ဝံပုလွေလက်သည်းဖြင့် ထုဆစ်ခြင်း၊ မြေပြင်မှ ထိုးထွက်လာသည့် သစ်ပင်အိမ်။

နုနယ်သော ရင်သွေးငယ်‌လေးနှစ်ဦးစလုံး ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးနောက်၊ အမွေးနွေးနွေးများကြားတွင် ခိုလှုံကာ အသက်ရှူသံလေးများ စည်းချက်ကျကျသွားနေရင်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသည်ကို ကြည့်ကာ လင်းထျန်းလုံ၏ တင်းမာနေသော အာရုံများ အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားရသည်။

သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ရာ ပါးစပ်မှ မြူခိုးဖြူဖြူများ လေထုထဲတွင် ဝဲပျံသွားတော့၏။

“အရေးကြီးဆုံးဖြစ်တဲ့ အစားအသောက်ပြဿနာကိုတော့ ငါဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီ... ဒါပေမဲ့ ဒီငရဲလိုအေးတဲ့နေရာက ညဘက်ဆိုရင် ဝံပုလွေတစ်ကောင်တောင် ခဲသွားနိုင်တယ်၊ ဒီလို လူသားရင်သွေးလေးတွေအတွက်ဆိုရင်တော့ မတွေးရဲစရာပဲ...” သူက စိုးရိမ်တကြီး တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေမိသည်။

သူ့စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအသစ်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် တိုးဝင်လာခဲ့လေသည်။

သူနေထိုင်ရာ ဝံပုလွေဘုရင်ဂူက လေဒဏ်ကို ကာကွယ်နိုင်သော်လည်း ကျောက်နံရံများမှာ အေးစိမ့်၊စိုထိုင်းနေပြီး ကြမ်းပြင်မှာလည်း ရေငွေ့များဖြင့် ပြည့်နှက်နေကာ အအေးဓာတ်က အရပ်မျက်နှာအနှံ့မှ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေ၏။

လူသားကလေးငယ်များမှာ နွေဦး၏ နုနယ်သော ပန်းအဖူးအငုံလေးများကဲ့သို့ နုနယ်လွန်းလှရာ မြောက်ပိုင်းတောအုပ်၏ ခါးသီးလှသော အအေးဒဏ်ကို မည်သို့မျှ ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

“မဖြစ်သေးဘူး၊ ပိုနွေးထွေး၊ ပိုခြောက်သွေ့ပြီး ဘေးကင်းတဲ့ အသိုက်အမြုံလေးတစ်ခု ငါဖန်တီးမှရမယ်။” သူသည် ယခင်ဘဝကတည်းက စုဆောင်းခဲ့သော တောတွင်းရှင်သန်ရေး ဗဟုသုတများကို အသုံးချကာ ပိုင်နက်အတွင်းကို အကဲခတ်ကြည့်လိုက်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူ၏ အကြည့်က ချိုင့်ဝှမ်းအလယ်ရှိ အရွက်များဖုံးအုပ်နေကာ လေဒဏ်ကို အကောင်းဆုံးကာကွယ်ပေးနိုင်လောက်မည့် ရှေးဟောင်း ဧရာမသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင်ပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုသစ်ပင်၏ ပင်စည်မှာ ဝံပုလွေလေးငါးကောင် ဝိုင်းပတ်ထားလျှင်ပင် မပြည့်နိုင်အောင်ကြီးမားလေသည်။

“ဒါပဲ။” သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ချက်ချင်းပေါ်ပေါက်လာသည်။ “သစ်ပင်အိမ်... မြေပြင်ရဲ့ စိုထိုင်းအေးစိမ့်တဲ့ ဒဏ်ကနေလည်း ဝေးမယ်၊ သစ်သားပင်စည်ကလည်း အပူဒဏ်ကို ထိန်းပေးပြီး လေဒဏ်ကို ကာကွယ်ပေးလိမ့်မယ်... ဒါဟာ သဘာဝက ပေးထားတဲ့ ကလေးထိန်းကျောင်းလေး၊ အဲ့တာ အကောင်းဆုံးပဲ”

သူက ကလေးများ နိုးမသွားစေရန် အသံတစ်ချက်လေးမျှ မထွက်အောင် ခြေလှမ်းဖွဖွလေးလှမ်းကာ ဂူထဲမှ သတိထား၍ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။

နေမင်းကြီးက စတင်ဝင်ရောက်သွားတော့မည်ဖြစ်ရာ တောအုပ်အတွင်းရှိ အလင်းရောင်များမှာ ‌အနည်းငယ်မှေးမှိန်သွားသလို အပူချိန်မှာလည်း သိသိသာသာ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

လေထုထဲတွင်လည်း ည၏ အအေးဓာတ်တို့ လွှမ်းမိုးလာတော့၏။

“ငါ အရှိန်မြှင့်မှ ဖြစ်မယ်။”

“ဝူး... အဝူး...”

အသံမကျယ်သော်လည်း ထိုးဖောက်နိုင်စွမ်းရှိသော၊ အမိန့်အာဏာအပြည့်ပါသည့် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

ထိုအသံကြောင့် ဝံပုလွေအုပ်ထဲရှိ သန်မာပြီး လက်သည်းခြေသည်းများ ထက်ရှနေသော အထီးတစ်ဒါဇင်ခန့်သည် လုပ်လက်စများကို ချက်ချင်းရပ်လိုက်ကြပြီး တိုက်ပွဲကွင်းပြင်မှ စစ်သားများကဲ့သို့ပင် သူ့ရှေ့တွင် အမြန်ဆုံး စုရုံးလာကြသည်။

လင်းထျန်းလုံက ဧရာမသစ်ပင်ကြီးဘက်သို့ ခေါင်းငြိမ့်ပြကာ ရှေ့လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး သူ၏ ထက်ရှလှသော လက်သည်းထိပ်များဖြင့် ကြမ်းတမ်းသော သစ်ခေါက်ပေါ်တွင် နက်ရှိုင်းသော အမှတ်အသားတစ်ခုပေါ်လာအောင် ခြစ်လိုက်လေ၏

ဝံပုလွေအုပ်စုက သူတို့ဘုရင် လိုချင်သည့်အရာကို ချက်ချင်းနားလည်သွားကြသည်။ “ဘုရင်ကြီးက နောက်ထပ် အကြီးစား ‘ဆောက်လုပ်ရေး’ တစ်ခုကို လုပ်တော့မယ်”

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သန်မာထွားကြိုင်းသော နှင်းဝံပုလွေအချို့က မတ်တပ်ရပ်ကာ သူတို့၏ ကိုယ်အလေးချိန်နှင့် ခွန်အားအားလုံးကို ရှေ့လက်ဖဝါးများပေါ်သို့ စုစည်းလိုက်ပြီး ခိုင်မာသော သစ်ပင်ပင်စည်ကို စတင်ကာ ကုတ်ခြစ်တူးဆွကြတော့သည်။

သစ်သားစများ လွင့်စင်လာသည့်အသံနှင့် လက်သည်းနှင့်သစ်ခေါက်များ ထိမိသည့်သံများက လေထုထဲတွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့၏။ သူတို့က ပင်ပန်းလာလျှင် တစ်လှည့်စီ လူစားလဲကာ လုပ်ဆောင်နေကြသည်။

ထိုဖြစ်စဉ်တစ်ခုလုံးက စနစ်တကျဖြစ်ပြီး ထိရောက်လွန်းလှရာ ကျင့်သားရနေသော... ဝံပုလွေဆောက်လုပ်ရေး အဖွဲ့သားများနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ဂူအတွင်း၌...

ထွက်ပေါ်နေသော ဆူညံသံများကြောင့် အနှီးထုတ်ထဲမှ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့ နိုးလာကြလေသည်။ သူတို့နှစ်ဦးက အိပ်ချင်မူးတူးဖြင့် မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကာ ပြင်ပသို့ ခေါင်းလေးများ မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

“အပြင်မှာ ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ၊ ရန်ဖြစ်နေကြတာလား...” ရှောင်လန်၏ စိတ်ထဲတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

“သူတို့က... အိမ်ကို ဖျက်နေကြတာလား၊ ဝံပုလွေတွေက အဲဒီလိုလည်း လုပ်တတ်ကြတာလား...” ရှောင်ယင်းသည် သူမ၏ ဝေဝါးနေသော မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ရင်း စိတ်ထဲမှ အပြစ်တင်ဝေဖန်လိုက်မိသည်။

ဂူဝမှ ဖြာကျလာသော အလင်းရောင်မှတစ်ဆင့် ဝံပုလွေအုပ်စုကြီးသည် သစ်ပင်ကြီးပေါ်တွင် “အပြင်းအထန် ကုတ်ခြစ်နေကြသော” အရိပ်များကို သူတို့ မြင်နေရသည်။

ထိုစဉ် လင်းထျန်းလုံက ဟိန်းဟောက်သံတစ်ချက်ဖြင့် ဝံပုလွေအုပ်ကို ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။

သူက ရှေ့သို့ တိုးသွားကာ လက်သည်းရာများ ထင်ကျန်နေပြီး ကြမ်းတမ်းလှသော သစ်ခေါင်းပေါက်ကို စစ်ဆေးကြည့်ရင်း စိတ်တိုင်းမကျဖြစ်သွားသည်။

“ဒါက ထိရောက်မှု နည်းလွန်းသေးတယ်၊ ပြီးတော့ လက်ရာကလည်း ကြမ်းလွန်းတယ်၊ ကလေးလေးတွေကို ထိခိုက်မိရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...” ဟုဆိုကာ ကိုယ်တိုင်လှုပ်ရှားဖို့ပြင်လိုက်သည်

သူ အာရုံစူးစိုက်လိုက်ရာ [ခွန်အားမြှင့်တင်ခြင်း] စွမ်းရည်များက ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း စီးဆင်းသွားပြီး [ဝံပုလွေလက်သည်းရိုက်ချက်] ပင်ကိုယ်စွမ်းရည်သည်လည်း အသက်ဝင်လာခဲ့လေတော့သည်။

နောက်တစ်ခဏတွင်… သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီ။

ရွှတ်... ရွှတ်... ရွှတ်...

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျပန်းကုတ်ခြစ်နေခြင်းမျိုး မဟုတ်တော့ဘဲ ထူးခြားဆန်းပြားကာ တိကျသော စည်းချက်များ ပါဝင်နေခဲ့သည်။

ငွေရောင်လက်သည်းများသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်သော ပန်းပုဆရာတစ်ယောက်၏ ဆောက်နှင့် တူများကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး သစ်ခေါင်းပေါက်အတွင်းပိုင်းကို အံ့ဩဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် ချောမွေ့သွားစေရန် ဖြတ်တောက်၊ ချဲ့ထွင်ပေးနေခဲ့သည်။

သူ၏ ကုတ်ချက်တိုင်းက အဓိကသစ်သားစများကို မထိခိုက်စေဘဲ အစွန်းထွက်နေသော သစ်သားစများကို ဖယ်ရှားကာ နံရံများကို ညီညာသွားစေသည်။

သူ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် အမူအရာတို့သည် မိမိအလုပ်တွင် အာရုံနှစ်မြှုပ်ထားသော လက်သမားအိုကြီးတစ်ဦးနှင့်ပင် တူညီနေလေသည်။

ကွာခြားသည့်အရာတစ်ခုက သူအသုံးပြုနေသော ကိရိယာမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဝံပုလွေလက်သည်းများ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

သစ်ခေါင်းပေါက်အပြင်ဘက်တွင်မူ ဧကရီမနှစ်ပါးက တဖြည်းဖြည်း ကြီးမားလာသော အပေါက်ဝမှတစ်ဆင့် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ဆွံ့အလျက် ရှိနေကြသည်။

“အီး... အီးယား... (သူက... ဝံပုလွေလက်သည်းတွေကို သုံးပြီး... ဒီလောက်ထိ အသေးစိတ်ကျတဲ့ လက်သမားအလုပ်ကို လုပ်နေတာလား...)” ရှောင်ယင်းသည် သူမ၏ မိစ္ဆာဘဝတစ်လျှောက် မြင်တွေ့ခဲ့ရသမျှ အမြင်များ ပျက်စီးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားရသည်။

“ဒီလူက... တကယ်ပဲ ဝံပုလွေသားရဲလား၊ သူ့ပုံစံက ဝံပုလွေတစ်ကောင်နဲ့ လုံးဝမတူဘူး...” ရှောင်လန်သည်လည်း လုံးဝအံ့အားသင့်နေပြီး သူမ၏ ရေခဲပြာ မျက်ဝန်းများထဲတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။

လင်းထျန်းလုံက “အိမ်ဆောက်ခြင်း” လုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း အပြည့်အဝ အာရုံရောက်နေလေသည်။ သူက အတွင်းနံရံများကို ပိုမိုချောမွေ့အောင် ပြုလုပ်နေပြီး သစ်ပင်၏ သဘာဝအကွေးအဆန့်များကို အသုံးချကာ မြေပြင်အထက်တွင် အနည်းငယ်မြင့်သော “အိပ်ရာစင်” လေးတစ်ခုကိုပင် ထုဆစ်လိုက်သေးသည်။

ထို့ပြင် တက်ရလွယ်ကူစေရန် “လှေကားထစ်” သဖွယ် အချိုင့်အချို့ကိုလည်း ဖန်တီးပေးခဲ့သည်။

အတွင်းခန်း အကျယ်အဝန်းမှာ လုံလောက်ပြီဟု ခံစားရသောအခါ သူက အမိန့်အသစ်တစ်ခု ပေးလိုက်ပြန်သည်။

ဝံပုလွေမအချို့က ဂူဟောင်းထဲသို့ အမြန်ပြေးသွားကြပြီး ခြောက်သွေ့ထူထဲကာ နူးညံ့လှသော သားရေအခင်းအကျင်းများကို ယူဆောင်လာကာ သစ်ပင်အိမ်သစ်အတွင်း၌ ကျွမ်းကျွမ်းကျင်ကျင် ခင်းပေးလိုက်ကြ၏။ ထို့အပြင် သူမတို့၏စိတ်ထဲမှလည်း… “ငါတို့ဘုရင်ရဲ့ ရင်သွေးလေးတွေအတွက် အနူးညံ့ဆုံး အသိုက်အမြုံ ဖြစ်နေမှရမယ်။”

အားလုံးပြီးစီးသွားပြီးနောက် လင်းထျန်းလုံသည် ကလေးငယ်များကို အနှီးစမှ အသာအယာကိုက်ချီကာ အိမ်သစ်လေးဆီသို့ “ပို့ဆောင်” ပေးလိုက်သောအခါ ရှောင်လန်နှင့် ရှောင်ယင်းတို့မှာ စကားပင်မပြောနိုင်လောက်အောင် အံအားသင့်၊ထုံထိုင်းသွားကြရလေသည်။

သစ်ပင်အိမ်၏ အတွင်းပိုင်းသည် အလွန်အမင်းကြီးမားနေသည်မဟုတ်သော်လည်း သေသပ်ခိုင်ခံ့ကာ ခြောက်သွေ့နေလေသည်။

သစ်သားနံရံများက အစွန်း တစ်စက်ကလေးပင် ထွက်မနေဘဲ ချောမွေ့နေခဲ့၏။

ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် နေရောင်ခြည်ကျရောက်နေကာ ရနံ့သင်းနေသော သားရေများကို ခင်းထားသဖြင့် “အိပ်ရာ” လေးက အလွန်နွေးထွေးကာ သက်တောင့်သက်သာရှိလှသည်။

ဝင်ခါနီး နေရောင်ခြည်အစင်းကြောင်းများသည် သေချာ တွက်ချက်ပြီးမှ ဖောက်ထားသော တံခါးဝမှတစ်ဆင့် ကျရောက်နေပြီး နွေးထွေးမှုနှင့် အလင်းရောင်ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးနေခဲ့သည်။

“ဒါ... ဒါက တကယ်ပဲ ငါတို့နေဖို့လား...” ရှောင်လန် ဆွံ့အသွားရသည်။ ဤကဲ့သို့သော နေထိုင်မှုအခြေအနေမှာ သူမ ယခင်ဘဝက ခရီးသွားရင်း မြင်တွေ့ခဲ့ရသော လူနေအိမ်အချို့ထက်ပင် ပိုမိုသက်တောင့်သက်သာ ရှိနေသေး၏။

လင်းထျန်းလုံက သူတို့ကို အနူးညံ့ဆုံး သားမွေးအိပ်ရာပေါ်တွင် အသာအယာ ချထားပေးသည်။ ထို့နောက် သူက အနီရောင် မြေခွေးသားရေကြီးတစ်ခုကို ယူဆောင်လာပြီး လက်သည်းထိပ်ဖြင့် တံခါးဘောင်အထက်တွင် အပေါက်ဖောက်ကာ လေကာသဖွယ် ချိတ်ဆွဲပေးလိုက်ပြန်သည်။

“အီး... အီး... (တံခါးအကာတောင် ပါသေးတာလား... ဝံပုလွေဖေဖေက အိမ်မှုကိစ္စတွေမှာ ဒီလောက်တောင် ကျွမ်းကျင်တာလား...)” ရှောင်ယင်းတစ်ယောက် စိတ်ထဲမှနေ၍ မချီးမွမ်းဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “ဒီဝန်ဆောင်မှုက အတော်လေးကို ပြည့်စုံလွန်းနေပြီ”

ဤအချိန်တွင် သူတို့၏ စိတ်ထဲ၌ ရှိနေသော သတိထားမှု၊ သံသယများမှာ လုံးဝကွယ်ပျောက်သွားတော့သည်။

ဤနှင်းဝံပုလွေဘုရင်သည် ထူးခြားသော ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးမျိုး ရှိရုံသာမက... ထူးဆန်းသော ဝါသနာ ‘ဥပမာ-အိမ်တွင်းပိုင်းအလှဆင်ခြင်း' များပါ ရှိနေပုံရသည်။

“သူ့ရဲ့ ခွန်အားထိန်းချုပ်မှု တိကျချက်က... ကြောက်စရာပဲ။” ရှောင်လန်သည် သူမ၏ ယခင်ဘဝက တိုက်ပွဲအတွေ့အကြုံများဖြင့် ဤမြင်ကွင်းကို ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရင်း တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

“ဝံပုလွေဖေဖေ... ရှင်က ဘယ်လိုမျိုး မိစ္ဆာဝံပုလွေလဲ...” ရှောင်ယင်းသည်လည်း လုံးဝဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေခဲ့လေသည်။ ဤဝံပုလွေသည် သာမန်အသိဉာဏ်ကို ကျော်လွန်ကာ အစွမ်းထက်လွန်းနေသည်။

သို့သော်လည်း သူတို့ကို ပို၍ အံ့အားသင့်စေမည့်အရာများက ရှေ့တွင် စောင့်မျှော်နေလေသည်။