ဝံပုလွေဘုရင်၏ မွေးစားခံရခြင်း၊ ဧကရီနှစ်ပါး၏ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှု

အလွန်အမင်း အေးစက်နေသော ဝံပုလွေ၏ နှာခေါင်းဖျားသည် သူတို့နှင့် လက်မအနည်းငယ်အကွာ၌ ရှိနေပြီး၊ လတ်လတ်ဆတ်ဆတ် အမဲလိုက်ထားသည့် သမင်ကြီး၏ သွေးညှီနံ့တို့မှာ စွဲကျန်နေဆဲ ဖြစ်၏။

မိစ္ဆာအရှင်သခင်မ ရှောင်ယင်း၏ မျက်နှာမှာ ကြောက်စိတ်ကြောင့် ဖြူလျော့သွားကာ သူမ၏ သေးငယ်သော နှလုံးသားလေး၊ ရင်ဘတ်ထဲမှ ခုန်ထွက်မတတ် ပြင်းထန်စွာ တုန်ရင်နေတော့သည်။

“ဒုက္ခပဲ... သွားပြီ၊ ငါ အခုမှ ပြန်လည်မွေးဖွားလာတာလေ၊ ဇာတ်လမ်းက မစရသေးခင်မှာပဲ အဆုံးသတ်တော့မှာလား၊ ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့... ဝံပုလွေရဲ့ အချိုပွဲ ဖြစ်ရတော့မယ်ပေါ့...”

သူမ၏ မျက်ဝန်းအစုံ၌ ဖုံးကွယ်မရအောင် ပေါ်လွင်နေသည့် ထိတ်လန့်မှုကို ဘေးနားရှိ ရှောင်လန်က အတိုင်းသား မြင်နေရပေမဲ့၊ လူသားဧကရီဖြစ်သူ သူမကိုယ်တိုင်မှာလည်း အပြင်းအထန် တုန်လှုပ်နေရသဖြင့် သူမ၏ ပြိုင်ဘက်ဟောင်းကို လှောင်ပြောင်ရန် စိတ်မကူးနိုင်သေးချေ။

“ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း... ငါတို့ ခက်ခက်ခဲခဲ ရရှိလာတဲ့ ဒီပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း အခွင့်အရေးက အစပိုင်းမှာတင် ဝံပုလွေစာ ကျွေးခံရဖို့လား၊ ဒီ…ဒီလိုကံကြမ္မာမျိုးက တကယ်ကို သနားစရာကောင်းလွန်းတယ်...”

လင်းထျန်းလုံ၏ ပါးစပ်ဖြင့် ခဲထားသော အထုပ်လေးက တဖြူးဖြူးတိုက်ခတ်နေသော လေအေးဒဏ်ကြောင့် တလှုပ်လှုပ်ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရှောင်ယင်းတစ်ယောက် သူမ၏ ခြေဖျားလေးများ အအေးဒဏ်ကြောင့် ထုံကျင်လာပြီဟု ခံစားလိုက်ရချိန်မှာပင်၊ လှုပ်ခါမှု ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ကြောက်လန့်တုန်ရီနေသည့် ကလေးငယ်နှစ်ဦး၏ မျက်လုံးအစုံသည် ဗီဇအရ အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်မိရာ၊ ရေခဲပြင်ကဲ့သို့ အေးစက်နက်ရှိုင်းသော အပြာရောင် ဝံပုလွေမျက်လုံးအစုံနှင့် တည့်တည့်တိုးသွားတော့သည်။

ထိုမျက်ဝန်းများထဲတွင် သူတို့၏ သေးငယ်သော ပုံရိပ်လေးများမှာ ထင်ဟပ်နေပြီး၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တို့၏ သဘာဝအတိုင်း စူးစမ်းစစ်ဆေးလိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။

“အီးးး...” ဟု နှစ်ယောက်သား စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်လိုက်မိကြသော်လည်း၊ အပြင်ပန်းတွင်မူ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ငိုတော့မည့်ဟန် ပြင်နေကြသည်။

အစာကွင်းဆက်၏ သဘာ၀ ဖိအားများကြောင့် တစ်ချိန်က အစွမ်းထက်ခဲ့သော ဧကရီနှစ်ပါး၏ ဝိညာဉ်များပင် တုန်လှုပ်သွားရ၏။

သူတို့၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်လေးများကို အချင်းချင်း ပူးကပ်ထားရင်း အသက်ပင်မရှူဝံ့ပဲ ငြိမ်သက်နေကြသည်။

“သူ ငါတို့ကို ကိုက်တော့မှာလား...” ဟူသော အသည်းထိတ်ဖွယ် အတွေးမှာ နှစ်ဦးလုံး၏ ခေါင်းထဲသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဝင်ရောက်လာသည်။

သို့သော် လင်းထျန်းလုံက သူ၏ ဝံပုလွေခေါင်းကြီးကို အနည်းငယ် စောင်းငဲ့လိုက်ပြီး၊ အေးစက်စက် အပြာရောင်မျက်ဝန်းထဲ၌ လူသားတစ်ယောက်ကဲ့သို့ သိမြင်နားလည်မှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။

“မဖြစ်သေးဘူး၊ ဒီပေါက်စလေးနှစ်ကောင် နှုတ်ခမ်းတွေ ညိုပြီး အသားတွေ ပြာနှမ်းနေပြီပဲ၊ ငါ သူတို့ကို ဂူထဲမပို့ခင် အအေးပတ်ပြီး သေသွားရင်တော့၊ ငါ့ကိုယ်ငါ အပြစ်မကင်းသလို ခံစားနေရမှာ...” သူ၏ ယခင်ဘဝမှ အတွေ့အကြုံများက သူ့ကိုသတိပေးနေခဲ့သည်။

“ဝူး... အားဝူး...” သူသည် တိုတောင်းသော်လည်း စူးရှလှသော အူသံတစ်ချက်ကို လွှတ်ကာ ဝံပုလွေအုပ်ကို အမိန့်တစ်ခုပေးလိုက်လေသည်။

အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ အနီးအနားရှိ တောအုပ်ထဲမှ အမွှေးအမျှင်များ ထူထပ်နေသော ဝံပုလွေကြီး ငါးကောင် ပြေးထွက်လာကြသည်။

သူတို့သည် လင်းထျန်းလုံကိုဝန်းရံလိုက်ပြီး သူတို့၏နွေးထွေးသော ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် လေကာတံတိုင်းသဖွယ် ပြုလုပ်ပေးလိုက်ကာ၊ အရိုးကွဲမတတ် အေးစက်သော လေများကို ပိတ်ဆို့လိုက်တော့သည်။

ဝံပုလွေအုပ်၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အနွေးဓာတ်ကြောင့် အထုပ်လေးအတွင်းပိုင်းတွင် ချက်ချင်း နွေးထွေးသွားခဲ့၏။

ရှောင်လန်တို့နှစ်‌ယောက် ခန္ဓာကိုယ်မှ အအေးဒဏ် ပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း၊ ထိုဝံပုလွေ၏ အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြောက်ရွံ့မှုကတော့ လွယ်လွယ်နှင့် မပြယ်သေးပေ။

“ရှောင်လန်... ရှောင်လန်... မြန်မြန် တစ်ခုခုစဉ်းစားဦး၊ ငါတို့ ဒီအတိုင်း အသတ်ခံရဖို့အတွက် ထိုင်စောင့်နေလို့ မဖြစ်ဘူး...” ရှောင်ယင်းက သူမ၏ လက်သီးလေးများကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားရင်း မျက်လုံးချင်း အချက်ပြကာ အကူအညီတောင်းနေခဲ့သည်။

“ပါးစပ်ပိတ်ထား၊ ငြိမ်ငြိမ်နေစမ်း... အခုချိန်မှာ မလိုအပ်ဘဲ လှုပ်ရှားလိုက်ရင် ရန်စတယ်လို့ အထင်ခံရလိမ့်မယ်၊ နင် ထပ်ပြီး သေချင်နေတာလား...” ရှောင်လန်က ပို၍ တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်လိုက်သော်လည်း၊ သူမ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ စိုးရိမ်စိတ်များ လှိုင်းထနေဆဲ ဖြစ်သည်။

ခရီးစဉ်မှာ တိတ်တဆိတ် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့ပြီး၊ ဝံပုလွေများ၏ အသက်ရှူသံများနှင့် နှင်းများပေါ်သို့ နင်းဖြတ်သွားသော အသံများသာ ထွက်ပေါ်နေခဲ့သည်။

အချိန်အတော်အတန်ကြာပြီးနောက်၊ ဧကရီနှစ်ပါးလုံး အနွေးဓာတ်ကြောင့် အိပ်ချင်မူးတူး ဖြစ်နေစဉ်မှာပင်၊ အဝေးမှ ပဲ့တင်ထပ်လာသော ခံ့ညားထည်ဝါသည့် ဝံပုလွေဟောင်သံကြီးက သူတို့ကို လန့်နိုးသွားစေသည်။

လင်းထျန်းလုံသည် သူ၏ “ဆုလာဘ်” များကို နှင်းဝံပုလွေအုပ်စု၏ အဓိကနယ်မြေသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ပြီပဲ ဖြစ်၏။

အရွယ်စုံ နှင်းဝံပုလွေ အကောင်နှစ်ဆယ်ခန့်သည် ဂူများအတွင်းမှ ထွက်လာကြပြီး သူတို့အားလုံး ခေါင်းငုံ့ အရိုအသေပေးကြကာ သူတို့၏ ဘုရင်ပြန်လာခြင်းကို ကြိုဆိုသကဲ့သို့ ကောင်းကင်သို့ မော့ကာ ဟောင်ကြလေသည်။

ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ ပထမဆုံး မြင်လိုက်ရသည်မှာ လင်းထျန်းလုံ၏ ငွေရောင်အမွှေးအမျှင်များကြောင့် ခံ့ညားထည်၀ါလှသော ဝံပုလွေခေါင်းကြီးနှင့် သူ၏ နယ်မြေကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည့် အပြာရောင် မျက်ဝန်းများပင်။

“ဘုရင်သွေးမျိုးဆက်လား...” ရှောင်ယင်း၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ထိတ်ခနဲဖြစ်သွားသည်။ “ငါ့ကို နောက်နေတာလား၊ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ပြန်လည်စတင်ခြင်းက အစပဲ ရှိသေးတာလေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ထူးချွန်အဆင့်နဲ့ ဘုရင့်သွေးမျိုးဆက်ရှိတဲ့ သားရဲတစ်ကောင်က ဒီလောက်စောစော ပေါ်လာနိုင်ရတာလဲ၊ ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူး...”

“ထင်တဲ့အတိုင်းပဲ... ငါတို့ကို စားစရာအဖြစ် နန်းတော်ကို ခေါ်လာတာပေါ့လေ...” ရှောင်လန်သည် စိတ်ထဲတွင် အဆိုးဆုံး အခြေအနေများကိုသာ စတင်တွေးတောနေတော့သည်။

သို့သော် လင်းထျန်းလုံက သူတို့ကို ကျောက်ဆောင်အောက်ရှိ အဓိကဂူအတွင်းသို့ ဂရုတစိုက် သယ်ဆောင်သွားချိန်တွင် မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် ဧကရီနှစ်ပါးစလုံး အံ့အားသင့်သွားကြရပြန်သည်။

ဂူ၏ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နူးညံ့ခြောက်သွေ့သော သားရေအနုများ ခင်းထားပြီး၊ နံရံများကိုလည်း သစ်လုံးကြီးများဖြင့် ခိုင်ခံ့အောင် ပြုလုပ်ထားသည်။ တိရစ္ဆာန်ဂူတစ်ခုဟု ဆိုသော်လည်း အနံ့ဆိုးများမရှိဘဲ သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေကာ၊ စနစ်တကျ ပြင်ဆင်ထားသော လူသားတို့ခိုလှုံရာ နေရာတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

“ဒီဝံပုလွေဂူရဲ့ပုံစံက တစ်မျိုးပဲနော်၊ အခုခေတ် ဝံပုလွေတွေက ဒီလောက်အထိ အဆင့်မြင့်လာတာလား၊ ဒီဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးမျိုးက တကယ်ကို မယုံနိုင်စရာပဲ...” ရှောင်ယင်းက မျက်လုံးချင်း အချက်ပြလိုက်သည်။

ရှောင်လန်ကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်မိသည်။ သူမက ရှောင်ယင်းထက် ပို၍ စူးစမ်းလေ့လာသူဖြစ်ရာ၊ ဝံပြလွေတစ်ကောင်အနေဖြင့် သူတို့ကို အစားအစာအဖြစ် သဘောထားပါက ဤကဲ့သို့ သက်သောင့်သက်သာရှိသော နေရာသို့ ခေါ်လာမည်မဟုတ်ကြောင်း သတိထားမိလိုက်သည်။

ထိုစဉ် လင်းထျန်းလုံသည် သူတို့ကို အနူးညံ့ဆုံး သားရေပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်ပြီး၊ ဂူပေါက်ဝသို့ လှည့်၍ အသံတိုးတိုးဖြင့် ဟောင်လိုက်သည်။

မကြာမီမှာပင် ကိုယ်လုံးကိုယ်ထည်သွယ်လျပြီး အမွေးများနူးညံ့နေသည့် ဝံပုလွေမ နှစ်ကောင် ဂူအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြသည်။ သူတို့သည် လင်းထျန်းလုံကို အရိုအသေပြုပြီးနောက်၊ သူတို့ဘုရင် ခေါ်ဆောင်လာသည့် “ထူးဆန်းသော လူသားငယ်လေး” နှစ်ယောက်ကို စပ်စုလိုသည့်အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြတော့သည်။

ထိုဝံပုလွေမများက လင်းထျန်းလုံ၏ အရှေ့တွင်ရပ်ရင်း ခေါင်းငုံ့ပြီး ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်သည့်အခါ... ဧကရီနှစ်ပါး၏ စိတ်ထဲတွင် လျှပ်စီးလက်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး မယုံနိုင်ဖွယ်အတွေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

“နို့... နို့တိုက်ကျွေးဖို့လား”

အစွမ်းထက်ပြီး ထူးခြားလှသော ဤနှင်းဝံပုလွေဘုရင်က အအေးဒဏ်ကို အံတုကာ သူတို့ကို သယ်ဆောင်လာရခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ... သူတို့ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်မည့် နို့ထိန်းရှာပေးရန်အတွက်သာ ဖြစ်နေလေသည်။

“ဒါက...” ရှောင်လန်က ဘေးနားရှိ ရှောင်ယင်းကို ကြည့်လိုက်ရာ၊ သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင်လည်း မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်ကိုတွေ့လိုက်ရသည်။

“အို... ဘုရားရေ၊ ဒါတွေအားလုံး လုပ်ခဲ့တာက... ငါတို့ကိုမွေးစားဖို့အတွက်တဲ့လား...” ရှောင်ယင်းသည်လည်း လုံးဝ မှင်တက်သွားကာ၊ ဤထူးဆန်းလွန်းသော အဖြစ်အပျက်ကြောင့် ဦးနှောက်ပင် အလုပ်မလုပ်တော့ချေ။