတ်လန့်သွားရသည်။
"တစ်ကယ်လား သူတို့ကံကြမ္မာကိုပြောင်းလဲဖို့ဆိုရင် သူတို့နာမည်တွေကိုပြောင်းရမယ်ပေါ့"
ရွာလူကြီးသည်လည်း ယင်းမျိုးဆက် ဖြစ်သည်။ သူ့နာမည်မှာ ကျိုးယင်းဖူဖြစ်ပြီး အသက်ငါးဆယ်ရှိပြီဖြစ်ရာ အသက်ရှည်သည်ဟုပင် ယူဆနိုင်သည်။ အကယ်၍ ကျိုးထောင်ဟွားပြောသည့်အတိုင်းဆို သူသည်ရှန့်မျိုးဆက်ဖြစ်သင့်ပြီး သူ့နာမည်ကိုကျိုးရှန့်ဖူဟုခေါ်သင့်ပေ၏။ ကျိုးထောင်ဟွား ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ရွာလူကြီး၏မျက်နှာမှာ လေးနက်သွားရ၏။ သူနှင့်ရွာသားများ၏ ကံကြမ္မာအတွက် ဤကိစ္စကိုမျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှင့်အကြီးအကဲများအားပြောပြ၍ အလေးအနက်ထားဆွေးနွေးရပေမည်။
ရွာထဲတွင် ရှန့် နှင့်ယင်းမျိုးနွယ်ဝင်လူဦးရေနှစ်ရာ သုံးရာခန့်ရှိသည်။ တူးထင်းသို့သွားပြီး နာမည်ပြောင်းရသည်မှာအလုပ်ရှုပ်လှသော်လည်း အသက်ဆုံးရှုံးရသည်ထက်တော့ ပိုကောင်းပါသေး၏။ ရွာလူကြီးနှင့်စကားပြောပြီးနောက် ကျိုးထောင်ဟွားသည် ပန်းထိုးဆက်သင်ရန် ပန်းထိုးအလုပ်ရုံသို့သွားလိုက်သည်။
သူမသည် ရှန်းမင်ပြန်လာမည့် ညဘက်ကိုသာစောင့်မျှော်နေမိ၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ပြန်ဖြည့်ဖို့အတွက် သူ့ကိုပွေ့ဖက်ပြီးနမ်းပစ်ရပေမည်။ နောက်တစ်နေ့ ကျိုးထောင်ဟွား အလုပ်ရုံ၌ပန်းထိုးသင်နေစဉ် သူမခေါင်းထက်မှနေ ဆူပူကြိမ်းမောင်းသံတစ်သံ ရုတ်တရက်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။
"ထောင်ဟွား မနေ့ကဘိုးဘေးခန်းမကိုရောက်လာတာ ဒါကြောင့်ကိုး၊ မင်းဘာတွေကြံစည်နေတယ်ဆိုတာကို အခုမှပဲသိတော့တယ်၊ ရှန့်မျိုးဆက်ကို ယင်းမျိုးဆက်ပြောင်းမယ်၊ ပြီးရင် ယင်းမျိုးဆက်ကိုကျ ရှန့်မျိုးဆက်ပြန်ပြောင်းမယ်ဟုတ်လား အကုန်ရှုပ်ကုန်မှာပေါ့"
ကျိုးထောင်ဟွားမော့ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးယွဲ့ကျန်းမှ သူမထံစူးစူးရဲရဲဖြင့်စိုက်ကြည့်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရ၏။ သူ့မျက်လုံးများထဲတွင် မကျေနပ်မှုနှင့် အပြစ်တင်မှုများဖြင့်ပြည့်နှက်နေလေသည်။ အဘိုးယွဲ့ကျန်းမှာ မျက်မှောင်တင်းတင်းကြုံ့ကာ ဒေါသကြောင့်နှုတ်ခမ်းများတုန်ရီနေရာ နှုတ်ခမ်းမွှေးများလည်း ယိမ်းခါနေတော့၏။
အလုပ်ရုံထဲတွင် ပန်းထိုးသမား၄၂၀ရှိသည်။ တောင်စောင်းကာကွယ်ရေးစီမံကိန်းတွင် ပါဝင်နေသူများမှလွဲ၍ ရွာသားအများစုမှာ ဤနေရာ၌ရှိနေကြသည်ဟု ပြောနိုင်၏။ မျိုးဆက်နာမည်ပြောင်းလဲမည့်ကိစ္စအား အဘိုးယွဲ့ကျန်းမှပြောလိုက်သည်နှင့် လူတိုင်းနားစွင့်လိုက်ကြသည်။ ရွာထဲတွင် အဘိုးယွဲ့ကျန်း၏မိသားစုတစ်ခုတည်းသာ မျိုးဆက်ငါးဆက်တိုင် တစ်အိမ်တည်း အတူနေထိုင်ကြခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် အလုပ်ရုံ၌သူ့သားသမီးအချို့လည်း ရှိနေကြ၏။ သူ့သားကျိုးရှန့်ပေါင်နှင့် ချွေးမဖန်ရှီတို့သည် သူ့ကိုတွဲကူရန်အမြန် ရှေ့တိုးလာကြပြီး နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
"အဖေ အရမ်းစိတ်မဆိုးပါနဲ့"
ကျိုးရှန့်ပေါင်သည် ဒီနှစ်၅၆နှစ်ရှိပြီဖြစ်ပြီး ရွာထဲတွင်အဘေးတစ်ယောက်ဖြစ်နေပြီပင်။ ခုံပုလေးပေါ်မှ ရုတ်တရက်သူထရပ်လိုက်ရာ မူးဝေသွားလေ၏။ သူနှင့်ဖန်ရှီတို့သည် ကျိုးယွဲ့ကျန်းကိုနှစ်သိမ့်ရန်ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း သူ့ဒေါသကိုမူမလျှော့ချနိုင်ခဲ့ပေ။ ရုတ်တရက် ကျိုးရှန့်ပေါင်ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မျက်လုံးများပြာဝေကာ မြေကြီးပေါ်သို့လဲကျသွားလေသည်။
"!!!"
ခုနကမှဒေါသထွက်နေသော ကျိုးယွဲ့ကျန်း လုံးဝကြောင်အသွားသည်။
"ရှန့်ပေါင် ရှန့်ပေါင်"
ဖန်ရှီအပြင် ကျိုးရှန့်ပေါင်၏သားနှင့်ချွေးမ၊ မြေးနှင့်မြေးချွေးမတို့အားလုံး စိုးရိမ်တကြီးဖြစ်သွားကြသည်။ ကျိုးရှန့်ဖျင်မှာ အနားတွင်ရှိနေသဖြင့် ချက်ချင်းရှေ့တိုးလာပြီး သူ့နှာခေါင်းအောက်ကို အသာဆွဲညှစ်လိုက်သည်။ ကျိုးယွဲ့ကျန်းစိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်၏။
"ရှန့်ဖျင် ငါ့ရဲ့ရှန့်ပေါင်ဘာဖြစ်တာလဲ"
သူသည် ၇၂နှစ်ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှင်နေဆဲဖြစ်ရာ သားဖြစ်သူမှသူ့ထက်အရင် သေဆုံးခြင်းမျိုးကိုမဖြစ်ချင်ပေ။
"သွေးနဲ့ ချီဓာတ် မလုံလောက်တာပါ၊ အသည်းနဲ့ ကျောက်ကပ်အားနည်းလို့ ဦးနှောက်ဆီသွေးမရောက်ဘဲ မူးလဲသွားတာ"
ကျိုးရှန့်ဖျင် သွေးခုန်နှုန်းစမ်းသပ်ပြီးနောက် ရှင်းပြလိုက်သည်။ ကျိုးယွဲ့ကျန်း ယုံရခက်နေ၏။ ကျိုးရှန့်ပေါင်မှာ အမြဲတစေတက်ကြွလန်းဆန်းနေတတ်သူဖြစ်သော်လည်း အဘယ်ကြောင့်ရုတ်တရက်ကြီး ဦးနှောက်ဆီသွေးမရောက်ဘဲမူးလဲသွားရပါသနည်း။ ရုတ်တရက်လူအုပ်ထဲရှိ ကျိုးရှန့်ဖန်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကိုသတိပြန်ရသွားသည်။
"ကျွန်မအဖေလဲ ရုတ်တရက်မူးပြီးမြစ်ထဲ ပြုတ်ကျသွားတာလေ၊ပြီးတော့ ဆုံးသွားတာပဲ"
ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ချောင်ချွင်းရှန်လည်း ရှန့်သဲ၏ဖခင် သေဆုံးခါနီးတွင် မူးဝေခဲ့ကြောင်းချက်ချင်းသတိပြန်ရသွားသည်။ ကျိုးထောင်ဟွားက ရှင်းပြလိုက်၏။
"မွေးဖွားခြင်း၊ အိုမင်းခြင်း၊ နာမကျန်းဖြစ်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်းဆိုတာ သဘာဝတရားဆိုပေမယ့် ကျွန်မတို့ရွာရဲ့မျိုးဆက်နာမည်ပေးစနစ်က ပျက်ယွင်းသွားပြီး မင်္ဂလာရှိတဲ့အဓိပ္ပာယ်တွေ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အတွက် ရွာသားတွေရဲ့မွေး၊ အို၊ နာ၊ သေဖြစ်စဉ်တွေက ပိုမြန်ဆန်လာတာပါ၊ ရောဂါဘယကြောင့် သေဆုံးနိုင်ချေတွေမြင့်တက်လာပြီး အဓိပ္ပာယ်မရှိဖြစ်လာတာပေါ့၊ ကျိုးမျိုးနွယ်စုထဲက ဘယ်သူမဆိုသေဆုံးသွားနိုင်ပါတယ်"
ကျိုးယွဲ့ကျန်းမျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုများပေါ်လာလေသည်။
ဒါဆို သူအသက်ရှည်နေတာက ကံကောင်းလို့ပေါ့။
ဒါပေမယ့် သူ့သားသမီးမြေးမြစ်တွေလည်း ဒီလိုကံကောင်းမယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ။
အကယ်၍သာ ရှန့်ပေါင်မှတစ်နေ့နေ့ကျ တစ်ခုခုထပ်ဖြစ်ပြီး ဘေးနား၌လည်းမည်သူမှရှိမနေလျှင် ဘယ်လိုလုပ်ရပါမည်နည်း။ တစ်ကယ်လို့ ထင်းခုတ်ရင်းမူးလဲပြီး တောင်ပေါ်ကနေပြုတ်ကျတာတို့ မြစ်ထဲခြေချော်ကျရင်တို့ဆို ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျိုးယွဲ့ကျန်းအမြန်မေးလိုက်၏။
"ထောင်ဟွား မျိုးနွယ်နာမည်စဉ်ပြောင်းလိုက်တာနဲ့ ငါတို့ရွာကလူတိုင်းရဲ့ ကံကြမ္မာကို တစ်ကယ်ပြောင်းလဲနိုင်မှာလား"
တစ်ကယ်တမ်းတွင် ကျိုးယွဲ့ကျန်းသည် ကျိုးထောင်ဟွားကို အတော်လေး ယုံကြည်နေပြီဖြစ်သော်လည်း ထပ်မံအတည်ပြုချင်နေခြင်းပင်။ ကျိုးထောင်ဟွား ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်၏။
"အဘိုးယွဲ့ကျန်း ဒီလိုလုပ်မှကျွန်မတို့ကျိုးမိသားစုနာမည်ရဲ့ မင်္ဂလာရှိတဲ့အဓိပ္ပာယ်တွေပြန်ရောက်လာမှာပါ၊ တစ်ကယ်တော့ တူးထင်းမှာပဲ နာမည်ရင်းကိုပြောင်းလိုက်လို့ရပါတယ်၊ အချင်းချင်းခေါ်ဝေါ်တဲ့အခါကျရင်တော့ အရင်အတိုင်းပဲဆက်ခေါ်ကြတာပေါ့၊ ကျွန်မတို့ရွာရဲ့မျိုးဆက်နာမည်တွေက စာလုံးငါးလုံးနဲ့လည်ပတ်နေတာလေ၊ နောင်မွေးလာမယ့်ကလေးတွေနာမည်ပေးတဲ့အခါ မမှားအောင် ဂရုစိုက်ရင်ရပါပြီ"
ကျိုးယွဲ့ကျန်း သူမ၏အကြံပြုချက်ကို ခေါင်းတဆတ်ဆတ်ငြိမ့်၍ သဘောတူလိုက်သည်။
တစ်သက်လုံးသုံးလာတဲ့နာမည်ကို ရုတ်တရက်ပြောင်းလိုက်ရတာထက်စာရင် ဒါကပိုအဆင်ပြေပါတယ်လေ။
တူးထင်းတွင် နာမည်သစ်ကိုအသုံးပြုမည်ဖြစ်ပြီး ရွာထဲတွင်မူ ယခင်အတိုင်း ဆက်ခေါ်ကြမည်ဖြစ်သည်။ ရွာလူကြီး၊ မျိုးနွယ်စုခေါင်းဆောင်နှင့် အကြီးအကဲများအားလုံး သဘောတူလိုက်ကြပြီး ထိုအတိုင်း ဆက်လုပ်ရန်ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းရက်များတွင် ရွာလူကြီးသည် မြို့ထဲသို့မကြာခဏသွားရောက်ကာ ရွာသားနှစ်ရာကျော်၏နာမည်ပြောင်းလဲရေးကိစ္စများကို အလုပ်ရှုပ်ခံဆောင်ရွက်ပေးလေသည်။
........
အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာပင်ကုန်ဆုံးသွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း စတုတ္ထလ ၉ရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီပင်။ ထိုနေ့မတိုင်မီကပင် ကျိုးရှန်းရှန့်သည် စတုတ္ထလ ၉ရက်နေ့တွင် ညစာလာစားရန် ကျိုးထောင်ဟွားအား သူမအိမ်သို့ ဖိတ်ကြားထားခဲ့သည်။ ယန်ဖုန်းရှို့နှင့် သူမ၏မင်္ဂလာကိစ္စသည် ကျိုးထောင်ဟွားအကူအညီကြောင့်သာ အဓိကဖြစ်မြောက်ခဲ့ခြင်းပင်။
အကယ်၍ ထောင်ဟွားသာ သူမခန္ဓာကိုယ်ထဲရှိ ဒူးရင်းသီးနတ်ဆိုးကို ဖယ်ရှားမပေးခဲ့လျှင် ဤမျှကောင်းမွန်သည့်အိမ်ထောင်ရေးကို ရရန်မဆိုနှင့် တစ်သက်လုံး နံစော်ပြီးနေရနိုင်လောက်သည်။ စတုတ္ထလ ၉ရက်နေ့သည် ကျိုးရှန်းရှန့်အတွက် ခန်းဝင်ပစ္စည်းများဖြည့်ပေးရမည့်နေ့လည်းဖြစ်၏။ ကျိုးရှန်းရှန့်၏ အဒေါ်များ၊ ဦးလေးများ၊ ဝမ်းကွဲများနှင့် အခြားဆွေမျိုးများအားလုံး ရောက်ရှိလာကြသည်။
စားပွဲပေါ်တွင် ဂွမ်းနှင့်ပိတ်သား အဝတ်အစားများ၊ ပန်းထိုးဖိနပ်များ၊ စောင်များ၊ ခေါင်းအုံးများ၊ ကြေးမုံပြင်များ၊ ကြေးဆံထိုးများ၊ အပ်နှင့်အပ်ချည်များ အစရှိသဖြင့် ကျိုးရှန်းရှန့်၏ခန်းဝင်ပစ္စည်းများအဖြစ် သူတို့ဖြည့်ပေးထားသောပစ္စည်းများနှင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။ ကျိုးထောင်ဟွားရောက်လာသောအခါ ကျန်းရှီသည် သူမကို ကျိုးရှန်းရှန့်အခန်းသို့ ချက်ချင်းခေါ်သွားပေးလေသည်။
"ရှန့်ရှန့် ထောင်ဟွားရောက်ပြီ"
ထိုစကားကိုကြားလိုက်ရသောအခါ ကျိုးရှန်းရှန့် ဝမ်းသာအားရဖြင့်ထရပ်လိုက်သည်။
"ညီမထောင်ဟွား တွေ့ရတာဝမ်းသာလိုက်တာ၊ အစ်မက ညီမလေးကို အရမ်းလွမ်းနေတာ"
ဤရက်ပိုင်းတွင် သူမမှာမင်္ဂလာပွဲအတွက် ပြင်ဆင်နေရသဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သလို ကျိုးထောင်ဟွား၏ပန်းထိုးအလုပ်ရုံသည်လည်း အသစ်ဖွင့်ထားသည်ဖြစ်ရာ အင်မတန်အလုပ်များနေခဲ့သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် ဧည့်သည်များသည် မင်္ဂလာဆောင်သည့်နေ့မှသာ လာရောက်လေ့ရှိပြီး ရင်းနှီးသောဆွေမျိုးများသာ တစ်ရက်ကြို၍ ညစာစားရန်ဖိတ်ကြားခံရလေ့ရှိ၏။ ကျိုးရှန်းရှန့်အဒေါ်မှမေးလိုက်သည်။
"ဩော် ဒါကထောင်ဟွားဆိုတာကိုး၊ ရှန့်ရှန့်ပြောတာကိုတော့ ခဏခဏကြားဖူးတယ်၊ ညည်းကအရမ်းတော်ပြီး ပိုက်ဆံရှာတာလဲကောင်းတယ်တဲ့၊ နွားလှည်းဝယ်ပြီး ပန်းထိုးရုံတောင်ဖွင့်ထားတယ်ဆို၊ ဒီနေ့ရှန့်ရှန့်ရဲ့ခန်းဝင်ပစ္စည်းအတွက် လာဖြည့်ပေးတာလား"
ကျိုးရှန်းရှန့် သူမထံမျက်စောင်းထိုးကြည့်လိုက်သည်။
"အဒေါ် ညီမထောင်ဟွားလာတာနဲ့တင် သမီးက ဝမ်းသာနေပါပြီ၊ ပြီးတော့ သူကသမီးထက် တစ်နှစ်တောင်ငယ်သေးတာကို ဘယ်လိုလုပ် ခန်းဝင်ပစ္စည်းဖြည့်ပေးဖို့တောင်းဆိုရမှာလဲ"
"ငယ်တော့ ဘာဖြစ်လဲအေ၊ သူကဖြင့်ညည်းထက် ပိုက်ဆံပိုရှာနိုင်တာပဲဟာ၊ ဒီနေ့ညစာလာစားတာ လက်ဗလာနဲ့တော့မလာလောက်ပါဘူး ဟုတ်တယ်မလား"
ကျိုးရှန်းရှန့်အဒေါ်သည် ကျိုးထောင်ဟွားကို ခေါင်းအစခြေအဆုံးအကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။
အရွယ်တောင်မရောက်သေးတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်က ဒီလောက်ပိုက်ဆံရှာနိုင်တယ်ဆိုတာ ကံကောင်းလို့ပဲဖြစ်ရမယ်။ သူမရဲ့ပန်းထိုးအလုပ်ရုံက အခုမှဖွင့်တာဆိုပေမယ့် ပေငါးဆယ်လောက်ကျယ်တယ်တဲ့၊ ပိုက်ဆံမြတ်မမြတ်တောင်မသေချာသေးဘူး၊
ရှုံးသွားရင်တော့ နွားလှည်းတောင်ပြန်ပါသွားနိုင်သေးတယ်။
ကျိုးထောင်ဟွားသည် ကျိုးရှန်းရှန့်ထံပြုံးပြပြီး ပြောလိုက်သည်။
"အစ်မရှန့်ရှန့် အစ်မကမနက်ဖြန် မင်္ဂလာဆောင်တော့မှာဆိုတော့ ညီမကခန်းဝင်ပစ္စည်းတွေ ဖြည့်ပေးပြီးဆုတောင်းပေးရမှာသဘာကျပါတယ်"
ကျိုးထောင်ဟွားသည် သူမအင်္ကျီရင်ဘတ်ထဲမှ သေသပ်လှပသောသစ်သားသေတ္တာလေးတစ်ခုကိုထုတ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းမှာ လည်ပင်းအားဆန့်၍ အတွင်းထဲတွင်ဘာပါလာသည်အား သိချင်စိတ်ဖြင့်လှမ်းကြည့်လာကြ၏။