ကံကောင်းမှုနှင့် အပြောင်းအလဲ

လုချင်း အိမ်ထဲသို့ဝင်လိုက်သည်နှင့် အသစ်စက်စက် သံအိုးကြီးတစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သမားတော်ချန်သည် အခန်းအတွင်းသို့ပြန်ဝင်သွားပြီးနောက် အဝတ်အိတ်တစ်လုံးကို ထုတ်ယူလာခဲ့သည်။

"ဒီငွေစတွေက ငါးကြင်းနီကို ရောင်းလို့ရလာတာပဲ။ သေချာသိမ်းထား။" သူက အိတ်ကို လုချင်းအား ပေးရင်း ပြောလိုက်သည်။

လုချင်းသည် သူ၏လက်ထဲမှ လေးလံသောအလေးချိန်ကိုခံစားမိပြီး အံ့ဩသွားခဲ့သည်။

"အများကြီးပဲ အဘိုးချန်။ ငါးကြင်းနီက ဘယ်လောက်ဈေးရခဲ့လို့လဲ။"

"မင်း ကံကောင်းတယ်။" သမားတော်ချန်က ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "ဒီတစ်ခေါက် ငါ ဆေးပင်တွေပို့ပေးတဲ့ မှူးမတ်ရဲ့ဇနီးက သိပ်မကြာခင်ကမှ အားနည်းနေသလိုလိုဖြစ်နေတော့ အာဟာရလိုအပ်နေတာလေ။ ငါ့မှာ ငါးကြင်းနီတစ်ကောင်ရှိတယ်လို့ကြားတော့ သူကချက်ချင်းပဲ ငွေတစ်ရာနဲ့ဝယ်သွားတယ်။"

"ငွေတစ်ရာ။" လုချင်း၏မျက်လုံးများက ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။ "အဘိုးချန်၊ အဘိုးက ငါးကြင်းနီက အရမ်း အကောင်ကြီးရင် သူ့တန်ဖိုးက နိမ့်သွားမယ်လို့ ပြောခဲ့တာမဟုတ်လား။"

သူသည် သမားတော်ချန်က အကောင်းဆုံးငါးကြင်းနီပင်လျှင် အများဆုံးငွေတစ်ရာတန်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်ကို သတိရလိုက်မိသည်။

"ဒါကြောင့်ပဲ ငါက မင်းကို ကံကောင်းတယ်လို့ပြောတာပေါ့။" သမားတော်ချန်က သူ၏မုတ်ဆိတ်ကိုပွတ်သပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အများအားဖြင့် အကောင်းဆုံးငါးကြင်းနီပဲ ငွေတစ်ရာဈေးရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီမှူးမတ်က သူ့ဇနီးကို အရမ်းချစ်တယ်လေ။ ငါးကြင်းနီက အရသာရှိရုံတင်မကဘူး၊ အာဟာရလည်းအရမ်းကြွယ်ဝတော့ သူက အမြင့်ဆုံးဈေးနဲ့ဝယ်သွားတာ။"

တိုက်ဆိုင်လိုက်တာ။

လုချင်းသည် သမားတော်ချန်၏စကားအား သဘောတူရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ သူ၏ကံသည် အမှန်ပင်ကောင်းလှ၏။

"ငါ မင်းကို ငွေတစ်ရာအပြည့်ယူလာပေးခဲ့တယ်။ မင်းရဲ့အရင်ကဆေးကုသစရိတ်အတွက် ငွေဆယ်ကျပ်၊ သံအိုးနဲ့ဆားအတွက် ငါးကျပ်နုတ်ပြီးရင် မင်းမှာ ရှစ်ဆယ့်ငါးကျပ်ကျန်တယ်။"

လုချင်းသည် အိတ်ကိုဖွင့်ကြည့်ရာ တောက်ပနေသောငွေစများကိုမြင်ပြီး အနည်းငယ်မျက်စိကျိန်းသွားခဲ့သည်။

ငွေခဲအမျိုးမျိုးရှိပြီး ကြီးသောငွေခဲများမှာ တစ်ခုလျှင်ဆယ်ကျပ်၊ သေးသောငွေခဲများမှာ ငါးကျပ်နှင့် တခြားငွေစအချို့လည်း ပါဝင်နေခဲ့သည်။

သမားတော်ချန်က သူ၏နေ့စဉ်သုံးစွဲရန်အတွက် တချို့ကို ငွေစငယ်များအဖြစ် လဲလှယ်ခဲ့သည်မှာ ရှင်းလင်းလှ၏။

သုံးစွဲခဲ့သော ဆယ့်ငါးကျပ်အတွက်မူ လုချင်းသည် စိတ်မပူခဲ့ပေ။

သမားတော်ချန်၏ ဆေးကုသခနှင့်ဆေးဖိုးအတွက် ဆယ်ကျပ်သည် များပြားသည်ဟုထင်ရသော်လည်း သမားတော်ချန်ကို သိရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် သမားတော်ကြီး ဈေးလျော့ယူခဲ့သည်ဟုပင် လုချင်း သံသယဝင်မိ၏။

သံအိုးနှင့်ဆား၏ကုန်ကျစရိတ်အတွက်မူ သံအိုးက ဈေးကြီးမည်မှာ မျှော်လင့်ထားပြီးဖြစ်သည်။

သူ၏မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် ခန္ဓာကိုယ်၏မူလပိုင်ရှင်သည် သံအိုးတစ်လုံးကို ဈေးကောင်းကောင်းဖြင့် ရောင်းချခဲ့ဖူးသည်။

ယခုအချိန်တွင်ပင် ရွာရှိမိသားစုများစွာသည် သံအိုးတစ်လုံးကို မတတ်နိုင်ကြသေးရာ ဤသည်က ၎င်း၏တန်ဖိုးကို ပြသနေခဲ့သည်။

သို့သော် ကုန်ကျစရိတ်မည်မျှပင်ရှိစေကာမူ လုချင်းသည် တစ်လုံးတော့ ဝယ်ယူရပေမည်။

ဤကမ္ဘာတွင် အချိန်အတော်ကြာနေထိုင်ပြီးနောက် သူသည် ပြုတ်စားခြင်းနည်းနှင့် ပေါင်းစားခြင်းနည်းများဖြင့် အမြဲတမ်းစားသုံးနေရသည်ကို ငြီးငွေ့နေပြီဖြစ်သည်။

သံအိုးတစ်လုံးသာရှိပါက သူသည်လည်း ဟင်းလျာများစွာကို ပိုမိုချက်ပြုတ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

သူသည် အဝတ်အစားကို အလျှော့ပေးနိုင်သော်လည်း အစားအသောက်ကိုတော့ မခြွေတာနိုင်ပေ—၎င်းသည် သူအမြဲတမ်းလိုက်နာခဲ့သော မူတစ်ခုဖြစ်၏။

"ငါ မနေ့ညက မင်းအတွက် သံအိုးကို ဆီသတ်ပေးထားတယ်။ မင်းကိုယ်တိုင်ဆီသတ်စရာမလိုဘဲ ချက်ချင်းသုံးလို့ရပြီ။" သမားတော်ချန်က ထပ်ပြောလိုက်၏။

လုချင်းကြည့်လိုက်ရာ အိုး၏အတွင်းပိုင်းသည် တောက်ပနေပြီး သေချာဆီသတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"အဘိုးချန်၊ အိုးတစ်လုံးဆီသတ်တာ ဆီအများကြီးကုန်တယ်။ ကျွန်တော်ပေးပါရစေ။" လုချင်းက အိတ်ကိုဖွင့်ရင်းပြောလိုက်၏။

"မလိုပါဘူးကွာ။" သမားတော်ချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "ဝက်ဆီနှစ်တုံးပဲကုန်တာ၊ ဘာမှတန်ဖိုးမရှိဘူး။ ငါ မင်းကိုအကြွေပြန်ပေးရတာနဲ့ အလုပ်မရှုပ်ချင်ဘူးကွ။"

သမားတော်ချန်၏တိုက်တွန်းမှုကိုမြင်သောအခါ လုချင်းသည်လည်း ဆက်လက်မတောင်းဆိုတော့ချေ။

ဤကမ္ဘာရှိလူများက ဝက်သားကိုအထင်သေးကြကြောင်း သူ သိသည်၊ အထူးသဖြင့် အထက်တန်းလွှာများဆိုလျှင် ၎င်းကိုဆင်းရဲသားများအတွက် နိမ့်ကျသောအသားအဖြစ် သတ်မှတ်နေကြတာပင်။ အနည်းငယ်ချမ်းသာသူများကတော့ အမဲသား သို့မဟုတ် သိုးသားကိုပိုမိုနှစ်သက်ကြသည်။

ဒါကြောင့် ဝက်သားသည် အမဲသား သို့မဟုတ် သိုးသားနှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဈေးမကြီးသော်လည်း အသားအား မကြာခဏမစားသုံးနိုင်သော သာမန်လူများအတွက်တော့ ဈေးမပေါသေးပေ။

ဝက်သားသည်ပင် ပွဲတော်များ သို့မဟုတ် အထူးအခါသမယများအတွက်သာ သီးသန့်ထားသော ရှားပါးသောအစားအစာတစ်ခုဖြစ်၏။

သို့သော် သမားတော်ချန်အတွက်ကတော့ ငွေကြေးမပြတ်လပ်သဖြင့် ဝက်ဆီနှစ်တုံးသည် သူ့အတွက် ဘာမျှမဟုတ်ပေ။

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးချန်။"

"ကျေးဇူးတင်စကားတွေ ပြောနေတာကို တော်ပါတော့။ ခု လှဲအိပ်လိုက်တော့ ငါ အပ်စိုက်ကုသပေးမယ်။"

လုချင်းသည် နာခံစွာဖြင့် သူ၏အင်္ကျီကိုချွတ်ပြီးနောက် သစ်သားကုတင်ပေါ်တွင် လှဲအိပ်လိုက်၏။

ထိုစဥ် သမားတော်ချန်သည် ငွေအပ်များကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

"ဒီနေ့က ငါ မင်းကိုအပ်စိုက်ကုသပေးမယ့် တတိယအကြိမ်နဲ့ နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲ။ ခုကစပြီး မင်း ကုသခံစရာမလိုတော့ဘူး"

"အဘိုးချန်၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်လုံးဝပြန်ကောင်းသွားပြီဆိုတဲ့သဘောလား။" လုချင်းက ပျော်ရွှင်စွာမေးလိုက်၏။

"လုံးဝတော့မဟုတ်သေးဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ဇီဝစွမ်းအင်က တည်ငြိမ်နေပြီ။ အစားအသောက်ကောင်းကောင်းစားပြီး အနားယူရင် တဖြည်းဖြည်းပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမှာပဲ။ ဒီတော့ အပ်စိုက်ကုသမှုထပ်လုပ်စရာမလိုတော့ဘူး။"

"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် အဘိုးချန်။"

"စိတ်အေးအေးထားပြီး ငြိမ်ငြိမ်နေ။"

သမားတော်ချန်သည် အပ်များထိုးစိုက်စပြုတော့ရာ မကြာမီမှာပဲ လုချင်းအိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

သမားတော်ချန်သည် အိပ်ပျော်နေသောလုချင်းကို အနည်းငယ်မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ကြည့်နေခဲ့သည်။

လုချင်းသည် သူ၏ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် ကောင်းမွန်စွာပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခဲ့သော်လည်း သူသည် လုချင်း၏ရုတ်တရက်တိုးတက်လာရခြင်း၏အကြောင်းရင်းကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။

အပ်စိုက်ကုသမှုအတွင်း အသေးစိတ်စစ်ဆေးမှုများပြုလုပ်ခဲ့သော်လည်း လုချင်း၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် ပုံမှန်မဟုတ်သောအရာမရှိ။ ထို့ပြင် ရောဂါဘယသေးသေးလေးပင်ကျန်ရစ်မနေခဲ့တာကိုပင် သူအံ့ဩမိနေခဲ့သည်။

ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် အဖြေရှာမတွေ့နိုင်သောအခါ၌ သမားတော်ချန်သည် သူ၏မျက်မှောင်ကြုတ်နေမိခြင်းကို ဖြေလျှော့လိုက်၏။

အကြောင်းရင်းကိုရှာမတွေ့လျှင်လည်း လုချင်းကောင်းမွန်လာသရွေ့ သူ၏ကြိုးစားအားထုတ်မှုများသည် အကျိုးရှိသည်ဟု ဆိုနိုင်၏။

"အဘိုးချန်၊ ကိုကိုအိပ်ပျော်သွားပြီလား။" ရှောင်ယန်က ညင်သာစွာမေးလိုက်၏။

အပ်စိုက်ကုသမှုများစွာကိုမြင်တွေ့ပြီးဖြစ်သော ကလေးမလေးသည် ယခင်ကကဲ့သို့ မကြောက်တော့သော်လည်း သူမသည် အနီးကပ်ကြည့်ရှုရန်တော့ မရဲဝံ့သေးပေ။

"ဟုတ်တယ်၊ သူအိပ်ပျော်သွားပြီ။ သူ့ကိုမနှောင့်ယှက်ကြရအောင်။ အပြင်သွားကြစို့။ အဘိုး မနေ့က မြို့ကနေ အရသာအရမ်းကောင်းတယ်ဆိုတဲ့မုန့်တချို့ဝယ်ခဲ့တယ်။"

"တကယ်လား။ ဘယ်လိုမုန့်မျိုးလဲဟင်။"

"သဇင်ပန်းမုန့်..."

လုချင်းနိုးလာသောအခါ သူသည် စွမ်းအင်အပြည့်ဖြင့် လန်းဆန်းနေသလိုမျိုးခံစားလိုက်ရသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် ပထမအပ်စိုက်ကုသမှုအပြီးကကဲ့သို့ အထင်အမြင်မှားခြင်းမျှသာမဟုတ်ဘဲ သူသည် အမှန်တကယ်ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာနေပြီဖြစ်သည်။

အားလုံးသည် သမားတော်ချန်၏ကျေးဇူးကြောင့်ပင်။

သူဤသို့စဉ်းစားနေစဉ် အပြင်ဘက်မှ ရှောင်ယန်၏ရယ်မောသံကို ကြားလိုက်ရ၏။

သူသည် အပြုံးလေးဖြင့် သူ၏အင်္ကျီကိုဝတ်ဆင်ကာ အပြင်သို့ထွက်သွားခဲ့သည်။

သမားတော်ချန်နှင့်ရှောင်ယန်သည် ကျောက်ထိုင်ခုံများပေါ်တွင်ထိုင်နေကြပါ၏။ ကလေးမလေးကတော့ မုန့်တစ်ဖဲ့ကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ၏ခြေထောက်များကိုလွှဲလျက် သူမ၏ခေါင်းကို နောက်သို့လှန်ကာ ပျော်ရွှင်စွာရယ်မောနေခဲ့သည်။

ထိုမြင်ကွင်းသည် လုချင်းပထမဆုံးအပ်စိုက်ကုသမှုမှနိုးလာစဉ်ကနှင့် တူညီလုနီးပါးပင်။

သို့သော် ယခုအခါတွင်တော့ သူသည် ပိုမိုကျန်းမာလာပြီး ငွေတစ်ရာနှင့်အတူ သမားတော်ချန်ထံမှ ဆေးပညာသင်ယူခွင့်ကိုပင် ရရှိခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

အားလုံးပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီပင်။