အခန်း (၁၇၁-၁၇၂)

အပိုင်း (၁၇၁) ဟန်ဆောင်မျက်နှာဖုံး ကွာကျခြင်း

ထိုအချိန်မှစ၍ သူမက သိက္ခာတရားဟူသမျှကို ဘေးချိတ်ကာ ရုပ်ရည်အလှအပကို အသုံးချတော့သည်။ ဖောက်သည်များကို ဆွဲဆောင်မည်... သူတို့ အသင်းဝင်ကတ် လုပ်လာအောင် စွမ်းဆောင်ရည်မှတ်တမ်း ကောင်းမွန်အောင် သူမက အိပ်ရာပေါ်အထိ လိုက်ပါဝန်ဆောင်မှုပေးပြီး ကာမအရောင်းအဝယ်များကို ပြုလုပ်ခဲ့၏။

တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမ ငွေရှာနိုင်လာသည်။ ကျားမ ဆက်ဆံရေး၏ သာယာမှုနောက်သို့ လိုက်ပါရင်း ထူးဆန်းသော စိတ်အာသီသများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုကိစ္စကို (၃) ရက်လောက် မလုပ်ရလျှင် သူမ နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး ယားယံလာတတ်သည်။

အွန်လိုင်းပေါ်တွင်တော့ ၎င်းကို 'ကာမရာဂစွဲလမ်းခြင်း' ဟု ဆိုကြသည်။

သူမ ကြောက်ရွံ့ဖူးသည်။ ဖြတ်ပစ်ရန်လည်း ကြိုးစားဖူးသည်။ သို့သော် လုံးဝ ထိန်းချုပ်၍ မရခဲ့ပေ။

နောက်ပိုင်းတွင် ရေကြီးရေလျှံမှုကြီး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး အားကစားရုံထဲ၌ ပိတ်မိနေစဉ် သူမ၏ သန္ဓေပြောင်းအစွမ်း နိုးထလာခဲ့သည်။

ထိုအခါ သူမ ရုတ်တရက် အသိဝင်လာသည်။ ယောက်ျားတွေက မိန်းမတွေကို ကစားစရာ လုပ်နိုင်လျှင် မိန်းမတွေကကော ဘာကြောင့် ယောက်ျားတွေကို ပြန်ပြီး ကစားစရာ မလုပ်နိုင်ရမည်နည်း။

ထို့ကြောင့် သူမက အတူတူ တာဝန်ကျနေသော အားကစားနည်းပြများကို ဖမ်းဆီးပြီး သူမ၏ ကာမကျွန်များ အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

သူမ၏ ကျင်ငယ်ရည်ကို သောက်ခိုင်းသည်... ခြေမကို လျက်ခိုင်းသည်... တစ်ဖက်လူကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် နှိပ်စက်ကာ စိတ်တိုင်းကျ စေခိုင်းတော့သည်။

ထိုလုပ်ရပ်များထဲတွင် သူမက ကြီးမားသော စိတ်ကျေနပ်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားသည်။

သူမ၏ ဖောက်ပြန်လွန်းသော စိတ်အခြေအနေကြောင့် အခြားသော သန္ဓေပြောင်းအစွမ်းပိုင်ရှင်များပင် ရွံရှာကြောက်ရွံ့ကာ မြွေပွေးမြွေဟောက်ကို ရှောင်သကဲ့သို့ သူမကို ရှောင်ဖယ်လာကြသည်။

"ဟင့်အင်း... ငါ မကျေနပ်ဘူး... ဘာလို့ သူတို့ယောက်ျားတွေကကျ ငါ့ကို စိတ်ရှိတိုင်း ကစားလို့ရပြီး... ငါကကျတော့ ဘာလို့ မရရမှာလဲ"

"ငါ ဘာမှားလို့လဲ... ငါ အမှားဘူး"

သူမက မော့ကြည့်လိုက်ရာ မျက်နှာကြက်ပေါ်ရှိ တောက်ပစုံလင်သော အလှဆင်မီးများကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမ၏ မျက်ဝန်းများမှာမူ တဖြည်းဖြည်း အရောင်မှိန်ဖျော့ သွားလေသည်။

......

"အသက်... အသက်ချမ်းသာပေးပါ"

လင်းယွမ်၏ လက်ထဲတွင် ဝူရှင်းရှင်း၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်လုံး ကျိုးပဲ့နေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်က သူ့လည်ပင်းကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲမထားရင်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"မင်းကို မေးခွန်းတစ်ခု မေးမယ်... နေ့လယ်က မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူက အပေါ်ထပ်မှာ လူသတ် အလောင်းပစ်ချပြီး ငါ့ရဲ့ သစ်ဖောင်ဆီကို ရေဘဝဲကြီး ရောက်လာအောင် ဆွဲဆောင်လိုက်တာလဲ"

ဝူရှင်းရှင်းက ပါးစပ်ကို ဟကာ တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် ဆိုသည်။

"ပြော... ပြောရင် လွှတ်ပေးမှာလား"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်၏။

"စဉ်းစားပေးမယ်"

"ဝမ်ဝေတုန်းပါ"

ဝူရှင်းရှင်းက သူ၏ ခေါင်းဆောင်ဟောင်းကို တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သစ္စာဖောက်ကာ ဖြေလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

"မင်း မြင်လိုက်တာလား"

"မြင်... မြင်ပါတယ်"

"သူ သတ်လိုက်တာ ဘယ်သူလဲ"

"အဲဒါ... အဲဒါက"

ဝူရှင်းရှင်း စကားဆွံ့အသွားသည်။ တစ်စက္ကန့်မျှ ဝေခွဲမရ ဖြစ်သွားပြီးမှ ချက်ချင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ကျိုးချန်ပါ"

"ရှိသေးလား"

"မ... မရှိတော့ပါဘူး"

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာထားက အေးစက်သွားသည်။

"စိတ်မကောင်းပါဘူး... မင်း မှန်းဖြေတာ လွဲသွားပြီ"

"မင်းကို အခွင့်အရေး တစ်ကြိမ် ထပ်ပေးမယ်... ဝမ်ဝေတုန်း လူသတ်ပြီး အလောင်းစွန့်ပစ်တာကို မင်း မြင်လိုက်တာလား... ဒါမှမဟုတ် အပြင်ဘက်က သစ်ဖောင်ကို မင်း မြင်လိုက်တာလား"

ဝူရှင်းရှင်း ထိတ်လန့်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အကြောက်တရားများ ပြည့်နှက်လာသည်။

"ကျွန်တော်... တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်တော် မမြင်လိုက်ပါဘူး... ကျွန်တော်က အဲဒီအချိန်တုန်းက သီးသန့်ခန်းထဲ ရောက်နေတာပါ... ကျွန်တော် မသိပါဘူး... ကျိုးယဲ့ကို မေးကြည့်ပါ... သူ့အစွမ်းက အမြင်အာရုံလွန်ကဲခြင်း ပါ"

"သာမန်အချိန်တွေဆို သူကပဲ ကင်းကြည့်ရတာပါ... သူ သေချာပေါက် သိမှာပါ... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ... အသက်ချမ်းသာပေးပါ... ခိုင်းတာ မှန်သမျှ လုပ်ပေးပါ့မယ်"

"တောင်းပန်ပါတယ်... အား"

ဝူရှင်းရှင်း စကားဆုံးအောင် မပြောလိုက်ရဘဲ လည်ပင်းရိုး ချိုးခံလိုက်ရသည်။

လင်းယွမ်က အလူမီနီယံသံချောင်းကို ဆွဲယူကာ သူ့ခေါင်းထဲသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

သေချာပေါက် သေဆုံးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးမှ အလောင်းကို ပစ်ချလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် လျှိုဖိန်ဖိန် ရောက်ရှိလာပြီး မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုလင်း... အဲဒီမေးခွန်းတွေကို ဘာလို့ သူ့ကို မေးနေတာလဲ"

လင်းယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "ပြီးမှ ပြောပြမယ်" ဟုသာ ဆိုလိုက်သည်။

သူက ရှီဟိုင်ကျူး ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ရှီဟိုင်ကျူးနှင့် ဝမ်ဝေကျွင်းတို့ လုံးထွေးသတ်ပုတ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ယခုအချိန်၌ ဝမ်ဝေကျွင်း၏ နံရိုးအချို့ ကျိုးနေပြီဖြစ်သော်လည်း ရှီဟိုင်ကျူးမှာမူ တက်ကြွလန်းဆန်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကြံ့ခိုင်လှသော ခံစစ်အစွမ်းကြောင့် ဝမ်ဝေကျွင်း၏ မဟာခွန်အားကြီးမှာ သက်ရောက်မှု မရှိသလောက်ပင်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ထိုးနှက်လိုက်သည့် ဒဏ်ချက်များသည် ကျောက်တုံးကို ထုရိုက်နေသကဲ့သို့ မနာမကျင် ရှိလှသည်။

ဝမ်ဝေကျွင်းမှာ သူ၏ ခွန်အားကို အားကိုးပြီး ရှီဟိုင်ကျူးကို အကြိမ်ကြိမ် လွင့်ထွက်သွားအောင် ရိုက်ထုတ်နေရသည်။

သို့သော် ရှီဟိုင်ကျူးက အကြိမ်တိုင်းတွင် ပြန်လည်ပြေးဝင် တိုက်ခိုက်လာမြဲပင်။

ထိုစဉ် တင်းယန်လည်း လက်အားသွားပြီဖြစ်ရာ ကိုယ်ဖော့ပညာဖြင့် ဝမ်ဝေကျွင်းဆီသို့ တဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

စောစောက ဤ ဝမ်ဝေကျွင်းဆိုသော ကောင်မှာ ပါးစပ်သရမ်းလွန်းသည်။ သူမကို စော်ကားပြောဆိုခဲ့သည်များကို သူမ မေ့မထားပေ။

"ဝုန်း"

တင်းယန်၏ စွမ်းအင်သွင်း လေဖိအားအမြောက်လက်သီးက လေထုကို ဆုတ်ဖြဲကာ ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝမ်ဝေကျွင်းမှာ မျက်နှာဖြူရော်သွားပြီး အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် ရှီဟိုင်ကျူးက ဤအခိုက်အတန့်ကို စောင့်မျှော်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူက ရှေ့သို့ ရုတ်တရက် ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး ဝမ်ဝေကျွင်း၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်ကို လှုပ်မရအောင် အသေဖက်တွယ်ထားလိုက်သည်။

ဝမ်ဝေကျွင်းက ရူးသွပ်မတတ် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ဖယ်စမ်း... ဖယ်စမ်းကွာ"

သူ အလွန်အမင်း ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်လျက် ရှီဟိုင်ကျူး၏ လက်မောင်းကို အတင်းအဓမ္မ နင်းချေနေသည်။

"ဘုန်း... ဘုန်း" ဟူသော အသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ရှီဟိုင်ကျူးက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။

လေဖိအားအမြောက်လက်သီး၏ စွမ်းအင်လှိုင်းက ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်လာသည်။

ဝမ်ဝေကျွင်းမှာ လက်မောင်းကို မြှောက်ကာ မျက်နှာကို ကာကွယ်ရုံသာ တတ်နိုင်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဝုန်း"

ဝမ်ဝေကျွင်း၏ လက်မောင်းတစ်စုံမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲလွင့်စင်သွားလေ၏။

အသားစ၊ သွေးစများကြားတွင် အရိုးဖြူဖြူများကိုပင် အတိုင်းသား မြင်နေရသည်။

"အား"

လက်မောင်းပြတ်သွားသည့် နာကျင်မှုကြောင့် ဝမ်ဝေကျွင်း၏ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။

တင်းယန်က ခြေလှမ်းကျဲကြီးများဖြင့် ဝင်ရောက်လာပြီး လက်သီးကို မြှောက်ကာ ဝမ်ဝေကျွင်း၏ ခေါင်းကို ထပ်မံထိုးခွဲရန် ပြင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် လေတိုးသံတစ်ချက် ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

"ဝှီးးးးးးးးး"

အလူမီနီယံသံချောင်းတစ်ချောင်းက "ဖောက်" ခနဲ မြည်ကာ ဝမ်ဝေကျွင်း၏ ခေါင်းကို တန်းတန်းမတ်မတ် ထိုးဖောက်သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထက်ရှသော အလူမီနီယံသံချောင်းက ဖြတ်စက်တစ်ခုကဲ့သို့ သူ၏ ဦးခေါင်းတစ်ခြမ်းကို လွယ်လွယ်ကူကူပင် လှီးဖြတ်ချလိုက်၏။

တင်းယန် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းယွမ်က လက်ကို ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့... အမြင်အာရုံလွန်ကဲတဲ့ အစွမ်းပိုင်ရှင်ကို သွားဖမ်းကြ"

တင်းယန်က ချက်ချင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကျွန်မ တာဝန်ထားလိုက်"

"နေဦး"

တင်းယန် ခြေလှမ်းတန့်သွားပြီး လင်းယွမ်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ချင်ကျင်းကို သတိထား"

"ရှင်"

တင်းယန် ကြောင်အသွားပြီး နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တစ်စုံတစ်ခုကို သဘောပေါက်သွားသကဲ့သို့ မျက်နှာပျက်သွားသည်။

သူမနှင့် လင်းယွမ် အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

"ကျွန်မ သိပြီ"

ရှီဟိုင်ကျူးလည်း လဲရာမှ ထလာပြီး ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော်ပါ လိုက်သွားမယ်"

သူတို့နှစ်ဦး အပေါ်ထပ်သို့ အမြန်ပြေးတက်သွားကြသည်။

လင်းယွမ်နှင့် လျှိုဖိန်ဖိန်တို့ အတူကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ လျှိုဖိန်ဖိန်က တိုက်ပွဲမြေပြင်ကို ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်။

ကြက်ပေါင်းဆိုင်ပိုင်ရှင် ရန်မင်... အားကစားနည်းပြ လျှိုမေ့ရှင်း... ဟိုတယ်တွင် လာရောက်တည်းခိုသူ ဝူရှင်းရှင်း... အရိပ်ခန္ဓာပြုလုပ်နိုင်သူ ဝမ်ဝေတုန်း... ခွန်အားအစွမ်းပိုင်ရှင် ဝမ်ဝေကျွင်း။

ထိုသူအားလုံး၏ အလောင်းများသည် မျက်စိရှေ့တွင် ရောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ တစ်စုံတစ်ခု လစ်ဟင်းနေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။

ဘာပါလိမ့်။

"အစ်ကိုလင်း... ကျွန်မ တစ်ခုခု အရေးကြီးတာ မေ့နေသလို ခံစားရတယ်"

သူမ မနေနိုင်ဘဲ ဖွင့်ပြောလိုက်သည်။

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာရှိ မှောင်ရိပ်ဘက်သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ ဆိုလိုက်သည်။

"မင်း သူ့ကို မေ့နေတာ"

လင်းယွမ် ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ရာ လျှိုဖိန်ဖိန် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"ဝမ်ချီ... ဟုတ်သားပဲ... ဝမ်ချီ ကျန်သေးတယ်"

"နင် ဘယ်သွားမလို့လဲ ဝမ်ချီ"

လျှိုဖိန်ဖိန် ချက်ချင်း လှမ်းအော်လိုက်သည်။

ဝမ်ချီ၏ ခန္ဓာကိုယ် တုန်သွားပြီး နောက်တစ်ခဏ၌ ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လှည့်ပြေးတော့သည်။

သို့သော် စတင်လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ့မြင်ကွင်းရှေ့မှ ရှုခင်းများ ပြောင်းလဲသွားသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သူသည် ဝင်္ကပါတစ်ခုထဲသို့ ရောက်ရှိသွားတော့သည်။

စိတ်ဝိညာဉ်ဝင်္ကပါ။

ဒါ လျှိုဖိန်ဖိန်၏ အစွမ်းပင် ဖြစ်သည်။

ဝမ်ချီက ဝင်္ကပါထဲတွင် ထိတ်လန့်တကြား ပြေးလွှားနေစဉ်...

ရုတ်တရက် တစ်စုံတစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

မျက်စိရှေ့တွင် ပုံရိပ်များ ဝေဝါးသွားပြီး ဝင်္ကပါ ပျောက်ကွယ်သွားကာ လင်းယွမ်၏ မြင့်မားသော ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက သူ့ရှေ့တွင် ရပ်လျက် သူ့ကို ငုံ့ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"ဝမ်ချီ... မင်း ဘာလို့ ပြေးနေတာလဲ"

လင်းယွမ်က ပြုံးလျက် မေးလိုက်သည်။

ဝမ်ချီ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီး မျက်နှာဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော် အမချင်ကျင်းကို စိတ်ပူလို့... သွားရှာချင်လို့ပါ"

လင်းယွမ် ရယ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်လား... မင်းက ငါ့ကို ကြောက်လို့ ပြေးတယ် ထင်နေတာ"

ဝမ်ချီက အဆင်မပြေစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဘယ်ကသာ... ကျွန်တော်တို့က... တစ်ဖွဲ့တည်းပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဆိုသည်။

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တာပေါ့... ငါတို့က တစ်ဖွဲ့တည်းပဲလေ"

"မန်နေဂျာချင်ကို ရှာမယ်ဆိုရင်လည်း အတူတူ သွားရှာကြတာပေါ့... ငါတို့တွေက မင်း လမ်းပြပြီး အောက်ထပ်ဆင်းပေးမှာကို မျှော်လင့်နေကြတာ... မင်း လျှောက်မသွားနဲ့လေ... ပျောက်သွားရင် ငါတို့က ဘယ်သူ့ကို သွားရှာရမှာလဲ"

ဝမ်ချီက အလျင်စလို ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘယ်ကသာ... ကျွန်တော် ဒီမှာ ရှိပါတယ်"

နှစ်ယောက်သား စကားပြောနေစဉ် အပေါ်ထပ်မှ လှုပ်ရှားသံများ ကြားလိုက်ရသည်။

ထို့နောက် ချင်ကျင်း၏ ပုံရိပ် အပေါ်ထပ်မှ ဆင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမသည် ယိုင်နဲ့နဲ့ ဖြစ်နေပြီး ခြေလှမ်းများ အမှန်တော့ပေ။ မျက်နှာမှာ ဖြူဆုတ်နေပြီး ရင်ဘတ်တွင် သွေးများစွာ ပေကျံနေသည်။

"အမချင်ကျင်း... အမ ဒဏ်ရာရလာတာလား"

ဝမ်ချီက ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သည်နှင့် မျက်နှာပျက်သွားပြီး အော်ဟစ်ကာ သူမဆီသို့ ပြေးသွားသည်။

ချင်ကျင်းက သူ့ကို တွဲခိုင်းလိုက်ပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ဟို ကျိုး ဆိုတဲ့ကောင် လွတ်သွားတယ်... သူ့ရဲ့ ဓားပျံတွေက အရမ်းကြမ်းတယ်... ငါ့ရဲ့ ဒေါသမီးကွင်းလည်း တားလို့ မရလိုက်ဘူး"

ပြောရင်းနှင့် သူမက လင်းယွမ်ရှိရာဘက်သို့ လျှောက်လာကာ အားနည်းသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ အဆင်ပြေကြရဲ့လား"

လင်းယွမ်၏ မျက်နှာမှာ ခံစားချက် ကင်းမဲ့နေပြီး ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီမှာပဲ ရပ်နေ... ရှေ့တိုးလာနဲ့"

ချင်ကျင်း ကြောင်သွားပြီး လင်းယွမ်ကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

လင်းယွမ်က ပြောသည်။

"ဒီအကွာအဝေးဆိုရင် ပေ ၅၀ ကျော်လောက် ရှိတယ်.. မင်းရဲ့ ဒေါသမီးကွင်း တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာက ဒီလောက်ပဲ မဟုတ်လား"

ချင်ကျင်းက ထူးဆန်းသလို မေးလိုက်သည်။

"ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... မဟုတ်မှလွဲရော... ကိုလင်းယွမ်... ကျွန်မက ရှင်တို့ကို တိုက်ခိုက်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

လင်းယွမ် ပြုံးလိုက်သည်။

"မတိုက်ခိုက်ဘူးလား... တင်းယန်နဲ့ ရှီဟိုင်ကျူးကိုတောင် ငါ လွှတ်လိုက်ပြီ... အခုက မင်း ငါ့ကို တိုက်ခိုက်ဖို့ အကောင်းဆုံး အခွင့်အရေးပဲလေ"

ချင်ကျင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်နေသည်။

"ရှင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ... ကျွန်မတို့အချင်းချင်း ဘာလို့ တိုက်ခိုက်ရမှာလဲ"

"ဟန်ဆောင်နေတုန်းလား... လူသတ် အလောင်းပစ်ချပြီး ငါတို့သစ်ဖောင်ကို ဟန်လုံစင်တာထဲ ဝင်လာအောင် ဖိအားပေးခဲ့တဲ့လူက ဝမ်ဝေတုန်း မဟုတ်ဘူးလေ"

ချင်ကျင်း၏ မျက်နှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ရှင်... ရှင် ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

"မင်း ဟန်ဆောင်ကောင်းသားပဲ... ငါတောင် အစက မင်း လှည့်စားတာ ခံလိုက်ရမလို့ပဲ"

"ကံဆိုးတာက... မင်း ဖုံးကွယ်လို့ မရတဲ့ အသေးစိတ် အချက်အလက်တွေက အရမ်းများနေတယ်"

လင်းယွမ်က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည်။

ချင်ကျင်း၏ မျက်နှာ တည်သွားသည်။

"ကိုလင်းယွမ်... သူခိုး ဖမ်းချင်ရင် သက်သေပြရတယ်... ရှင်က ဝမ်ဝေတုန်းတို့ သေကုန်ပြီမို့လို့ အပေါ်ထပ်က အစားအစာတွေကို ခွဲယူချင်လို့ ကျွန်မကို ဒီလို ဇာတ်လမ်းဆင်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား"

"ကျွန်မကို စွပ်စွဲချင်ရင်လည်း ဒီထက် ယုတ္တိရှိတဲ့ အကြောင်းပြချက်လေး ရှာပါဦး... ဟုတ်တယ်မလား"

ထိုစကားများမှာ အလွန် တင်းမာပြတ်သားလှသဖြင့် ဘေးနားရှိ လျှိုဖိန်ဖိန်ပင် မနေနိုင်ဘဲ လှည့်ကြည့်မိသွားပြီး သံသယ ဝင်လာသည်။

"အစ်ကိုလင်း... တစ်ခုခု လွဲနေတာလားဟင်"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်သည်။

"တော်လိုက်တာ... ဒီလို အချိန်ရောက်နေတာတောင် မျက်နှာတစ်ချက် မပျက်ဘူးနော်"

"စောစောက အခန်းထဲ စရောက်ရောက်ချင်း ဝမ်ဝေတုန်းကို လူသတ် အလောင်းစွန့်ပစ်တာ ဟုတ်မဟုတ် ငါ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့တယ်"

"စကားတစ်ခွန်းပဲ ပြောရသေးတယ်... မင်းက မစောင့်နိုင်ဘဲ ချက်ချင်း ဝင်တိုက်ခိုက်တော့တာပဲ... မင်း ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ"

"ဟာသပဲ... သူ ဆဲတာ ရှင်မှ မဟုတ်တာ... ရှင်ကတော့ ဘယ်စိတ်ဆိုးမလဲ... ကျွန်မက သူနဲ့ အရင်ကတည်းက မုန်းတီးစရာတွေ ရှိထားတာ... ဝင်မတိုက်ခိုက်ရဘူးလား" ဟု ချင်ကျင်းက အေးစက်စွာ ပြောသည်။

လင်းယွမ်က လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။

"ဟဟ... ဝမ်ဝေတုန်းက ငါ လက်ခြေချိုးပြီး ထိန်းချုပ်ထားလို့ ဘာမှ လုပ်နိုင်တော့တာ မဟုတ်ဘူး... အဲဒီအချိန်မှာ ပျောက်ချင်းမလှ ပျောက်နေတဲ့ ဝမ်ချီက ဘာလို့ ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ဘာခုခံနိုင်စွမ်းမှ မရှိတော့တဲ့ ဝမ်ဝေတုန်းကို အလစ်ဝင်သတ်ရတာလဲ... ဘာကြောင့်လဲ"

ဝမ်ချီက အလျင်စလို ဝင်ပြောသည်။

"ကျွန်တော် စောစောက ပြောပြီးပြီလေ... ခင်ဗျား စိတ်ပျော့ပြီး သူ့ကို တကယ် လွှတ်ပေးလိုက်မှာ စိုးလို့ပါ... ကျွန်တော်နဲ့ သူနဲ့က ရန်ငြိုးကြီးတယ်... သူ့ကို လုံးဝ အလွတ်မပေးနိုင်ဘူး"

လင်းယွမ်က ဝမ်ချီကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒါဆို ငါ မင်းကို မေးချင်တာ တစ်ခု ရှိတယ်... အောက်ထပ်မှာ ငါ့လူတွေကို ခေါ်လာတုန်းက လမ်းတစ်ဝက်မှာ မင်း ပျောက်သွားတယ်... ရန်ရွှယ်ဆိုတဲ့ ခေါင်းကြီးခလေးနဲ့ သူတို့ကို ထိပ်တိုက်ပေးတွေ့ခဲ့တယ်... အဲဒီတုန်းက မင်း ဘယ်ရောက်နေတာလဲ"

"ကျွန်... ကျွန်တော် ဂိမ်းစင်တာထဲမှာ ပုန်းနေတာပါ... အဲဒီတုန်းက အခြေအနေကို သူတို့လည်း သိပါတယ်... ကျွန်တော့်အသက် ကျွန်တော် လုပြီး ပြေးခဲ့ရတာပါ" ဟု ဝမ်ချီက အသည်းအသန် ရှင်းပြသည်။

လင်းယွမ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"အဲဒါဆို မင်း ပြန်ရောက်လာတာတောင် ဘာလို့ ချက်ချင်း ကိုယ်ထင်မပြဘဲ ပုန်းနေရတာလဲ... ငါက ဝမ်ဝေတုန်းကို စစ်ဆေးမေးမြန်းတော့မယ့် အချိန်ကျမှ မင်း ဘွားခနဲ ပေါ်လာတာကော ဘာသဘောလဲ"

ဝမ်ချီက ချက်ချင်း ပြန်ပြောသည်။

"ပြောပြီးပြီလေ... ကျွန်တော် အခုမှ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်လာတာပါလို့"

"ငါ ယုံမယ်လို့ ထင်နေလား"

ချင်ကျင်းက ချက်ချင်း ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။

"ကိုလင်းယွမ်... ရှင် ယုံတာ မယုံတာ ရှင့်အပိုင်းပါ... ဒါပေမဲ့ ဒီအချက်တွေနဲ့ ကျွန်မတို့ကို စွပ်စွဲလို့ မရဘူး"

လင်းယွမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်သားပဲ... ငါ ယုံတာ မယုံတာ ငါ့အပိုင်းပဲ... မင်းတို့ကို ဘာကိစ္စ ရှင်းပြနေရမှာလဲ"

ချင်ကျင်း မျက်နှာ အရောင်ပြောင်းသွားပြီး နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်လိုက်သည်။

"ရှင် ဘာလုပ်မလို့လဲ"

လင်းယွမ်က စကားအပို မပြောတော့ဘဲ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

"ဘုန်း"

ကြမ်းပြင် ပေါက်ကွဲသွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က တစ်ခဏချင်းမှာပင် ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

"ဝုန်း"

ချင်ကျင်းလည်း မည်သို့မျှ တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် '"ဒေါသမီးကွင်း" အစွမ်းကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ကြောက်မက်ဖွယ် ကွင်းကြီးသည် ပြင်းထန်စွာ ဖြာထွက်လာသည်။

ထိုစက်ကွင်း၏ အားက ယခင်က မြင်ခဲ့ရသည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေသည်။

အကျယ်အဝန်း ပိုကြီးလာသည်သာမက ပေါက်ကွဲမှု အတိုင်းအတာသည်လည်း ပေ ၅၀ အကွာအဝေးကို ကျော်လွန်ကာ အံ့သြဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ပေ ၆၀ ကျော် အထိ ရောက်ရှိလာသည်။

သူမက အစွမ်းကို လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤ ဒေါသမီးကွင်းက လင်းယွမ်နှင့် လျှိုဖိန်ဖိန် နှစ်ယောက်လုံးကို လွှမ်းခြုံသွားလုနီးပါးပင်။

ဒေါသမီးကွင်းကြီး ဝုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း...

လင်းယွမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်က အနည်းငယ်မျှ ရပ်တန့်မသွားပေ။

သူက လက်နှစ်ဖက်ကို ရှေ့သို့ တွန်းထုတ်လိုက်ရာ ရုတ်ချည်းပင် မွေ့ရာကြီး နှစ်ခုက သူ့ရှေ့ လေဟာပြင်တွင် ဘွားခနဲ ပေါ်လာသည်။

"ဘုန်း"

သူ့လက်ဖြင့် တွန်းထုတ်လိုက်သော မွေ့ရာကြီးများနှင့် ဒေါသမီးကွင်းတို့ ပြင်းထန်စွာ ဝင်တိုက်မိကြသည်။

ပေါက်ကွဲသံတစ်ချက်နှင့်အတူ မွေ့ရာများ စုတ်ပြတ်လွင့်စင်သွားသည်။

မွေ့ရာထဲမှ ရေမြှုပ်များ၊ စပရိန်များနှင့် အခြားအရာများ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး နေရာအနှံ့ လွင့်ပျံသွားသည်။

ဒေါသမီးကွင်း၏ ပြင်းထန်သော အပူချိန်ကြောင့် မီးပင် လောင်ကျွမ်းသွားသည်။

ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးအားကြောင့် လင်းယွမ်၏ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက်မှုကို အတင်းအဓမ္မ ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။

လင်းယွမ်၏ ရှေ့တွင် စိတ်စွမ်းအင်များ စုစည်းကာ ပေါက်ကွဲမှု၏ နောက်ဆက်တွဲ ဂယက်များကို လေထဲတွင် ခေတ္တ ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုသို့ ထိန်းချုပ်ခြင်းက ခဏတာမျှသာ ခံပြီး သူ့စိတ်စွမ်းအင် အကာအကွယ်ကို ချက်ချင်း ဖောက်ထွက်ကာ အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ တိုးဝင်တိုက်ခိုက်သွားသည်။

သို့သော် ထို ခဏတာ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်သည့် အချိန်လေးကပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ် ခြေထောက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မြေကြီးကို ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် တစ်ကိုယ်လုံး လေပေါ်သို့ မြောက်တက်သွားသည်။

လေထဲရောက်နေစဉ်မှာပင် စိတ်ဝိညာဉ်ရိုက်ခတ်သိုင်းကို ရုတ်တရက် ထုတ်သုံးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်မှာပင် လက်ထဲ၌ ကြိုးတစ်ချောင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။

"ရွှမ်း"

လင်းယွမ် ကြိုးကို ရိုက်ချလိုက်ရာ ကြိုးက လေထဲတွင် တရွှမ်းရွှမ်းမြည်ကာ ပြေးဝင်သွားသည်။

ချင်ကျင်း မျက်နှာပျက်သွားပြီး ဒေါသမီးကွင်းကို ထပ်မံ ထုတ်သုံးရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် သူမ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင် တိုက်ခိုက်မှု ရောက်ရှိလာတော့သည်။

"အား"

သူမ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။ စိတ်ကို စုစည်း၍ မရတော့သဖြင့် ဒေါသမီးကွင်းကို ဆက်လက် အသက်သွင်းနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

ထိုအချိန်မှာပင် ကြိုးတစ်ချောင်းက သူမ ကိုယ်ပေါ်သို့ ရိုက်ခတ်လာသည်။

ထို့နောက် လေတိုးသံနှင့်အတူ သူမတစ်ကိုယ်လုံးကို ရစ်ပတ်ထားလိုက်တော့သည်။

လင်းယွမ်က အားဖြင့် ဆောင့်ဆွဲလိုက်ရာ ချင်ကျင်း တစ်ကိုယ်လုံး ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ လင်းယွမ်ရှိရာဘက်သို့ လွင့်ပါလာသည်။

ထိုစဉ် ဘေးနားရှိ ဝမ်ချီက အသိပြန်ဝင်လာပြီး ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"ရပ်လိုက်... အမချင်ကျင်းကို မထိနဲ့"

သူက စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်ရင်း ခန္ဓာကိုယ်တွင် ဆောင်ထားသော ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ကာ လင်းယွမ်ဆီသို့ အသေခံ ပြေးဝင်လာသည်။

သို့သော် သူသည် ပုန်းကွယ်ခြင်း၌ ကျွမ်းကျင်သော အစွမ်းပိုင်ရှင်သာ ဖြစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေးသမား မဟုတ်ပေ။

ခြေလှမ်း နှစ်လှမ်းလောက်ပင် မပြေးရသေး၊ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်ကွင်းများ ဝေဝါးသွားပြီး လျှိုဖိန်ဖိန်၏ စိတ်ဝိညာဉ်ဝင်္ကပါထဲသို့ ကျရောက်သွားပြန်သည်။

ခြေထောက်က ကျိုးပဲ့နေသော စားပွဲတစ်လုံးနှင့် ငြိကာ "ဘုန်း" ခနဲ လဲကျသွားပြီး မျက်နှာတွင် ဒဏ်ရာအများအပြား ရသွားသည်။

သူက ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ပစ္စည်းများကို စမ်းတဝါးဝါး လိုက်စမ်းရင်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို ရမ်းသန်း ရိုက်နှက်ကာ အော်ဟစ်နေသည်။

"ရပ်လိုက်... ရပ်လိုက်ပါ"

"ဘုန်း"

လင်းယွမ်က သူ့ဘက်သို့ ပါလာသော ချင်ကျင်းကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အပြုံးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"တော်တော် ပုန်းလျှိုးကွယ်လျှိုး နေနိုင်တာပဲ... ဒေါသမီးကွင်းရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာကို လိမ်ပြောထားတာပေါ့... မင်းက တော်တော်လေး ကြိုတင်ကြံစည်ထားတာပဲ"

ချင်ကျင်းက ခေါင်းကို အုပ်လျက် နာကျင်စွာ ပြောသည်။

"ကျွန်မ... ကျွန်မ မလုပ်... အား"

"ဗြိ"

အဝတ်အစား စုတ်ပြဲသံနှင့်အတူ ချင်ကျင်း စူးဝါးစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က သူမ ဝတ်ဆင်ထားသော ကုတ်အင်္ကျီအတွင်းမှ အနက်ရောင် ရှပ်အင်္ကျီကို အတင်း ဆွဲဆုတ်ပစ်လိုက်သည်။

ရွှေရင်အစုံကို ဖုံးအုပ်ထားသော ဘရာစီယာပါမကျန် ပြတ်ထွက်သွားသည်။

ချက်ချင်းပင် ဖြူဖွေးဝင်းမွတ်နေသော ရင်သားအစုံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထို ရင်သားများသည် ကြီးမားဝိုင်းစက်နေပြီး အသားအရေမှာ ဖြူနုနေကာ ဒဏ်ရာရထားသည့် လက္ခဏာ တစ်စက်မျှပင် မရှိပေ။

လင်းယွမ်က သူမ၏ ကုတ်အင်္ကျီကို ဆွဲမလိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဒဏ်ရာရထားတယ်ဆို... ဒဏ်ရာတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ... ဒီလောက် မြန်မြန် ပျောက်သွားတာလား... အမာရွတ်တောင် မကျန်တော့ဘူးပေါ့"

"ဟန်ဆောင်ချင်နေသေးလား... စောစောက ဒဏ်ရာရချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ဘာလဲ... ငါ့နားကပ်ပြီး အလစ်တိုက်မလို့လား"

"မန်နေဂျာချင်... မင်းရဲ့ စိတ်ကူးယဉ် အကြံအစည်တွေကို အောက်ထပ်မှာကတည်းက ငါ အကုန် ကြားပြီးသား"

ဤအခြေအနေ ရောက်နေပြီဖြစ်ရာ ချင်ကျင်း ငြင်းဆန်စရာ အကြောင်းပြချက် မရှိတော့ပေ။

သူမက ခေါင်းကို အုပ်ထားရင်း လင်းယွမ်၏ စိတ်စွမ်းအင် ရိုက်ခတ်မှုဒဏ်ကို အံကြိတ်ခံကာ နာကျင်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင်... ရှင် ဘယ်လို သိသွားတာလဲ... ဘာလို့ အစကတည်းက ကျွန်မကို သံသယဝင်နေတာလဲ"

"သိချင်လား... မင်း မျှားခေါ်လိုက်တဲ့ ရေဘဝဲကြောင့် သေသွားတဲ့ လူတွေကို သွားမေးကြည့်လိုက်လေ... အဲဒီကျရင် ငါ လင်းယွမ်က ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ မင်း သိရမှာပေါ့"

လင်းယွမ်က နှုတ်ခမ်းကို တွန့်ကွေးကာ ရက်စက်သော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် ထိုမိန်းမကို သတ်ပစ်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်သည်။

ကြမ်းပြင်ပေါ်ရှိ ဝမ်ချီက ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မလုပ်နဲ့... သူ့ကို မသတ်နဲ့... ခင်ဗျား သူ့ကို သတ်ရဲရင် ယွဲ့ဖုန်းတို့က ခင်ဗျားရဲ့ လူတွေကို အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"

လင်းယွမ်၏ လက် ရပ်တန့်သွားပြီး ဝမ်ချီဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ"

ဝမ်ချီသည် အပြင်ဘက် အခြေအနေကို မမြင်ရဘဲ ဝင်္ကပါထဲတွင် ပိတ်မိနေသော်လည်း အလျင်အမြန် ပြောလိုက်သည်။

"လင်းမျိုးရိုးကောင်... ခင်ဗျား တော်တော် ဉာဏ်ကောင်းပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ အမချင်ကျင်းရဲ့ ထောင်ချောက်ထဲ ဝင်မိတာပါပဲ... ယွဲ့ဖုန်းတို့ အုပ်စုက အောက်ထပ်မှာ ခင်ဗျားရဲ့ အပေါင်းအသင်းတွေကို ရှင်းပစ်ဖို့ အသင့်စောင့်နေကြပြီ"

"ယွဲ့ဖုန်း တစ်ယောက်တည်းနဲ့လား"

လင်းယွမ်က အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား... ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ သူတို့ထဲမှာ ယွဲ့ဖုန်း တစ်ယောက်တည်း အစွမ်းပိုင်ရှင် ဖြစ်တယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"ကျွန်တော် ပြောလိုက်မယ်... အစကတည်းက အမချင်ကျင်းရဲ့ လက်အောက်မှာ သာမန်လူ ဆိုတာ မရှိဘူး"

"ချန်မန်၊ ယွီရှင်းယီ၊ ဝမ်ဖန်း... သူတို့အားလုံးက အစွမ်းပိုင်ရှင်တွေချည်းပဲ"

"ခင်ဗျားက ယွဲ့ဖုန်းရဲ့ ရန်ကိုပဲ ကာကွယ်ထားလို့ ရမလား... ကျန်တဲ့လူတွေကိုကော ကာကွယ်နိုင်မှာမို့လို့လား"

"အစွမ်းပိုင်ရှင် လေးယောက်က ခင်ဗျားရဲ့ လက်အောက်ငယ်သား လူနည်းစုလေးကို တိုက်ခိုက်မှာနော်... ကြိုတင်ကြံစည်ထားတဲ့လူနဲ့ အလစ်အငိုက် မိသွားတဲ့လူ... ခင်ဗျားလူတွေ နိုင်မယ် ထင်လို့လား"

"ခင်ဗျား အမချင်ကျင်းကို ထိရဲရင် ထိကြည့်လိုက်... ခင်ဗျားလူတွေ အကုန် သေကုန်လိမ့်မယ်... အမချင်ကျင်းအတွက် အကုန် အသက်ပေးရလိမ့်မယ်"

ဝမ်ချီက အလျင်စလို ပြောရင်း ဆက်ညှိနှိုင်းသည်။

"အပေးအယူ လုပ်ရအောင်... အမချင်ကျင်းကို လွှတ်ပေးလိုက်... ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့လိုက်မယ်... ခင်ဗျားတို့ကို အောက်ထပ် ပြန်ရောက်အောင် ကျွန်တော် လမ်းပြပေးမယ်"

"ကျွန်တော် မပါဘဲနဲ့ ခင်ဗျားတို့ အဲဒီ ခေါင်းကြီးခလေးရဲ့ ရန်ကနေ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"အမချင်ကျင်းကို လွှတ်ပေးပြီး ကျွန်တော် ခင်ဗျားနဲ့အတူ အောက်လိုက်ခဲ့မယ်... ပြီးရင် ခင်ဗျားလူတွေကို ပြန်လွှတ်ပေးခိုင်းမယ်"

"ကျွန်တော်တို့ လမ်း ကျွန်တော်တို့သွားမယ်... ခင်ဗျားတို့ သွားချင်တဲ့ဆီ သွားကြ... ဟန်လုံစင်တာကို ကျွန်တော်တို့ လက်ထဲ ထားခဲ့လိုက်... ဘယ်လိုလဲ"

မလှမ်းမကမ်းတွင် စိတ်ဝိညာဉ်ဝင်္ကပါကို ထိန်းချုပ်နေသော လျှိုဖိန်ဖိန်သည် ထိုစကားများကို ကြားသောအခါ ဒေါသတကြီး ဆဲရေးလိုက်သည်။

"လူယုတ်မာတွေ... နင်တို့ ဘယ်လိုတောင် လုပ်ရက်ကြတာလဲ"

"ငါတို့က နင်တို့ကို ဘာလုပ်မိလို့လဲ... ဘာလို့ ငါတို့ကို အကွက်ဆင်ရတာလဲ"

လျှိုဖိန်ဖိန်မှာ ဒေါသကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲရဲနီနေပြီး ဝမ်ချီကို ချက်ချင်း သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်နေသည်။

လင်းယွမ် လက်ထဲမှ ချင်ကျင်းက သရော်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ ဟုတ်လား... နင့်ရဲ့ အစ်ကိုလင်းက အရမ်းတော်တာပဲ... သူ သိမှာပေါ့... သူ့ကို မေးကြည့်ပါလား"

လျှိုဖိန်ဖိန်က လင်းယွမ်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လင်းယွမ်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"ကျားကိုခိုင်းပြီး ဝံပုလွေကို ကိုက်စေတဲ့ နည်းလမ်းပဲလေ... သူတို့က ဝမ်ဝေတုန်း အုပ်စုနဲ့ ဟန်လုံစင်တာကို လုတာ ရှုံးသွားလို့ အောက်ထပ်ကို ပြောင်းရွှေ့ပေးလိုက်ရတာ"

"သူ မကျေနပ်ပေမဲ့ ဟန်လုံစင်တာကို ပြန်သိမ်းပိုက်ဖို့ကျတော့လည်း အင်အားမရှိဘူး... ဝမ်ဝေတုန်းရဲ့ 'အရိပ်' အစွမ်းကို မယှဉ်နိုင်ဘူးလေ"

"အဲဒီအချိန်မှာ ငါတို့ရဲ့ သစ်ဖောင်က ဟန်လုံစင်တာကို ဖြတ်သွားတာနဲ့ ကြုံသွားတော့... သူက ငါတို့ကို စင်တာထဲ ဝင်လာအောင် ဖိအားပေးပြီး... ဝမ်ဝေတုန်း အုပ်စုကပဲ ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးနေသယောင် သတင်းမှားတွေ ပေးပြီး ငါတို့နဲ့ ဝမ်ဝေတုန်းကို ရန်တိုက်ပေးတာပေါ့"

"သူကတော့ ကြားကနေ အမြတ်ထုတ်ချင်တာ... ဘယ်လိုလဲ... ငါတို့နဲ့ ဝမ်ဝေတုန်း အုပ်စု အပြန်အလှန် တိုက်ခိုက်ပြီး နှစ်ဖက်လုံး သေကြေပျက်စီးသွားမှာကို မျှော်လင့်နေတာမလား... အဲဒီကျမှ သူက ကြားကနေ အသာစီး ယူမလို့လေ"

"ဒါပေမဲ့ မင်း စိတ်ပျက်သွားမှာပဲ... ငါတို့က ဝမ်ဝေတုန်းတို့ အုပ်စုကို အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းပစ်လိုက်တော့ မင်းက ငါတို့ကို နောက်ကျောကနေ ဓားနဲ့ထိုးဖို့ ကြံစည်ပြန်ရော"

"မင်းရဲ့ အစွမ်းနဲ့ဆိုရင် ဝမ်ဝေကျွင်းကို သတ်ဖို့က လွယ်လွယ်လေးပဲ... ဒါပေမဲ့ မင်းက တမင် အချိန်ဆွဲပြီး သူနဲ့ လုံးထွေးနေတယ်... ဝမ်ဝေတုန်း သူ့ရဲ့ 'အရိပ်' အစွမ်း ထုတ်သုံးနိုင်အောင် တမင် လွှတ်ပေးထားခဲ့တယ်... ငါတို့ အချင်းချင်း သတ်တာကို ထိုင်ကြည့်ချင်နေတာမလား"

"ဟက်ဟက်... တော်တော်ကောင်းတဲ့ အကြံအစီပဲ"

ဆက်ရန်...

အပိုင်း (၁၇၂) ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် အဆိပ်အတောက်များ

ချင်ကျင်းက အားပျက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရင်း...

"ဟားဟား... အဘက်ဘက်က တွက်ချက်ထားခဲ့ပေမယ့် ဒီသစ်ဖောင်ပေါ်မှာ နင်လို သတိကြီးပြီး ပါးနပ်တဲ့သူ ပါလာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထည့်မတွက်မိခဲ့ဘူး"

"နှမြောစရာပဲ... ငါ ရှုံးသွားပြီ"

"နင့်လက်အောက်က လူတွေမှာ ဘာအစွမ်းတွေ ရှိကြလဲ" လင်းယွမ်က အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

ချင်ကျင်းက ဟားခနဲ ရယ်မောလိုက်ပြီး "ငါ ပြောမယ်လို့ ထင်နေလား"

လင်းယွမ်က စကားနိုင်လုမနေတော့ဘဲ သူမကို ဆွဲမကာ ဝမ်ချီ ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူက ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် စိုက်နေသော အလူမီနီယမ်ချောင်းကို ဆွဲနုတ်လိုက်ပြီး ဝမ်ချီ၏ ရင်ဘတ်ကို တေ့လိုက်လေသည်။

ဝမ်ချီခမျာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားပြီး မလှုပ်ရဲရှာပေ။

"ငါ သုံးအထိ ရေမယ်... မပြောရင် သူ့ကို အရင်သတ်မယ်"

ချင်ကျင်းက အေးစက်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "သူ့ကို သတ်လိုက်ရင် နင် အောက်ထပ်ကို ဘယ်တော့မှ ဆင်းနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"ရန်ရွှယ် ဘယ်လောက် ကြောက်ဖို့ကောင်းလဲဆိုတာ နင် ကိုယ်တိုင် ကြုံဖူးတယ်မလား... ဝမ်ချီ မရှိရင် နင်တို့ဘယ်သူမှ (၂၈) ထပ်ကို ဆင်းလို့မရဘူး"

လင်းယွမ်က ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်ပြီး သူမကို မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆွဲယူလိုက်ကာ "နင့်ကိုယ်နင် သိပ်ဉာဏ်ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"အစကတည်းက နင်က ဝမ်ချီကို ခေါ်ပြီး တက်လာခဲ့တယ်... ငါတို့ နင့်အကြံကို ရိပ်မိရင်တောင်မှ နင်တို့နှစ်ယောက်ကို ဘာမှမလုပ်ရဲဘူးလို့ တွက်ထားတာမလား"

ချင်ကျင်းက ပြုံးလိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်လေ... ဘာဖြစ်လဲ"

လင်းယွမ်က သူမ၏ ပြေပြစ်သော မျက်နှာလေးကို ကြည့်ကာ ရုတ်တရက် မဲ့ရွဲ့၍ ပြုံးလိုက်လေသည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ သူ ကိုင်ထားသော အလူမီနီယမ်ချောင်းသည် အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးစိုက်ကျသွားတော့၏။

"ဖောက်"

"အား"

ဝမ်ချီ၏ နှုတ်ဖျားမှ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး အလူမီနီယမ်ချောင်းက သူ့နှလုံးသားတည့်တည့်သို့ စိုက်ဝင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ သူက နာကျင်မှုကြောင့် ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားရှာသည်။

"ဝမ်ချီ"

ချင်ကျင်းက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လင်းယွမ် လက်ထဲမှ ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားလေသည်။

သို့သော် ကြိုးများဖြင့် တုပ်နှောင်ထားသဖြင့် သူမ ရုန်း၍ မရနိုင်ပေ။

ထိုစဉ် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာပြီး ပေါက်ကွဲမှု အကွင်းအစက်ကို ထုတ်ဖော်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လင်းယွမ်၏ မျက်လုံးများက အေးစက်သွားပြီး စိတ်စွမ်းအင်များ ရုတ်ခြည်း ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။

"အား"

ချင်ကျင်း တစ်ယောက် ထပ်မံ ထိမှန်သွားပြန်သည်။ စိတ်ဝိညာဉ် ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် သူမ၏ ပေါက်ကွဲမှု အကွင်းအစက်ကို ထုတ်ဖော်ရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"အရူးကောင်... နင်က အရူးပဲ... ဝမ်ချီ မရှိဘဲနဲ့ နင်ရော ငါပါ ဒီတိုက်ထဲက ထွက်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူး... တသက်လုံး ပိတ်မိနေတော့မှာ"

သူမက ခေါင်းကို အုပ်လျက် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်နေလေသည်။

လင်းယွမ်က လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်ပြီး "အရူးဟုတ်လား... မင်းတို့တစ်သိုက်ကမှ တကယ့်ကို ငတုံးတွေ... ဘယ်လိုတုံးမှန်းမသိအောင်ကို တုံးကြတာ"

"အောက်ဆင်းဖို့အတွက် လှေကားကနေပဲ သွားရမယ်လို့ ဘယ်သူ ပြောလဲ"

လင်းယွမ်က သူမကို ဆွဲမလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ပြတင်းပေါက်ဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူက လက်သီးဖြင့် ထိုးခွင်းလိုက်ရာ "ခွမ်း" ခနဲ အသံနှင့်အတူ မှန်ပြတင်းပေါက်ကြီး ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

မုန်တိုင်းထန်နေသော လေပြင်းများနှင့်အတူ မိုးရေများက ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် အခန်းထဲသို့ ဝေါခနဲ ဝင်ရောက်လာသည်။

မိုးရေများကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး ရွှဲရွှဲစိုသွားကြသည်။

လင်းယွမ်က ကြိုးတစ်ချောင်းကို ကောက်ယူလိုက်ပြီး အနီးနားရှိ တိုင်တစ်တိုင်တွင် ချည်နှောင်လိုက်သည်။

"မင်းကို တုံးတယ် ပြောရအောင်ကလည်း... ငါတို့ကို အသုံးချပြီး ဝမ်ဝေတုန်းအဖွဲ့ကို တိုက်ခိုင်းဖို့ကျ ဉာဏ်ပြေးသားပဲ"

"မင်းကို ဉာဏ်ကောင်းတယ် ပြောရအောင်ကလည်း... မင်းတို့လူအုပ်ကြီးထဲမှာ ပြတင်းပေါက်ကနေ ကြိုးနဲ့ဆင်းဖို့ တွေးမိတဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိဘူးလား"

လင်းယွမ်ကဲ့ရဲ့လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။ ချင်ကျင်း၊ ဝမ်ဝေတုန်းတို့ လူစု၏ ဦးနှောက်များ မည်သို့ ဖွဲ့စည်းထားသည်ကို သူ တကယ် နားမလည်နိုင်ပေ။

သူတို့က အပြင်ဘက်မှ ရေကြီးမှုကို သဘာဝအလျောက် ကြောက်ရွံ့နေကြခြင်းလည်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။

မည်သူကမျှ အပြင်ဘက် မိုးသက်မုန်တိုင်းနှင့် ရေလွှမ်းမိုးမှုထဲမှ တိုက်အောက်သို့ ဆင်းရန် မတွေးမိခဲ့ကြပေ။

သို့သော် လင်းယွမ်အတွက် ကြိုးဆင်းခြင်းက အဆန်းမဟုတ်တော့။ မိန်တုဥယျာဉ်တွင် ရှိစဉ်ကတည်းက သူက ဤကိစ္စကို ကျွမ်းကျင်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

ချင်ကျင်း၏ ဖြူဖပ်ဖြူရော် မျက်နှာပေါ်တွင် အံ့သြမှင်သက်မှုများ အထင်းသား ပေါ်လာသည်။

"နင်... ဘယ်လိုလုပ်... ဘယ်လိုလုပ်ပြီး"

သူမ ခဏတာမျှ ဆွံ့အသွားပြီး သူမ၏ ခံစားချက်ကို မည်သို့ ဖော်ပြရမည် မသိ ဖြစ်သွားသည်။

တကယ်ကို စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားရသည်။

သူမတို့ အောက်ထပ်တွင် ပိတ်မိနေသည်မှာ ကြာလှပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထို ခေါင်းကြီးသတ္တဝါကို ရှောင်ကွင်း၍ တိုက်အပြင်ဘက်မှ သွားရန် မည်သူမှ မစဉ်းစားမိခဲ့ကြပေ။

ရယ်စရာကောင်းသည်မှာ ဝမ်ဝေတုန်း၏ လူများထဲတွင်လည်း ဤအချက်ကို တွေးမိသူ မရှိခဲ့ခြင်းပင်။

သူမသည် ရန်ရွှယ် ဟူသော ခေါင်းကြီးသတ္တဝါကို တံခါးစောင့်သဖွယ် သဘောထားပြီး ဝမ်ဝေတုန်းအဖွဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ကာကွယ်ရန် အသုံးချခဲ့သည်။

ထို့အပြင် ထိုသတ္တဝါကို အသုံးပြု၍ လင်းယွမ်တို့ကိုပါ အကွက်ဆင်ခဲ့သေးသည်။

သို့သော် ဤအရာအားလုံးသည် လင်းယွမ်၏ ရိုးရှင်းသော ကြိုးတစ်ချောင်းကြောင့် ဟာသတစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။

"မဟုတ်ဘူး... ဒီလို မဖြစ်သင့်ဘူး... ဒီလို မဖြစ်ရဘူး"

ချင်ကျင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားပြီး ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဉာဏ်ကောင်းလှချည်ရဲ့ဟု ထင်မှတ်ထားသော သူမက ဤမျှ တုံးအသော အမှားမျိုးကို ကျူးလွန်မိသည်ကို တွေးမိပြီး မျက်နာများ နီရဲလာလေသည်။

လင်းယွမ်က သူမ၏ ရူးသွပ်မှုကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ သူမကို ဆွဲထားရင်း လျှိုဖိန်ဖိန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ "နင်နဲ့ ကုဖုန်း ဒီမှာပဲ တင်းယန်ကို စောင့်နေလိုက်... ငါ အောက်ထပ်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်"

လျှိုဖိန်ဖိန်က အလျင်အမြန်ပင် "အစ်ကိုလင်းယွမ်... မြန်မြန်သွားပါ... ကျောက်ခိုင်ကို ပြောပြပေးပါ... ညီမ ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့"

လင်းယွမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်း ထောင့်ချိုးတစ်ခုရှိ အဖြူရောင် မြူခိုးတိမ်တိုက်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ကုဖုန်း ဆိုသောကောင်သည် တိုက်ပွဲစသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထောင့်ချိုးထဲသို့ ဝင်ပုန်းကာ မီးခိုးဖြူများ မှုတ်ထုတ်ပြီး ယခုထိ ခေါင်းမပြုရဲသေးပေ။

သူ၏ မီးခိုးဖြူ အစွမ်းက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲလာပြီးနောက် စိတ်စွမ်းအင် ထောက်လှမ်းမှုကို အတိုင်းအတာတစ်ခုထိ ကာကွယ်ပေးနိုင်သဖြင့် ထောင့်ချိုးထဲတွင် ပုန်းနေပါက လူသတိထားမိရန် မလွယ်ကူပေ။

ယခု လင်းယွမ်က နာမည်တပ်ခေါ်လိုက်မှ သူက မီးခိုးဖြူများကြားမှ ခေါင်းပြူထွက်လာသည်။ တိုက်ပွဲပြီးသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ရန်သူများ ရှင်းလင်းသွားပြီ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့လိုက်ရတော့မှ သက်ပြင်းချနိုင်လေသည်။

"ကိုလင်းယွမ် စိတ်ချပါ... လျှိုဖိန်ဖိန်ကို ကျွန်တော် သေချာ စောင့်ရှောက်ထားပါ့မယ်"

လင်းယွမ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "သူ့ကို ခေါ်ပြီး သေချာ ပုန်းနေလိုက်"

"ဟုတ်ကဲ့... ဟုတ်ကဲ့... စိတ်ချပါ"

ကုဖုန်းက အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လေသည်။

လင်းယွမ်က စကားဆက်မပြောတော့ဘဲ တစ်ဖက်က ကြိုးကိုဆွဲ၊ ကျန်တစ်ဖက်က ချင်ကျင်းကို ဆွဲကာ တိုက်ပေါ်မှ ခုန်ချလိုက်တော့သည်။

"ဝေါ"

လေပြင်းနှင့် မိုးရေများက သူတို့နှစ်ဦး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ရိုက်ခတ်နေပြီး နားထဲတွင် လေတိုးသံများ ဆူညံနေသည်။

နှစ်ယောက်သား လျင်မြန်စွာ ပြုတ်ကျသွားစဉ် ချင်ကျင်းမှာ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော်ဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်း စေ့ထားမိသည်။

အမှန်တကယ်တော့ လင်းယွမ်သည် လင်းနို့အတောင်ပံများကို ထုတ်၍ ပျံသန်းဆင်းသက်နိုင်သော်လည်း ဤအစွမ်းက သူ၏ လျှို့ဝှက်လက်နက် ဖြစ်သောကြောင့် မည်သူ့ကိုမျှ အသိမပေးဘဲ ဝှက်ထားလိုသဖြင့် ကြိုးဆင်းနည်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

......

လွန်ခဲ့သော နာရီဝက်ခန့်က...

(၂၆) ထပ်တွင် ကျောက်ခိုင်နှင့် ရန်ဆန်းမင်တို့ နှစ်ဦး အတူရှိနေကြပြီး ဆုန့်ဝမ်နှင့် အခြားသူများက နေကြာပန်းအနီးတွင် ဝိုင်းဖွဲ့နေကြသည်။

နွေးထွေးသော နေကြာပန်းသည် နေရောင်ခြည်ကို ထုတ်လွှတ်ပေးနေသဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်ပေါ် ကျရောက်သော အလင်းရောင်က နွေးထွေးမှုကို ခံစားရစေသည်။

လူအများက ဤ သန္ဓေပြောင်း နေကြာပန်းကို ကြည့်ကာ အံ့သြတကြီး ပြောဆိုနေကြသည်။

မှောင်မိုက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေလုံးငယ်လေးသဖွယ် အလင်းရောင်ရရှိခြင်းသည် ကံကောင်းခြင်း တစ်မျိုးပင် ဖြစ်သည်။

"လင်းယွမ်တို့ ဘာမှ မဖြစ်လောက်ပါဘူးနော်"

"စိတ်ချပါ... လင်းယွမ်က သိပ်တော်တာ... ဘာမှ ဖြစ်စရာ အကြောင်းမရှိဘူး"

"ဒီ ဟန်လုံစင်တာကြီးက ဘယ်လိုနေလဲ"

"ဘယ်လိုနေလဲ ဆိုတာ ဘာကို ပြောတာလဲ"

"ဟန်လုံစင်တာက အထပ် ၄၀ ကျော်လောက် မြင့်တယ်လေ... မိန်တုဥယျာဉ်ထက်စာရင် အများကြီး ပိုကောင်းတာပေါ့"

"ဒီမှာက ဆိုင်ခန်းတွေ အများကြီးဆိုတော့ စားစရာသောက်စရာတွေ အများကြီး ရှိမှာပဲ... ဝမ်ဝေတုန်းတို့အဖွဲ့က လူဘယ်နှယောက်မှ မရှိတာ... ဒီလောက် ပစ္စည်းတွေ အကုန်စားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး... လင်းယွမ်တို့သာ သူတို့ကို ရှင်းပစ်လိုက်ရင် စားစရာတွေ အများကြီး ရလာမှာပဲ"

"ဟုတ်လောက်တယ်... ဒါနဲ့ မင်းက ဘာကို ဆိုလိုချင်တာလဲ"

"ငါ ပြောချင်တာက ငါတို့တွေ ဘာကိစ္စ ထိုက်ယန်တောင်ကို သွားနေဦးမှာလဲ... ဒီမှာပဲ နေလိုက်ကြရင် မကောင်းဘူးလား"

"ဒီမှာက အထပ်လည်း မြင့်တယ်... စားစရာတွေလည်း မရှားဘူး... အပြင်ဘက် ရေကြီးတဲ့ထဲမှာ သန္ဓေပြောင်း သတ္တဝါတွေက အန္တရာယ်များတယ်... ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေလိုက်ကြရင်... အဟွတ် အဟွတ်"

စကားပြောနေသော လူအုပ်ထဲမှ လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ချောင်းဟန့်လိုက်သည်။

အားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြရာ ကျောက်ခိုင်က ကင်းလှည့်အဖွဲ့နှင့်အတူ လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုအခါ လူတိုင်း ပါးစပ်ပိတ်သွားကြပြီး ဆက်မပြောရဲကြတော့ပေ။

ကျောက်ခိုင်က ထိုလူများကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကောလာဟလတွေ လျှောက်မဖြန့်နဲ့... ဘာပြောသင့်တယ် ဘာမပြောသင့်ဘူး ဆိုတာ ပါးစပ်မဟခင် ဦးနှောက်ထဲ အရင်ထည့်စဉ်းစား"

ထိုလူများ ငြိမ်ကျသွားကြသည်။

ကျောက်ခိုင်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ထွက်ခွာသွားသည်။

ဆုန့်ဝမ်က သူနှင့်အတူ လိုက်ပါလာရင်း "ဒီလူတွေကို ကျွန်မ သိတယ်... သူတို့က အစကတည်းက မိန်တုဥယျာဉ်ကနေ မခွာချင်ကြဘူး... မိသားစုဝင်တွေ လိုက်သွားကြလို့သာ မတတ်သာပဲ ပါလာကြတာ... အခု စိတ်ပြောင်းချင်နေကြပြန်ပြီ... တခြားလူတွေကိုပါ မြှောက်ပေးနေကြတယ်"

ကျောက်ခိုင်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ အတွေးကတော့ ဟုတ်နေတာပဲ... ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုလင်းက ဝမ်ဝေတုန်းအဖွဲ့ကို သတ်ပြီး ရလာတဲ့ အစားအသောက်တွေကို သူတို့ကို ဘာကိစ္စ ခွဲပေးရမှာလဲ"

"အစ်ကိုလင်းကို ပရဟိတသမားကြီး... အလှူအတန်း လုပ်နေတဲ့သူလို့ ထင်နေကြလားမသိဘူး... ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်စားပြီး ဝေစုလိုချင်နေကြတယ်"

ဆုန့်ဝမ်က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ဒါ လူ့သဘာဝပဲလေ... အစ်ကိုလင်းယွမ်က ဒါတွေကို အစကတည်းက သဘောပေါက်ပြီးသားပါ"

ကျောက်ခိုင် ဘာမှပြန်မပြောတော့ဘဲ ရှေ့သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ "ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း"

ဆုန့်ဝမ် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ချင်ကျင်း အဖွဲ့ထဲမှ ဝမ်ဖန်း ဆိုသော အမျိုးသမီးကြီးနှင့် ယွီရှင်းရီ ဆိုသော ကောင်မလေးတို့ လျှောက်လာကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူမတို့ နှစ်ဦး လက်ထဲတွင် ဈေးဝယ်ခြင်းတောင်း တစ်ခုကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အပြုံးများဖြင့် လှမ်းနှုတ်ဆက်လိုက်ကြသည်။

"ကိုကျောက်ခိုင်... မဆုန့်ဝမ်... ကျွန်မတို့ ဒီနားလေးမှာ ကိုကာကိုလာ တစ်ကဒ် တွေ့လို့... ဘယ်လို လုပ်ရမလဲ မသိတာနဲ့ လာပြတာပါ"

ကျောက်ခိုင်နှင့် ဆုန့်ဝမ်တို့ အကဲခတ်သည့် မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်ခိုင်က ယွဲ့ဖုန်း ဆိုသူကို ဦးစွာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ထိုလူနှင့် ချန်မန် ဆိုသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် အဝေးမှ စင်္ကြံလမ်းတွင် ထိုင်နေကြပြီး ဒီဘက်သို့ ရောက်မလာကြပေ။

သူက ရန်ဆန်းမင် နှင့် တာအိုဆရာလင်း တို့ဘက်သို့ လှမ်းကြည့်ပြန်သည်။

တာအိုဆရာလင်းက ကျူးလင်လင် ဆိုသော အမျိုးသမီးနှင့် စကားလက်ဆုံ ကျနေသည်။ ကျူးလင်လင်က ရံဖန်ရံခါ ရယ်မောနေပြီး တာအိုဆရာလင်းက ကျေနပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် သူမ ဘေးနားရှိ လှပသော အမျိုးသမီးနှစ်ဦးကိုပါ ခိုးကြည့်နေလေသည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ကျောက်ခိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။ ထို့နောက် ရန်ဆန်းမင် ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။

ရန်ဆန်းမင်ကတော့ လူအုပ်ရှေ့တွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေပြီး သူ့အကြည့်များက ယွဲ့ဖုန်း ဆီသို့ ရောက်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ သူက စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဒါကိုမြင်မှ ကျောက်ခိုင် စိတ်အေးသွားသည်။ အစွမ်းရှိသူချင်း အတူတူ ရန်ဆန်းမင်က တာအိုဆရာလင်းထက် ပိုပြီး အားကိုးရသည်။

သူ တုံမောင်နှမ တို့ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ရာ တုံယန်နှင့် ရန်မေတို့ စကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရန်မေ၏ လုံခြုံရေးအတွက် တုံယန်ကို ရန်မေ အနားတွင် နေရန် သူ အထူး တာဝန်ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။

လင်းယွမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ရန်မေက မည်မျှ အရေးပါတယ်ဆိုတာ ကျောက်ခိုင်က တခြားသူများထက် ပိုသိသည်။

ဒါကြောင့်လည်း သူ ဒီလို စီစဉ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

ရန်မေ အစွမ်းနိုးထလာပြီ ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မသိသေးပေ။

ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေ တည်ငြိမ်ပြီး အန္တရာယ် မရှိသည်ကို သေချာမှ သူ့ရှေ့ရောက်နေသော အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားက ဝမ်ဖန်း မလား... ခင်ဗျားက"

"ယွီရှင်းရီ ပါ... ကျွန်မ နာမည်က ယွီရှင်းရီ ပါ... အစ်ကိုလေး မင်္ဂလာပါ" ယွီရှင်းရီက ဖြူစင်ဟန်ဆောင်သော အပြုံးလေးဖြင့် ကျောက်ခိုင်ကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင်က မျက်နှာထား တင်းတင်းဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြကာ "အင်း... ကိုကာကိုလာတွေ ခင်ဗျားတို့ပဲ သောက်လိုက်ကြပါ... ခင်ဗျားတို့ ရှာတွေ့တာပဲ... ကျွန်တော်တို့ မလိုပါဘူး"

ဝမ်ဖန်း၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး "ရှင်... တကယ်လားဟင်... တကယ်တော့ ကျွန်မတို့ လူနည်းနည်းနဲ့ ဒီလောက်အများကြီး မသောက်နိုင်ပါဘူး... ရှင်တို့ လိုချင်ရင်လည်း ကျွန်မတို့ ခွဲပေးနိုင်ပါတယ်"

"ဟမ်"

ကျောက်ခိုင် ချက်ချင်း သတိဝင်လာသည်။ ကပ်ဘေးကာလကို ဖြတ်သန်းဖူးသူမို့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများက အစားအသောက်ကို ဘယ်လောက် တန်ဖိုးထားသည်ကို သူ ကောင်းကောင်းသိသည်။

အခုလို စေတနာဗြဲပြီး ပစ္စည်း လာမျှဝေနေတယ် ဆိုကတည်းက မရိုးသားနိုင်။

သူ တစ်ဖက်လူ၏ ကြင်နာမှုကို မခံစားရဘဲ သံသယစိတ်များသာ ဝင်ရောက်လာသည်။

သို့သော် ဝမ်ဖန်း၏ နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းက သူ့သံသယကို လျော့ကျသွားစေသည်။

"ဟိုလေ... အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် ကျွန်မတို့ကို စားစရာလေး နည်းနည်းလောက် ပြန်မျှဝေပေးလို့ ရမလားဟင်... ခုနက ရှင်တို့ထဲက တချို့ ပေါက်စီ စားနေတာ တွေ့လိုက်လို့ပါ"

ဝမ်ဖန်းက တံတွေးမြိုချလိုက်ပြီး "တောင်းပန်ပါတယ်... ကျွန်မ... ကျွန်မ ပေါက်စီ မစားရတာ ကြာလွန်းလို့ပါ"

ယွီရှင်းရီကလည်း ဝင်ပြောသည်။ "ဟိုလေ... ကျွန်မတို့ အလကား မစားပါဘူး... ဒီ ကိုကာကိုလာတွေ အကုန်လုံး ပေးပါ့မယ်"

နှစ်ယောက်သား၏ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ကျောက်ခိုင် စိတ်နည်းနည်း လျော့သွားသည်။

အစားအသောက် လာလဲတာကိုး။

သူ စဉ်းစားပြီး စကားပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ် ဆုန့်ဝမ်က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်... ကျွန်မတို့မှာလည်း အစားအသောက် သိပ်မကျန်တော့ပါဘူး... အထူးသဖြင့် ပေါက်စီလိုမျိုးက စားလိုက်ရင် ကုန်သွားတာဆိုတော့ ရှင့်တို့ကို ခွဲမပေးနိုင်လောက်ဘူး"

"အချိုရည်တွေကိုတော့ ရှင်တို့ပဲ ယူထားလိုက်ပါ"

ကျောက်ခိုင် ဆုန့်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ဆုန့်ဝမ်က ခေါင်းခါပြသည်။

ကျောက်ခိုင်လည်း လင်းယွမ်၏ မှာကြားချက်ကို သတိရလိုက်သည်။ ဒီလူတွေကို သတိထားရမည်။

တစ်ဖက်က ပေးလာသော အသောက်အစားများကို မပေါ့ဆသင့်ပေ။

ထို့ကြောင့် သူကလည်း "ဟုတ်ပါတယ်... ကျွန်တော်တို့မှာလည်း အစားအသောက် နည်းနေပြီ... ခင်ဗျားတို့ ကိုလင်းယွမ်နဲ့ မန်နေဂျာချင်း ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်လိုက်ပါ... သူတို့ အစားအသောက်တွေ အများကြီး ယူလာမှာပါ... အဲဒီကျမှ စိတ်ကြိုက် လဲကြတာပေါ့"

"အခုတော့ သည်းခံလိုက်ကြပါဦး... ပြန်ကြပါတော့"

ဝမ်ဖန်း မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်သွားပုံ ပေါ်လာပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပါပြီ"

ယွီရှင်းရီက ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။ "ဟို... အစ်ကိုလေး... ကျွန်မတို့ တခြားလူတွေကို လိုက်မေးကြည့်လို့ ရမလားဟင်... တခြားလူတွေများ လဲချင်မလားလို့"

ကျောက်ခိုင် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ဆုန့်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဆုန့်ဝမ်က အသံတိုးတိုးဖြင့"ငါတို့တွေ မသောက်ရင် ပြီးတာပဲလေ"

ကျောက်ခိုင် စဉ်းစားလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ "ကောင်းပြီ... လဲချင်တဲ့သူ ရှိမရှိ သွားမေးကြည့်လိုက်ပါ"

ယွီရှင်းရီ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး လက်အုပ်ချီကာ "ကျေးဇူးပါ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အစ်ကိုလေး... အစ်ကိုလေးက ရုပ်ချောရုံတင် မကဘူး စိတ်ထားလည်း ကောင်းတယ်... နောင်ကျရင် သူဌေးကြီး ဖြစ်မှာ သေချာတယ်"

ကျောက်ခိုင် ရယ်ချင်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "သူဌေးကြီး ဟုတ်လား... ဒီလိုခေတ်ကြီးထဲမှာ သူဌေးဖြစ်တော့ရော ဘာလုပ်ရမှာလဲ"

သူ ညည်းတွားလိုက်ပြီး သူတို့ကို ဂရုမစိုက်တော့ပေ။

ယွီရှင်းရီ နှင့် ဝမ်ဖန်းတို့က ခြင်းတောင်းကို ဆွဲကာ လူအုပ်ထဲတွင် အစားအသောက်နှင့် ကိုကာကိုလာ လဲမည့်သူ ရှိမရှိ လိုက်မေးနေကြသည်။

(၂၄) ထပ်တွင် မုန့်တချို့ ရှာတွေ့ထားသော လူများက ရေငတ်နေသည်နှင့် အတော်ဖြစ်သဖြင့် ကိုကာကိုလာ တစ်ဗူးနှင့် လဲလှယ်လိုက်ကြသည်။

တချို့ကတော့ သူစိမ်းမို့ သတိထားပြီး ပါးစပ်မဟရဲကြ။

သို့သော် လူအများစုကတော့ ကိုယ့်ဘက်က လူအင်အားများသဖြင့် တစ်ဖက်လူများ ဉာဏ်မများရဲလောက်ဟု တွေးကာ ကိုကာကိုလာကို လဲလှယ်လိုက်ကြသည်။

ကျောက်ခိုင်နှင့် ဆုန့်ဝမ်တို့က ဝမ်ဖန်းတို့ နှစ်ယောက်ကို မျက်ခြေမပြတ် စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

သို့သော် အစအဆုံး ထိုနှစ်ယောက်က ပုံမှန် အရောင်းအဝယ် လုပ်နေကြသည်သာ ဖြစ်ပြီး ထူးခြားသော လှုပ်ရှားမှု မရှိပေ။

သူတို့နှစ်ယောက်က ဆုန့်ဝမ်နှင့် ကျောက်ခိုင်၏ မျက်စိအောက်တွင်သာ ရှိနေသည်။

ဒါကြောင့် ကျောက်ခိုင်နှင့် ဆုန့်ဝမ်တို့ သတိထားမှု အနည်းငယ် လျော့ကျသွားကြသည်။

ဆုန့်ဝမ်က တိုးတိုးလေး ပြောသည်။ "ကြည့်ရတာ သူတို့မှာ ပြဿနာ မရှိလောက်ဘူး... အစ်ကိုလင်းယွမ် စိတ်ပူနေတာက ဟို ယွဲ့ဖုန်း ဆိုတဲ့ကောင် ဖြစ်မယ်"

ကျောက်ခိုင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ယွဲ့ဖုန်းတို့ ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် သူ မျက်လုံးပြူးသွားပြီး ထိုဘက်သို့ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဆုန့်ဝမ်လည်း လိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ယွဲ့ဖုန်းနှင့် ချန်မန် ဆိုသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ရန်ဆန်းမင် ရှိရာသို့ လျှောက်သွားနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ရန်ဆန်းမင် ချက်ချင်း မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး "ခင်ဗျားတို့... ဘာကိစ္စလဲ"

တာအိုဆရာလင်းလည်း ကျူးလင်လင်ကို ပစ်ထားပြီး အလျင်အမြန် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယွဲ့ဖုန်းက လက်ပတ်နာရီကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "အချိန်တန်လောက်ပြီ မလား"

ဘေးနားရှိ ရိုးသားပုံပေါက်သော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး "နာရီဝက်လောက် ရှိပြီ... ယွီရှင်းရီ... အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"

သူက ကျောက်ခိုင်တို့ အနောက်ဘက်သို့ လှမ်းအော်မေးလိုက်သည်။

ကျောက်ခိုင် ထိတ်လန့်သွားပြီး အန္တရာယ် အချက်ပေးခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဝမ်ဖန်းနှင့် ယွီရှင်းရီတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုနှစ်ယောက်က ပြုံးဖြဲဖြဲ မျက်နှာများနှင့် ဖြစ်နေကြသည်။ ယွီရှင်းရီက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ နှုတ်ခမ်းကို သပ်လိုက်ရင်း "သုံး... နှစ်... တစ်"

ဝမ်ဖန်းကလည်း ပြုံးရင်း "လဲတော့"

သူမ ပါးစပ်မှ "လဲတော့" ဟူသော အသံထွက်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် သူမ အနီးနားရှိ လူများအားလုံး အရက်မူးသလို ယိုင်နဲ့ကုန်ကြပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ တဘုန်းဘုန်း လဲကျကုန်ကြသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် လူပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းလောက် အကုန် လဲကျသွားကြသည်။

ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရှိသော တုံမောင်နှမနှင့် ရန်မေ တို့မှလွဲ၍ အားလုံး လဲကုန်ကြသည်။

အော်... စပါးအုံးမြွေကြီး အားဟွမ်လည်း ကျန်သေးသည်။

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျောက်ခိုင်၊ ရန်ဆန်းမင်၊ ဆုန့်ဝမ်တို့ မျက်နှာများ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

"မင်းတို့ ဘာလုပ်လိုက်တာလဲ"

ကျောက်ခိုင် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်ပြီး တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး လဲကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ဆုန့်ဝမ် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူ့ကို တွဲကူရန် လုပ်လိုက်သော်လည်း သူမကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ကိုယ်လုံး ပျော့ခွေသွားပြီး အားမထည့်နိုင်တော့ပေ။

"ဒါ ဘယ်လို ဖြစ်တာလဲ"

ဆုန့်ဝမ် ဒေါသရော အံ့သြမှုပါ ရောပြွမ်းနေသည်။

ရန်ဆန်းမင်နှင့် တာအိုဆရာလင်းတို့လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။ ခြေလက်များ ထုံကျဉ်ပြီး မျက်နှာများ ဖြူရော်ကုန်ကြသည်။

"ငါတို့ခံလိုက်ရပြီ" ရန်ဆန်းမင် မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ယွဲ့ဖုန်းနှင့် ချန်မန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"တောက်... သူတို့ ဘယ်အချိန်က လက်စွမ်းပြလိုက်တာလဲ" တာအိုဆရာလင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ယွဲ့ဖုန်းက ဟားတိုက် ရယ်မောလိုက်ပြီး "ဟားဟားဟား... ယွီရှင်းရီရေ... နင့်အဆိပ်က တကယ် စွမ်းတာပဲဟေ့"

အဝေးမှ ယွီရှင်းရီက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး "အမဝမ်ဖန်းရဲ့ ဓာတ်ရောင်ခြည်ဖြာထွက်အစွမ်း နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်လို့... ဒီလောက်အများကြီးကို တစ်ခါတည်း မှောက်သွားအောင် လုပ်နိုင်တာပါ"

ဝမ်ဖန်းကလည်း ပြုံးရွှင်စွာဖြင့ "ငါ့အစွမ်းက ပေ ၁၆၀ ဝန်းကျင်လောက်အထိ ဖြာထွက်နိုင်တယ်... နင့်အဆိပ် အငွေ့ပျံတာကို ငါ့ဓာတ်ရောင်ခြည်ဖြာထွက်တာနဲ့ ပေါင်းပြီး အရှိန်မြှင့်လိုက်တော့ သူတို့ ဘယ်ခံနိုင်ပါ့မလဲ"

ရိုးသားပုံပေါက်သော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကြီးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "ရယ်မနေကြနဲ့တော့... ဒီ အစွမ်းရှိတဲ့ ကောင်တွေကို အရင် ရှင်းပစ်ရမယ်"

"သဘောပေါက်ပါပြီ အစ်ကိုချိန်" ယွဲ့ဖုန်းက ရယ်မောလိုက်ပြီး မလှမ်းမကမ်းရှိ ရန်ဆန်းမင် ထံသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

သူ့လေသံကို နားထောင်ရသည်မှာ ဤရိုးသားပုံပေါက်သော လူကြီးကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တင်မြှောက်ထားပုံ ရသည်။

"မင်းတို့... ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ" ရန်ဆန်းမင် ဒေါသတကြီး အော်မေးလိုက်သည်။

ယွဲ့ဖုန်းက လျှောက်လာရင်း မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။ "ငါ့ကောင်တွေက တုံးလိုက်တာ... မင်းတို့က လူအင်အားများတာနဲ့ ငါတို့ကို အနိုင်ကျင့်လို့ ရမယ် ထင်နေတာလား"

"ဝမ်ဝေတုန်းကို တိုက်ခိုင်းဖို့ မင်းတို့ကို လိုအပ်နေလို့သာ... မဟုတ်ရင် ဟန်လုံစင်တာထဲ မင်းတို့ ဝင်လာကတည်းက ငါ မင်းတို့ကို သတ်ပြီးနေပြီ"

ရန်ဆန်းမင် မျက်လုံးအိမ် ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး "ဒါဆို... မင်းတို့ လက်ချက်ပေါ့"

ဟိုဘက်မှ ကျောက်ခိုင်လည်း ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားပြီး ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်သည်။ "လူသတ် အလောင်းဖျောက်ပြီး ရေဘဝဲကြီး လာအောင် မျှားခေါ်တာ... ငါတို့ သစ်ဖောင်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံတာ... မင်းတို့လက်ချက်ပဲ"

"နင်တို့ ဖြစ်နေတာကိုး" ဆုန့်ဝမ်လည်း ဒေါသထွက်လွန်း၍ တုန်ရီနေသည်။

ယခုမှ သူတို့ နားလည်သွားကြသည်။ လင်းယွမ်က ဒီလူစုကို သတိထားခဲ့သည်မှာ အလကား မဟုတ်ပေ။

ဒီကောင်တွေကမှ တကယ့် လက်သည်တရားခံတွေပဲ။

သူတို့က လူတွေကို ဟန်လုံစင်တာထဲ ဝင်လာအောင် တမင် ဖိအားပေးပြီး ဝမ်ဝေတုန်းနှင့် ရန်တိုက်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

"အခုမှ သဘောပေါက်တာလား... တုံးလိုက်တာ ချစ်စရာတောင် ကောင်းနေသေးတယ်"

ယွီရှင်းရီက တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်ပြီး ဆုန့်ဝမ် ရှိရာသို့ လျှောက်လာသည်။ "ကြည့်စမ်းပါဦး... နင့်အဝတ်အစားတွေက အခုထိ တံဆိပ်ကောင်းတွေပဲ ဝတ်ထားတုန်း... အိမ်က တော်တော် ချမ်းသာတာမလား"

သူမ အပြုံးများ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အမုန်းတရားများ ပြည့်နှက်လာသည်။

"ငါ နင်တို့လို လူချမ်းသာတွေကို အမုန်းဆုံးပဲ... ပိုက်ဆံ နည်းနည်းရှိတာနဲ့ ငါတို့ ဝန်ဆောင်မှုပေးရတဲ့ ဝန်ထမ်းတွေကို လူလို မဆက်ဆံကြဘူး"

"ရေကြီးပြီးတော့ နင်တို့ရဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေက အိမ်သာသုံး စက္ကူလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး... အခု နင်လိုကောင်မက ငါ့လက်ထဲ ရောက်နေပြီ မဟုတ်လား"

ချစ်စရာကောင်းပြီး နူးညံ့ပုံရသော ယွီရှင်းရီသည် ရေမကြီးခင်က ဟန်လုံစင်တာရှိ ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ရေမကြီးခင်က လူ့အောက်ဆုံးလွှာ ဖြစ်သော သူမသည် လူချမ်းသာ တချို့၏ လှောင်ပြောင် သရော်မှုကို မကြာခဏ ခံခဲ့ရသည်။

အမျိုးသား ဧည့်သည်တချို့၏ မဖွယ်မရာ ထိတွေ့မှုကိုလည်း ကြုံခဲ့ရသည်။

သူမ ထိုကိစ္စကို ဖွင့်ပြောသည့်အခါ တစ်ဖက်လူက သူမကို ပိုက်ဆံ လိုချင်၍ လုပ်ဇာတ်ခင်းသော ဖားပြုတ်မ ဟု ပြန်ဆဲဆိုခဲ့သည်။

တချို့ ပိုက်ဆံရှိပြီး ရိုင်းစိုင်းသူများက ငွေစက္ကူအထပ်လိုက်နှင့် သူမ မျက်နှာကို ရိုက်ကာ "ထိတော့ ဘာဖြစ်လဲ" ဟု စော်ကားခဲ့ဖူးသည်။

ထိုအချိန်က သူမ ဝမ်းနည်းခဲ့ရသည်၊ ဒေါသထွက်ခဲ့ရသည်၊ အားကိုးရာမဲ့ခဲ့ရသည်။

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများက ဝိုင်းကြည့်ပြီး ရယ်မောရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ တချို့က ဖုန်းနှင့်ပင် ဓာတ်ပုံရိုက်ကြသေးသည်။ သူမအတွက် တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုပေးမည့်သူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

သူမ လူချမ်းသာများကို မုန်းသည်။

သူမကိုယ်တိုင် လူချမ်းသာ ဖြစ်မလာခဲ့ရခြင်းကို ပို၍ပင် မုန်းတီးမိသည်။

ဆက်ရန်...