စိတ်နှလုံးအပြောင်းအလဲနှင့် ချီနှင့်သွေးအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိခြင်း

လုချင်းသည် တိုက်ပွဲဝင်ဓားကို ကျောတွင်လွယ်လျက် တောင်တန်းများကြားတွင် ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့လေ၏။

ရှောင်လီသည်လည်း သူ၏ပခုံးပေါ်တွင် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝပ်နေလေသည်။

လုချင်းနှင့် နှလုံးသားလုယူသူဝံပုလွေတို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ်အတွင်း ရှောင်လီသည် အရိပ်ထဲ၌ အမြဲတမ်း ပုန်းအောင်းနေခဲ့ပါ၏။

အကယ်၍ လုချင်းသာ အရေးနိမ့်မည့် အရိပ်အယောင်ပြခဲ့လျှင် ၎င်းက ဝင်ရောက်ကူညီခဲ့မည် ဖြစ်လေသည်။

သို့သော် နှလုံးသားလုယူသူဝံပုလွေသည် လုချင်း၏ ပြိုင်ဘက်မဟုတ်ခဲ့သဖြင့် ၎င်းသည် ဆက်လက်ပုန်းအောင်းနေခဲ့လေသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် မာကူးနှင့် အခြားသူများ ရောက်လာသည့်အခါ၌လည်း ၎င်းသည် ကိုယ်ထင်မပြခဲ့ပေ။

ထို့ကြောင့် အစမှအဆုံးထိတိုင် လုချင်းတွင် ထိုကဲ့သို့သော ဝှက်ဖဲတစ်ချပ် ရှိနေကြောင်း မည်သူမျှ မသိခဲ့ကြချေ။

တောင်တန်းများကြားတွင် တိတ်ဆိတ်စွာ လျှောက်လှမ်းရင်း လုချင်းသည် စကားတစ်ခွန်းမျှမဆိုဘဲ နှုတ်ဆိတ်နေမိလေသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ဖော်ပြ၍မရနိုင်သော စိတ်ခံစားမှုတစ်ခု၌ နစ်မြောနေမိပါ၏။

ယနေ့၌ လုချင်းသည် လူအများအပြားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့မိသည်။ ထို့ကြောင့် သူ့စိတ်နှလုံးမထိခိုက်ဘဲ နေရန်မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။

အဆုံးစွန်အားဖြင့် ထိုအရာများသည် ပုရွက်ဆိတ်လေးများမဟုတ်ဘဲ လူ့အသက်ပေါင်းများစွာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ထိုသူများ မသေဆုံးမီ အော်ဟစ်ငိုကြွေးကာ အသက်ချမ်းသာပေးရန် တောင်းပန်သံများသည် လုချင်း၏ နှလုံးသားကို အမှန်တကယ်ပင် ရိုက်ခတ်ခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဆင်ခြင်တုံတရားအရ တွေးကြည့်လျှင်မူ သူလုပ်ခဲ့သည့်အရာ၌ အမှားမပါကြောင်း လုချင်း နားလည်ထားပါ၏။

ယစ်မူးပျော်မွေ့ခံတပ်မှ လူများ၏ ယုတ်မာကောက်ကျစ်သော လုပ်ရပ်များကို ထောက်ချင့်လျှင် ၎င်းတို့သည် ဆယ်ခါပြန်သေလျှင်တောင်မှ လုံလောက်မည် မဟုတ်ပေ။

တစ်ဖက်တွင် မိမိလက်ဖြင့် လူ့အသက်ပေါင်းများစွာကို အဆုံးသတ်ခဲ့ရသည့်အတွက် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတ်လန့်မှု ရှိနေပြီး၊ အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ မှန်ကန်သည်ဟူသော ခိုင်မာသည့် ယုံကြည်ချက် ရှိနေပြန်သည်။

ထို့ကြောင့် လုချင်းသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုက်ပွဲကြားတွင် ပိတ်မိနေခဲ့လေ၏။

ဤကိစ္စကို လက်ခံနိုင်ရန် သူကြိုးစားရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သို့မဟုတ်ပါက ယနေ့ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာများသည် သူ့စိတ်နှလုံးထဲတွင် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်အဖြစ် ကြီးထွားလာပြီး တစ်သက်လုံး ခြောက်လှန့်နေလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း သူ သိထားလေသည်။

တောင်ပေါ်လမ်းအတိုင်း ဦးတည်ရာမဲ့ လျှောက်လှမ်းလာရင်း အတွေးပေါင်းစုံသည် လုချင်း၏ စိတ်ထဲတွင် ရှုပ်ထွေးပွေလီနေတော့၏။

ထိုသို့လျှောက်လာရင်း ရုတ်တရက်ပင် သူသည် ကျယ်ပြောလှသော ကွင်းပြင်ကျယ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားလေသည်။

ရှေ့တွင် မြင်ကွင်းကို ပိတ်ဆို့ထားသော သစ်ပင်များ မရှိတော့ဘဲ လမင်းကြီးသည် ကောင်းကင်ယံ၌ ထိန်ထိန်သာလျက် ရှိနေပါ၏။

လုချင်းမှာ သူ့ကိုယ်သူတောင် သတိမထားမိလိုက်ဘဲ ချောက်ကမ်းပါးစွန်းတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေခဲ့လေသည်။

လုချင်းမှာ ကြောင်ငေးလျက် ကောင်းကင်ပေါ်မှ လမင်းကြီးကို မော့ကြည့်ရင်း အချိန်ကြာမြင့်စွာ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေမိသည်။

ရုတ်တရက် သူ ပြုံးလိုက်လေ၏။

ထို့နောက်၌ ကျောပေါ်မှ တိုက်ပွဲဝင်ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အစပျိုးအနေအထားတစ်ခုကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ရှောင်လီသည်လည်း အနီးရှိ ကျောက်တုံးတစ်တုံးပေါ်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ခုန်တက်လိုက်ပြီး သူ့ကို အနှောင့်အယှက်မပေးဘဲ တိတ်ဆိတ်စွာ ထိုင်ကြည့်နေလေသည်။

ထို့နောက် လုချင်းသည် သူ၏ ဓားသိုင်းကို စတင်လေ့ကျင့်တော့၏။

သူ လေ့ကျင့်နေသည်မှာ လေးမျက်နှာဓားသိုင်းပင်။

သို့သော် ယခင်အကြိမ်များနှင့်မတူဘဲ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ လေ့ကျင့်မှု၌ ပြင်းထန်သော အရှိန်အဟုန်များ ကင်းမဲ့နေပြီး ပေါက်ကွဲမှုများမပါဝင်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေလေသည်။

ဓားကွက်တိုင်းသည် အလွန်ထိန်းချုပ်ထားသည့်ပုံစံ ဖြစ်နေပြီး တည်ငြိမ်လှပေ၏။

တိုက်ပွဲဝင်ဓား ရွေ့လျားသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် လေထုကို တုန်ခါသွားစေခြင်းမျိုး မရှိရုံသာမက လေထုနှင့် တစ်သားတည်း ပေါင်းစပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေကာ လှိုင်းဂယက်ထခြင်းပင် မရှိချေ။

အကယ်၍ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးသာ လုချင်း၏ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်ပုံကို မြင်တွေ့သွားပါက အလွန်ပင် အံ့အားသင့်သွားပေလိမ့်မည်။

ကြီးကျယ်ခမ်းနားပြီး ကျယ်ပြန့်လှသော ဓားကွက်များကို ဤမျှတည်ငြိမ်အေးဆေးစွာ လေ့ကျင့်နိုင်ခြင်းက လုချင်းသည် သူ၏ စွမ်းအားကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှု၌ အလွန်မြင့်မားသော အဆင့်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနေလေသည်။

ထိုသို့သောအဆင့်သို့ ရောက်မှသာလျှင် စွမ်းအားများကို အပြင်သို့ ယိုစိမ့်ထွက်ခြင်းမရှိစေဘဲ တိုက်ပွဲဝင်ဓားပေါ်သို့ အပြည့်အဝ စုစည်းကာ ဓားသိုင်းကို လေ့ကျင့်နိုင်မည် ဖြစ်လေ၏။

လေးမျက်နှာဓားသိုင်းကို အကြိမ်ကြိမ် လေ့ကျင့်ပြီးနောက် လုချင်းသည် ဓားကိုပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး လမင်းကြီးကို ငေးကြည့်ရင်း ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေမိပြန်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တည်ငြိမ်အေးချမ်းနေပြီ ဖြစ်ပါ၏။

"ကိုယ့်ရဲ့ပင်ကိုသဘောသဘာဝကို မြင်ပြီး ကိုယ့်ရဲ့ပင်ကိုယ်စိတ်နေစိတ်ထားကိုပဲ မြဲမြံအောင် ဆုပ်ကိုင်ထားရမယ်။"

"စစ်မှန်တဲ့ သိုင်းပညာရှင်တစ်ယောက်ဆိုတာ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေရဲ့ ချုပ်နှောင်မှုအောက်မှာ မနေဘဲ ကိုယ့်ရဲ့စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း အမြဲလုပ်တတ်ကြတယ်။"

"ငါလုပ်နေတဲ့အရာက မှန်ကန်တယ်လို့ ယုံကြည်ထားသရွေ့ တစ်လောကလုံးနဲ့ ရန်သူဖြစ်သွားရရင်တောင် ငါ့ရဲ့စိတ်နှလုံးက တုန်လှုပ်သွားလို့ မဖြစ်ဘူး။"

"ဒီလမင်းကြီးလိုပေါ့... လောကကြီးဘယ်လိုပဲပြောင်းလဲပါစေ၊ လူတွေရဲ့စိတ်ထားတွေက ဘယ်လောက်ပဲ လှည့်စားတတ်ပါစေ... လမင်းကြီးကတော့ အမြဲတမ်းကို ဖြူစင်ပြီးတော့ အပြစ်အနာအဆာကင်းနေတာပဲလေ။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ပဲ ခေတ်အဆက်ဆက် မပြောင်းမလဲဘဲနဲ့ ရှိနေခဲ့တာပေါ့။"

"ဒီလို စိတ်ထားမျိုးနဲ့ ယုံကြည်ချက်မျိုးသာ မရှိရင် သိုင်းပညာရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို တက်လှမ်းဖို့နဲ့ မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်ကျော်လွန်ပြီး မဟာသခင်အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ဆိုတာ ဘယ်လိုလုပ် မျှော်လင့်လို့ရမှာလဲ။"

ကောင်းကင်ထက်မှ လမင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း လုချင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် နားလည်သဘောပေါက်မှု လှိုင်းတံပိုးများ စီးဆင်းသွားခဲ့လေသည်။

လူပေါင်းတစ်ရာနီးပါးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပျက်သဘောဆောင်သည့် ခံစားချက်များမှာတော့ လုံးဝကို ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီပင်။

ထိုအစား သိုင်းပညာကို လိုက်စားလိုသည့် စိတ်ပိုင်းဖြတ်မှုအသစ်များကသာ အစားထိုး ဝင်ရောက်လာခဲ့လေသည်။

"ယစ်မူးပျော်မွေ့ခံတပ်ကို သွားခဲ့တဲ့ခရီးစဉ်ကနေ မျှော်လင့်မထားတဲ့ အကျိုးအမြတ်တွေ ရခဲ့မယ်လို့ ထင်မထားမိခဲ့ဘူး။ ခုတော့ ငါ့ရဲ့စွမ်းအားအပေါ် ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်းက အဆင့်သစ်တစ်ခုကိုတောင် ရောက်သွားခဲ့ပြီပဲ။ ပြီးတော့ သိုင်းပညာဘက်မှာတောင် ချီနဲ့သွေးအဆင့်ရဲ့ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်သွားသေး။"

ဟုတ်ပါသည်။ ယခုလေးတင် စိတ်ကို ကြည်လင်စေလျက် စိတ်နေသဘောထားကို သန့်စင်ပြီးနောက်တွင် လုချင်း၏ သိုင်းပညာနယ်ပယ်သည် သိသိသာသာကို တိုးတက်လာခဲ့လေသည်။

နယ်ပယ်အပေါ်သဘောပေါက်နားလည်မှုအရ သူသည် ချီနှင့်သွေးအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်ကိုတောင် ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီဖြစ်၏။

ယခုအခါ သူသည် သူ၏ ချီနှင့်သွေးစွမ်းအားကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီဖြစ်ပြီး အဖုအထစ်မရှိ ပေါင်းစပ်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်လေ၏။

တကယ်တမ်းတွင်မူ ဤသည်မှာ ချီနှင့်သွေးအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ နယ်ပယ်သဘောပေါက်နားလည်မှုအရသာ ရောက်ရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်ဆင့်အနေဖြင့် ချီနှင့်သွေးအဆင့်၏ အထွတ်အထိပ်သို့ အမှန်တကယ် ရောက်ရှိရန်အတွက် သူ၏ ချီနှင့်သွေးကို အဆက်မပြတ် ပြုစုပျိုးထောင်ပြီး စုစုပေါင်းပမာဏကို တိုးမြှင့်ရန် လိုအပ်နေသေးသည်။

ထိုအချိန်ရောက်မှသာလျှင် သူသည် နောက်တစ်ဆင့်ဖြစ်သော ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ဖို့ ကြိုးစားလို့ရမည်ပင်။

ထိုမျှသာမက ယခုကဲ့သို့ နယ်ပယ်သဘောပေါက်နားလည်မှု ရရှိခဲ့ခြင်းသည် ယခင်က တစ်ရက်လျှင် သွေးအားဖြည့် ချီအားတိုးဆေးလုံး တစ်လုံးသာ သောက်နိုင်သည့် ကန့်သတ်ချက် မရှိတော့ကြောင်းကိုလည်း ဆိုလိုပါ၏။

နောက်ရက်များတွင် ဆေးလုံးအလုံအလောက်ရှိနေသရွေ့ သူသည် သူ၏ ချီနှင့်သွေးစွမ်းအားကို အကန့်အသတ်မရှိ တိုးမြှင့်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ၏ ချီနှင့်သွေးစွမ်းအား မည်မျှပင် များပြားနေပါစေ ၊ သူသည် ၎င်းကို ပြီးပြည့်စုံစွာ ထိန်းချုပ်နိုင်တော့မည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ရှောင်လီ၊ ပြန်ကြစို့။"

ထိုအတွေးများဖြင့် လုချင်းသည် ဤနေရာတွင် ဆက်မနေချင်တော့ပေ။ သူက ရှောင်လီကို လှမ်းခေါ်လိုက်ပြီးနောက် တောင်အောက်သို့ စတင်လျှောက်သွားခဲ့လေ၏။

သူ ရွာမှထွက်လာခဲ့သည်မှာ ကြာမြင့်နေပြီပင်။

လူတိုင်း သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပူနေကြမလဲဟု လုချင်း တွေးလိုက်မိသည်။

ရွှီခနဲ မြည်သံနှင့်အတူ ရှောင်လီသည်လည်း လုချင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ပြန်ခုန်တက်လိုက်သည်။

သူက ပြောလိုက်သည်။ "ရှောင်လီ၊ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းအပေါ် ငါ အများကြီးအကြွေးတင်သွားပြီကွာ။ နောက်ရက်ကျမှ ရှားပါးငါးတွေ ဖမ်းကျွေးမယ်လေ၊ ဘယ်လိုလဲ။"

"ဂါး..."

...

တောင်ကုန်းငယ်လေးတစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လျက် လုချင်းသည် သူ၏အရှေ့မှ လရောင်အောက်ရှိ ကျိုးလီရွာလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုအခါ၌ လုချင်းသည် သူ့အား စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ရိုက်ခတ်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရလေသည်။

ကျောက်လောင်စန်း နှင့် အခြားရွာများမှ ရွာသားများ၏ အရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော မျက်နှာများကို မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် ကျိုးလီရွာကဲ့သို့ ရိုးသားသော ရွာလေးတစ်ရွာသို့ ကူးပြောင်းရောက်ရှိလာခဲ့ခြင်းအတွက် အလွန်ကံကောင်းသည်ဟု ခံစားလိုက်ရပါ၏။

သို့မဟုတ်ပါက သူနှင့် ရှောင်ယန်တို့ ယခုလိုမျိုးအသက်ရှင်နိုင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။

ဤသည်မှာလည်း ယစ်မူးပျော်မွေ့ခံတပ်ကို သူ အမြစ်ပြတ်ချေမှုန်းရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ခဲ့ရသည့် အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်လေသည်။

သူသည် ရှောင်ယန်ကိုခေါ်ပြီး ထွက်သွား၍ ရနိုင်သော်လည်း ထိုသို့လုပ်ခဲ့လျှင် ကျိုးလီရွာသည် ယစ်မူးပျော်မွေ့ခံတပ်၏ လက်စားချေမှုမှ လွတ်ကင်းနိုင်မည် မဟုတ်ချေ။

ယခုအခါ ယစ်မူးပျော်မွေ့ခံတပ်ကို ချေမှုန်းလိုက်ပြီဖြစ်သော်လည်း ခရိုင်မြို့ထဲတွင် အင်အားအတောင့်တင်းဆုံးဖြစ်သည့် ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်း၏ ဖုံးကွယ်နေသော ခြိမ်းခြောက်မှု ရှိနေသေးသည်။ သို့သော် မာကူး၏ ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေးနှင့်ဆိုလျှင် လုချင်း၏ အထောက်အထားကို ခေတ္တဖုံးကွယ်ထားရန်မှာ သူ့အတွက် ခက်ခဲမည် မဟုတ်ပေ။

အချိန်အနည်းငယ် ပိုရမည်ဆိုလျှင် ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းသည်လည်း ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ခု မဟုတ်တော့မည့်အချိန်သို့ မကြာမီ ရောက်ရှိလာလိမ့်မည်ဟု လုချင်း ယုံကြည်ထားပါ၏။

ရွာအဝင်ပေါက်သို့ ရောက်လာသည့်အခါ ရှောင်လီသည် ရုတ်တရက် လုချင်း၏ ပခုံးပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ကာ ထို့နောက်မှ အမှောင်ထုထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။

လုချင်း အံ့အားသင့်သွားနေစဉ်မှာပင် ရှေ့မှ အံ့သြမှုနှင့် မရေရာမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရလေသည်။

"အားချင်းလား။"

လုချင်း သေချာကြည့်လိုက်သောအခါ၌ ရွာ၏ မြင့်မြတ်သောသစ်ပင်ကြီးအနောက်မှ လူရိပ်တစ်ခု ခုန်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လရောင်၏အကူအညီကြောင့် ထိုသူ မည်သူဖြစ်သည်ကို လုချင်း ချက်ချင်း မှတ်မိလိုက်ပါ၏။

"အစ်ကိုတာ့အန်းလား။"

တာ့အန်းက ဝမ်းသာအားရ ပြောလာသည်။

"တကယ်ပဲ မင်းဖြစ်နေတာကိုး အားချင်းရာ။ မင်း နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။"

တာ့အန်းသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ချလိုက်ပြီး အလွန်အမင်း ဝမ်းသာသွားလေသည်။

လုချင်းက မေးလိုက်သည်။

"အစ်ကိုတာ့အန်း၊ အစ်ကိုက ဘာလို့ ဒီမှာ ရှိနေတာလဲဗျ။"

တာ့အန်းက ရှင်းပြလေသည်။

"မင်း ဒီမနက် ထွက်သွားတုန်းက ခဏနေရင် ပြန်လာမယ်ဆို။ ငါတို့ မင်းကို တစ်နေကုန် စောင့်နေတာတောင် မင်း ပြန်မရောက်လာဘူးလေ။ လူတိုင်းက စိတ်ပူနေကြတာ။ အဲ့ဒါနဲ့ အဘိုးကျန်းက ငါ့ကို ဒီမှာ မင်းပြန်လာတာကို စောင့်ခိုင်းထားတာလေ။"

လုချင်းက တောင်းပန်သည့် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"လူတိုင်းကို စိတ်ပူစေမိတဲ့အတွက် ကျွန်တော် တောင်းပန်ပါတယ်ဗျာ။"

တာ့အန်းက သတိထားကာ မေးလိုက်၏။

"အားချင်း၊ အခု မင်းပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့... ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းကိစ္စက ဘယ်လိုဖြစ်သွားပြီလဲ။"

လုချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"အဲ့ကိစ္စက ကျွန်တော် ရှင်းပြီးသွားပါပြီ။ ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းက ခုလောလောဆယ်တော့ ကျွန်တော်တို့ရွာကို လာပြီး ပြဿနာရှာနိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူး။"

တာ့အန်းက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါ သိပ်ကောင်းတာပဲ အားချင်းရာ။ မင်းက တကယ်တော်တာပဲ။ လာ... ပြန်ကြရအောင်။ အားလုံးက မင်းကို စောင့်နေကြတယ်။"

ပြောရင်းဖြင့် တာ့အန်းက လုချင်းကို ဆွဲခေါ်ရန် လက်လှမ်းလိုက်လေသည်။

"ခဏလေး နေပါဦး။"

လုချင်းသည် သူ့နောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်မသွားသေးဘဲ မြင့်မြတ်သောသစ်ပင်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်ကာ မနက်က သူချည်ထားခဲ့သော အနီရောင်ဖဲပြားကို ဖြုတ်ယူပြီး ကျောက်ပြားအောက်သို့ ပြန်ထည့်ထားလိုက်လေ၏။

"ကဲ... သွားကြစို့။"