အခန်း (၄၉၈၆-၄၉၉၀)

Chapter 4986

အပြင်ဘက်တွင် လူတိုင်း စောင့်မျှော်နေကြဆဲပင်။

သို့ရာတွင် စကြာဝဠာခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ တိုက်ပွဲသည် ဆက်လက်၍ဖြစ်ပွားနေပေ၏။

ဝေါင်း...ဝေါင်း...

လေထုအတွင်းတွင် နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်သော နဂါးဟိန်းသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးယွမ်ယန်သည် လုယွီကို သတ်ဖြတ်နိုင်ရန် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့သော်လည်း ထိုအရာများအားလုံးသည် ပြည်သူ့စိတ်ဆန္ဒ ရတနာမီးပြင်းဖို၏ တားဆီးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။

လုယွီသည် ပြည်သူလူထု၏စိတ်ဆန္ဒကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး တော်ဝင်မြို့တော်တွင် သူ့အား အနိုင်ယူနိုင်မည့်သူ မရှိသည်အား ကျိုးယွမ်ယန်က နောက်ဆုံးတွင် နားလည်းသဘောပေါက်သွားသည်။

သူသည် ကံကြမ္မာစွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ လုယွီကို နှိမ်နင်းရန် ကြံစည်ခဲ့သော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ မဖြစ်နိုင်ခဲ့ချေ။

"လုယွီ...ငါ မင်းကို သေစေချင်တယ်...."

ကျိုးယွမ်ယန်သည် တဖြည်းဖြည်း စိတ်မရှည်ဖြစ်လာပြီး သူ၏စိတ်အခြေအနေသည်လည်း ပို၍ပို၍ရက်စက်ကြမ်းတမ်းလာသည်။

သူ ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ စကြာဝဠာခန်းမဆောင်၏ နံရံများအားလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ကံကြမ္မာစွမ်းအား၏ ကောင်းချီးပေးမှုကြောင့် ကျိုးယွမ်ယန်၏ကျင့်ကြံဆင့်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပေ၏။

ကျိုးယွမ်ယန်က ခြေတစ်လှမ်းရှေ့တိုးလိုက်ရာ သူ၏နံဘေးပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်နဂါးတစ်ကောင် လှည့်ပတ်ပျံဝဲနေသည်။ သူ၏လက်ဝါးအတွင်းတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တဖျတ်ဖျတ်တောက်ပနေပြီး သူသည် သန်းရာနှင့်ချီသောသက်ရှိများစွာ၏ အသက်ကို ထိန်းချုပ်နေသည့်အလားပင်။

ဝေါင်း...

လုယွီက နဂါးဟိန်းသံတစ်သံ ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏အသံသည် ကျယ်လောင်ပြီး ပီပြင်ရှင်းလေးပေ၏။

စကြာဝဠာခန်းမဆောင်မှ ငိုညည်းသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤခန်းမဆောင်သည် မှော်ရတနာတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လုယွီ၏စွမ်းအားကို ခံယူရချိန်၌ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို တောင့်မခံနိုင်တော့သည့်အလားပင်။

လုယွီက သူ၏လက်ကိုမြှောက်ပြီး ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏လက်သီးကို လက်ဝါးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပြီး ရှေ့သို့ ညင်သာစွာ တွန်းထုတ်လိုက်၏။

ဤသည်မှာ နေ လနှင့် ကြယ်တာရာများ သူ၏လက်အတွင်းတွင် ရှိနေသည့်အလားပင်။ သူ၏ သာမာန်ကာလျှံကာ လက်ဝါးရိုက်ချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် ကျိုးယွမ်ယန် နောက်သို့လွင့်ထွက်သွားသည်။

ဘုန်း....

ကျိုးယွမ်ယန်သည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားပေ၏။ နဂါးပလ္လင်မှ တုန်ခါသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးယွမ်ယန်ကို ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။

"ဖူး...."

ကျိုးယွမ်ယန်က သွေးတစ်လုတ် အန်ထုတ်လိုက်သည်။ သူသည် နဂါးဝတ်ရုံကို အသုံးပြု၍ ထိုသွေးများကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် သုတ်လိုက်ရာ တောက်ပသော အဝါရောင်နဂါးဝတ်ရုံပေါ်မှ အနီရောင်သွေးကွက်များသည် တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ် ကောင်းပေ၏။

"ကျိုးယွမ်ယန်...မင်း ဆက်ပြီးတော့ တိုက်ခိုက်ဦးမှာလား"

လုယွီသည် နဂါးပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ဧကရာဇ်ကို အေးစက်စက်ကြည့်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"မင်း ဆက်ပြီးတိုက်ခိုက်ရင် မင်း သေလိမ့်မယ်"

"လုယွီ....မင်း တခြားလူတွေကို ခြိမ်းခြောက်လို့ရတယ်.... ဒါပေမဲ့ ငါ မကြောက်ဘူး....ထီးနန်းကို ဆုံးရှုံးသွားတာထက် ငါ သေရတာက ပိုကောင်းတယ်"

ကျိုးယွမ်ယန်၏မျက်လုံးများအတွင်းတွင် ရူးသွပ်မှုအရိပ်အယောင်တစ်ရပ် ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

သူသည် ရုတ်တရက် သူ၏လက်ညှိုးဖြင့် ပွတ်ဆွဲပြီး သူ၏လက်ဝါးကို လှီးဖြတ်လိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူသည် သူ၏ရင်ခွင်ကြားမှ ကြေးမုံမှန်တစ်ချပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

လုယွီသည် ဤကြေးမုံမှန်ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ မကြုံစဖူးသော အန္တရာယ်အငွေ့အသက်တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

လုယွီ မတုံ့ပြန်နိုင်သေးမီမှာပင် ကျိုးယွမ်ယန်သည် သူ၏သွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော လက်ဝါးကို ကြေးမုံမှန်ပေါ်သို့ ချက်ချင်းဖိနှိပ်လိုက်သည်။

"ဟား ဟား ဟား... လုယွီ....မင်း ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ခိုင်းတာပဲ....ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ငါ မင်းကို ဒီနေ့ ရအောင်ရှင်းပစ်မယ်"

ကျိုးယွမ်ယန်သည် သူ၏လက်အတွင်းတွင် ကြေးမုံမှန်ကို ကိုင်ထားပြီး မှော်မန္တာန်တစ်ပုဒ်ကို ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။

"ငါ့ရဲ့သက်တမ်း အနှစ်ကိုးဆယ်နဲ့ မင်းရဲ့ အတိတ်ကို အနှစ်သုံးဆယ် နောက်ပြန်သွားဖို့ လဲလှယ်မယ်..."

နောက်ထပ်အချိန်တခဏတွင် ကြေးမုံမှန်ပေါ်တွင် ဖုံးလွှမ်းနေသော ဖုန်မှုန့်များ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အစွမ်းထက်သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် အလင်းတန်းတစ်တန်းသည် ကြေးမုံမှန်မှ ပွင့်အံ့ထွက်လာပြီး လုယွီထံသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဤလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အလင်းတန်းသည် တောက်ပပြီး ခမ်းနားထည်ဝါပေ၏။

အချိန်တခဏအတွင်းမှာပင် လုယွီသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သောအလင်းတန်း၏ လွှမ်းခြုံခြင်းကို ခံလိုက်ရသည်။

"ဒါက လေဟာနယ်နဲ့အချိန် ဥပဒေသလား... မကောင်းတော့ဘူး..."

လုယွီ၏စိတ်နှလုံးသား လေးလံသွားသည်။ သူသည် သူ၏လက်ကို ချက်ချင်းမြှောက်ကာ ကျိုးယွမ်ယန်ထံ ဦးတည်ပြီး လက်ဝါးတစ်ချက် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ကျိုးယွမ်ယန်သည် ဆယ်မီတာကျော်အကွာသို့ လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏ပါးစပ်မှ သွေးများအန်ထွက်လာကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။

သို့ရာတွင် ကျိုးယွမ်ယန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမူအယာတစ်ရပ် ထင်ဟပ်လာပြီး ရိုင်းစိုင်းစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

"လုယွီ....ဒါက သံသရာကြေးမုံမှန်.... ရှေးဟောင်းကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ် အသုံးပြုခဲ့တဲ့ ပြိုင်ဘက်ကင်း မသေမျိုးအဆင့် မှော်လက်နက်ပဲ....မင်းက ဒီနှစ်မှ အသက်နှစ်ဆယ်ပဲရှိသေးတယ်.... ငါ မင်းကို အနှစ်သုံးဆယ် နောက်ပြန်သွားခိုင်းမယ်...မင်း သေလိုက်တော့"

"ငါတို့ကျိုးမိသားစုရဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ်က နက်ရှိုင်းတယ်...ဘယ်မှော်ရတနာနဲ့မဆို မင်းကိုသတ်နိုင်တယ်.... မင်း ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ခိုင်းတာပဲ.... မင်း ငါ့ကို ဒီလိုလုပ်ခိုင်းတာပဲ...."

ကျိုးယွမ်ယန် စကားပြောနေစဉ်တွင် သူ၏မျက်နှာပေါ်၌ အရေးအကြောင်းများ စတင်၍ထွက်ပေါ်လာသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ခန့်ညားပြီး တည်ကြည်သော ဧကရာဇ်သည် ဆံပင်ဖြူပြီး မျက်နှာဝါဖျော့ကာ အရေးအကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော လူအိုကြီးတစ်ဦးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

Chapter 4987

ကျိုးယွမ်ယန်သည် ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောနေလေ၏။

ဤသည်မှာ သူ၏လောင်းကြေးများအားလုံး ရှုံးနိမ့်သွားသော လောင်းကစားသမားတစ်ဦး ရုတ်တရက် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ရန် အခွင့်အရေးရသွားသည့်အလားပင်။ သူသည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီး ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရယ်မောနေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သံသရာမှန်သည် စကြာဝဠာခန်းမဆောင်အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံတွင် ဆိုင်းငံ့နေပြီး လုယွီ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ တောက်ပသော လမင်းကြီးအလား ထွန်းလင်းနေသည်။

'သံသရာမှန်' ဟူသော စကားလုံးများကို ကြားချိန်တွင် လုယွီ၏စိတ်နှလုံးသားသည် ချောက်နက်ကြီး၏အောက်ခြေသို့ ပြုတ်ကျသွားသည့်အလား လေးလံသွားပေ၏။

ဤသည်မှာ ရှေးဟောင်းကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်၏ မသေမျိုးအဆင့် မှော်လက်နက်ဖြစ်နေမည်ဟု သူ တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ တွေးထင်မထားမိချေ။

လုယွီသည် ရှေးဟောင်းကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့သော်လည်း တခြားအရာများကို မရရှိခဲ့ချေ။ ရှေးဟောင်းခေတ်အတွင်း၌ ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်ထံတွင် မသေမျိုးအဆင့် မှော်လက်နက်များနှင့်မှော်ရတနာများစွာ ရှိခဲ့သည်။

ရှေးဟောင်းခေတ်၌ ကောင်းကင်ဘုံနန်းတော် မပျက်စီးမီတွင် မသေမျိုးအဆင့် မှော်လက်နက်ဖြစ်သော သံသရာမှန်သည် အချိန်၏မြစ်ရှည်ကြီးအတွင်းသို့ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ ထိုက်အမ်းဓားနှင့် တန်းတူအဆင့်ရှိသော မသေမျိုးအဆင့် မှော်လက်နက်တစ်ခုပင်။ သို့ရာတွင် ဤကြေးမုံမှန်၏သဘောတရားတချို့အရ ထိုက်အမ်းဓားထက်ပင် ပို၍အစွမ်းထက်သည်။

အကြောင်းအရင်းမှာ သံသရာမှန်သည် လေဟာနယ်နှင့်အချိန်ဥပဒေသများကို ဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့်ပင်။

ကောင်းကင်နှင့်မြေပြင်၏ သံသရာလည်ပတ်မှု အရာအားလုံး၏ အချိနိနှင့်နေရာအပြောင်းအလဲတို့သည် လေဟာနယ်နှင့်အချိန်ဥပဒေသများ၏ ထိန်းချုပ်ခြင်းကို ခံရလေ၏။

မဟာတာအိုကျမ်းစာများအနက်မှ တစ်ခုဖြစ်ကာ အလွန်အစွမ်းထက်သော ယင်ယန်ကျမ်းစာပင်လျှင် အချိန်နှင့်လေဟာနယ်ကို သုံးကြိမ်သာ ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်သည်။ သုံးကြိမ်ထက်ပိုလျှင်ဤသည်မှာ စက္ကူစုတ်တစ်ရွက်ကဲ့သို့ တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်။

သို့ရာတွင် သံသရာမှန်ကမူ ကွဲပြားခြားနားသည်။ ထိုအရာသည် လေဟာနယ်နှင့်အချိန်ကို အမှန်တကယ် ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို ပြောင်းလဲနိုင်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး ဤှအရာ၏စွမ်းအားသည် ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်နိုင်သလောက်နီးပါးပင်။

ဤအရာများကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ် မိုးကောင်းကင်ကျမ်းစာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော်လည်း ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်များပင်လျှင် သံသရာမှန်၏စွမ်းအားကို အမှန်တကယ် မမြင်ဖူးကြချေ။

ပြင်းထန်သော အကျပ်အတည်းခံစားမှုတစ်ရပ်က လုယွီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။ သူသည် ရုတ်တရက် ပျံသန်းသွားပြီး မိုးကောင်းကင်ယံတွင် ဆိုင်းငံ့နေသော သံသရာမှန်ထံဦးတည်၍ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးနှက်လိုက်သည်။

ဘန်း...

သံသရာမှန်သည် တစိုးတစိမျှ လှုပ်ခတ်မသွားချေ။ ထိုအစား ထိုအရာမှနေ၍ ပို၍တောက်ပသော အလင်းတန်းများကို ထုတ်လွှတ်လိုက်ပြီး လုယွီ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျသွားစေသည်။

"အသုံးမဝင်ဘူး...လုယွီ သံသရာမှန်က နှစ်တစ်ထောင်မှာ တစ်ခါပဲပွင့်တယ်...ဒီနှစ်တစ်ထောင်အတွင်း စုဆောင်းထားတဲ့ စွမ်းအားက မင်း လှုပ်ခတ်နိုင်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး"

ကျိုးယွမ်ယန် သွေးအန်နေရသော်လည်း သူသည် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ရယ်မောနေဆဲပင်။

"ဟမ့်..."

လုယွီသည် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားခြင်းမရှိဘဲ သူ၏မျက်လုံးများ အေးစက်တင်းမာနေသည်။ သူသည် လက်မြှောက်ကာ မှော်မန္တာန်တစ်ရာကျော်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ထူထပ်သိပ်သည်းသော လက်သီးစွမ်းအားနှင့် မှော်မန္တာန်များသည် သံသရာမှန်ထံသို့ အဆက်မပြတ် တိုးဝင်သွားပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်၏။ အချိန်တခဏအတွင်းတွင် လုယွီ၏စွမ်းအားများသည် မသေမျိုးအဆင့် မှော်လက်နက်ကို ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားစေခဲ့သည်။

"လုယွီ...မင်း မသေမျိုးအဆင့် မှော်လက်နက်ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဤသည်ကို မြင်တွေ့ချိန်၌ ကျိုးယွမ်ယန်က ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော မျက်နှာအမူအယာဖြင့် ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။

သို့ရာတွင် ထိုအချိန်မှာပင် ရွှေရောင်အဆောင်သင်္ကေတများသည် သံသရာမှန်၏အထက်ရှိ မိုးကောင်းကင်ယံမှ ပျံ့လွင့်လာပေ၏။

ဤသင်္ကေတများသည် သံသရာမှန်၏အထက်ရှိ မိုးကောင်းကင်ယံကို ထွန်းလင်းတောက်ပသွားစေသည်။ အချိန်တခဏအတွင်းမှာပင် ထိုအရာများသည် တောက်ပစွာ လင်းလက်သွားပြီး ပို၍တောက်ပသော အလင်းတန်းတစ်တန်းက လုယွီကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

လုယွီ မှင်တက်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တစ်စတစ်စ ကျုံ့ဝင်သွားသည်ကို အမှန်တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘန်း...."

နောက်ထပ်လက်သီးတစ်ချက်သည် သံသရာမှန်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားလေ၏။ လုယွီသည် ရုတ်တရက် သူ၏အနည်းငယ်ကြီးမားသော ပိုးထည်ဝတ်ရုံကို ကြည့်လိုက်ပြီး သေးသွယ်နုနယ်သွားသော သူ၏လက်တစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းလိုက်သည်။

အချိန်သည် နောက်ပြန်ဆုတ်နေဆဲပင်။

ဆယ့်ခုနစ်နှစ်...

ဆယ့်ခြောက်နှစ်...

ဆယ့်ငါးနှစ်...

လုယွီ၏စွမ်းအား ပို၍ပို၍ အားနည်းလာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လေထုအတွင်းသို့ ခုန်တက်ပြီး သံသရာမှန်ထံသို့ ရောက်သည်အထိ တိုက်ခိုက်နိုင်ခြင်းပင် မရှိတော့ပေ။

အလင်းတန်း၏လွှမ်းခြုံခြင်းကို ခံရပြီးနောက် လုယွီသည် နောက်ဆုံးတွင် ကလေးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားလေ၏။ ထို့နောက် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ကျုံ့ဝင်သွားပြီး မမြင်နိုင်တော့ချေ။

"အနှစ်သုံးဆယ် နောက်ပြန်ဆုတ်စမ်း..လုယွီ အခုချိန်ကနေစပြီး မင်း ဒီလောကကြီးမှာ မရှိတော့ဘူး...အဟွတ် အဟွတ်.."

ကျိုးယွမ်ယန်က ကုန်းကုန်းကွကွဖြင့် မြေပြင်ပေါ်မှ မတ်တတ်ထရပ်လိုက်သည်။ သူသည် ချောင်းဆက်တိုက်ဆိုးနေသော်လည်း သူ၏မျက်နှာတွင် ရူးသွပ်သော အပြုံးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လုယွီ၏ အဝတ်အစားများနှင့် ဖိနပ်များသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ယခုအချိန်၌ သံသရာမှန်မှ ထုတ်လွှတ်လိုက်သော အလင်းတန်းသည် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိသေးချေ။

"နောက်ထပ်ဆယ်နှစ်... ကိစ္စမရှိဘူး..ငါ မင်းကို မင်းရဲ့အတိတ်ဘဝကို ပြန်သွားခိုင်းရင်တောင် မင်းက ငါနဲ့မယှဉ်နိုင်သေးဘူး...."

ကျိုးယွမ်ယန်၏မျက်နှာပေါ်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ထင်ဟပ်လာပြီး စကြာဝဠာခန်းမဆောင်၏ဝင်ပေါက်သို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

သူသည် အပြင်ဘက်ရှိ လူတိုင်းကို နောက်ဆုံးအောင်နိုင်သူ မည်သူဖြစ်သည်ကို ပြောပြလိုပေ၏။

ကျိုးယွမ်ယန်၏စိတ်နှလုံးသား တုန်ခါနေပြီး သူ အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်။ သူသည် လူတိုင်းကို ဤလောကကြီးကို သူ ပိုင်ဆိုင်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုသည်။

စကြာဝဠာခန်းမဆောင်၏ တံခါးသည် သူနှင့် တစ်ပေအကွာတွင် ရှိနေပေ၏။

ကျိုးယွမ်ယန်သည် သူ စကြာဝဠာခန်းမဆောင်၏တံခါးနှင့် ဤမျှဝေးကွာနေသည်ဟု တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှ မခံစားဖူးပေ။

သို့ရာတွင် ထိုအချိန်မှာပင်...

ပြင်းထန်သော ယင်ချီစွမ်းအားလှိုင်းသည် စကြာဝဠာခန်းမဆောင်၏တံခါးကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

အေးစက်ပြီး မရင်းနှီးသော အသံတစ်သံက ကျိုးယွမ်ယန်၏နားအတွင်းတွင် ထွက်ပေါ်လာပေ၏။

"ကျိုးယွမ်ယန်....ငါက မင်းနဲ့မယှဉ်နိုင်ဘူးလို့ မင်း ထင်နေတာလား...."

ကျိုးယွမ်ယန်သည် သူ၏နောက်ကျောပေါ်သို့ အလင်းတန်းတစ်တန်း ဖြာကျလာသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည် ။ သူ ရုတ်တရက် နောက်သို့ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ စကြာဝဠာခန်းမဆောင်ရှိ ဖယောင်းတိုင်အားလုံး တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ငြိမ်းသွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဧရာမ မြေအောက်လောကနတ်ဘုရားသည် စကြာဝဠာခန်းမဆောင်အတွင်းတွင် မားမားမတ်မတ်တည်ရှိနေသည်။ သူ၏အနက်ရောင်ဆံပင်ရှည်များ ရေတံခွန်ကဲ့သို့ ဖြာကျနေပြီး သူ၏အရှိန်အဝါသည် တိမ်တိုက်များအတွင်းသို့ မြင့်တက်နေပေ၏။ သူ၏အကြည့်သည် နက်နဲသိမ်မွေ့ပြီး ကျိုးယွမ်ယန်ကို စူးစိုက်၍ကြည့်နေသည်။

Chapter 4988

မြေအောက်လောကနတ်ဘုရား၏ အရှိန်အဝါသည် အလွန်အစွမ်းထက်ပေ၏။ ဤသည်မှာ နှစ်ခြိုက်စွာအိပ်မောကျနေသော သားရဲတစ်ကောင် ရုတ်တရက် အိပ်စက်ရာမှ နိုးထလာပြီး သူ၏ချွန်ထက်သော အစွယ်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်သည့်အလားပင်။

ကျိုးယွမ်ယန်သည် မြေအောက်လောကနတ်ဘုရားကို မြင်တွေ့သည့် အချိန်အခိုက်အတန့်၌ သူ၏စိတ်နှလုံးသားအတွင်းတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများအားလုံး လှိုင်းထန်လာခဲ့သည်။ သူ ယခင်က ခံစားခဲ့ရသော ပျော်ရွှင်မှုနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ လုံးလုံးလျားလျားပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ...."

ကျိုးယွမ်ယန်၏အသံသည် တုန်ရီနေပေ၏။

သူ ထိုသို့ပြောဆိုပြီးနောက် သူ၏စိတ်နှလုံးသားအတွင်းမှ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုကို မထိန်းချုပ်နိုင်တော့သဖြင့် အလျင်အမြန် ထွက်ပြေးလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် သူ၏ဧကရာဇ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရမှုနှင့် သူ၏ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်မာန်မာနအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ သူ၏စိတ်နှလုံးသားအတွင်းတွင် အတွေးတစ်ခုတည်းသာရှိပြီး ဤသည်မှာ သူ အသက်ရှင်ခွင့်ရရှိရန်ပင်။

မြေအောက်လောကနတ်ဘုရားသည် ခြေတစ်လှမ်းရှေ့တိုးပြီး ပြောဆိုလိုက်၏။

"မင်းက ငါ့ရဲ့အတိတ်ဘဝကို မြင်ချင်တယ်မဟုတ်လား...အခု မင်း မြင်ရပြီ...."

ကျိုးယွမ်ယန်၏မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ သူသည် သူ၏ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မယုံကြည်နိုင်စွာကြည့်ပြီး ပြောဆိုသည်။

"မင်းက လုယွီလား....မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လုယွီ ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."

မြေအောက်လောကနတ်ဘုရားသည် လေဟာနယ်အတွင်းတွင် မောက်မာထောင်လွှားစွာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် ထိုအရာသည် ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု မဟုတ်တော့ဘဲ အစစ်အမှန်တည်ရှိမှုတစ်ခု ဖြစ်နေလေပြီ။

ထိုကဲ့သို့ အစွမ်းထက်သော ဖိအားအရှိန်အဝါသည် ကျိုးယွမ်ယန်အား ရှမိသားစုဘိုးဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။

မယှဉ်နိုင်လောက်အောင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားတစ်ခု သူ၏မျက်နှာကို တိုက်ခတ်လာသည်။ ဤသည်မှာ ဧရာမတောင်ကြီးတစ်လုံး သူ၏ခေါင်းပေါ်သို့ ဖိနှိပ်နေသည့်အလား သူ့ကို အသက်ရှူရခက်ခဲစေသည်။

ထိုကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တည်ရှိမှုကြီးသည် အမှန်တကယ်ကို လုယွီ၏ အတိတ်ဘဝ ဖြစ်သလော...

မည်သည်ကြောင့် ဤသို့ဖြစ်နိုင်မည်နည်း....

"ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီးထွားနိုင်တယ်ဆိုတာကို မင်း သိချင်နေတာ မဟုတ်လား..."

လုယွီ၏မျက်လုံးများမှ အရိုးကွဲမတက် အေးစက်သော အရှိန်အဝါတစ်ရပ် ဖြာထွက်လာကာ သူထံတွင် မည်သည့်စိတ်ခံစားမှုမျှ မရှိချေ။

"လီမီက သဘာဝသူတော်စင်တစ်ပါးပဲ...သူ့မှာ ထူးခြားတဲ့အရည်အချင်းနဲ့ ထက်မြက်တဲ့ဉာဏ်ရည်ရှိတယ်...ဒါပေမဲ့ ငါ သူ့ကို သတ်ခဲ့တယ်"

"ရှကွေ့ကျုံးက ပါရမီအရည်အချင်းကောင်းပြီးတော့ ငယ်ငယ်ကတည်းက နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့တယ်....သူလည်း ငါ့ရဲ့လက်ထဲမှာ ရှုံးခဲ့တယ်"

မြေအောက်လောကနတ်ဘုရား၏ အသံကြောင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ နန်းဆောင်များ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားသည်။ ဤသည်မှာ သတ္တုနှင့်ကျောက်တုံးထိခတ်သံကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး နားကွဲလုမတတ် ကျယ်လောင်ပေ၏။

"ငါက မွေးကတည်းက အတိတ်ဘဝက မှတ်ဥာဏ်တွေနဲ့ မွေးဖွားလာတာ....တခြားစကားပြောင်းပြောရရင် ငါက သူတို့ထက် ပိုစောပြီး ကျင့်ကြံခဲ့တယ်"

"ငါက မင်းတို့အားလုံးထက် ပိုပြီးအစွမ်းထက်တယ်...အဆင့်မြင့်တာအိုသခင်တစ်ယောက်က ငါ့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ပုရွက်ဆိတ်တစ်ကောင်လိုပဲ...မင်းတို့ ဂရုစိုက်တဲ့ ထီးနန်းက ငါ့ရဲ့မျက်လုံးထဲမှာ ပြောဖို့တောင်မတန်တဲ့ ကျော်ကြားမှုတစ်ခုပဲ"

"အရင်ကတည်းက ငါက ဒီလောကကြီးရဲ့ အထွတ်အထိပ်မှာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့တယ်...သန်းနဲ့ချီတဲ့သက်ရှိတွေက ငါ့ကို သူတို့ရဲ့နတ်ဘုရားအဖြစ် ကိုးကွယ်ကြတယ်.... ဒီလောကကြီးရဲ့ အုပ်စိုးသူအရှင်က အတိတ်တုန်းက ငါ့လက်ထဲမှာ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်"

ကျိုးယွမ်ယန်သည် ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူ၏အိုမင်းသော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုန်ခါသွားသည်။ သူသည် ပြင်းထန်စွာ ချောင်းဆိုးပြီး မေးမြန်းလိုက်၏။

"မင်းက ဘယ်သူလဲ...."

မြေအောက်လောကနတ်ဘုရား၏ မျက်လုံးများအတွင်းတွင် အပြာရောင်မီးတောက်များ တဖျတ်ဖျတ်လင်းလက်နေသည်။

"ငါက ကောင်းကင်ဘုံပြက္ခဒိန် ၃၇၁ ခုနှစ်မှာ တာအိုသခင်နယ်ပယ်ကို ချိုးဖျက်ဝင်ရောက်ခဲ့တယ်.... ငါ့ရဲ့တာအိုနာမည်က မြေအောက်လောက..."

ဘုန်း....

ဤစကားတစ်ခွန်းသည် ကျိုးယွမ်ယန်၏စိတ်နှလုံးသားကို ပြင်းထန်စွာရိုက်ခတ်လိုက်သော မိုးကြိုးတစ်စင်းအလားပင်။

အထွတ်အထိပ်တာအိုသခင်၏ ဖိအားသည် ကျိုးယွမ်ယန်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ကျရောက်သွားသည်။ ကျိုးယွမ်ယန်သည် နေရာမှာပင် ကြက်သေသေနေပြီး သူ၏စိတ်နှလုံးသားအတွင်းတွင် မကြုံစဖူးထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ စိတ်ခံစားချက်အမျိုးမျိုးက သူ၏စိတ်နှလုံးသားသို့ တိုးဝင်လာပေ၏။

သူသည် လွန်ခဲ့သောနှစ်ပေါင်းများစွာက ထိုနံနက်ခင်းကို ရုတ်တရက် သတိရလိုက်သည်။

တော်ဝင်မြို့တော်အထက်ရှိ မိုးကောင်းကင်ယံတွင် ယင်ချီများ မိုးကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းပြီး နေရောင်ခြည်ကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။

မြေအောက်လောကတာအိုသခင်သည် သူ၏ခမည်းတော်နှင့် တိုက်ပွဲတစ်ပွဲတိုက်ခိုက်ရန်ရန် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခဲ့သည်။

ထိုအချိန်က တခြားမင်းသားများကဲ့သို့ပင် ကျိုးယွမ်ယန်သည် နန်းတော်အတွင်းတွင် ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပြီး မိုးကောင်းကင်ယံမှ ထွက်ပေါ်လာသော မိုးကြိုးပစ်ခတ်သံများကို ကြောက်ရွံ့စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထိုနေ့တွင် မြေအောက်လောကတာအိုသခင် လက်စားချေမည်ကို တားဆီးရန်အတွက် ကျိုးမိသားစု၏ တော်ဝင်မျိုးဆက်များကို လျှို့ဝှက်၍ ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်ယန်သည် ထိုတော်ဝင်မျိုးဆက်များအနက်မှတစ်ဦးပင်။

သူသည် တခြားမင်းသားများနှင့်အတူ မိုးကောင်းကင်ယံကြီး ဆုတ်ဖြဲခံရပြီး ထိပ်သီးကျင့်ကြံသူနှစ်ဦး တိုက်ခိုက်သည်ကို ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

ထို့နောက် ကျိုးယွမ်ယန်သည် ထိုက်ချမ်ဧကရာဇ် ကျဆုံးသွားသည့်သတင်းကို လက်ခံရရှိခဲ့လေ၏။ ထို့နောက် ရှန်လင်းလုံ နန်းတက်ခဲ့ပြီး သူသည် ရှမိသားစု၏လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် အိမ်ရှေ့စံမင်းသားရာထူးကို ချီးမြှင့်ခံခဲ့ရသည်။

မင်းသားကျိုးယွမ်ယန်၏ ကံကြမ္မာသည် မြေအောက်လောကတာအိုသခင် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ခြေချသည့်အချိန်အခိုက်အတန့်မှ စတင်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

Chapter 4989

ကျိုးယွမ်ယန်သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏မျက်နှာဖြူဖျော့ကာ သူ၏ခန္ဓာကိုယ် တုန်ရီနေသည်။

ကျိုးယွမ်ယန်အတွက် သူ၏ခမည်းတော်သည် ဒဏ္ဍာရီဆန်သော တည်ရှိမှုတစ်ခုပင်။

ထိုက်ချမ်ဧကရာဇ်သည် ငယ်ရွယ်စဉ်ကတည်းက နာမည်ကျော်ကြားခဲ့သည်။ သူသည် မင်းသားများစွာအနက်မှ ထင်ရှားပေါ်လွင်ခဲ့ပြီးကျင့်ကြံနည်းစနစ်အမျိုးမျိုးကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်ခဲ့လေ၏။ သူသည် တခြားမင်းသားများကို ဖိနှိပ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ထီးနန်းကို ဆက်ခံနိုင်ခဲ့သည်။

ကျိုးယွမ်ယန်အတွက် ဤသည်မှာ သူ၏စိတ်နှလုံးသားအတွင်းတွင် အမြဲတစေ နတ်ဘုရားကဲ့သို့ တည်ရှိမှုတစ်ခုပင်။

သို့ရာတွင် ထိုကဲ့သို့ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးသည် မြေအောက်လောက တာအိုသခင်၏ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်။ ဤသည်မှတဆင့် သူ မည်မျှထိ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကြောင်း ပြသရန် လုံလောက်သည်။

မြေအောက်လောက တာအိုသခင် တော်ဝင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌ မှောင်မိုက်ပြီး တုန်လှုပ်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသော မြင်ကွင်းသည် ကျိုးယွမ်ယန်အပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အထင်အမြင်ကို ချန်ထားနိုင်ခဲ့သည်။

ဤသည်မှာ သူ့ကို အဆက်မပြတ် ခြောက်လှန့်နေသော အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး သူ့အား အဆုံးမရှိသော အိပ်မက်ဆိုးများ မြင်မက်စေသည်။

ယနေ့တွင် ဤအိပ်မက်ဆိုးသည် အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။ ကျိုးယွမ်ယန်သည် ဒဏ္ဍာရီဆန်သော တာအိုသခင်ကို တဖန်ပြန်၍မြင်တွေ့ရချိန်တွင် အမှန်တကယ်ကို ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့သွားသည်။

"မင်း... မင်းက မြေအောက်လောက တာအိုသခင်.... ဘယ်လို ဟာသမျိုးလဲ...မင်းက သေသွားပြီ မဟုတ်လား..."

ကျိုးယွမ်ယန်သည် ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီး သူ၏အသံ တုန်ရီနေပေ၏။

"ငါ သေပြီလို့ မင်းကို ဘယ်သူပြောလဲ...မင်းကိုယ်တိုင် မျက်စိနဲ့ မြင်ခဲ့လို့လား..."

လုယွီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုသည်။

ကျိုးယွမ်ယန်သည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောနိုင်တော့ချေ။

မြေအောက်လောက တာအိုသခင်နှင့် ထိုက်ချမ်ဧကရာဇ် သေဆုံးသွားသည့်သတင်းမှာ ရှန်လင်းလုံက ဖြန့်ချီခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ထိုတိုက်ပွဲအပြီးတွင် ရှန်လင်းလုံသည် လူသားဧကရာဇ်ဓားကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ထီးနန်းကို ဆက်ခံခဲ့သည်။

သို့ရာတွင် ကျိုးယွမ်ယန်သည် ထိုအချိန်က ထွက်ပြေးနေခဲ့သောကြောင့် ဤကိစ္စ အမှန်ဟုတ်မဟုတ်ကို သူ မသိခဲ့ချေ။

တာအိုသခင်ယို့မင်သည် အသက်ရှင်သန်နေဆဲပင်။

အတိတ်က လုယွီပြသခဲ့သော စွမ်းနှင့်နည်းလမ်းများကို ပြန်လည်စဉ်းစားကြည့်လျှင် ထိုအရာတစ်ခုချင်းစီတိုင်း သူနှင့်ကိုက်ညီနေပုံရသည်။

လုယွီသည် အောက်ဘုံမှ တက်ရောက်လာသည့်တိုင် မည်သည်ကြောင့် ဤမျှထိ ထူးခြားသော အရည်အချင်းများ ရှိနေသနည်း။

လုယွီသည် အသက်ငယ်ရွယ်သော်လည်း ဤမျှတိုတောင်းသော အချိန်အတွင်း မည်သည်ကြောင့် အလွန်လျှင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာခဲ့သနည်း။

ကျိုးယွမ်ယန်သည် သူနှင့် အောက်ဘုံမှ တက်ရောက်လာသော လူငယ်တစ်ဦးကြား၌ မည်သည်ကြောင့် ဤမျှထိ ကွာခြားနေသည်ကို နားမလည်ခဲ့ချေ။

သို့ရာတွင် ယခုချိန်၌မူ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားလေပြီ။

လုယွီ၏စမှတ်သည် သူ သို့မဟုတ် တခြားပါရမီရှင်များအားလုံးထက် ပို၍မြင့်မားသည်ဟု ဆိုနိုင်ပေ၏။

တခြားသူများတွင် ပါရမီရှင်တစ်ဦး၏ အရည်အချင်းရှိနေနိုင်သော်လည်း လုယွီကမူ ကောင်းကင်ဘုံနယ်မြေ၏ ထိပ်သီးတည်ရှိမှုကြီးတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့လေပြီ။

"ဒီမသေမျိုးအဆင့် မှော်လက်နက်က မင်း အသုံးပြုနိုင်တဲ့ အရာမျိုး မဟုတ်ဘူး"

လုယွီသည် မိုးကောင်းကင်တွင် ဆိုင်းငံ့နေသော သံသရာမှန်ကို ကြည့်ပြီး "ပြောင်းပြန်လှန်စမ်း"ဟု ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

သံသရာမှန်မှ ကျယ်လောင်သော တုန်ခါသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်သည်။ ထိုအရာသည် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကျိုးယွမ်ယန်၏ထိန်းချုပ်မှုမှ လွတ်ထွက်သွားပေ၏။ ခရမ်းရောင်အလင်းတန်းတစ်တန်းသည် သံသရာမှန်မှ ထွက်ပေါ်လာပြီး ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် လုယွီ၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိမှန်သွားသည်။

လေဟာနယ်နှင့်အချိန်နိယာမများသည် အမှန်တကယ်ကို လုယွီ၏အသံတသံတည်းဖြင့်ပြောင်းပြန်လှန်ရန် စတင်ခဲ့သည်။

ဧရာမမြေအောက်လောကနတ်ဘုရား၏ ပုံရိပ်သည် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး မွေးကင်းစကလေးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ကလေးငယ်သည် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာပေ၏။ နောက်ဆုံးတွင် ဤသည်မှာ လုယွီ၏ပုံပန်းသွင်ပြင်အဖြစ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းလဲသွားသည်။

လုယွီက သူ၏လက်ကိုမြှောက်ကာ လက်ဟန်သင်္ကေတတစ်ခုကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ၏အဝတ်အစားများကို သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြန်လည်ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီး သူသည် ယခင်အတိုင်း ပုံစံတူရှိနေဆဲပင်။ သူ၏ပုံပန်းသွင်ပြင်တွင် ပြောင်းလဲမှုတစ်စုံတစ်ရာ မရှိခဲ့ချေ။

"ငါ့ရဲ့အတိတ်ဘဝက ကျင့်ကြံဆင့်က အရမ်းပြင်းထန်တယ်...မင်းက မင်းရဲ့သက်တမ်းအနှစ်ကိုးဆယ်ပဲ သုံးခဲ့တယ်...ဒါတောင် မင်းက ငါ့ကို ငါ့ရဲ့အတိတ်ဘဝကို ပြန်သွားစေချင်တာလား... ဒါက မဖြစ်နိုင်ဘူး"

လုယွီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောဆိုလိုက်သည်။

အမှန်အားဖြင့် သူ မြေအောက်လောက နတ်ဘုရားအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသည့် အခိုက်အတန့်တွင် သံသရာမှန်သည် ပြိုလဲပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။

အရာအားလုံးတွင် ကိုယ်ပိုင်ကံကြမ္မာရှိသည်။ ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်သော နည်းစနစ်တစ်ခု ရှိနေလျှင်ပင် ဤသည်မှာ သာမန်အသိတရားကို ဆန့်ကျင်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

လုယွီ သူ၏အတိတ်ဘဝတွင် အလွန်အစွမ်းထက်ခဲ့သည်။ သံသရာမှန်သည် လုယွီအား သူ၏အတိတ်ဘဝသို့ ပြန်သွားစေလိုပါက အနည်းဆုံးအနေဖြင့် နှစ်တစ်သောင်း သို့မဟုတ် နှစ်တစ်သန်းသက်တမ်းရှိနေရန် လိုအပ်ပေလိမ့်မည်။ ထိုကဲ့သို့သော လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန်မှာ အခြေခံအားဖြင့် မဖြစ်နိုင်ချေ။

ထိုသို့မဟုတ်ပါက သံသရာမှန်ဖြင့် လောကရှိ အရာအားလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်နိုင်ပေမည်။ ဤသည်မှာ သေလူများကို ပြန်လည်အသက်ရှင်စေပြီး အသက်ရှင်သူများ သေဆုံးသွားပါက ကောင်းကင်ဘုံကို အလွန်ဆန့်ကျင်ရာ ကျပေလိမ့်မည်။

သံသရာမှန်သည် သူ၏တောက်ပမှုအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့လေ၏။ ဤသည်မှာ သာမန်ရှေးဟောင်းမှန်တစ်ချပ်အလား မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလာသည်။

"ကျိုးယွမ်ယန်...မင်းမှာ ဘာထပ်ပြောစရာရှိသေးလဲ"

လုယွီက ကျိုးယွမ်ယန်ထံသို့ ခြေတစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လှမ်းသွားသည်။

Chapter 4990

"ဟား ဟား ဟား...."

ကျိုးယွမ်ယန်က ရုတ်တရက် အော်ဟစ်ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများ

အတွင်းတွင် ရူးသွပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

အစပိုင်းတွင် သူသည် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့နေရာမှ ယခုချိန်၌ နိုးထလာခဲ့သည်။ သူ၏မျက်လုံးများအတွင်းတွင် နာကျည်းမုန်းတီးမှုများ ဖြတ်ပြေးသွားပြီး လုယွီကို စူးစိုက်၍ကြည့်နေသည်။

"လုယွီ... လုယွီ မင်းက မြေအောက်လောက တာအိုသခင်ပဲ....ငါက မင်းနဲ့မယှဉ်နိုင်တာ အမှန်ပဲ.... ဒါပေမဲ့ မင်းက မင်းရဲ့အတိတ်ဘဝမှာလည်း ငယ်ရွယ်စဥ်ကတည်းက နာမည်ကျော်ကြားလာခဲ့တယ်...အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက မင်းက အသက်သုံးဆယ်ထက် မပိုဘူး... ဟုတ်တယ်မလား..."

ကျိုးယွမ်ယန်သည် ဒယိမ်းဒယိုင်ဖြင့်လျှောက်လှမ်းကာ လုယွီနှင့် အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ဆုတ်ခွာလိုက်သည်။ သူသည် လက်မြှောက်ကာ သံသရာမှန်ကို ပြန်လည်ဆင့်ခေါ်လိုက်ပြီး သူ၏လက်အတွင်းတွင် ဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။

လုယွီသည် ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့သော်လည်း သူ့ကို မတားဆီးခဲ့ချေ။

"မင်းက ဒီမသေမျိုးအဆင့် မှော်လက်နက်ရဲ့ အသုံးဝင်မှုကို နားမလည်သေးဘူး... အချိန်နဲ့လေဟာနယ် ဥပဒေသက ငါ့ကို ယာယီထိခိုက်နိုင်တယ်...ဒါပေမဲ့ အချိန်နဲ့လေဟာနယ်ကို တကယ်ကြီး ပြောင်းပြန်လှန်လို့မရဘူး... အနည်းဆုံးတော့ မင်း ဒါကို မလုပ်နိုင်ဘူး"

လုယွီသည် ကျိုးယွမ်ယန် မည်သည့်အရာအား လုပ်မည်ကို သိရှိထားသည်။ သူသည် သူ၏သက်တမ်းကို ပို၍အသုံးပြုပြီး လုယွီအား အချိန်နောက်ပြန်သွားစေကာ ဘဝသုံးခုကို မြင်စေလိုခြင်းပင်။

သူသည် သူ၏လက်ကို ညင်သာစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ သူ၏ပတ်လည်တွင် ပျံဝဲနေသော ဖုန်မှုန့်များ အဆများစွာ နှေးကွေးသွားသည်။

ဤသည်မှာ အချိန်နှင့်လေဟာနယ် ဥပဒေသပင်။

ဤသည်မှာ လုယွီ အတိတ်ဘဝတွင် ကျွမ်းကျင်ခဲ့သော တာအိုဥပဒေသများအနက်မှ တစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။

ဤလောကတွင် မဟာတာအိုများစွာ ရှိပြီး အချိန်နှင်တာအိုဥပဒေသသည် ထိပ်သီးဥပဒေသအနည်းစုအနက်မှ တစ်ခုပင်။

လုယွီသည် ဤဥပဒေသကို ထိန်းချုပ်နိုင်သောကြောင့် သံသရာမှန်သည် သူ့ကို အသက်ရှူချိန်အနည်းငယ်မျှသာ နောက်ပြန်ပို့နိုင်ပြီးနောက် ချက်ချင်းလွှတ်ပေးကာ သူ၏မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားစေသည်။

"ဒီအတိုင်းဆက်သွားရင် မင်း သေလိမ့်မယ်"

လုယွီသည် သူ၏လက်များကို နောက်ပစ်ထားကာ သူ့ထံတွင် မည်သည့်စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်မျှ မရှိချေ။

အစောပိုင်းက အချိန်နောက်ပြန်ဆုတ်ခြင်းကို ကြုံတွေ့ပြီးနောက် လုယွီသည် ဤမသေမျိုးအဆင့် မှော်လက်နက်၏ နည်းလမ်းများကို သိရှိပြီးဖြစ်သည်။ ကျိုးယွမ်ယန်၏ကျင့်ကြံဆင့်ဖြင့် သူ့ကို အတိတ်သို့ ပြန်သွားစေရန်မှာ မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ချေ။

"ငါ မရှုံးဘူး...လုယွီ... ငါ မင်းကို ပြောမယ်...ငါက မင်းကို ထီးနန်းကို လုံးဝမပေးနိုင်ဘူး"

ကျိုးယွမ်ယန်ထံမှ ရှေးဟောင်းမှော်မန္တန် ရွတ်ဆိုသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ၏သက်တမ်းများကို သံသရာမှန်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။

ယခုအချိန်တွင် ကျိုးယွမ်ယန်၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ပို၍ပို၍ကွေးညွတ်လာပြီး သေခါနီးလူအိုကြီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေ၏။

ဤလောကရှိ ကျင့်ကြံသူများသည် အစစ်အမှန်အင်မော်တယ်များနှင့် ကွဲပြားသည်။ သူတို့၏သက်တမ်းသည် အစစ်အမှန်အင်မော်တယ်များကဲ့သို့ ရှည်လျားရန်မှာ အလှမ်းကွာဟသည်။

သူ၏သက်တမ်းကို အမြောက်အများကို အသုံးပြုပြီးနောက် ကျိုးယွမ်ယန်၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်ရှိ အရေးအကြောင်းများ ပို၍ပို၍များပြားလာပြီး သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ရေဓာတ်စွမ်းအားများအားလုံး အငွေ့ပျံသွားတော့မည့်အလားပင်။

သံသရာမှန်မှ စူးရှသောသောအလင်းတန်းတစ်တန်း ရုတ်တရက် ပွင့်အံ့ထွက်လာပြီး လုယွီကို လွှမ်းခြုံသွားသည်။

သို့ရာတွင် ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုယွီသည် မည်သည့်ပြောင်းလဲမှုကိုမျှ မကြုံတွေ့ခဲ့ရချေ။

သူ၏နံဘေးပတ်လည်ရှိ အရာအားလုံး ပြင်းထန်စွာ တွန့်လိမ်ပုံပျက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အချိန်နှင့်လေဟာနယ်ဥပဒေသ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံခဲ့ရသည်မှာ သိသာထင်ရှားသော်လည်း လုယွီမှာမူ ထိုက်တောင်ကြီးကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"တော်သင့်ပြီ..."

လုယွီ လက်ဖျောက်တစ်ချက်တီးလိုက်ပြီး ကျိုးယွမ်ယန်၏လက်အတွင်းမှ သံသရာမှန်ကို လွင့်ထွက်သွားစေသည်။

ထို့နောက် လုယွီက လက်မြှောက်ကာ အောက်သို့ဖိနှိပ်လိုက်သည်။ ကျိုးယွမ်ယန်သည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ သံကြိုးတစ်ချောင်း ကျရောက်လာသည့်အလား ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့နောက် သူသည် မမြင်နိုင်သော အားလှိုင်းတစ်ရပ်၏ ချည်နှောင်ခြင်းကို ခံလိုက်ရလေ၏။

"လုယွီ ငါ့ကို ထိန်းချုပ်ဖို့ မစဉ်းစားနဲ့...ငါက ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ သားတော်ပဲ..."

ကျိုးယွမ်ယန်သည် အစွမ်းကုန် ရုန်းကန်နေပြီး ရူးသွပ်နေသော နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အလားပင်။

သူသည် ဤစကားလုံးများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေသည်။ သူ၏မျက်လုံးများ သွေးနီရောင်သန်းနေပြီး သူ၏နှုတ်ခမ်းများ ကွဲအက်နေကာ သူ၏ဆံပင်များမှာ မီးခိုးရောင်ဖြစ်နေသည်။ သူသည် အရာအားလုံးဆုံးရှုံးသွားသော လူအိုကြီးတစ်ယောက်အလားပင်။ သူသည် ယခင်က မြင့်မြတ်သောဧကရာဇ်၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်နှင့် တူညီခြင်းမရှိတော့ချေ။

ထိုအချိန်မှာပင် သံသရာမှန်သည် ရုတ်တရက် လေထုအတွင်းသို့ ပျံဝဲသွားပြီး အလင်းတန်းတစ်တန်းက လုယွီ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ဖြာကျလာသည်။

အချိန်နှင့်လေဟာနယ်ဥပဒေသ၏ စွမ်းအားသည် လုယွီကို မထိခိုက်နိုင်သော်လည်း ဝိုးတဝါးပုံရိပ်တစ်ခုက သံသရာမှန်ပေါ်၌ ထင်ဟပ်လာသည်။

ပထမဆုံးထွက်ပေါ်လာသည်မှာ လုယွီ၏ မျက်နှာပင်။

ထို့နောက် လုယွီ၏မျက်နှာ ဖျတ်ခနဲပျောက်ကွယ်သွားပြီး သူ၏အတိတ်ဘဝအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။

သို့ရာတွင် တာအိုသခင်ယို့မင်၏မျက်နှာသည် ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ။ မှန်၏မျက်နှာပြင်သည် ရေကန်မျက်နှာပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းထနေပေ၏။

နောက်တစ်ခဏတွင် လူတစ်ဦး၏မျက်နှာက မှန်၏မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထိုလူသည် အရပ်မြင့်ပြီး သူရဲကောင်းဆန်သည်။ သူ၏မျက်ခုံးများသည် ထက်ရှပြီး သူ၏မျက်လုံးများသည် တည်ကြည်လေးနက်ပေ၏။ သူသည် ဧကရာဇ်တစ်ပါး၏ အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်ထားသည်။

သံရာမှန်ပေါ်တွင် ထွက်ပေါ်လာသော ပုံရိပ်သည်...

အမှန်တကယ်ကို ထိုက်ချမ်ဧကရာဇ် ကျိုးထျန်းယင် ဖြစ်နေသည်။