မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်ကို သောက်သုံးခြင်း၊ အလားအလာများ မြင့်တက်လာခြင်းနှင့် အိမ်ပြန်ခရီး

ရှောင်လီတစ်ယောက် သူ့မျက်စိရှေ့မှောက်တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း လုချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။

ရှောင်လီသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးကွယ်ထားရုံသာမက ၎င်း၏ အရှိန်အဝါကိုပါ လုံးဝဖျောက်ထားနိုင်၏။

လုချင်း၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းဖြင့်ပင် သူ့ရှေ့တွင် သက်ရှိသတ္တဝါ တစ်ကောင်မျှ မရှိသကဲ့သို့ မည်သည့်အရာကိုမျှ အာရုံမခံမိချေ။ ဤမျှ ပြီးပြည့်စုံသော ပုန်းကွယ်နိုင်စွမ်းသည် ၎င်း၏ မာကျောသော ကျောက်တုံးများကိုပင် ချိုးဖျက်နိုင်သည့် လက်သည်း၊ သွားများနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်ပါက ရှောင်လီအား ကြောက်မက်ဖွယ် အကောင်းဆုံး ညဘက် လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူအဖြစ် ဖြစ်လာစေနိုင်သည်။

သူ့ဆရာကဲ့သို့ ကိုယ်ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ တစ်ဦးပင်လျှင် ၎င်း၏ သေစေနိုင်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံရန် ခက်ခဲပေလိမ့်မည်။

ထိုအခိုက်အတန့်၌ အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုက အခြားတစ်ဖက်မှ ခုန်ထွက်လာခဲ့သည်။ ယင်းအရိပ်ပိုင်ရှင်ကတော့ ရှောင်လီပင်။

၎င်း မည်သည့်အချိန်က အခြားတစ်နေရာသို့ ရွှေ့သွားသည်ကို လုချင်း သတိမထားမိလိုက်ပေ။

"သူက ကိုယ်ပျောက်စွမ်းအားကိုတောင် မပျက်ပြယ်စေဘဲ လှုပ်ရှားနိုင်တာလား။" အခြား ဒိုင်မေးရှင်းတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ ပေါ်လာသော ရှောင်လီကို ကြည့်ရင်း လုချင်းမှာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ထိုစဉ် ရှောင်လီကတော့ လေထဲသို့ ခုန်ဝင်လိုက်၊ ပြန်ထွက်လာလိုက် လုပ်ရင်း ၎င်း၏ စွမ်းရည်သစ်ကို သဘောကျနေကာ ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ လုချင်း၏ အမြင်တွင်မူ ရှောင်လီသည် နေရာလွတ်တစ်ခုဆီသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နိုင်သော စွမ်းရည်ရှိသကဲ့သို့ အဆက်မပြတ် ပျောက်ကွယ်လိုက် ပြန်ပေါ်လာလိုက် ဖြစ်နေလေသည်။

"ရှောင်လီ၊ မင်း ဒီလို ကိုယ်ပျောက်နေတာကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်လဲ။" ရှောင်လီလေးမှာ မောပန်းနွမ်းနယ်သည့် လက္ခဏာတောင်မပြဘဲ အချိန်အတန်ကြာသည်အထိ ဆော့ကစားနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ လုချင်းလည်း မေးရတော့၏။

ရှောင်လီမှာတော့ ခေါင်းကို စောင်းကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အော်လိုက်၏။

"မင်း လိုချင်သလောက် အကြာကြီး ထိန်းထားနိုင်တယ်လို့ ပြောချင်တာလား။" ဤသားရဲမည်းလေးနှင့် အချိန်များစွာ အတူကုန်ဆုံးခဲ့ဖူးသဖြင့် လုချင်းသည် ၎င်း၏ အမူအရာများကို နားလည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှောင်လီကလည်း ခေါင်းညိတ်ပြလာ၏။

"ဒါက ပါရမီရှင် စွမ်းရည်လား။ တကယ့်ကို ယုတ္တိမရှိလောက်အောင် ကောင်းလွန်းတယ်ကွာ။" လုချင်းသည် အလွန်ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် သက်ပြင်းချကာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည် ငါးစက်သည် အလွန် တန်ဖိုးရှိလှပေ၏။ ဤစွမ်းရည် နိုးထလာခြင်းဖြင့် ရှောင်လီ၏ သေစေနိုင်စွမ်းသည် အဆပေါင်းများစွာ တိုးတက်လာခဲ့ပြီပင်။ ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ ရှောင်လီအား သူများတွေ တွေ့သွားမှာကို သူ စိုးရိမ်စရာ မလိုတော့ခြင်းပင်။

ဝေ့မိသားစု၏ အိမ်တော်ထိန်းအကြီးအကဲပင်လျှင် ယခုအခါ၌ ရှောင်လီအတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

"ရှောင်လီ၊ ဒီစွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် နောက်ဆို ငါတို့နဲ့အတူ ငါးလိုက်ဖမ်းလို့ ရပြီပေါ့။" လုချင်း ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် လူအာရုံစိုက်မှုကို ရှောင်ရှားရန် လုချင်းသည် ရှောင်ယန်ကိုသာ ငါးဖမ်းသည့်အခါ၌ ခေါ်သွားလေ့ရှိပြီး ရှောင်လီကိုတော့ အိမ်တွင် ထားခဲ့ရသည်။ ယခုတွင်တော့ ၎င်း၏ ကိုယ်ပျောက်နိုင်စွမ်းကြောင့် နေ့ခင်းကြောင်တောင်ပင် အပြင်ထွက်နိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ငါးဖမ်းမည့်အကြောင်း ပြောလိုက်သည်နှင့် ရှောင်လီ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားတော့သည်။ ငါးကို အလွန်နှစ်သက်သော ရှောင်လီသည် လုချင်းနှင့် လိုက်ပါရန် အမြဲတမ်း ဆန္ဒရှိခဲ့ပြီး ယခုမှသာ ၎င်း၏ ဆန္ဒ ပြည့်ဝတော့မည်ပင်။

"ကဲ... အခု ငါ မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည် သောက်ဖို့ အလှည့်ပဲ။ ရှောင်လီ၊ ငါ့ကို စောင့်ကြပ်ပေးထားနော်။" ရှောင်လီ ထပ်သောက်ရန် မလိုအပ်တော့ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လုချင်း ပြောလိုက်သည်။

ရှောင်လီတောင် ဤမျှလောက်အထိ အကျိုးကျေးဇူးများ ရရှိသည်ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူလည်း စမ်းသပ်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေပြီပင်။

ရှောင်လီကို မှာကြားပြီးနောက် လုချင်းသည် ကျောက်စိမ်းပုလင်းကို ထုတ်ကာ မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည် တစ်စက်ကို ပါးစပ်ထဲသို့ လောင်းထည့်လိုက်သည်။ သူ အများကြီး မသောက်ခဲ့ပေ။

မြင့်မြတ်သော ဂါထာမန္တန်ဂိုဏ်း၏ မှတ်တမ်းများအရ သာမန် မွေးဖွားပြီးနယ်ပယ်မှ သတ္တဝါတစ်ဦးသည် ၎င်း၏ ပါရမီကို အကန့်အသတ်ထိ မြှင့်တင်ရန် တစ်စက်သာ လိုအပ်သည်ဟု ဆိုသည်။

လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သာမန်လူတစ်ယောက်၏ကိုယ်ခန္ဓာသာ ဖြစ်ပြီး ထူးခြားသော ဝိညာဉ်သားရဲ ရှောင်လီနှင့် မယှဉ်နိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် ဖြုန်းတီးရာ မကျစေရန် တစ်စက်နှင့် စတင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

အရည်တစ်စက် ဗိုက်ထဲသို့ ဝင်သွားသည်နှင့် လုချင်းသည် နူးညံ့သော်လည်း ဆန်းကြယ်လှသည့် မပြင်းထန်လှသော စွမ်းအင်အကြီးကြီးတစ်ခုက သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ပေါ်ထွက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အသက်စွမ်းအင်များနှင့် ပြည့်ဝနေသော ဤထူးခြားသည့် စွမ်းအင်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် သဘာဝအလျောက် ကိုက်ညီနေပုံရသည်။ ၎င်းသည် သူ့ကြွက်သားများ၊ အရိုးများနှင့် ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းတိုင်းသို့ လျင်မြန်စွာ စိမ့်ဝင်သွားလေသည်။

ထို့နောက် လုချင်းသည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း မယုံနိုင်စရာကောင်းသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရ၏။ နွေးထွေးပြီး သက်တောင့်သက်သာရှိသော ခံစားမှုတစ်ခုက မြင့်တက်လာပြီး သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် စိတ်ကို ပေါ့ပါးသွားစေခဲ့လေသည်။

သို့သော် ဝိညာဉ်အရည် အများကြီး မသောက်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သူသည် သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်ပြီး အနည်းငယ် အိပ်ငိုက်သလို ခံစားရသော်လည်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်သွားသော ရှောင်လီကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ သတိရှိနေဆဲပင်။ လုချင်းသည် သူ့ကိုယ်အတွင်းမှ ပြောင်းလဲမှုများကို တိတ်တဆိတ် ခံစားနေမိသည်။ နူးညံ့သော စွမ်းအင်သည် သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အာဟာရဖြည့်တင်းပေးနေလျက် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားကို တိုက်ရိုက် မတိုးစေသော်လည်း အနက်ရှိုင်းဆုံးအဆင့်မှနေ၍ ယခင်အကန့်အသတ်များကို ချိုးဖျက်ကာ သူ့ပါရမီကို မြှင့်တင်ပေးနေလေသည်။

ခဏအကြာတွင်တော့ နူးညံ့သော စွမ်းအင် လျော့နည်းသွားသည်ကို လုချင်း သတိပြုမိလိုက်သော်လည်း သူ့ပြောင်းလဲမှုသည် အထွတ်အထိပ်သို့ မရောက်သေးပေ။ တွေဝေမနေဘဲ သူသည် ဝိညာဉ်အရည် နောက်တစ်စက်ကို သောက်လိုက်သည်။

ထိုအခါ၌ နူးညံ့သော စွမ်းအင်များ ထပ်မံ မြင့်တက်လာပြီး ပြောင်းလဲမှုကို ဆက်လက် လုပ်ဆောင်စေသည်။ လုချင်းသည် သူ့ပြောင်းလဲမှုကိုပြီးဆုံးရန် မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည် စုစုပေါင်း သုံးစက်တောင် သောက်သုံးခဲ့ရလေသည်။

၎င်းက လုချင်းကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အကန့်အသတ်သို့ ရောက်ရန် တစ်စက်ဆို လုံလောက်ပြီဟု သူ ထင်ခဲ့မိသည်။ အမှန်စင်စစ် သူ့မူလခန္ဓာကိုယ်သည် မွေးရာပါ အားနည်းပြီး ချူချာခဲ့သည်ပင်။ သို့မဟုတ်ပါက အအေးမိရုံမျှဖြင့် သေဆုံးခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ သိုင်းပညာဖြင့် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ခိုင်မာအောင် လုပ်ပြီး ရွှေရောင်ငါးရှဉ့်နှင့် သွေးအားဖြည့် ချီအားတိုးဆေးလုံးကဲ့သို့သော အားဆေးများ သောက်သုံးခဲ့သော်လည်း သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် သာမန်သာ ရှိနေသေးသည်။

မမျှော်လင့်ဘဲ ပြောင်းလဲမှု ပြီးပြည့်စုံရန် ဝိညာဉ်အရည် သုံးစက်တောင် လိုအပ်ခဲ့လေ၏။

သူက ကူးပြောင်းလာသူဖြစ်နေတာကြောင့်လား ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ ချီနဲ့သွေးအဆင့် ရုပ်ခန္ဓာကြောင့်လား။

အဖြေမရဘဲ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် လုချင်း ဆက်မတွေးတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဝိညာဉ်အရည် များများစုပ်ယူလေ၊ သူ့အလားအလာ အကန့်အသတ် ပိုမြင့်လေ ဖြစ်သဖြင့် ဒါက သူ့အတွက် လုံးဝ အကျိုးရှိစေသည်။

ထို့နောက်၌ လုချင်းသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းမာရေးအာဟာရဖြည့်လက်သီးသိုင်းကို စတင် လေ့ကျင့်လိုက်တော့သည်။ စွမ်းအင်စီးဆင်းမှုကို ခံစားရင်း သိုင်းကွက်များကို ချောမွေ့စွာ လေ့ကျင့်နေစဉ် လုချင်းမှာ ဝမ်းသာပီတိ ဖြစ်နေရလေ၏။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်သည် ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို အမှန်တကယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရကြောင်း သူ အာရုံခံမိသည်။ မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်သည် သူ့သွေးနှင့်ချီကို တိုက်ရိုက် မမြှင့်တင်ပေးသော်လည်း၊ ယခုအခါ သူသည် ယခင်က သူ့ကိုယ်သူ အယောက်ပေါင်းများစွာကို အနိုင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ အလားအလာမြင့်တက်လာခဲ့ပြီး တူညီသော အဆင့်တစ်ခုမှာပင် ပိုမိုများပြားသော ခွန်အားကို ထုတ်သုံးနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီလိုဆိုရင်၊ စောစောက ငါ တူးခဲ့တဲ့ ဂျင်ဆင်းတွေနဲ့တင် မလောက်တော့ဘူးပဲ။

လုချင်း တွေးလိုက်သည်။

သူသည် ယခင်က နှစ် ၂၀၀ သက်တမ်းရှိသော ဂျင်ဆင်း တစ်ပင်၊ နှစ် ၁၀၀ သက်တမ်းရှိ ဂျင်ဆင်း သုံးပင်နှင့် အိမ်တွင် ရှိနေသော ဂျင်ဆင်းတစ်ပင်တို့ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ အားလုံးပေါင်းလိုက်လျှင် ချီနှင့်သွေးအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရန် လိုအပ်သော သွေးအားဖြည့် ချီအားတိုးဆေးလုံးများ ဖော်စပ်ရန် လုံလောက်ခဲ့သည်။

ယခု ဝိညာဉ်အရည်ကြောင့် မြင့်တက်လာသော ရုပ်ခန္ဓာနှင့်အတူ အထွတ်အထိပ်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိရန် အရင်းအမြစ်များ ပိုမို လိုအပ်လာပြီ ဖြစ်သည်။ "ဆက်တူးမှ ဖြစ်တော့မယ့်ပုံပဲ။"

ထို့နောက် လုချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်တော့၏။ "ရှောင်လီ၊ အပြင်ထွက်ရအောင်။"

ဂူအတွင်းမှ အခွင့်အရေး အားလုံးကို ရယူပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့် ဆက်နေစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပေ။ အပြင်ဘက်တွင် အချိန်ဘယ်လောက် ရှိပြီမှန်း မသိရသဖြင့် ဆရာနှင့် ရှောင်ယန်တို့ စိတ်ပူနေကြမှာကို သူ စိုးရိမ်မိသည်။ သူတို့ ဘယ်အချိန်မဆို ဤသို့ ပြန်လာနိုင်သည်ဖြစ်ရာ ဆက်နေစရာ မလိုတော့။

ဂူထဲမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့တွေ ချိုင့်ဝှမ်းထဲသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ တောက်ပသော နေရောင်ခြည်က နံနက်ခင်းရောက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသနေလေ၏။ တောင်ပေါ်သို့ သူတို့ရောက်နေသည်မှာ ဒုတိယမြောက်နေ့လား၊ တတိယမြောက်နေ့လားကိုတောင် မသိရသဖြင့် ညအိပ်ညနေ ပျောက်သွားခြင်းအတွက် ဆရာ စိတ်ပူမည်ကို လုချင်း တွေးမိလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ချိုင့်ဝှမ်းမှ အမြန်ထွက်ခွာလိုက်တော့၏။ မထွက်ခွာမီ ရေတံခွန်နောက်ကွယ်ရှိ ဂူကို လုချင်း တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ရှောင်လီနှင့်အတူ လာခဲ့သော ဤခရီးစဉ်သည် ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိစေခဲ့သည်။

သူသည် အစွမ်းထက်သော သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ နည်းစနစ်ကိုသာမက လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ပြီး ထူးကဲသော မြင့်မြတ်သည့် ဂါထာမန္တန်ဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်ကိုပါ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့အပြင် မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်လည်း ပါသေးသည်ပင်။ ဤရတနာများထဲမှ တစ်ခုခုသာ အပြင်လောကသို့ ရောက်သွားပါက ရူးသွပ်ဖွယ် လုယက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာစေနိုင်ပါ၏။

ဤမျှ ကြီးမားသော အခွင့်အရေးများသည် သူ့လက်ထဲသို့သာ ကျရောက်လာခဲ့ခြင်းကို လုချင်းတစ်ယောက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပင် မယုံနိုင်အောင် ဖြစ်နေရလေသည်။

...

ချိုင့်ဝှမ်းမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် လုချင်းနှင့် ရှောင်လီသည် ရွာသို့ ချက်ချင်း မပြန်သေးပေ။ နံနက်ခင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် လုချင်း အိမ်ပြန်ရန် မလောတော့။ တောင်ပေါ်တွင် အချိန်အကြာကြီး ကုန်ဆုံးခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်ရာ နောက်ထပ် နေ့တစ်ဝက်လောက် ပိုကြာသွားလည်း ကိစ္စမရှိဟု တွေးလိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် ချီနှင့်သွေးအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရန် အရင်းအမြစ် လုံလောက်မှု ရှိစေဖို့အတွက် ဂျင်ဆင်းများကို ဆက်လက်ရှာဖွေလိုက်လေသည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် လုချင်းသည် ဂျင်ဆင်းကို ကိုယ်တိုင် ရှာဖွေရန် မကြိုးစားတော့ပေ။ ထိုအစား ရှောင်လီ၏ ထူးကဲသော အာရုံခံနိုင်စွမ်းကို အားကိုးပြီး နေရာမှန်များသို့ လမ်းပြခိုင်းလိုက်သည်။ မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်ကို သောက်သုံးပြီးနောက် ရှောင်လီ၏ အာရုံခံနိုင်စွမ်းသည် ပို၍တောင် ကောင်းမွန်လာပုံရ၏။ ၎င်း၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် လုချင်းသည် မကြာမီမှာပင် နှစ် ၁၀၀ သက်တမ်းရှိသော ဂျင်ဆင်းအများအပြားကို တူးဖော်နိုင်ခဲ့ပြီး နှစ် ၃၀၀ သက်တမ်းရှိသော ဂျင်ဆင်းတစ်ပင်ကိုပင် ရှာတွေ့ခဲ့လေသည်။

သို့သော် အံ့ဩစရာများက ထိုမျှနှင့် မရပ်တန့်ခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် နှစ် ၅၀၀ သက်တမ်းရှိသော ရတနာဂျင်ဆင်းတစ်ပင်ကိုတောင် ရှာတွေ့ခဲ့ကြသေးပါ၏။

ဟုတ်ပါသည်၊ ရတနာဂျင်ဆင်း ဖြစ်သည်။ အနီရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းမိုးနေသော အရှိန်အဝါကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် ဤဂျင်ဆင်းသည် စစ်မှန်သော ရတနာဖြစ်ကြောင်း လုချင်း သိလိုက်သည်။

"ဒါက ဒီဧရိယာမှာ သက်တမ်းအရင့်ဆုံး ဂျင်ဆင်း ဖြစ်လောက်တယ်။"

ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း လုချင်း သုံးသပ်လိုက်သည်။

မြင့်မြတ်သော ဂါထာမန္တန်ဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိပြီးနောက် ဤတောအုပ်တွင် အဘယ်ကြောင့် နှစ် ၁၀၀ သက်တမ်းရှိသော ဂျင်ဆင်းများ များပြားနေရသနည်း၊ အလေ့အထမတူညီသော ထျန်းချီပင်များပါ ဘာလို့ ရှိနေရသနည်း ဆိုသည်ကို သူ နားလည်သွားခဲ့ပြီပင်။

အကြောင်းပြချက်မှာ ရိုးရှင်းလှပါ၏။ အရာအားလုံးသည် ကျောက်စိမ်းဂူကို ဖန်တီးခဲ့သော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ပုဂ္ဂိုလ်ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဂူကို ဖန်တီးပြီးနောက် ထိုပုဂ္ဂိုလ်သည် ဆေးဖက်ဝင်အပင် မျိုးစေ့များကို တောအုပ်ထဲတွင် ကြဲချခဲ့ပြီး ဆေးခင်းတစ်ခုအဖြစ် စိုက်ပျိုးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဂူ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော ပုံစံများသည် "မြေကမ္ဘာသွေးကြော စုစည်းခြင်း အစီအရင်" ဟုခေါ်သော ဂါထာမန္တန် အစီအရင်တစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး မြေကမ္ဘာ၏ အနှစ်သာရများကို စုစည်းကာ သန့်စင်ပေးခြင်းဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များနှင့် သစ်ပင်များကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့သည်။

ကျောက်စိမ်းဂူသည် ထိုအနှစ်သာရများကို မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်အဖြစ် စုစည်းပေးပြီး ဤဧရိယာအတွင်းရှိ ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို ဝိညာဉ်စွမ်းအားများဖြင့် ကောင်းချီးပေးခဲ့ပါ၏။ ဤသည်မှာ ရှောင်လီ ယူလာသော ဂျင်ဆင်းသည် ထူးကဲသော အာနိသင် ရှိနေခြင်းကိုပါ ရှင်းပြလိုက်သလိုပင်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ဆေးဖက်ဝင်အပင်များကို အစွမ်းထက်စေသည်။ သက်တမ်း နှစ် ၅၀၀ ကျော်သော ဂျင်ဆင်းများသည် စိတ်ဝိညာဉ်အသိရှိလာပြီး အန္တရာယ်ကို ရှောင်ရှားနိုင်စွမ်း ရှိလာကြောင်း လုချင်း သိထားသည်။ ထိုကဲ့သို့သော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များသည် ရွေ့လျားနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် သူနှင့် ရှောင်လီတို့ ရှာဖွေရန် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။

သို့သော် နှစ် ၅၀၀ သက်တမ်းရှိသော ဂျင်ဆင်းသည် လုချင်း၏ လက်ရှိ လိုအပ်ချက်အတွက် လုံလောက်ပါသည်။ ဤရတနာဂျင်ဆင်းနှင့်ဆိုလျှင် လုချင်းလည်း ချီနှင့်သွေးအဆင့် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရန် အရင်းအမြစ် အားလုံး ပြည့်စုံသွားပြီ ဖြစ်သည်။ လုချင်းသည် နှစ် ၅၀၀ သက်တမ်းရှိသော ဂျင်ဆင်းကို ဂရုတစိုက် တူးဖော်လိုက်ပြီးနောက် သေချာထုပ်ပိုးလိုက်ကာ ဆေးအိတ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ရင်း ကျေနပ်အားရနေမိသည်။

ထို့နောက် သစ်ပင်ကြားများမှ နေရောင်ခြည် ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း မွန်းတည့်ချိန်နှင့် နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိလိုက်သည်။ "ရှောင်လီ၊ အိမ်ပြန်ရအောင်။ ငါတို့ မပြန်ရင် ရှောင်ယန်လေး ငိုနေလိမ့်မယ်"

ရှောင်လီသည်လည်း လုချင်း၏ ပခုံးပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်ပါ၏။ သူ့ပုံမှာ တော်တော်လေးကို ပျော်ရွှင်နေပုံရသည်။ ၎င်းသည် ခြေနှစ်ချောင်းသတ္တဝါလေးနှင့် အိမ်ရှိ လတ်ဆတ်သော ငါးဟင်းပွဲကို လွမ်းဆွတ်နေပြီပင်။

တောင်ပေါ်တွင် ငါးတစ်ကောင်မျှ မစားခဲ့ရသဖြင့် ယခုအခါတွင်တော့ ငါးကို တော်တော်လေး တောင့်တနေမိပြီဖြစ်၏။

ရှောင်လီနှင့်အတူ လုချင်းသည် တောင်များကို နေ့ဝက်ခန့် ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင်တော့ တောအုပ်ထဲမှ ထွက်လာနိုင်ခဲ့သည်။ ရှောင်လီ၏လမ်းပြမှု ရှိသောကြောင့်သာ ဤကဲ့သို့သော ခရီးကို လုချင်း သွားနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အခြား ဆေးရှာသူများဆိုလျှင် သုံးရက် သုံးည ကြာသည့်တိုင် အပြင်သို့ ရောက်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။

တောင်ထိပ်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်လျက် ရှေ့ရှိ ကျိုးလီရွာကို ကြည့်ရင်း လုချင်း ရိုးသားစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ တောင်တန်းများသည် ရတနာမျိုးစုံနှင့် ဆန်းကြယ်သော ကျောက်စိမ်းဂူတို့ ရှိသဖြင့် အံ့သြဖွယ် ကောင်းသော်လည်း ကျိုးလီရွာတွင်သာ သူ့စိတ်နှလုံးသားက အမှန်တကယ် အနားယူနိုင်သည်။

မသိလိုက်ခင်မှာပဲ သူသည် ဤရွာကို ဤကမ္ဘာရှိ သူ့အိမ်အစစ်အဖြစ် သတ်မှတ်လာခဲ့မိသည်ပင်။

ထို့နောက်၌ လုချင်းသည် ကျောပေါ်ရှိ ဆေးအိတ်ကို တင်းကျပ်အောင် လုပ်လိုက်ပြီး ရွာဘက်သို့ လျှောက်လှမ်းလိုက်တော့သည်။

ရွာသို့ ရောက်သောအခါ ရွာသားတစ်ဦးနှင့် တွေ့လေသည်။

လုချင်းကို မြင်သောအခါ ထိုရွာသားက ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လာခဲ့၏။ "အားချင်း၊ ဆေးပင်ရှာပြီးလို့ ပြန်လာတာလား။"

"ဟုတ်တယ်ဗျ၊ အခုပဲ ပြန်ရောက်တာ။ ဦးလေးဟုန်... ကျွန်တော် ဆေးပင်ရှာထွက်တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသွားလဲဗျ။"

ထိုအခါ ဦးလေးဟုန်တစ်ယောက် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။ "မင်း ခုဘယ်အချိန်ရောက်နေပြီလဲဆိုတာကိုတောင် မသိတော့ဘူးလား။"

"ကျွန်တော် ဆေးပင်တစ်မျိုး ရှာရင်းနဲ့ ဂူတစ်ခုထဲမှာ အချိန်အကြာကြီး ကုန်သွားတယ်လေ။ ပြီးတော့ အိပ်ပျော်သွားတာဆိုတော့ အချိန်ကို သတိမထားမိလိုက်လို့ဗျ။" လုချင်းက ရှင်းပြလိုက်သည်။

"အဲ့လိုကို...." ဦးလေးဟုန် နားလည်သွားတော့သည်။ "မင်း ‌ ဆေးပင်ရှာဖို့ ထွက်သွားတာ သုံးရက်တောင် ရှိပြီလေ။"

"သုံးရက်တောင်လား" လုချင်း လန့်ဖျတ်သွားတော့၏။

ရှောင်လီ ဒီလောက်ကြာကြာ အိပ်ပျော်သွားလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ခဲ့မိသလို သူလည်း ငွေဒင်္ဂါးပေါ်က ပုံစံတွေကို လေ့လာရင်း ဒီလောက် အချိန်ကုန်သွားလိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့မိပေ။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ထိုမျှ မကြာခဲ့သလို ခံစားရသည်။ ပိုအရေးကြီးသည်မှာ သူ နှစ်ရက်လောက် ပျောက်သွားသည့်အတွက် ရှောင်ယန်လေး စိုးရိမ်နေမှာကို တွေးပူမိခြင်းပင်။

"ဒီလောက် ကြာသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူးဗျာ။ ဦးလေးဟုန်၊ ကျွန်တော် ဆရာ့ဆီ မြန်မြန်သွားလိုက်ဦးမယ်နော်။ မဟုတ်ရင် ရှောင်ယန်လေး ငိုနေတော့မှာ။"

"အေး အေး... သွား သွား။" ဦးလေးဟုန်က ပြောရင်း လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။

လုချင်းလည်း လက်ပြန်ပြလိုက်ပြီး သူ့ဆရာ့အိမ်ဆီသို့ ပြေးထွက်လာခဲ့တော့သည်။