ချီနှင့်သွေး ပြီးပြည့်စုံခြင်းနှင့် ဂါထာမန္တန်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်း

လုချင်းသည် နံနက်စာစားပြီးသည်နှင့် ကလေးငယ်နှစ်ဦးကို စာလုံးများ စတင်သင်ကြားပေးတော့သည်။

"ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီး၊ ထူးဆန်းမှုနဲ့ အဝါရောင်၊ စကြဝဠာရဲ့ ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်း..."

လုချင်းသည် သစ်သားချောင်းလေးတစ်ချောင်းကို ကိုင်ကာ သဲဇလုံတစ်ခုထဲတွင် စာရေးပြရင်း အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ရွတ်ဆိုပြနေသည်။

ယခင်ဘဝက ကလေးများကို စာသင်ပေးဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် သူ၏နားလည်မှုအတိုင်းသာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လမ်းညွှန်သင်ကြားပေးနေရလေ၏။

ဤကမ္ဘာ၏ အခြေခံစာဖတ်ခြင်းပုံစံကို သူ မသိရှိသဖြင့် သူ လေ့လာဖူးသော စာလုံးတစ်ထောင်ကျမ်းစာအတိုင်း တစ်ဆင့်ချင်း သင်ကြားပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ကံကောင်းစွာပင် ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းကြသည်။ လုချင်း၏ သင်ကြားပုံမှာ အနည်းငယ် ချို့ယွင်းချက်ရှိသော်လည်း သူတို့သည် လျင်မြန်စွာ မှတ်သားနိုင်ကြပေသည်။

သို့သော် သူတို့သည် စာလုံးများကိုသာ မှတ်မိကြပြီး ရေးတတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ခြင်း မရှိကြသေးပေ။

"ကဲ... အခု ဒီစာလုံးတွေကို မှတ်မိသွားပြီဆိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စမ်းရေးကြည့်ကြဦး။"

ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီတို့ မှတ်မိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ လုချင်းသည် နောက်ထပ် သဲဇလုံနှစ်ခုကို ယူဆောင်လာပြီး သူတို့ရှေ့တွင် ချပေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်သာ ဤမြင်ကွင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့လျှင် ဒေါသထွက်သွားပေလိမ့်မည်။

ပထမဆုံးနေ့၌ပင် ဤကဲ့သို့သော အတင်းအကျပ်နည်းလမ်းဖြင့် စာသင်ပေးနေသည်ကို မြင်လျှင် ကလေးများ လိုက်မမီနိုင်မည်ကို စိုးရိမ်ကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော် လတ်တလောတွင် အခန်းထဲ၌ လုချင်းနှင့် ကလေးနှစ်ဦးသာ ရှိနေပါ၏။

တစ်ယောက်က ရဲရဲတင်းတင်း သင်ကြားပေးပြီး ကျန်သူများကလည်း ရဲရဲတင်းတင်း သင်ယူနေကြသည်။ လုချင်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီတို့သည် အလေးအနက်ထားကာ စာစတင်ရေးသားကြလေ၏။

ရှောင်ယန်သည် သစ်သားချောင်းလေးကို ကိုင်ကာ သူမ၏အစ်ကို ရေးထားသော စာလုံးများကို ကြည့်ပြီး သဲဇလုံထဲတွင် လိုက်ရေးနေသည်။

ရှောင်လီမှာမူ အခက်အခဲနှင့် ကြုံတွေ့နေရရှာသည်။ ၎င်း၏လက်သည်းများနှင့် သစ်သားချောင်းကို ကိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကြိမ်အနည်းငယ် ကြိုးစားပြီးနောက် ၎င်းသည် သစ်သားချောင်းကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ ချွန်ထက်သော လက်သည်းများကိုသာ အသုံးပြုပြီး သဲထဲတွင် စာရေးတော့သည်။

လုချင်းသည် ထိုအပြုအမူကို ကြည့်ပြီး သဘောကျသွားသော်လည်း တားမြစ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ။

တိရစ္ဆာန်လေးတစ်ကောင်ကို ကလောင်တံကိုင်ခိုင်းပြီး စာရေးခိုင်းခြင်းသည် အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလွန်းလှပေသည်။

ကလေးငယ်နှစ်ဦး လေးလေးနက်နက် စာရေးနေစဉ်မှာပင် အိမ်အပြင်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အားချင်း..."

"ဆရာ... ဆရာ ဘာလို့ ဒီထိ ရောက်လာတာလဲဗျ။"

လုချင်းက အံ့ဩစွာဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်ကြိုလိုက်သည်။

"မင်း လိုချင်တဲ့ သွေးအားဖြည့် ချီအားတိုးဆေးလုံးတွေကို ဖော်စပ်ပြီးသွားလို့ ငါ ယူလာပေးတာလေ။"

သမားတော်ကြီးချန်က ပြုံး၍ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ့ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူကိုယ်တိုင် လာပို့ခိုင်းရမှာလဲဗျာ။ ကျွန်တော် လာယူသင့်တာပေါ့။"

လုချင်းက အားနာစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ငါတို့က ဆရာနဲ့ တပည့်တွေပဲဟာ... အားနာနေစရာ မလိုပါဘူးကွ။ ပြီးတော့ ငါလည်း ဆေးဖော်တဲ့အခန်းထဲမှာ နေနေတာ ရက်တော်တော်ကြာပြီဆိုတော့ လေကောင်းလေသန့်လေး ရှူချင်တာနဲ့ ထွက်လာခဲ့တာ။"

သမားတော်ကြီးသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေ၏။

"အဘိုးချန်..."

ရှောင်ယန်က လိမ္မာစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ရှောင်လီကလည်း အော်မြည်လိုက်သည်။

"အင်း... လိမ္မာလိုက်တဲ့ ကလေးတွေ။ မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ။"

သမားတော်ကြီးသည် သဲဇလုံများရှေ့တွင် ထိုင်နေသော ကလေးနှစ်ဦးကို မြင်သောအခါ စူးစမ်းချင်စိတ် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

"ကိုကိုက သမီးတို့ကို စာသင်ပေးနေတာ... သမီးတို့ စာရေးကျင့်နေကြတာလေ။"

ရှောင်ယန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။

"စာသင်နေတာ ဟုတ်လား။"

သမားတော်ကြီးသည် ပို၍ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားပြီး လုချင်းကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှောင်ယန်ကို စာသင်ပေးခြင်းမှာ နားလည်နိုင်သော်လည်း ရှောင်လီပါ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ ထူးဆန်းနေပေသည်။

လုချင်းက အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်မှာ အားလပ်ချိန် နည်းနည်းရှိတော့ ရှောင်ယန်ကို စာစသင်ပေးသင့်ပြီလို့ တွေးမိတာနဲ့ သင်ပေးလိုက်တာဗျ။ ရှောင်လီကပါ စိတ်ဝင်စားနေမယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ အဲ့ဒါနဲ့ နှစ်ယောက်လုံးကို သင်ပေးလိုက်တာ။"

သမားတော်ကြီးသည် ရှောင်လီ၏ သင်ယူလိုစိတ်ကို မြင်သောအခါ အံ့ဩသွားခဲ့သည်။ ဤညဝိညာဉ်ကြောင်မြီးတိုလေးသည် လူသားကလေးငယ်များစွာထက်ပင် ပို၍ ဝီရိယရှိနေသည်။

လုချင်းက ပုံပြင်များဖြင့် မြှူဆွယ်ထားသောကြောင့် ကလေးနှစ်ဦး စာသင်ချင်စိတ် ပြင်းပြနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ မသိရှာပေ။

"စာဖတ်တတ်အောင် သင်တာ ကောင်းတာပေါ့။ ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဗဟုသုတအများစုက စာအုပ်တွေထဲမှာ ဝှက်ထားတာလေ။ တကယ်လို့ စာဖတ်တတ်မယ်ဆိုရင် နောင်ကျရင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် အများကြီး လေ့လာသင်ယူနိုင်မှာ။"

သမားတော်ကြီးက ကျေနပ်အားရစွာ ပြောလိုက်သည်။

"အဘိုးချန်... စာအုပ်တွေထဲမှာ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းတဲ့ ပုံပြင်တွေ အများကြီး ရှိတယ်ဆိုတာ ဟုတ်လားဟင်။"

ရှောင်ယန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ မေးလိုက်သည်။

ရှောင်လီကလည်း လှမ်းကြည့်နေ၏။

သမားတော်ကြီး တုံ့ဆိုင်းသွားပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါပေါ့... ပုံပြင်စာအုပ်အများကြီးက အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာလေ။"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီတို့၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်လာပြီး စာရေးရန် ပို၍ စိတ်အားထက်သန်သွားကြတော့သည်။

ထိုစဉ် လုချင်းသည် ဆရာဖြစ်သူ၏ အာရုံကို လျင်မြန်စွာ လွှဲပြောင်းလိုက်ရ၏။

"ဆရာ... သွေးအားဖြည့် ချီအားတိုးဆေးလုံးတွေ ရပြီလို့ ပြောလိုက်တယ်နော်။"

"အေး... ရပြီကွ။"

သမားတော်ကြီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဆေးပုလင်းကြီးအချို့ကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

"အကုန် ဒီမှာပဲ။ ဆေးလုံးတွေကို အာနိသင်အလိုက် ငါ ခွဲထားပေးတယ်။ ဒီပုလင်းနှစ်လုံးက နှစ်နှစ်ရာအောက် ဂျင်ဆင်းနဲ့ လုပ်ထားတာ။ ဒီတစ်ခုက နှစ်သုံးရာသက်တမ်း၊ ပြီးတော့ ဒီတစ်ခုကတော့ နှစ်ငါးရာသက်တမ်းရှိတဲ့ ရတနာဂျင်ဆင်းနဲ့ လုပ်ထားတာလေ။ သေချာ သိမ်းထားဦး။"

လုချင်းသည် ဆေးလုံးများကို လက်ခံရယူပြီးနောက် သမားတော်ကြီးက ဆက်ပြောလာသည်။

"အားချင်း... ဆေးလုံးတွေက ကောင်းတော့ကောင်းပါတယ်... ဒါပေမဲ့ သုံးတဲ့အခါမှာ သတိထားရမယ်နော်။ ဆေးဆိုတာ အဆိပ်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လေ။ ဆေးလုံးက ဘယ်လောက်ပဲကောင်းကောင်း ပမာဏကိုတော့ ချင့်ချိန်ရမယ်။ အလောတကြီးနဲ့ မင်းရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိခိုက်အောင် မလုပ်နဲ့နော်။"

"ကျွန်တော် မှတ်ထားပါ့မယ်ဗျ။"

လုချင်းက လေးလေးနက်နက် ပြောလိုက်သည်။

"ကဲ... ငါ မင်းတို့ကို မနှောင့်ယှက်တော့ဘူး။ တောင်ပေါ်ကို ပြန်လိုက်ဦးမယ်။"

ဆေးလုံးများ ပို့ပေးပြီးပြီဖြစ်သဖြင့် သမားတော်ကြီးက စိတ်အေးသွားကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဆရာ... ဆရာက ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်နေတာ ရက်အတော်ကြာပြီဆိုတော့ ထမင်းတောင် ကောင်းကောင်းစားဖြစ်ရဲ့လား။ ကျွန်တော် ထမင်းချက်ကျွေးပါရစေလား။"

ဆရာဖြစ်သူ ပြန်တော့မည်ကို မြင်သောအခါ လုချင်းက အမြန်မေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူးကွာ... ငါ စားပြီးပြီ။ ဆေးလုံးတွေ ဖော်စပ်နေရင်းနဲ့ မင်းပေးတဲ့ မွေးရာပါနယ်ပယ်လမ်းစဉ်ကို တွေးမိပြီး ထိုးထွင်းသိမြင်မှုတချို့ ရခဲ့တယ်လေ။ အဲ့ဒါကြောင့် ပြန်ပြီးတော့ တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံလိုက်ဦးမယ်။ မင်းလည်း ရှောင်ယန်နဲ့ ရှောင်လီကို ဆက်သင်ပေးလိုက်ပါဦး။"

ဆရာဖြစ်သူ၏ ပြတ်သားမှုကို မြင်သောအခါ လုချင်းလည်း ဆက်မပြောတော့ပေ။

ထိုးထွင်းသိမြင်မှုဟူသည် အလွန်တန်ဖိုးရှိသဖြင့် ဆရာ့ကို အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေလိုပေ။

ဆရာပြန်သွားပြီးနောက် ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီတို့ အလေးအနက်ထား စာရေးနေသည်ကို မြင်သောအခါ လုချင်းသည် သူတို့ကို မနှောင့်ယှက်ဘဲ ခြံဝင်းထဲသို့ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူသည် နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိ သွေးအားဖြည့် ချီအားတိုးဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ မျိုချပြီး စတင်ကျင့်ကြံလေတော့သည်။

ဆေးလုံးက အစာအိမ်ထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်နှင့် ၎င်း၏စွမ်းအားသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားလေ၏။ ထို့နောက် လုချင်းသည် ကျန်းမာရေးအာဟာရဖြည့်လက်သီးသိုင်း၏ ပထမကိုးကွက်ကို စတင်ကစားလိုက်သည်။

လုချင်း၏ လက်သီးသိုင်းသည် ယခင်နှင့်ယှဉ်လျှင် သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

တောင်ပေါ်သို့ တစ်ခေါက်တက်ပြီးနောက် လုချင်းသည် လီဝေ့ထျန်းကဲ့သို့သော မွေးရာပါနယ်ပယ်ထိပ်သီးသိုင်းသမား၏ အမွေအနှစ်ကို ရရှိခဲ့ရုံသာမက ဂါထာမန္တန်ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းကိုပါ ရရှိခဲ့သဖြင့် ကြီးမားလှသည့်ကံကောင်းခြင်း ရရှိခဲ့ပါသည်။

ထိုအမွေအနှစ် နှစ်ခုသည် သူ၏ခွန်အားကို တိုက်ရိုက်မတိုးတက်စေသော်လည်း သူ၏အမြင်အာရုံကိုတော့ ကျယ်ပြန့်စေခဲ့သည်။

သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအပေါ် နားလည်မှုသည်လည်း အဆင့်သစ်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီပင်။

ဤအချက်က ကျန်းမာရေးအာဟာရဖြည့်လက်သီးသိုင်းအပေါ် သူ၏နားလည်မှုကို ပို၍ပင်နက်ရှိုင်းစေခဲ့သည်။

လုချင်း လှုပ်ရှားလိုက်သောအခါ တက်ကြွသော အသက်စွမ်းအားများ ပြည့်ဝနေသဖြင့် ကြည့်ရှုရုံမျှဖြင့်ပင် လန်းဆန်းပေါ့ပါးသွားစေနိုင်ပေသည်။

သူသည် ကျန်းမာရေးအာဟာရဖြည့်လက်သီးသိုင်း၏ "အာဟာရဖြည့်ခြင်း" သဘောတရားကို အပြည့်အဝ ဖော်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါ၏။

အကယ်၍ သမားတော်ကြီးသာ လုချင်း၏ လက်သီးသိုင်းကို မြင်တွေ့ခဲ့လျှင် အံ့အားသင့်သွားပေလိမ့်မည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် လုချင်း၏ ပထမကိုးကွက် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်သည် ယခုအခါ သူ့နှင့် တန်းတူဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဤကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်လာမှုသည် လုချင်းအား သွေးအားဖြည့် ချီအားတိုးဆေးလုံးများကို စုပ်ယူရာတွင်လည်း မြန်ဆန်စေခဲ့သည်။

မကြာမီမှာပင် သူသည် နှစ်တစ်ရာသက်တမ်းရှိသော ဆေးလုံး၏ စွမ်းအားကို အကုန်အစင် စုပ်ယူနိုင်ခဲ့ပြီး သူ၏ချီနှင့်သွေးအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်နိုင်သည်။

ထို့နောက် သူသည် တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ ပုလင်းထဲမှ နောက်ထပ်ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ မျိုချလိုက်ပြီး ဆက်လက်ကျင့်ကြံလိုက်၏။

လုချင်း၏ သိုင်းပညာအဆင့်အတန်းသည် ချီနှင့်သွေး ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို နားလည်သဘောပေါက်သည့် အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ပြီး ချီနှင့်သွေးခွန်အား လိုအပ်ချက်သာ ရှိတော့သည်ပင်။

ထို့ကြောင့် ဆေးလုံးများကို ဆက်တိုက်စုပ်ယူခြင်းသည် သူ့အတွက် ပြဿနာမရှိပေ။

တစ်နေ့လျှင် ဆေးလုံးအများအပြားကို မစားမိစေရန်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် အချိန်ပေးရန်သာ သတိထားရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် တစ်နေ့လျှင် ဆေးလုံးအနည်းငယ် စုပ်ယူခြင်းသည် ကိစ္စမရှိပေ။

လုချင်း ခြံဝင်းထဲတွင် ကျင့်ကြံနေစဉ် ဖြတ်သွားဖြတ်လာလုပ်နေကြသည့် ရွာသားများသည် ရပ်တန့်ကာ ကြည့်ရှုမိကြပြီး သူတို့၏မျက်လုံးများတွင် အားကျမှုများ ပြည့်နှက်နေကြလေ၏။

သို့သော် မည်သူမျှ သူ့ကို မနှောင့်ယှက်ရဲကြပေ။

ကျိုးလီရွာတွင် လုချင်း၏ အဆင့်အတန်းသည် ယခုအခါ၌ အလွန်မြင့်မားနေပြီ ဖြစ်သည်။

လူများကို အလွယ်တကူ သတ်ဖြတ်နိုင်စွမ်း ရှိခြင်းအပြင် ယခင်က ရွာသို့ ငွေများ ဝေငှပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်လည်း လူတိုင်း၏ ကျေးဇူးတင်မှုကို ရရှိထားလေသည်။

ထို့ကြောင့် လုချင်း ကျင့်ကြံနေသည်ကို မြင်သောအခါ မည်သူမျှ မနှောင့်ယှက်ရဲကြပေ။

...

နောက်ပိုင်းရက်များတွင် လုချင်း၏ ဘဝသည် ပုံမှန်အတိုင်း လည်ပတ်နေခဲ့သည်။

နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဆရာ့ကို သွားရောက်နှုတ်ဆက်ပြီး ဆေးပညာအချို့ သင်ယူခြင်းမှလွဲ၍ ကျန်အချိန်အများစုကို ကျင့်ကြံခြင်းနှင့် ဆေးလုံးများ၏အာနိသင်ကို စုပ်ယူခြင်းဖြင့်သာ ကုန်ဆုံးစေသည်။

ကျန်ရှိသောအချိန်များတွင်တော့ ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီကို စာသင်ပေးလေသည်။

တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရှောင်လီ၏ အစားအစာအတွက် ငါးသွားဖမ်းပေးတတ်ပါ၏။

ရွှေရောင်ငါးရှဉ့်နှစ်ကောင်ကို ဖမ်းမိပြီးကတည်းက လုချင်းသည် ထူးဆန်းသောငါးများကို ထပ်မံဖမ်းမိခြင်း မရှိတော့ပေ။

မြစ်ထဲရှိ ထူးဆန်းသောငါးများ ကုန်သွားပြီလော သို့မဟုတ် သတိထားသွားကြပြီလော ဆိုသည်ကိုတော့ သူ မသိပေ။

ထို့ကြောင့် ရှောင်လီအား ပေးထားသော ကတိကို မတည်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေရသည်။

အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာဖြင့် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။

ရှောင်ယန်နှင့် ရှောင်လီတို့ စာလုံးများကို ပိုမိုသိရှိလာသည်နှင့်အမျှ လုချင်း၏ သိုင်းပညာသည်လည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။

သူတို့ စာစတင်သင်ယူပြီး ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် လုချင်းသည် ချီနှင့်သွေး မဟာအောင်မြင်မှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

၁၅ရက်မြောက်နေ့တွင် တောင်နောက်ဘက်ရှိ ဝါးတောထဲ၌ လေ့ကျင့်နေသော လုချင်း၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ခါသွားပြီးနောက် ကြီးမားသော ချီနှင့်သွေးစွမ်းအားများ မြင့်တက်လာကာ သူ၏စိတ်ဆန္ဒအတိုင်း ချောမွေ့စွာ စီးဆင်းလည်ပတ်နေပြီး အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့စွာဖြင့် ပြီးပြည့်စုံသွားလေ၏။

"နောက်ဆုံးတော့... ချီနဲ့သွေး ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကိုတောင် ရောက်သွားပြီပဲ။"

လုချင်းသည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ဝမ်းသာပီတိဖြစ်နေသည်။

လဝက်ခန့် ဆက်တိုက်ကျင့်ကြံပြီးနောက် ဆေးလုံးအများစုကို အသုံးပြုကာ သူ၏ချီနှင့်သွေးခွန်အားကို အကန့်အသတ်အထိ မြှင့်တင်နိုင်ခဲ့ပြီး ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့လေသည်။

ယခုအခါ အနည်းငယ် အနားယူပြီးနောက် ချီနှင့်သွေး ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်ကို သေချာစွာ ပိုင်နိုင်ပြီဆိုပါက ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်သို့ အဆင့်တက်ဖို့ ကြိုးပမ်းနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

"သိုင်းပညာကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာက တကယ့်ကို ရွှေကို စားတဲ့သားရဲလိုပါပဲလား။"

ဘေးနားရှိ ပုလင်းခွံများကို ကြည့်ပြီး လုချင်း သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။

လဝက်အတွင်း သူသည် ချီနှင့်သွေး အောင်မြင်မှုအသေးစားအဆင့်မှ အောင်မြင်မှုအကြီးစားအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ကျင့်ကြံမှုနှုန်းသည် အခြားသိုင်းသမားများကို အံ့အားသင့်စေနိုင်ပေ၏။

သို့သော် လုချင်းကမူ ထူးဆန်းသည်ဟု မထင်မိပေ။

လွန်ခဲ့သော လဝက်အတွင်း သူသည် ဆေးလုံးမည်မျှ စားသုံးခဲ့မှန်းကိုတောင် မသိတော့ပေ။

အကယ်၍ ထိုဆေးလုံးများကိုသာ ငွေသားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ပါက ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူအချို့ကိုပင် ဖိချေနိုင်လောက်ပေသည်။

ဤမျှလောက်သော အရင်းအမြစ်များကို အသုံးပြုထားပါလျက်နှင့် ကျင့်ကြံမှုနှုန်း မမြန်ဆန်ပါက ရှက်စရာကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ဒါပေမဲ့ မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်ကြောင့် ငါ့ရဲ့ အလားအလာတွေ သိသိသာသာ တိုးတက်လာခဲ့တယ်။ ငါ ထိန်းထားနိုင်တဲ့ ချီနဲ့သွေးပမာဏက သာမန် ချီနဲ့သွေး ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်က ကျင့်ကြံသူတွေထက် အများကြီး ပိုနေတယ်လေ။"

"အခု ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ ချီနဲ့သွေးခွန်အားက ပုံမှန် ချီနဲ့သွေး ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်က သိုင်းသမားတစ်ယောက်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ရှိနေတာပဲ။"

ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အပြစ်အနာအဆာကင်းသော ချီနှင့်သွေးခွန်အားကို ခံစားရင်း လုချင်းတစ်ယောက် အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေလေ၏။

မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည်သည် မွေးရာပါနယ်ပယ်အဆင့်ရှိသူ ဖန်တီးခဲ့သော ထူးဆန်းသည့် အရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး အလားအလာကို မြှင့်တင်ပေးရာတွင် အလွန်အစွမ်းထက်လေသည်။

အကယ်၍ နှလုံးသားလုယူသူ ဝံပုလွေနှင့်သာ ထပ်မံရင်ဆိုင်ရပါက ဒုတိယအကွက်ကိုပင် ထုတ်သုံးစရာမလိုဘဲ လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့် သတ်ဖြတ်နိုင်မည်ဟု သူ ယုံကြည်မှု ရှိနေသည်။

အခြားသော ချီနှင့်သွေး ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် သိုင်းသမားနှင့် ရင်ဆိုင်ရလျှင်ပင် တစ်ဖက်လူက သိုင်းပညာပါရမီရှင် မဟုတ်ပါက သူ၏ တိုက်ခိုက်မှုအနည်းငယ်ကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိမည် မဟုတ်လောက်ပေ။

"အခုအချိန်မှာ မာကူးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုရင် ဘယ်လိုများနေမလဲ မသိဘူး။"

မာကူးသည် ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်၏ စဦးပိုင်းအဆင့်တွင် ရှိကြောင်း လုချင်း မှတ်မိနေသည်။

သိုင်းပညာတွင် အဆင့်တစ်ခုစီ၌ ကြီးမားသော ကွာခြားချက် ရှိလေသည်။

သီအိုရီအရဆိုလျှင် အားအနည်းဆုံး ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့် ကျင့်ကြံသူသည်ပင် ချီနှင့်သွေးအဆင့် ကျင့်ကြံသူထက် ပို၍ သန်မာရမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤကမ္ဘာ၌ အရာများစွာသည် ယုတ္တိဗေဒကို ဆန့်ကျင်နေတတ်သည်။

ပါရမီအလွန်ထူးကဲသော သိုင်းပညာရှင်အချို့သည် ထိုကွာဟချက်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး အဆင့်ကျော် တိုက်ခိုက်နိုင်ကြ၏။

သူ၏ လက်ရှိအလားအလာသည် ထိုကဲ့သို့သော သိုင်းပညာပါရမီရှင်မျိုး ဟုတ် ၊ မဟုတ် လုချင်း မသိပေ။

ထို့ကြောင့် မာကူးနှင့် ယှဉ်ပြိုင်ရန် အရည်အချင်း ရှိ ၊ မရှိ မသေချာပေ။

"မာကူးနဲ့ လက်ရည်စမ်းဖို့ အခွင့်အရေး ရှာသင့်လား..."

ဤအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် လုချင်း ချက်ချင်း ပယ်ဖျက်လိုက်သည်။

သာမန် ချီနှင့်သွေး ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့် သိုင်းသမားထက် များစွာသာလွန်နေသော သူ၏ လက်ရှိခွန်အားကို ထုတ်ဖော်မပြသင့်ပေ။

သို့မဟုတ်ပါက မလိုအပ်သော သံသယများကို ဆွဲဆောင်မိမည်မှာ သေချာသည်။

ပုံမှန်မဟုတ်သော ဖြစ်ရပ်များတွင် ထူးဆန်းမှုတစ်ခုခု ရှိတတ်စမြဲပင်။ မည်သူမျှ တုံးအကြသူများ မဟုတ်ကြချေ။

အချိန်တိုအတွင်း ချီနှင့်သွေး ပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခြင်းကပင် အံ့ဩစရာ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

သို့သော် ၎င်းကို သဘာဝပါရမီဖြင့် ရှင်းပြနိုင်သေးသည်။

အကယ်၍ ပုံမှန်မဟုတ်သော ချီနှင့်သွေးခွန်အား ပမာဏကိုပါ ထုတ်ပြလိုက်လျှင် တစ်ခုခု မှားယွင်းနေကြောင်း လူအများ သိရှိသွားကြပေလိမ့်မည်။

မြေကမ္ဘာသွေးကြော ဝိညာဉ်အရည် ရှိကြောင်း မခန့်မှန်းနိုင်လျှင်ပင် တန်ဖိုးကြီးသော ရတနာတစ်ခုခု ရရှိထားကြောင်း သံသယဝင်ကြပေလိမ့်မည်။

၎င်းသည် အဆုံးမဲ့ ပြဿနာများကို ယူဆောင်လာမည်မှာ သေချာလှ၏။

လတ်တလောတွင် ထိုပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် လုချင်း၌ အင်အားမရှိသေးပေ။

"လောလောဆယ်တော့ ငါ တိတ်တိတ်ပဲနေသင့်တယ်။ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါအဆင့်ကို ရောက်တဲ့အချိန်... ဒါမှမဟုတ် ဆရာက မွေးရာပါနယ်ပယ်ကို တရားဝင် ရောက်သွားတဲ့အချိန်ကျမှ ငါလည်း ဒီလောကရဲ့ အင်အားစုအများစုကို ကြောက်စရာမလိုတော့မှာ။"

လုချင်းသည် ထိုရည်မှန်းချက်ကို ချမှတ်လိုက်သည်။

ထို့ပြင် သူ၏ ခွန်အားအသစ်ကြောင့် ဘဝင်မမြင့်မိစေရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်၏။

ချီနှင့်သွေးအဆင့်သည် သိုင်းပညာလမ်းကြောင်း၏ ပထမခြေလှမ်းသာ ရှိသေးသည်။ သူ လျှောက်လှမ်းရမည့် ခရီးမှာ ရှည်လျားလှသေး၏။

အကယ်၍ ယခုအချိန်တွင် မာန်တက်နေပါက အနာဂတ်တွင် သိုင်းပညာ၏ အထွတ်အထိပ်သို့ မည်သို့ တက်လှမ်းနိုင်မည်နည်း။

ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည်ဆန်းစစ်ပြီးနောက် လုချင်းသည် အဆင့်တက်လှမ်းခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုများကို ငြိမ်သက်စေပြီး ပုံမှန် တည်ငြိမ်မှုအတိုင်း ပြန်နေလိုက်သည်။

သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အသက်ရှူနှုန်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ညှိယူကာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး နှလုံးသားကို သန့်စင်စေသော အခြေအနေသို့ ဝင်ရောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အိတ်ကပ်ထဲမှ ငွေဒင်္ဂါးတစ်ပြားကို ထုတ်ယူလိုက်၏။

ဤကာလအတွင်း သူ၏အချိန်အများစုကို ဆေးလုံး၏အာနိသင်များကို စုပ်ယူခြင်းနှင့် သိုင်းပညာအဆင့် တက်လှမ်းခြင်းတို့၌ ကုန်ဆုံးစေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် ဂါထာမန္တန်များကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းအပိုင်းတွင် အနည်းငယ် လစ်ဟင်းခဲ့ရသည်။

ယခုအခါတွင်တော့ အဆင့်တက်လှမ်းပြီးပြီ ဖြစ်သလို ကြွက်သားနှင့်အရိုးအဆင့်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်လိုအပ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ဂါထာမန္တန်များကို ဆက်လက် လေ့လာနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။

ငွေဒင်္ဂါးကို ကိုင်ဆောင်ထားရင်း လုချင်းသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေပြီး နှလုံးသားကို သန့်စင်စေသော အခြေအနေဖြင့် လေ့လာကြည့်ရှုနေသည်။

ဂါထာမန္တန်များကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အချိန်များစွာ မပေးခဲ့မိသော်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင်တော့ ငွေဒင်္ဂါးပေါ်ရှိ ပုံစံများကို လေ့လာခဲ့ပါ၏။

နောက်ထပ်တစ်ကြိမ်လောက် အလေးအနက်ထား ကြိုးစားလိုက်လျှင်တော့ ငွေဒင်္ဂါးပေါ်ရှိ ပုံစံများကို အပြည့်အဝ နားလည်သဘောပေါက်နိုင်မည်ဟု သူ ခံစားနေရသည်။

တောင်လေပြေသည် ညင်သာစွာ တိုက်ခတ်နေပြီး ဝါးရွက်များကြားတွင် တိုးဝှေ့သံသဲ့သဲ့ကို ဖန်တီးနေခဲ့လေသည်။

ဤအခိုက်၌ နေရောင်ခြည်မှာလည်း ဝါးပင်များ၏ ဟာကွက်များကြားမှ တိတ်ဆိတ်စွာ ဖြာကျနေ၏။

အရာအားလုံးသည် အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်ပြီး ပြည့်စုံနေသယောင်ယောင်နှယ်။

ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် လုချင်းသည် ငွေဒင်္ဂါးပေါ်ရှိ ဆန်းကြယ်သော ပုံစံများကို တိတ်ဆိတ်စွာ နားလည်သဘောပေါက်ရန် ကြိုးစားနေသည်။

အချိန်များ တစ်စတစ်စ ကုန်ဆုံးသွားပြီး နေမင်းကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ရွေ့လျားလာသော်ငြား လုချင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာမူ မလှုပ်မယှက် ရှိနေဆဲပင်။ သူ၏ အာရုံတစ်ခုလုံးသည် ငွေဒင်္ဂါးအပေါ်၌သာ စုစည်းနေလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ နေဝင်ရီတရောအချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ၌ သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အလင်းတန်းတစ်ခု ရုတ်တရက် လက်ခနဲ ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။