စေတနာမွန်

လုချင်းသည် မာကူးကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် သူ့လက်ထဲရှိ သိုင်းကျမ်းနှစ်အုပ်ကို ငေးကြည့်ရင်း နက်ရှိုင်းစွာ တွေးတောနေမိသည်။

မကြာသေးမီကပင် မာကူးသည် သူ့ဆီ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပြီး ယစ်မူးပျော်မွေ့ခံတပ်မှ ရရှိခဲ့သော တိုက်ပွဲဝင်ပစ္စည်း အစိတ်အပိုင်းနှင့် သတင်းနှစ်ခုကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။

သတင်းတစ်ခုမှာ သူသည် ယစ်မူးပျော်မွေ့ခံတပ်ရှိ အလောင်းများကို ရှင်းလင်းပြီး ထိုကံဆိုးရှာသော မိန်းကလေးများအတွက် သင့်လျော်သလို စီစဉ်ပေးခဲ့သည် ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စအတွက် လုချင်း မအံ့ဩမိပေ။ နေ့လယ်ပိုင်းက သူ အပြင်ထွက်ကြည့်ခဲ့ရာ ယစ်မူးပျော်မွေ့ခံတပ်သည် အပျက်အစီးပုံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို တွေ့ခဲ့ရပြီးဖြစ်သည်။ မာကူးသည် အလောင်းများကို ရှင်းလင်းပေးရုံသာမက ခံတပ်တစ်ခုလုံးကိုပါ မီးရှို့ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အခြားသတင်းတစ်ခုမှာတော့ အနည်းငယ် မမျှော်လင့်ထားသော အရာဖြစ်သည်။ ဤအဖြစ်အပျက်ကို ဖုံးဖိပေးရန်အတွက် ဝေ့မိသားစုက ဝင်ရောက်ကူညီပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လတ်တလောတွင် ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းက ရွာကို လာရောက်ပြီး ပြဿနာရှာမည့်ကိစ္စကို စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ပေ။

ဝေ့မိသားစု... ဒီတစ်ခါတော့ သူတို့ကို အကြွေးတင်သွားပြီပဲ။

လုချင်း စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်မိသည်။

ဝေ့မိသားစုက သူ့ကို ဘာကြောင့် ကူညီပေးသည်ကို သူ ခန့်မှန်း၍ ရပါသည်။ သူ၏ သိုင်းပညာ အလားအလာကို မြင်ပြီး စောစောစီးစီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံလိုကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအချက်ကို နားလည်သော်လည်း လုချင်းသည် ဤကျေးဇူးကို စိတ်ထဲ မှတ်သားထားမိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤလောကကြီးတွင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသူကို ကပ်ဖားရပ်ဖားနှင့် ချီးမွမ်းကြလိုသူသာ များပြားလှပြီး ဒုက္ခရောက်နေသောသူများကိုတော့ ကူညီဖို့ဆိုသည်မှာ ရှားပါးလှပါ၏။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်တော့ ဝေ့မိသားစုမှာ သူဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ကူညီပေးသွားခြင်းပင်။

သို့သော် လုချင်းသည် ယခုအချိန်တွင် ဤကျေးဇူးကို ပြန်ဆပ်နိုင်စွမ်း မရှိသေးသဖြင့် စိတ်ထဲတွင်သာ မှတ်သားထားလိုက်ရသည်။

"အားချင်း... အိမ်မှာ ရှိလား။"

လုချင်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေစဉ် အိမ်အပြင်ဘက်မှ ခေါ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဘိုးကျန်း၏ အသံမှန်း မှတ်မိလိုက်သဖြင့် လုချင်းလည်း သိုင်းကျမ်းနှစ်အုပ်ကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး အပြင်ထွက်လိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်း... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲဗျ။"

"ဘာမှထွေထွေထူးထူးတော့ မဟုတ်ပါဘူးကွာ... စောစောက မင်းဆီ ဧည့်သည်တွေ ရောက်နေတာ မြင်လို့ လာကြည့်တာ။"

အဘိုးကျန်းက ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်... သူတို့ အခုလေးတင် ပြန်သွားကြတာလေ အဘိုးရဲ့။"

လုချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

မူလက မာကူးနှင့် သူ့အဖွဲ့သားများကို ညစာစားရန် ဖိတ်ခေါ်လိုသော်လည်း မာကူးတွင် ဖြေရှင်းစရာ အခြားကိစ္စများ ရှိနေပုံရပြီး ဝမ်းနည်းစွာဖြင့် ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။

အဘိုးကျန်းက မေးလိုက်သည်။

"အားချင်း... စောစောက လာတဲ့သူတွေကို ကြည့်ရတာ ငါ ရင်းနှီးနေသလိုပဲ။ တစ်ယောက်ကဆို ဈေးကြီးက ဆရာမာ မဟုတ်လား။"

အဘိုးကျန်းသည် တစ်ခါတစ်ရံ ဈေးကြီးသို့ သွားလေ့ရှိပြီး ဈေးမှ ကြီးကြပ်အုပ်ချုပ်သူများအပေါ် ထင်မြင်ယူဆချက်တစ်ခုခုရှိပုံပင်။

"ဟုတ်တယ် အဘိုး...သူက ဆရာမာလေ။ ကျွန်တော်တို့က အဆက်အသွယ်ရှိတော့ သူက ကျွန်တော့်အတွက် ပစ္စည်းတချို့ လာပို့ပေးတာပါဗျ။"

လုချင်းက အတည်ပြုပေးလိုက်သည်။

"တကယ်ပဲ ဆရာမာ ဖြစ်နေတာကိုး။"

အဘိုးကျန်း အံ့ဩသွားလေသည်။

"အားချင်း... မင်းက တကယ့်ကို အထင်ကြီးစရာကောင်းလာပြီပဲ။ ဒီလို အရေးပါတဲ့ပုဂ္ဂိုလ်မျိုးနဲ့ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံနိုင်တယ်ဆိုတော့လေ။"

အဘိုးကျန်းကဲ့သို့သော တောရွာနေ လူကြီးတစ်ဦးအဖို့ ဈေးကြီးတစ်ခုလုံးကို စီမံခန့်ခွဲနေသော မာကူးသည် ဤဒေသ၏ အထင်ရှားဆုံး ပုဂ္ဂိုလ်များထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ လုချင်းက ထိုကဲ့သို့သော လူကို သိကျွမ်းသည်မှာ အံ့ဩစရာပင်။

လုချင်းက နှိမ့်ချစွာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာမာက ကျွန်တော့်ကို အထင်ကြီးနေရုံ သက်သက်ပါဗျာ။"

"ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်အရည်အချင်း ရှိလို့သာနေမှာပါ။ မဟုတ်ရင် တစ်ဖက်သတ် အတင်းဝင်ရောချင်ရင်တောင် ဆရာမာလို လူမျိုးက လှည့်ကြည့်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။"

အဘိုးကျန်းက လုချင်း၏ နှိမ့်ချမှုကို သဘောမတူပေ။

အဘိုးကျန်းတွင် အတွေ့အကြုံများစွာ မရှိသော်လည်း လူတိုင်းနှင့် ဖော်ရွေသည်ဟု ထင်ရသော ဆရာမာကဲ့သို့ လူများသည် အမှန်တကယ်တွင် အလွန်မြင့်မားသော စံနှုန်းများ ရှိကြောင်း သူ သိပါသည်။ သူတို့ကဲ့သို့သော တောရွာသားများသည် ဆရာမာ၏ မျက်စိထဲ ဝင်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့မဟုတ်ပါက စည်ကားလှသော ဈေးကြီးတွင် လူတိုင်းကို ဤမျှ ယဉ်ကျေးမည် မဟုတ်သလို၊ လူကိုယ်တိုင် လာရောက်လည်ပတ်ရန်မှာ ဝေးစွ။

လုချင်းက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ကာ ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဒီအကြောင်းတွေ မပြောပါနဲ့တော့ဗျာ။ အဘိုးကျန်း... ကျွန်တော် ထမင်းချက်တော့မလို့။ ညစာ ဝင်စားသွားပါလားဗျ။"

"မစားတော့ပါဘူးကွာ... အိမ်မှာ ငါ့ဝေစု ရှိပါတယ်။ တကယ်တော့ ငါက ဒီငွေလက်မှတ်တွေနဲ့ အကြွေးစာချုပ်အကြောင်း လာပြောပြတာ။"

အဘိုးကျန်းက ပြောရင်း သူ့အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေစက္ကူအချို့နှင့် အကြွေးစာချုပ်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။

၎င်းတို့သည် ဟန်လောင်ဝူက အသက်ချမ်းသာပေးရန်အတွက် ပေးအပ်ခဲ့သော ပစ္စည်းများဖြစ်ကြောင်း လုချင်း မှတ်မိလိုက်သည်။ ဟန်လောင်ဝူနှင့် အခြားသူများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် မာကူးထံမှ သတင်းအချက်အလက်များ ရယူရန် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သဖြင့် ဤကိစ္စအသေးအဖွဲများကို ဂရုမစိုက်မိခဲ့ပေ။

"ဒီငွေတွေကို ဟို ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းက လူယုတ်မာက မင်းကို ပေးခဲ့တာလေ။ အခု ငါက ပိုင်ရှင်ဆီ ပြန်ပေးချင်လို့ လာခဲ့တာ။"

အဘိုးကျန်းက ပြောရင်း ငွေစက္ကူများနှင့် အကြွေးစာချုပ်ကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လုချင်းကတော့ အကြွေးစာချုပ်ကို ယူလိုက်သော်လည်း ငွေစက္ကူများကိုတော့ မယူခဲ့ပေ။

"အဘိုးကျန်း... ကျွန်တော် ဒီငွေတွေကို မလိုပါဘူးဗျာ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရွာသားတွေကိုပဲ ခွဲဝေပေးလိုက်ပါဗျ။"

"မင်း မလိုချင်ဘူး ဟုတ်လား။"

အဘိုးကျန်းမှာ ကြောင်အသွားရသည်။ ငွေစက္ကူသုံးရွက်၏ တန်ဖိုးစုစုပေါင်းမှာ ငွေဒင်္ဂါးသုံးရာနှင့် ညီမျှပါ၏။ လုချင်းက ဤမျှများပြားသော ပမာဏကို ငြင်းပယ်လိုက်သည်မှာ ယုံရခက်စရာပင်။

လုချင်းက ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်း... ဒီကိစ္စတွေဖြစ်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ကျွန်တော့်မိဘတွေ သေဆုံးမှုနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ရွာသားတွေရဲ့ အကူအညီကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် ကျွန်တော်တို့မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံးလည်း ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းရဲ့ ဖမ်းတာကို ခံရပြီးလောက်ပြီလေ။ ပြီးတော့ မနေ့က ရှောင်ယန်ကို ကာကွယ်ပေးဖို့ အားလုံး မကြိုးစားပေးခဲ့ရင် ကျွန်တော့်ညီမလေးက ကျွန်တော်ပြန်လာတာကို စောင့်နိုင်မှာတောင် မဟုတ်တော့ဘူး။ သူတို့လက်ထဲပါသွားလောက်ပြီ။"

"ရွာသားတွေက ကျွန်တော်တို့မောင်နှမနှစ်ယောက်လုံးအပေါ် အရမ်းကောင်းကြပါတယ်။ ဒီကျေးဇူးကို ကျွန်တော် ဒီတစ်သက်တောင် ဆပ်နိုင်မယ်မထင်ပါဘူးဗျာ။ ဒီငွေလောက်လေးက ကျေးဇူးဆပ်တယ်လို့တောင် ဆိုလို့မရပါဘူးဗျ။"

ရွာသားများက ရှောင်ယန်ကို သူတို့အသက်နှင့်ရင်းပြီး မည်သို့ ကာကွယ်ပေးခဲ့ကြောင်းကို သူ မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်။ ရှောင်လီ ရှိနေသည့်အတွက် ဟန်လောင်ဝူက ရှောင်ယန်ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ရွာသားများ၏ သတ္တိရှိမှုက သူ့ကို နက်ရှိုင်းစွာ ထိရှစေခဲ့သည်။ ကျောက်လောင်စန်းနှင့် အခြားလူယုတ်မာများကဲ့သို့ စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ် လူများနှင့် ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီးနောက် သူသည် ရွာသားများ၏ ဖြူစင်မှုကို ပို၍ တန်ဖိုးထားလာမိသည်။

ငွေဒင်္ဂါးရာဂဏန်းလောက်က ယခုတွင် သူ့အတွက် ဘာမှ မဟုတ်တော့ပေ။ ရွာသားများ၏ စောင့်ရှောက်မှုကို ကျေးဇူးတုံ့ပြန်သောအားဖြင့် သူတို့၏ ဘဝများကို တိုးတက်စေရန် ဤငွေများကို အသုံးပြုခြင်းက ပိုကောင်းသည်။

အဘိုးကျန်းက သက်ပြင်းချလျက် ပြောလိုက်သည်။

"အားချင်း... မင်းစကားတွေက ငါတို့ကို ရှက်အောင်လုပ်နေတာပဲ။ မင်းအဘိုးသာ မရှိခဲ့ရင် ရွာသားအများစုကလည်း အခုအချိန်ထိတောင် အသက်ရှင်နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလေ။ မင်းအဘိုးရဲ့ ကျိုးလီရွာအပေါ်ထားတဲ့ ကျေးဇူးတရားက သေရေးရှင်ရေးလောက်ထိကို ကြီးခဲ့တယ်ကွ။"

"ငါတို့သာ မင်းနဲ့ ရှောင်ယန်ကို ဟိုလူယုတ်မာတွေ အနိုင်ကျင့်တာခံခိုင်းလိုက်ရရင် နောင်တမလွန်ကျ မင်းအဘိုးမျက်နှာကို ဘယ်လိုလုပ်ကြည့်ရဲတော့မှာလဲ။"

"အဲ့ဒါကြောင့် ဒီငွေတွေကို မင်းပဲ သိမ်းထားသင့်တယ်။ ငါတို့က လုပ်သင့်လုပ်ထိုက်တာကို လုပ်ခဲ့ရုံပါပဲကွာ။"

အဘိုးကျန်း၏ လေးနက်သော မျက်နှာထားကို မြင်ရသဖြင့် လုချင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ငွေစက္ကူတစ်ရွက်ကို ယူလိုက်သည်။

"ကောင်းပါပြီဗျာ... ဒီငွေတစ်ရာကိုတော့ ကျွန်တော် ယူလိုက်ပါ့မယ်။ ကျန်တာတွေကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျေးဇူးတင်ကြောင်း လက်ဆောင်အဖြစ် ထားလိုက်ပါတော့။"

အဘိုးကျန်းက တစ်စုံတစ်ခု ပြောချင်နေသေးသည်ကို မြင်သဖြင့် လုချင်းက ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးကျန်း... ကျွန်တော့်မှာရှိတဲ့ အရည်အချင်းနဲ့ဆိုရင် နောက်နောင် ငွေတွေကို ဒီထက်ပိုပြီး မရှာနိုင်ဘူးလို့ အဘိုး ထင်နေလို့လားဗျ။"

ထိုအခါ၌ လုချင်းက ဝံပုလွေနက်ဂိုဏ်းကို မည်မျှ လွယ်ကူစွာ အနိုင်ယူခဲ့ကြောင်း၊ သမားတော်ကြီးထံတွင် ပညာသင်ယူနေခြင်းနှင့် ဆရာမာနှင့် ပတ်သက်ဆက်နွယ်မှုများကို အဘိုးကျန်း ပြန်လည်စဉ်းစားမိသွားသည်။

ထို့နောက် လုချင်းမှာ တစ်ချိန်က အားကိုးရာမဲ့ခဲ့သော ကောင်လေး မဟုတ်တော့ကြောင်း သူ သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူသည် ကိစ္စရပ်များကို ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်ပြီ ဖြစ်ပြီး သူ့အနာဂတ်အောင်မြင်မှုများသည်လည်း သူတို့၏ စိတ်ကူးယဉ်နိုင်စွမ်းထက်တောင် ကျော်လွန်နေပြီပင်။

နောက်ဆုံးတွင် အဘိုးကျန်းလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ရတော့၏။

"အေးပါ... ငါ လူတိုင်းကိုယ်စား မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ကွာ။"