ဆယ့်ခုနစ်နှစ်ကြာလွန်ပြီးနောက် လုယွီသည် နောက်ဆုံး၌ ကောင်းကင်ဘုံဧကရာဇ်၏ စိတ်ဝိညာဥ်ကို ဝါးမြိုနိုင်ခဲ့ကာ ဤလောကကြီးအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားစေခဲ့သည်။ လောကကြီးသည် တဖန်ပြန်၍ အသက်ဝင်လာပြီး စိတ်ဝိညာဥ်စွမ်းအားများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာကာ သက်ရှိများအားလုံး ထာဝရအသက်လမ်းကြောင်းကို လေ့လာလိုက်စားပြီး ချီစွမ်းအားများကို ကျင့်ကြံကြတော့သည်။ ချီစွမ်းအားများကို စုစည်းခြင်းဖြင့် တောင်များကို ချေမွဖျက်ဆီးနိုင်ကာ ကျောက်တုံးများကို အက်ကွဲနိုင်စေသည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် တစ်ရက်လျှင် မိုင်ပေါင်းထောင်ချီ၍ ခရီးသွားလာနိုင်ပေ၏။ မှော်စွမ်းအားများကို ကျင့်ကြံပြီးချိန်၌ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် လေနှင့်မိုးကို ဆင့်ခေါ်နိုင်ကာ တိမ်တိုက်မြူခိုးများကို စီးနင်းနိုင်သည်။ အတိတ်တွင် တောအုပ်များအတွင်း၌ ကျားနှင့်ကျားသစ်ဟိန်းသံများကို ကြားနေရကာ ရေတိမ်တိမ်တွင် နဂါးများကူးခတ်နေကြသည်။ ဤဘဝတွင် လုယွီသည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ အထွတ်အမြတ်အမိန့်တော်ကို ဆုပ်ကိုင်၍ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ကျားများ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းလာသည့်အလား၊ နဂါးတစ်ကောင်သည် အထက်ကိုးကောင်းကင်ဘုံ၌ ပျံသန်းနေသည့်အလား လောကကြီးကို လွှမ်းမိုးအုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။

