လွှမ်းမိုးနိုင်သော အရိုးနှင့်ကြွက်သားများ သန်မာစေသောဆေးလုံး၊ ကျော်လွှားရန် နီးကပ်လာခြင်း

လုချင်းနှင့် သမားတော်ကြီးချန်သည် အိမ်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ဝေ့မိသားစု၏လူများ ဖြည်းညှင်းစွာထွက်ခွာသွားသည်ကို ကြည့်နေကြလေ၏။

ခဏအကြာတွင် လုချင်းက ပြောလိုက်သည်။ "ဆရာ၊ ဝေ့မိသားစုရဲ့ အဲ့ဒီအကြီးအကဲအိမ်တော်ထိန်းကလေ တော်တော်လေး တော်တယ်နော်။"

လုချင်းသည် ဝေ့မိသားစု၏ ထိုအကြီးအကဲအိမ်တော်ထိန်းကို စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် လေးစားမိပါ၏။

ဈေးကြီးတွင် ဝေ့မိသားစု၏သခင်လေးနှင့် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံစဉ်က လုချင်းသည် ဝေ့မိသားစုအား သူတို့၏အရှိန်အဝါကို အသုံးချပြီး အနိုင်ကျင့်ကြသည့် မောက်မာသော မိသားစုဟူ၍ အစက ထင်ခဲ့မိသည်။

သို့မဟုတ်လျှင် သူတို့၏မျိုးဆက်သစ်သည် ထိုသို့သောစရိုက်မျိုး မည်သို့ရှိနိုင်မည်နည်း။

သို့သော် ဝေ့မိသားစု၏ ထိုအကြီးအကဲအိမ်တော်ထိန်းက လုချင်း၏အထင်အမြင်ကို သိသိသာသာပင် ပြောင်းလဲစေခဲ့လေ၏။

ဤသို့ဆိုလျှင် ဝေ့မိသားစု၏သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက စီရင်စုတစ်ခုလုံး ပျံ့နှံ့နေသည့်အပြင်ကိုမှ မြို့တော်သို့ပင် ရောက်သည်ဟု မာကူး ပြောခဲ့သည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိတော့။

ထိုအကြီးအကဲအိမ်တော်ထိန်း၏နည်းလမ်းများမှပင် ထိုအရာကို မြင်တွေ့နိုင်လေသည်။

ဤမျှလောက်ထိ သစ္စာစောင့်သိအောင် အမိန့်ပေးနိုင်သော ဝေ့မိသားစုအကြီးအကဲကိုမူ ဆိုဖွယ်ရာမရှိပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ ဤသည်က သြဇာလွှမ်းမိုးမှုရှိသော မှူးမတ်မျိုးရိုးမိသားစုတစ်ခုကို အမှန်တကယ်သတ်မှတ်ပေးသောအရာပင် ဖြစ်ပေမည်။

ဤသို့သောလူတစ်ဦးက တာဝန်ယူထားသောကြောင့် ဝေ့မိသားစုသည် လျင်မြန်စွာတိုးတက်ရန် ခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေ။

"ဝေ့မိသားစုလို မှူးမတ်မျိုးရိုးမိသားစုတစ်ခုမှာ အကြီးအကဲအိမ်တော်ထိန်းရာထူးကို ရဖို့ဆိုတာက သာမန်လူတစ်ယောက်ဆို မဖြစ်နိုင်ဘူးလေ။"

သမားတော်ကြီးချန်သည်လည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

သူပင်လျှင် သူ၏သက်တမ်းအများစု နေထိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ဝေ့မိသားစု၏အကြီးအကဲအိမ်တော်ထိန်းကဲ့သို့သောလူတစ်ဦးကို ရှားရှားပါးပါးသာ တွေ့မြင်ဖူးသည်။

ထိုသူမှာ ဖြောင့်မတ်ပြီး ပွင့်လင်းလှသည့်အပြင် လူ့စိတ်နှလုံးသားကိုပါ အနိုင်ယူနေကြောင်း သူ သိထားတာတောင်မှ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး ထိုသူ့အား ငြင်းဆန်နိုင်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

"ဆရာ၊ ဒီရွှေတွေငွေတွေအားလုံးကို ဘာလုပ်ကြမလဲဗျ။"

ခြံဝင်းထဲသို့ပြန်ရောက်သောအခါ လုချင်းသည် ရွှေနှင့်ငွေပုံများကို ကြည့်ရင်း မမေးဘဲမနေနိုင်တော့ပေ။

ဝေ့မိသားစု၏ ငွေသားတစ်သောင်းနှင့် ရွှေသားတစ်ထောင်လက်ဆောင်သည် အားလုံးငွေသားချည်းမဟုတ်ပေ။

ငွေတုံးများထည့်ထားသော သေတ္တာကြီးတစ်လုံးနှင့် ရွှေတုံးများထည့်ထားသော သေတ္တာငယ်တစ်လုံးမှလွဲ၍ ကျန်သည်များကိုတော့ ငွေစက္ကူများနှင့် ရွှေစက္ကူများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ အခြားသေတ္တာငယ်တစ်လုံးတွင် ထည့်ထားသည်။

သို့သော် ဤရွှေနှင့်ငွေသေတ္တာကြီးသည်ပင် မည်သူ့ကိုမဆို မျက်စိကျိန်းသွားစေရန် လုံလောက်ပါ၏။

သမားတော်ကြီးချန်နှင့် လုချင်းတို့သည် ထူးခြားသောလူများဖြစ်သောကြောင့်သာ တော်သေးသည်၊ သို့မဟုတ်လျှင် သာမန်လူတစ်ဦးသာ ဤအဝါရောင်နှင့် အဖြူရောင်အရာများကို မြင်လိုက်ပါက ယခုအချိန်လောက်ဆို ရွှေပုံငွေပုံထဲ ခုန်ချမိလောက်ပြီပင်။

"အရင်ဆုံး အထဲကို သယ်ပြီး သိမ်းထားလိုက်ကြတာပေါ့။"

သမားတော်ကြီးချန်သည်လည်း ဤအရာများကို လောလောဆယ်တော့ မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ကို မသိသောကြောင့် သူနှင့် လုချင်းသည် ၎င်းတို့ကို အိမ်ထဲသို့ သယ်ဆောင်ကာ သိမ်းဆည်းထားလိုက်တော့၏။

သိုလှောင်ခန်း၏ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပေါ့ပေါ့တန်တန်ချထားသော သေတ္တာကြီးနှင့် သေတ္တာငယ်များကိုကြည့်ရင်း လုချင်းသည် သူ့ဘာသာသူ တွေးလိုက်မိသည်။

ဤသေတ္တာနှစ်လုံးတွင် ထိုမျှများပြားလှသောရွှေနှင့်ငွေများ ပါဝင်သည်ဟု မည်သူမျှ ခန့်မှန်းမိမည်မဟုတ်ပေ။

သေတ္တာများကို အသုံးမလိုသောအရာအချို့ဖြင့် ပေါ့ပေါ့တန်တန်ဖုံးအုပ်ပြီးနောက် လုချင်း ထွက်လာလိုက်တော့၏။

"အားချင်း၊ မင်းလက်ထဲက အရိုးနဲ့ကြွက်သား သန်မာစေတဲ့ဆေးလုံးပုလင်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး မင်းကို ပြောစရာတစ်ခုရှိတယ်။"

သိုလှောင်ခန်းမှထွက်လာပြီးနောက် သမားတော်ကြီးချန်သည် အနည်းငယ်လေးနက်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုချင်းသည် ချက်ချင်းပင် သူ၏ဆရာထံသို့ လျှောက်သွားပြီး လေးစားစွာ နားထောင်နေလိုက်သည်။

"အရိုးနဲ့ကြွက်သား သန်မာစေတဲ့ဆေးလုံးက ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့်က သိုင်းသမားတွေအတွက် တပ်မက်စရာကောင်းတဲ့ဆေးလုံးဆိုတာ မှန်တယ်။ ဒါက ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့်မှာ ရှိနေတဲ့သူတွေရဲ့ကန့်သတ်ချက်ကိုတောင် ချိုးဖျက်ပေးနိုင်တဲ့အပြင် သူတို့ရဲ့အခြေခံအုတ်မြစ်နဲ့ အလားအလာကိုတောင် ချဲ့ထွင်ပေးနိုင်တယ်လေ။"

"ဒါပေမဲ့ ဒီဆေးလုံးရဲ့ဆေးအာနိသင်က အရမ်းပြင်းတယ်။ ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့်က သာမန်လောက်ပဲ အားကောင်းတဲ့လူတစ်ယောက်တောင်မှ သူ့ရဲ့အစွမ်းကို မခံနိုင်ဘူး။"

"ဒါကြောင့် နောင်ကျ မင်း ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့်ကို ရောက်သွားရင်တောင်မှ ဒီဆေးလုံးကို စားဖို့ကို အလျင်မလိုရဘူး ဟုတ်ပြီလား။ အနည်းဆုံးတော့ မင်း ကြွက်သားနဲ့အရိုးအဆင့်မှာ အောင်မြင်မှုအသေးစားတစ်ခုလောက်ရတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ စားဖို့ ကြိုးစားသင့်တယ်။"

"မဟုတ်ရင် စောစောစီးစီး စားလိုက်မိလို့ သူ့ရဲ့အာနိသင်ကို မခံနိုင်ရင် အဲ့ဒါက မင်းရဲ့ရိုးတွင်းခြင်ဆီနဲ့ သွေးချီစွမ်းအင်ကို လောင်ကျွမ်းစေနိုင်တယ်လေ။ ပြီးတာနဲ့ မင်းလည်း သေသွားလောက်ပြီ။"

အရိုးနှင့်ကြွက်သားကို သန်မာစေသောဆေးလုံးကို စားသုံးခြင်းက ထိုမျှလောက်ထိ အန္တရာယ်များနိုင်သည်ကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် လုချင်း၏မျက်နှာအမူအရာသည် အလွန်ပင် တည်ကြည်သွားတော့၏။ "ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ၊ တပည့် မှတ်ထားပါ့မယ်။"

ထိုအချက်ကို သတိပေးပြီးနောက် သမားတော်ကြီးချန်က လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ "မင်း မှတ်မိပြီဆိုရင် အခုပြန်လို့ရပြီ။ ဝေ့မိသားစုရဲ့သခင်လေးကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဒီရက်ပိုင်း မင်း ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီပဲ။ ပြန်သွားပြီး ကောင်းကောင်းအနားယူလိုက်တော့။ ဒီရက်ပိုင်း ငါ့ကို ကူညီဖို့ လာစရာမလိုတော့ဘူး။"

“ဗျာ?"

လုချင်းမှာ စစချင်းတော့ အံ့အားသင့်သွားပေမဲ့ သူ့ဆရာ၏လက်ထဲမှ ဘူးကို မြင်သောအခါ လျင်မြန်စွာသဘောပေါက်သွားလေသည်။

ဆရာက အဖိုးတန်ဆေးကျမ်းစာအုပ်တစ်အုပ်ကို အခုလေးတင်ရရှိခဲ့ပြီး ယင်းအား လေ့လာဖို့အတွက် အနားယူချိန်လိုအပ်နေတာပင်။

လုချင်းမှာလည်း သူ့ဆရာ၏အစီအစဉ်လေးကို မဖော်ထုတ်ဘဲ လေးစားစွာဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ။"

သူသည်လည်း သူ၏သိုင်းပညာကို အာရုံစိုက်ရန် အချိန်အနည်းငယ်ယူလိုသည်ပင်။

မကြာသေးမီအချိန်ကပဲ လုချင်းသည် နေ့တိုင်းလိုလို သွေးအားဖြည့်၊ချီအားတိုးဆေးလုံးတစ်လုံးကို စားခဲ့ကာ သူ၏သွေးချီစွမ်းအားကို လျင်မြန်စွာတိုးပွားစေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သောနှစ်ရက်အတွင်း သူသည် အဆင့်တက်ဖို့ အစွန်းထိတောင် ရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း မသဲမကွဲခံစားလိုက်ရပါ၏။

ထို့နောက်တွင်တော့ သူ့အတွက်နှင့် ရှောင်ယန်အတွက် ပေးခဲ့သည့် လက်ဆောင်များကို ကိုင်ဆောင်လျက် လုချင်းသည် တောင်အောက်သို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ၌ သူသည် ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီတို့ အတူတူကစားနေသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရလေ၏။

ရှောင်လီ သူတို့အိမ်သို့ ရောက်လာကတည်းက ဤသို့သောကစားဖော်တစ်ဦးရှိလာသောကြောင့် ရှောင်ယန်လေးတစ်ယောက် အပြင်သို့ ထွက်ကစားသည်မှာ ရှားပါးလာတော့၏။

သူမသည် ရှောင်လီနှင့်သာ အမြဲကစားချင်နေရာ ရွာရှိ သူမ၏သူငယ်ချင်းများနှင့် ကစားသည့်အချိန်ပင် လျော့နည်းသွားခဲ့သည်။

လုချင်းသည်လည်း သူ့ညီမလေး ဝေ့မိသားစု၏အကြီးအကဲအိမ်တော်ထိန်းရှေ့တွင် လျှောက်သွားနေတာမျိုးကို မလိုလားပေ၊ မတော်တဆ ရှောင်လီ၏တည်ရှိမှုကို ဖော်ထုတ်မိမည်စိုးသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဤရက်ပိုင်း သူ ဆရာ့အိမ်သို့သွားသောအခါ ရှောင်ယန်ကို အိမ်တွင်သာ ထားခဲ့ပါ၏။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ရှောင်လီလည်း အိမ်၌ ရှိနေပြီး ရှောင်ယန်ကို ကာကွယ်ဖို့ ရှောင်လီကို ညွှန်ကြားထားသောကြောင့် သူလည်း စိတ်ချလက်ချနေနိုင်ပါသည်။

ထိုသားရဲလေးမှာ အနီရောင်အလင်းတန်းထွက်သော ဝိညာဉ်သားရဲတစ်ကောင်ဖြစ်သည်။

ထိုသားရဲလေးမှာ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးနှင့် မတွေ့ကြုံသရွေ့တော့ သာမန်သိုင်းသမားများဆိုလျှင် သူ့ကို ဘာမှလုပ်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

"ကိုကို၊ ပြန်လာပြီ"

လုချင်းပြန်လာသည်ကိုမြင်သောအခါ ရှောင်လီနှင့် စစ်တုရင်ကစားနေသော ရှောင်ယန်သည် ချက်ချင်းပင် အော်ခေါ်လာခဲ့၏။

ရှောင်လီသည်လည်း သူ့ကို ခေါ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်၊ ကိုကို ပြန်လာပြီ။"

လုချင်းသည် သူ၏ပစ္စည်းများကို သူ့အခန်းတွင် ထားပြီး ထွက်လာသောအခါ၌ စားပွဲပေါ်ရှိ စစ်တုရင်ခုံကိုမြင်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ဘယ်သူက ပိုပြီးနိုင်လဲ။"

လုချင်းက စစ်တုရင်ခုံရဖို့အတွက် သစ်သားပြားတစ်ချပ်ကနေ ဓားဖြင့် ထွင်းထုပြုလုပ်ထားခဲ့ရတာပင်။

စစ်တုရင်များသည်လည်း ရိုးရှင်းလှပါ၏၊ သစ်သားချောင်းတိုတစ်ဘူးနှင့် ကျောက်ခဲငယ်တစ်ဘူးသာဖြစ်သည်။

သူတို့ကစားသောစစ်တုရင်မှာမူ သူ သင်ပေးခဲ့သော ဂို-မိုကူးကစားနည်းဖြစ်သည်။

သူ သူတို့ကို စစ်တုရင်သင်ပေးခဲ့ခြင်းမှာ တစ်နေ့တွင် လုချင်းသည် ဆေးကျမ်းများကို လေ့လာနေစဉ် ဤကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် အိမ်တွင် ကစားနေရင်း ဆူညံနေသောကြောင့် သူ စာလေ့လာနေခြင်းအပေါ် အာရုံမစိုက်နိုင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

သူတို့ကို ခဏတာလောက် တိတ်အောင် သူလုပ်နိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ သိပ်မကြာမီမှာပဲ သူတို့လေးတွေက တိတ်တခိုး ပြန်ကစားနေကြတတ်သည်ပင်။

သူတို့ကို အချိန်ပိုပြီးကြကြာ တိတ်ဆိတ်နေစေဖို့အတွက် လုချင်းသည် နောက်ဆုံးတော့ အကြံတစ်ခုရသွားပြီး သူတို့ကို စစ်တုရင်ကစားနည်းကို သင်ပေးခဲ့သည်။

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဂို-မိုကူးသည် မခက်ခဲဘဲ သူတို့၏စဉ်းစားနိုင်စွမ်းကိုလည်း လေ့ကျင့်ပေးနိုင်ပါ၏။

မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် ဤဆန်းသစ်သောကစားနည်းကို ချက်ချင်းစွဲလမ်းသွားကြပြီး ရှောင်လီပင်လျှင် ခြွင်းချက်မရှိပေ။

ဤရက်ပိုင်း အချိန်ရသည့်အခါတိုင်း ကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် စစ်တုရင်ပွဲတစ်ပွဲလောက်တော့ ကစားတတ်ကြသည်။

မကြာခဏဆိုသလို အနိုင်အရှုံးအတွက် ဆုံးဖြတ်ဖို့ ခက်ခဲလှသည်ပင်။

သေချာသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တွင်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

ရှောင်ယန်က ပျော်ရွှင်စွာပြောလိုက်သည်။ "ဒီနေ့တော့ ညီမလေး ပိုနိုင်တယ်။ ညီမလေးက ခုနစ်ပွဲနိုင်တယ်၊ ရှောင်လီက ခြောက်ပွဲပဲ နိုင်တယ်လေ"

ထို့နောက် လုချင်းသည် ရှောင်လီတစ်ယောက် သူ၏လက်ဖြင့် စစ်တုရင်ခုံပေါ်သို့ ကျောက်ခဲငယ်တစ်လုံးကို တင်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရလေ၏။ ထိုအခါ၌ ရှောင်ယန်လေးမှာတော့ ချက်ချင်းစိတ်ပျက်သွားရှာသည်။ "အခုတော့ သရေဖြစ်သွားပြီ၊ ရှောင်လီကလည်း ခုနစ်ပွဲ နိုင်သွားပြီလေ။"

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ရှောင်လီသည် ပျော်ရွှင်နေသူဖြစ်ပြီး သူ၏နားရွက်များသည် နောက်သို့ လှန်သွားကာ မျက်လုံးများဖြင့်ပင် ပြုံးနေပြီး အမြီးမှာလည်း မြင့်မားစွာထောင်နေလေ၏။

လုချင်း - “…”

ဤကလေးငယ်နှစ်ဦးသည် လတ်တလောတွင် ဤကဲ့သို့နှယ် အရမ်းကို ကစားတတ်ကြပြီး သူ၏ခေါင်းကို မကြာခဏမူးနောက်စေသည်မှာ အံ့ဩစရာမရှိပေ။

သူတို့၏အသိဉာဏ်နှင့်ဆိုလျှင် သူတို့သည် အမှန်တကယ်ထူးခြားသော အဖော်များဖြစ်သည်။

ထို့နောက်၌ လုချင်းသည် သူတို့ကို စိတ်မပူတော့ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ရန် အနောက်ဘက်မှ ဝါးတောဆီသို့ သွားလိုက်သည်။

နောက်ရက်များတွင်လည်း ဆရာ့အိမ်သို့ သွားရန် မလိုအပ်သောကြောင့် လုချင်းသည် အပြင်မထွက်တော့ဘဲ လေ့ကျင့်မှုအပေါ်တွင်သာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။

သူသည် အဆင့်တက်နိုင်ဖို့ နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားရ၍ သူ၏လေးမျက်နှာဓားသိုင်းလေ့ကျင့်မှုကိုပင် ခေတ္တရပ်နားထားကာ ကျန်းမာရေးအာဟာရဖြည့်လက်သီးသိုင်းနှင့် သွေးချီစွမ်းအားသန့်စင်ခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်ခဲ့ပါ၏။

နောက်ဆုံးတွင် သွေးအားဖြည့် ချီအားတိုးဆေးလုံးအနည်းငယ်ကို ထပ်မံစားသုံးပြီးနောက် သူသည် နံနက်ခင်းတစ်ခုတွင်တော့ အဆင့်တက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ခံစားမိလိုက်တော့သည်။