အခန်း (၁၁၅-၁၁၇)

အခန်း (၁၁၅) - ပါးရိုက်ခြင်းနှင့် လောင်းကြေး

~ထျန်းယွီမြို့မှ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ဆုမိုသည် ငွေစက္ကူ နှစ်သောင်းခွဲတိတိကို သယ်ဆောင်လာခဲ့လေ၏။

ထိုငွေများကို အာမခံဌာန၏ စာရင်းထဲသို့ ထည့်သွင်းရမည်မှာ သဘာဝပင်။ သိုင်းလောက၏ အရှုပ်အထွေးကိစ္စရပ်များမှာ ရှင်းပြရခက်ခဲလှပေ၏။

ဦးလေးဖူသည် ဆုမိသားစုကို မျိုးဆက်သုံးဆက်တိုင်အောင် အလုပ်အကျွေးပြုလာသူ ဖြစ်သော်လည်း အရာအားလုံးကို မြင်ဖူးသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ အတွေ့အကြုံ ဗဟုသုတများမှာကား ကြွယ်ဝလှပါပေသည်။

ထို့ကြောင့် သူသည် ငွေကြေး၏ ဇာစ်မြစ်ကို မမေးမြန်းခဲ့ချေ။ ဆုမို ဘေးကင်းနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ငွေများလေ ပိုကောင်းလေဟုသာ သဘောထားလေတော့သည်။

မျှော်လင့်မထားသော ကံကောင်းမှုများကို ရရှိပြီးနောက်တွင်မူ မိသားစုခြံဝင်းကို စီမံခန့်ခွဲရန် ပြင်ဆင်မှုများ စတင်လာခဲ့လေ၏။ အစေခံများ၊ အိမ်ဖော်များ၊ မြင်းရထားမောင်းသူများ၊ ထမင်းချက်များ စသည်ဖြင့် လိုအပ်သည်များကို အလုပ်ရှုပ်ခံကာ စီစဉ်ဆောင်ရွက်ရလေ၏။

သို့မဟုတ်ပါက အိမ်တွင်းအိမ်ပြင် ကိစ္စအဝဝကို ဦးလေးဖူ တစ်ယောက်တည်းအပေါ်တွင်သာ ပုံချထားမည်ဆိုလျှင်၊ လူနှစ်ယောက်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် အချိန် မည်သို့ ရနိုင်ပါမည်နည်း။ ချက်ပြုတ်စရာ မလိုသည့် အချိန်များတွင် သူသည် ဂိတ်စောင့်တဲ၌ အသင့်စောင့်ဆိုင်းနေတတ်လေ၏။

ဇီယန်အာမခံဌာန၏ လုပ်ငန်းများမှာ ကောင်းစွာ မလည်ပတ်သေးသော်လည်း ဧည့်သည်များကမူ အမြဲလိုလို ရောက်လာတတ်စမြဲ။ ထိုကိစ္စများကို တစ်ယောက်ယောက်ကတော့ စီမံခန့်ခွဲရပေမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤမျှကြီးမားသော အာမခံဌာနကြီး တစ်ခုက တံခါးပင် မဖွင့်နိုင်ဘူးဆိုလျှင် မည်မျှ ရှက်စရာကောင်းပါမည်နည်း။

အစေခံအသစ်များမှာ အလုပ်မကျွမ်းကျင်သေးခြင်းသာ ရှိလေ၏။ သတင်းစကား ပါးသည့်အခါများတွင် ဆုမိုက သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားလိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည့်အလား ကြောက်ရွံ့နေတတ်ကြ၏။ ဤအချက်က ဦးလေးဖူကို အနည်းငယ် စိတ်မကျေမနပ် ဖြစ်စေခဲ့ရာ နောက်ပိုင်းတွင် သေချာ သင်ကြားပြသပေးရမည်ဟု တေးမှတ်ထားလိုက်လေ၏။

ထိုအချိန်တွင် ဆုမိုနှင့် ယန်ရှောင်ယွင်တို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြ၏။

"ရောက်တောင် ရောက်လာပြီလား..."

ယန်ရှောင်ယွင် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူတို့ ပြောနေရင်းပင် လူရောက်လာခဲ့တော့၏။

"ဧည့်သည် ဘယ်မှာလဲ..."

ဆုမိုက အစေခံကို မေးလိုက်သည်။

အစေခံက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြန်ဖြေရှာသည်။

"ဂိတ်... ဂိတ်စောင့်တဲမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း စောင့်နေပါတယ်..."

ဆုမို ခေါင်းအသာခါလိုက်လေ၏။

"ဘယ်သူတဲ့လဲ... ဧည့်သည်ကတ် ပါလား..."

"ပါ... ပါပါတယ်..."

အစေခံက လန့်ဖျပ်သွားပြီးမှ သတိရသွားကာ ရင်ဘတ်ထဲမှ ကတ်ပြားတစ်ခုကို အလျင်စလို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး ဆုမိုအား လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်လေ၏။ ဆုမို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ယန်ရှောင်ယွင်ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်၏။

"ဖုန်းဝူရှန် ကိုယ်တိုင် လာတာလား..."

ယန်ရှောင်ယွင် အံ့ဩသွားမိသည်။

"ဒါတော့ မထင်မှတ်ထားဘူးပဲ..."

ဆုမိုက အစေခံကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ဦးလေးဖူကို လှမ်းပြောလိုက်လေ၏။

"ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမဆိုတာ သာမန်နေရာ မဟုတ်ဘူး... ဂိတ်စောင့်တဲမှာ လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းတာက ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုတဲ့ နည်းလမ်းမှန် မဟုတ်ဘူး... ဦးလေးဖူ... ဦးလေးပဲ သွားလိုက်ပါ... သူတို့ကို ရှေ့ခန်းမမှာ နေရာချပေးပြီး လက်ဖက်ရည် ဧည့်ခံထားလိုက်ပါ... ကျွန်တော် ခဏနေရင် လာခဲ့ပါမယ်..."

"ကောင်းပါပြီ..."

ဦးလေးဖူက ခေါင်းညိတ်ဝန်ခံလိုက်ပြီး အစေခံကို ခေါ်ထုတ်သွားရာ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ဆုံးမစကားများ တီးတိုး ပြောဆိုသွားလေတော့သည်။

ဆုမိုသည် ယန်ရှောင်ယွင်ကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်၏။

"ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမက အနောက်ဘက်မှာ ရှိတာ... ဖုန်းဝူရှန် ဒီတစ်ခေါက် လာတာက ကျွန်တော်နဲ့ ရိုးရိုးလေး တွေ့ဆုံဖို့ သက်သက်တော့ မဟုတ်လောက်ဘူး..."

"နင့်ကို လာတွေ့တာက ဘေးပန်းအလုပ်လောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ... သူတို့ရဲ့ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်က ထျန်းယွီမြို့ကို သွားပြီး ဟွာချန်ယွီနဲ့ တွေ့ဖို့ ဖြစ်လိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီကိစ္စကိုတော့ ငါတို့ ဖြေရှင်းရဦးမယ်..."

ဟု ယန်ရှောင်ယွင် တွေးတွေးဆဆ ပြောလိုက်သည်။

"ရှောင်မို... နင် ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ စဉ်းစားပြီးပြီလား..."

"ခွင့်လွှတ်သင့်ရင် ခွင့်လွှတ်တာက လူကြီးလူကောင်း ပီသတာပေါ့... ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒါက သိုင်းလောကရဲ့ လမ်းစဉ်တော့ မဟုတ်ဘူး..."

"ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံး ဘယ်လို ကိုင်တွယ်မလဲ ဆိုတာကတော့... ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမရဲ့ အပြုအမူပေါ်မှာပဲ မူတည်လိမ့်မယ်..."

ယန်ရှောင်ယွင် သဘောတူကြောင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အစ်မယွင်... ခုန ပြောတော့ လော့ရှားမြို့မှာ အဖြစ်အပျက်ကြီး သုံးခု ဖြစ်တယ်ဆို... နှစ်ခုပဲ ပြောရသေးတယ်... တတိယတစ်ခုက ဘာလဲ..."

ဆုမိုက ဖုန်းဝူရှန်ကို သွားတွေ့ဖို့ မလောသေးပေ။ ဦးလေးဖူက ဧည့်သည်ကို ကြိုဆိုပြီး လက်ဖက်ရည် တည်ခင်းဖို့ အချိန်ခဏတော့ ကြာဦးမည်။ ထိုအချိန်အတွင်း သူတို့ စကားဆက်ပြော၍ ရသေးသည် မဟုတ်ပါလော။

"အဲ့ဒါကလည်း နင် ခန့်မှန်းကြည့်သင့်တဲ့ အရာပဲ..."

ယန်ရှောင်ယွင် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"နင်ပဲ စဉ်းစားကြည့်ပါလား..."

ဆုမို မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိ၏။ ပဟေဠိ ဥာဏ်စမ်းနေပြန်ပြီ။ သို့သော် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် သူ သဘောပေါက်သွားလေ၏။

"ကျွန်တော် ခန့်မှန်းလို့ရတယ် ဆိုကတည်းက... ကျွန်တော် သိထားတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ရမယ်... အင်း... သခင်မလေး ဝေက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို တရားဝင် လွှဲပြောင်းယူလိုက်တာလား..."

"မှန်တယ်..."

ယန်ရှောင်ယွင် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အခုမှပဲ ငါ သဘောပေါက်တော့တယ်... ယွီလျိုစံအိမ်တုန်းက သူ ရက်ရက်ရောရော ကူညီပေးခဲ့တာက ငါတို့အတွက် အထောက်အကူ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့... တကယ်တမ်းကျတော့ သူ့ကိုယ်ကျိုးအတွက် ပိုများနေတာပဲ... အဲ့ဒါကို ရက်ရောမှုလို့ ခေါ်တာထက်... ရေစီးနဲ့အတူ လှေကြုံစီးလိုက်တာလို့ ခေါ်ရင် ပိုမှန်လိမ့်မယ်..."

ဆုမို တိတ်ဆိတ်သွားလေ၏။

"ကျွန်တော့်ကို လုပ်ကြံဖို့ ကြိုးစားတဲ့သူက ဘယ်သူပဲ ဖြစ်နေပါစေ... အဲ့ဒီလူက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင် ရှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက် ဖြစ်နေမှာ သေချာတယ်... သခင်မလေး ဝေက သင့်တော်တဲ့ နေရာလွတ် မရှိသေးလို့ လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲ မဝင်ရသေးတာ..."

"သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက သေးတာမှ မဟုတ်တာ... အောက်ခြေကနေ စလို့မှ မရတာ... အဲ့လိုသာ ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာကို ရောက်နိုင်တော့မှာလဲ..."

"ဒါကြောင့် နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူကို ဖော်ထုတ်ဖို့က သူ့ရဲ့ တာဝန်တစ်ရပ်လို ဖြစ်လာတာပေါ့..."

"ကျွန်တော် ထင်တာတော့... သခင်မလေး ဝေက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ထဲ ဝင်လိုက်ပြီ ဆိုပေမဲ့... တရားဝင် ရာထူးတော့ မရသေးလောက်ဘူး... မြို့စားမင်းဟွာက အာဏာကို ခိုင်မာအောင် တည်ဆောက်ပြီးတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ... ထျန်းယွီမြို့ရဲ့ ဒုတိယမြို့စားအသစ်အဖြစ် လှလှပပ တက်လှမ်းလာလိမ့်မယ်... ဒါပေမဲ့ လောလောဆယ်တော့... သူက အဋ္ဌမမြောက် မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် နေရာနဲ့ပဲ ကျေနပ်နေရဦးမယ် ထင်တယ်..."

"ရလဒ်ကတော့ မထွက်လာသေးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ချေ အရမ်းများတယ်..."

ယန်ရှောင်ယွင် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

"ဇူချိုယန် ပြောဖူးတဲ့ ကောလာဟလ တစ်ခုရှိတယ်... သခင်မလေး ဝေက လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ အတွင်းရေး ပဋိပက္ခတွေကြောင့် အပြစ်မဲ့သူတွေ ထိခိုက်နစ်နာမှာကို မလိုလားဘူး ဆိုတဲ့ သတင်းလေ... အဲ့ဒီကိစ္စက ထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်... လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့ အတွင်းမှာရော၊ သာမန် ပြည်သူတွေ ကြားမှာပါ... သူတို့ မမြင်ဖူးသေးတဲ့ သခင်မလေး ဝေအပေါ် အကောင်းမြင်စိတ်တွေ ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့တယ်..."

"ပြည်သူတွေရဲ့ ထောက်ခံမှုကို ရထားတဲ့အပြင်... ဝေရူဟန်ရဲ့ မြေးမလေး ဖြစ်နေတာကြောင့်... ထျန်းယွီမြို့ရဲ့ ဒုတိယမြို့စား နေရာကို ယူလိုက်မယ်ဆိုရင် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းနဲ့ မညီဘူး ဆိုရင်တောင်... လူထုဆန္ဒနဲ့တော့ ကိုက်ညီနေလိမ့်မယ်..."

ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ ယန်ရှောင်ယွင်က ဆုမိုကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

"နင် ဒါကို ကြိုမြင်နေခဲ့တာ သေချာတယ်... အဲ့ဒီနေ့က ဟွာချန်ယွီနဲ့ မတွေ့ဘဲ ပြန်လာခဲ့တာက... ဒီအချက်က ဘယ်လောက်အထိ လွှမ်းမိုးမှု ရှိခဲ့လဲ..."

"အင်း... တစ်ဝက်လောက်တော့ ပါတာပေါ့..."

ဆုမို ခေါင်းအသာခါရင်း ဖြေလိုက်လေ၏။

"လော့ဖုန်း မဟာမိတ်အဖွဲ့က ရှုပ်ထွေးလွန်းတယ်... ဇူချိုယန် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ပြီးသွားမယ့် ဇာတ်လမ်း မဟုတ်ဘူး... ဝေဇီယီနဲ့ ရင်းနှီးတာက ကိစ္စမရှိပေမဲ့... ဟွာချန်ယွီနဲ့ တွေ့ဆုံလိုက်ရင် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်တယ်..."

"နည်းနည်းသိလေ... ပြဿနာ နည်းလေပဲ..."

"ဒါပေမဲ့ တကယ်လို့ ဝေဇီယီသာ ထျန်းယွီမြို့ရဲ့ ဒုတိယမြို့စားအဖြစ် အောင်မြင်သွားရင်... မြို့ရဲ့ အာဏာတစ်ခုလုံးက သူတို့လက်ထဲ ရောက်သွားမှာ..."

"ပြီးတော့ ဝေရူဟန်ပါ ပါလာရင်... မဟာမိတ်ခေါင်းဆောင် ရှစ်ယောက်ထဲက သုံးယောက်က သဘောတူညီမှု ရသွားသလို ဖြစ်သွားမှာပေါ့…”

အခန်း (၁၁၆) - သိုင်းလောကသား (၆)

~"ဒီစစ်တုရင်ပွဲကြီးကတော့ အကွက်တိုင်းကို သေသေချာချာ တွက်ချက်ထားပုံရတယ်... စိတ်ကူးပေါက်လို့ လျှောက်လုပ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး..."

"အားလုံးက ပါးနပ်ကြတာချည်းပဲ..."

ယန်ရှောင်ယွင် သက်ပြင်းမချဘဲ မနေနိုင်တော့ချေ။

ဆုမိုက ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်နေလေ၏။

"သိုင်းလောကမှာ ကျင်လည်မှတော့... သိုင်းပညာ တစ်ခုတည်း ရှိရုံနဲ့ မရဘူး... ဦးနှောက်မရှိရင် တစ်နေ့မဟုတ် တစ်နေ့တော့ သူများ လှည့်စားတာခံရပြီး သေမှာပဲ... အထူးသဖြင့် ဂိုဏ်းတွေထဲမှာဆို ပိုဆိုးသေး... အတွင်းရေး ပြဿနာတွေက ရက်စက်လွန်းတယ်... သွေးမထွက်အောင် သတ်ကြတာလေ... နည်းနည်းလေးမှ ပေါ့ဆလို့ မဖြစ်ဘူး..."

"ကဲ... အချိန်တန်ပြီ... ဒီ ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်းကို သွားတွေ့လိုက်ကြရအောင်..."

"သွားကြစို့..."

သူတို့နှစ်ဦးသည် အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ရှေ့ခန်းမဆောင်သို့ ထွက်လာခဲ့ကြလေ၏။

ဇီယန်အာမခံဌာန၏ ခန်းမဆောင်ကြီးသည် ပြန်လည်မွမ်းမံထားခြင်း မရှိသော်လည်း သန့်ရှင်းသပ်ရပ်နေလေ၏။

လူစုံတက်စုံ ထိုင်နေကြသော်လည်း စားပွဲပေါ်ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်များကို မည်သူမျှ မထိကြသေး။

အဝေးကတည်းက ဆုမိုသည် လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပြုရင်း ရယ်မောလိုက်လေတော့သည်။

"ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမရဲ့ ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်း ကိုယ်တိုင် ကြွရောက်လာတာပဲ... ဒီလူငယ်က အဝေးကနေ ကြိုဆိုဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့တာကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါခင်ဗျာ..."

စကားပြောနေရင်း သူသည် ခန်းမဆောင်ကြီးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့လေပြီ။

တစ်ခဏချင်းမှာပင် ခန်းမထဲရှိ လူအားလုံး၏ အကြည့်များက ဆုမိုထံသို့ ရောက်ရှိလာကြလေ၏။

တချို့က စူးစမ်းနေကြသည်။ တချို့က ရန်လိုနေကြသည်။ တချို့ကျတော့လည်း သတိကြီးကြီးထားပြီး စောင့်ကြည့်နေကြသည်။

ဆုမိုသည် ထိုအကြည့်များကို သတိထားမိသော်လည်း စိတ်ထဲမထားပေ။

သူ့အကြည့်က ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ တစ်ယောက်တည်းအပေါ်တွင်သာ ရောက်နေလေ၏။

ထိုလူသည် အသက်အရွယ် ကြီးရင့်နေပြီ ဖြစ်၏။ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ဖြူဖွေးနေသော်လည်း မျက်နှာသွင်ပြင်နှင့် အသက်ပါမှုကတော့ လူငယ်တစ်ယောက်လို တက်ကြွလန်းဆန်းနေဆဲ။ အိုမင်းခြင်း အရိပ်အယောင် လုံးဝမတွေ့ရ။

သူသည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

"ခေါင်းဆောင်ဆုက ယဉ်ကျေးလွန်းနေပါပြီ... ကျုပ်တို့ကသာ ဖိတ်မထားဘဲ ရောက်လာမိတာပါ... စိတ်မရှိပါနဲ့.."

"ရပါတယ်ဗျာ... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး..."

ဆုမို၏ အကြည့်က တစ်ဖက်လူအပေါ် ကျရောက်သွားလေ၏။

"ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမက သိုင်းလောကကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်ခဲ့တဲ့ အချိန်တုန်းက... ကျွန်တော်က ကလေးလေးပဲ ရှိပါသေးတယ်... ဒီနေ့တော့ ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်းကို လူချင်းတွေ့ခွင့်ရလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားမိဘူး..."

သူ စကားကို အနည်းငယ် ရပ်လိုက်ပြီး ယန်ရှောင်ယွင်ကို မိတ်ဆက်ပေးလိုက်လေ၏။

"ဒါကတော့ သံမဏိသွေး အာမခံဌာနက သခင်မလေးယန် ပါ..."

"တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ် ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်း..."

ယန်ရှောင်ယွင်လည်း လက်သီးဆုပ်ကာ နှုတ်ဆက်လိုက်လေ၏။

ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမမှာ အပြစ်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ... ဖုန်းဝူရှန် ကိုယ်တိုင် လာရောက်လည်ပတ်ခြင်းက သိုင်းလောက စီနီယာ တစ်ယောက်အနေနှင့် သူ့နေရာကို သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဖြစ်လေ၏။

နေရာတိုင်းမှာ ကိုယ့်စည်းမျဉ်းနှင့် ကိုယ် ရှိစမြဲ။ သိုင်းလောက ဂျူနီယာတွေ ဖြစ်ကြတဲ့ ဆုမိုနဲ့ ယန်ရှောင်ယွင်တို့ အနေနဲ့ လိုအပ်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေကို စွန့်လွှတ်လို့ မရနိုင်ပေ။

ဖုန်းဝူရှန် ကြားလိုက်ရသောအခါ သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်လေ၏။

"ဪ... သံမဏိသွေး နဂါးလှံရဲ့ သမီးတော်လေးကိုး... သခင်မလေးယန်က နောက်ပိုင်းနှစ်တွေမှာ သိုင်းလောကထဲ ထင်ပေါ်နေတာ... ကျုပ်နားထဲအထိတောင် သတင်းတွေ ရောက်တယ်ဗျ..."

နှုတ်ဆက်စကား ပြောပြီးနောက် ဆုမိုက ဧည့်သည်နှင့် အိမ်ရှင်များကို နေရာချထားပေးလိုက်လေ၏။

"ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်း... ကျုပ်တို့ရဲ့ ဇီယန်အာမခံဌာနအထိ အဝေးကြီးကနေ လာရောက်လည်ပတ်တာက ကျွန်တော်တို့အိမ်တော်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ဘာကိစ္စများ ရှိလို့ပါလဲဗျာ..."

ဆုမို ယဉ်ကျေးစွာ ပြုံးလိုက်လေ၏။

ဖုန်းဝူရှန် ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားရှာသည်။ သိုင်းလောက ဂျူနီယာလေးက ဒီလောက်ထိ ပါးနပ်နေလိမ့်မည်ဟု ထင်မထားခဲ့။

မိမိက လူတွေကို ပွင့်လင်းရိုးသားသယောင် ဆက်ဆံပေမဲ့... တကယ်တမ်းကျတော့ ဘာမှမသိသလို ဟန်ဆောင်နေခြင်းကိုး။

မိမိ၏ တစ်ခုတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်က... 'တရားမျှတမှု' ဘက်မှာ ရပ်တည်နိုင်ဖို့ပင်။

ဖုန်းဝူရှန် စကားလုံး ရွေးချယ်နေစဉ်မှာပင် "ဘုန်း" ခနဲ အသံကျယ်ကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် မတ်တတ်ရပ်ကာ လက်ညှိုးထိုးလိုက်လေတော့သည်။

"မင်းက ဘာလို့ မသိချင်ယောင် ဆောင်နေတာလဲ..."

ဖုန်းဝူရှန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး ထိုလူကို ကြည့်ကာ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်လေ၏။

"ထိုင်နေစမ်း..."

"ခန်းမသခင်ကြီး... ဒီကောင်လေးက တခြားနေရာကရလာတဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းလေးကို အားကိုးပြီး...ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ သိုင်းလောက ဝါရင့်ကြီးလို လုပ်ပြနေတယ်ဗျ..."

"မသိချင်ယောင်ဆောင်ပြီး ကျွန်တော်တို့ကို စိတ်ဒုက္ခပေးနေတာ... တကယ် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းတယ်ဗျာ..."

ထိုလူက အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"အခု ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို ထိုင်ခိုင်းနေတယ်... ပါးစပ်ကတော့ 'ဟုတ်ကဲ့' လို့ ပြောလိုက်ပေမဲ့... ရင်ထဲမှာတော့ လုံးဝ သဘောမတူနိုင်ဘူးဗျ..."

ဖုန်းဝူရှန်၏ မျက်လုံးထောင့်များတွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်များ တစ်ချက် လက်သွားသည်။

ထိုအချိန်တွင် ဆုမိုထံမှ ရယ်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေ၏။

ဆုမိုဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ဆုမိုက သဘောကျဟန် အပြည့်ဖြင့် ပြုံးကာ မေးလိုက်သည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

"ဒီစီနီယာက တော်တော်လေး စိတ်အားထက်သန်တာပဲ... ဘယ်လို ခေါ်ရမလဲ မသိဘူးခင်ဗျာ..."

"ဓားသခင်ဝမ်... ဓားသခင် ဝမ်ရှောင် ကွ..."

ဝမ်ရှောင်က ဆုမိုကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဂျူနီယာ... ဓားသခင်က အမှားလုပ်ခဲ့ရင်တောင်... အဲ့ဒါက ငါတို့ ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး... ဒီနေ့ ငါတို့က မင်းအိမ်တံခါးဝအထိ လာခဲ့တာက မင်းကို တော်တော်လေး မျက်နှာပေးရာ ရောက်နေပြီ... ဒါကို မင်းက ကျေးဇူးမတင်တဲ့အပြင် မသိချင်ယောင် ဆောင်နေသေးတယ်... ရယ်စရာ မကောင်းလွန်းဘူးလား..."

ဆုမိုသည် ဖုန်းဝူရှန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ... ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ၏ ခန်းမသခင်ကြီး မျက်နှာထားမှာ ဒေါသကြောင့် နီမြန်းနေသော်လည်း တစ်ဖက်လူ ပြောနေသည်ကို ဝင်မတားဘဲ လွှတ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေ၏။

သူ တိုးတိုးလေး ရယ်လိုက်မိသည်။

"ဒါဆို စီနီယာ့သဘောအရ... ဒီလူငယ်က ဘယ်လို လုပ်ပေးရမလဲဗျ"

"ဟွန်း... ငါတို့ ဒီနေ့ လာတာက အာဏာပြပြီး ဗိုလ်ကျဖို့ မဟုတ်ဘူး... တောင်းပန်ဖို့ လာတာ... ဓားသခင်ရဲ့ ကိစ္စက ငါတို့ ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမနဲ့ ဘာမှ မဆိုင်ဘူး... အခု လူကလည်း မင်းလက်ချက်နဲ့ သေသွားပြီ... ငါတို့ဘက်ကလည်း တောင်းပန်ပြီးပြီ... မင်းက ဒါကို အသိအမှတ်ပြုရင် ပြီးသွားပြီပေါ့... တကယ်လို့ အသိအမှတ်မပြုဘူး ဆိုရင်တော့..."

ဝမ်ရှောင် မျက်လုံးများကို ကျဉ်းမြောင်းလိုက်လေ၏။

"ငါတို့ ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမကို အနိုင်ကျင့်လို့ ရမယ် မထင်နဲ့နော်..."

"တော်လိုက်တော့..."

ဖုန်းဝူရှန် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်လေ၏။

"မင်း... ထိုင်နေစမ်း..."

ဝမ်ရှောင်က ဆုမိုကို စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ပြန်ထိုင်လိုက်လေ၏။

ဖုန်းဝူရှန်က ဆုမိုဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေ၏။

"ကျုပ်ရဲ့ လက်အောက်ငယ်သားတွေ စည်းကမ်းမရှိတာကြောင့်... ခေါင်းဆောင်ဆုကို အရှက်ရစေမိပြီ..."

"ရပါတယ်ဗျာ... ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး..."

ဆုမို လက်ကာပြလိုက်လေ၏။

"ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ကြုံလိုက်ရတဲ့ အဖြစ်အပျက်ကြောင့်... တစ်ခုတော့ သဘောပေါက်သွားတယ်..."

"ဘာများလဲ..."

ဖုန်းဝူရှန်က ဆုမိုကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်ကြည့်နေလေ၏။

"အတိတ်တုန်းကတော့... ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမဆိုတာ သိုင်းလောကမှာ နာမည်ကောင်းရှိတဲ့ ဂိုဏ်းတစ်ခုပါ... လူတွေ လေးစားအားကျခဲ့ရတာပေါ့..."

"ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်းနှစ်တွေမှာတော့ ဂုဏ်သတင်းက တော်တော်လေး ကျဆင်းလာတယ်... ပြိုလဲလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ..."

"အစကတော့ ဘာကြောင့်လဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့ ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမက လူတွေရဲ့ အပြုအမူကို မြင်လိုက်ရတော့မှ... ရှင်းသွားတော့တယ်..."

"ခန်းမသခင်ကြီးတောင် စကားမပြောရသေးဘူး... ဓားသခင်က အရင် စိတ်လောနေပါလား..."

"ကျွန်တော် တွေးမိတာက... ဒီ ဓားသခင်စီနီယာက ကျွန်တော့်ကို မျက်လုံးထဲ မထည့်တာလား... ဒါမှမဟုတ် ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်းကို လေးစားရကောင်းမှန်း မသိတာလား..."

ဆုမိုက ခေါင်းကို စောင်းပြီး ဖုန်းဝူရှန်ကို ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ဒါမှမဟုတ်... ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်းကများ ကိုယ်တိုင်တောင် မသိလိုက်ဘဲ... ခန်းမသခင်ကြီး နေရာကို ဒီ စီနီယာဝမ်ဆီ လွှဲပေးလိုက်မိပြီလား... အဲ့လိုဆိုရင်တော့ နားလည်ပေးလို့ ရပါတယ်... ဒီနေရာကနေပြီးတော့ပဲ ခန်းမသခင်ကြီးဝမ်ကို ဂုဏ်ပြုစကား ဆိုပါရစေ... ခုနစ်ပါးကို အုပ်စိုးပြီး သိုင်းလောကမှာ ကျော်ကြားဖို့က လက်တစ်ကမ်း အလိုမှာပဲ ရှိတော့တာကိုး…”

အခန်း (၁၁၇) - လက်ဝါးသုံးချက် ကတိကဝတ်

~"မင်း... မင်း ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ..."

ဝမ်ရှောင်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ဖင်ပင် မပူသေးမီ ဒေါသတကြီး ထရပ်လိုက်လေ၏။

ဆုမို၏ စကားများသည် သူ့အတွက် အလွန်အမင်း အန္တရာယ်ကြီးမားလှပေ၏။

သူ့ကို သေစေနိုင်ရုံသာမက ဖုန်းဝူရှန်နှင့် ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမတစ်ခုလုံးကိုပါ ဂယက်ရိုက်သွားစေနိုင်သည့် စကားမျိုး ဖြစ်သည်။

ဤသတင်းသာ ပြန့်သွားပါက၊ သူသည် ချက်ချင်းမသေလျှင်တောင် အနာဂတ်တွင် ဖုန်းဝူရှန်၏ သံသယနှင့် မုန်းတီးမှုကို ခံရကာ ခက်ခဲကြမ်းတမ်းသော လမ်းခရီးကို ဖြတ်သန်းရပေလိမ့်မည်။

ကောလာဟလဆိုသည်မှာ အစပိုင်းတွင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးဟု ထင်ရတတ်သည်။

သို့သော် ထပ်ခါထပ်ခါ ကြားရသောအခါ လူတို့၏ စိတ်ကူးစိတ်သန်းများကို တောင်ပံတပ်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်လာတတ်လေ၏။

ဖုန်းဝူရှန်သည် စိတ်ဓာတ်ကြံ့ခိုင်သူ ဖြစ်၍ ကောလာဟလများကို ဂရုမစိုက်နိုင်ဟု ဆိုလျှင်ပင်၊ ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမထဲမှ တစ်ယောက်ယောက်က ထိုအတွေးကို လက်ခံသွားမည်ဆိုပါက... ဝမ်ရှောင်၏ အသက်အန္တရာယ်မှာ စိုးရိမ်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ထိုအတွေးများ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် သူ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြီး ဆုမိုကို ဒေါသတကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်လေ၏။

"မင်းလိုကောင်က ငါ့ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့..."

စကားဆုံးသည်နှင့် သူသည် ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ဆုမို၏ အနီးသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်ကာ ခုတ်ပိုင်းလိုက်လေတော့သည်။

ဓားသခင်၏ ဓားကွက်များမှာ သဘာဝကျကျပင် ထက်မြက်လှပေ၏။ သို့သော် သူ၏ ဓားသွား မကျရောက်မီမှာပင် ဆုမို၏ 'မဟာ နေမင်း ဖြန့်ကျက် လက်ဝါးသိုင်း' က သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို ဖမ်းဆုပ်ထားပြီး ဖြစ်နေခဲ့တော့၏။

အတွင်းအားများ စီးဆင်းသွားသောအခါ ဝမ်ရှောင်သည် ဆုမိုကို မခုတ်ပိုင်းနိုင်တော့ဘဲ ဆုမို၏ ရှေ့မှောက်တွင် ဒူးထောက်ကျသွားလေတော့သည်။

ဆုမိုသည် အားစိုက်ထုတ်စရာမလိုဘဲ ဖိချလိုက်ပြီးနောက် ကျန်လက်တစ်ဖက်ကို မြှောက်ကာ ဝမ်ရှောင်၏ နဖူးပေါ်သို့ ရိုက်ချရန် ပြင်လိုက်လေ၏။

"နေပါဦး... သူ့ကို အသက်ချမ်းသာပေးပါ..."

ဖုန်းဝူရှန် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဆုမို၏ လက်ကို တားဆီးရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာလေ၏။

သို့သော် မထင်မှတ်ထားသော အကွက်တစ်ခုအဖြစ် ဆုမိုက လက်ပြန်ရိုက်ချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်ရာ ဖုန်းဝူရှန်၏ လက်ဝါးနှင့် ထိပ်တိုက် တွေ့ဆုံသွားလေတော့သည်။

"ဘုန်း"

လက်ဝါးချင်း ထိရိုက်မိသည့် တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် ဖုန်းဝူရှန်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ပါးစပ်မှ သွေးတစ်လုပ် အန်ထွက်ကာ နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားလေတော့သည်။

ဆုမိုသည် သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီးနောက် မြှောက်ထားသော လက်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် အောက်သို့ ချလိုက်ကာ ဝမ်ရှောင်၏ ဦးခေါင်းခွံပေါ်သို့ ရိုက်ချလိုက်လေတော့သည်။

"ဂျွတ်"

ဝမ်ရှောင်၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တစ်ချက် တွန့်လိမ်သွားပြီးနောက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ အသက်ပျောက်သွားလေတော့သည်။

ဆုမိုသည် သူ့ရှေ့မှ အလောင်းကို ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်၏။ ထို့နောက် အဝေးမှ ကြောက်လန့်တကြား ကြည့်နေသော ဖုန်းဝူရှန်ကို လှမ်းပြောလိုက်လေ၏။

"ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမရဲ့ တောင်းပန်ပုံက တော်တော်လေး ထူးခြားတာပဲ... ဒီလူငယ် ဒီနေ့မှ ကောင်းကောင်း သင်ခန်းစာ ရလိုက်ပါပြီ... လူကြီးမင်းတို့ ပြန်နိုင်ပါပြီ... မကြာခင်မှာပဲ ကျွန်တော် ဆုမို ကိုယ်တိုင် ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမကို လာပြီး ဓားသခင်ကို သတ်ခဲ့မိတဲ့အတွက် တောင်းပန်ပါ့မယ်... အဲ့ဒီအခါကျရင် လူကြီးမင်းတို့အနေနဲ့ နည်းနည်းလေးမှ မကျေနပ်တာမျိုး မပြကြနဲ့နော်..."

"ဟွန်း... အဲ့ဒီအခါကျရင် ကျွန်တော် ဆုမိုကို အနိုင်ကျင့်လို့ လွယ်မယ် မထင်နဲ့..."

သူ၏ စကားများသည် ဝမ်ရှောင် ပြောခဲ့သော စကားများကို တစ်လုံးမကျန် ပြန်လည် ပဲ့တင်ထပ်လိုက်သကဲ့သို့ ရှိနေသဖြင့် လူအုပ်ကြီးမှာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားကြလေတော့သည်။

စကားလုံးများကြောင့်သာ မဟုတ်ဘဲ ဆုမို၏ သိုင်းပညာကြောင့်လည်း ပါဝင်ပေ၏။

ဓားသခင် တစ်ယောက် အနေဖြင့် ဝမ်ရှောင်သည် သူ့နေရာနှင့်သူ ထိုက်တန်သော စွမ်းရည်များ ရှိနေသည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ဘာဖြစ်သွားမှန်း ကောင်းကောင်း မသိလိုက်ရခင်မှာပင် ဆုမို၏ လက်ချက်ဖြင့် ချက်ချင်း အသက်ပျောက်သွားခဲ့ရသည်။

ဖုန်းဝူရှန်၏ သိုင်းပညာကရော ဘယ်လောက်တောင် မြင့်မားလိုက်မည်လဲ။

သူသည် လူကို ကယ်တင်ရန် ရှေ့သို့ ပြေးထွက်လာခဲ့သော်လည်း မကယ်တင်နိုင်သည့်အပြင် သွေးအန်ပြီး နောက်သို့ လွင့်စဉ်သွားခဲ့ရသည်။

ရွှမ်ကျီတောင်ကြားမှ သတင်းများမှာ မကြာသေးမီကမှ ပြန့်နှံ့လာခြင်း ဖြစ်သဖြင့် လူအများစုမှာ သေချာ မသိကြသေးပေ။

ကြားဖူးသူများကလည်း သိုင်းလောက ကောလာဟလများသည် ပုံကြီးချဲ့လွန်းသည်ဟုသာ ထင်မှတ်နေကြသည်။

ယခု လာရောက်ခြင်းမှာ တောင်းပန်ရန်ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် ဆုမိုကို ဖိအားပေးပြီး အလျော့ပေးလာအောင် ခြိမ်းခြောက်ရန်သာ ဖြစ်ပေ၏။

သို့မဟုတ်ပါက ဖုန်းဝူရှန်သည် ဝမ်ရှောင်ကို ထိုမျှ ရိုင်းစိုင်းခွင့် ပြုထားပါမည်နည်း။

သို့သော် ဆုမို၏ သိုင်းပညာသည် အမှန်တကယ်ပင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားပါမည်နည်း။

ပြန်ဖို့အတွက်ကတော့... ဘယ်လိုလုပ် ပြန်၍ ဖြစ်ပါမည်နည်း။

တကယ်လို့ ပြန်သွားလိုက်လျှင် ကိစ္စက ပြတ်သွားလေပြီ။ ဆုမိုက သူတို့ဆီ လာပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီကို လက်စားချေမည့် အချိန်ကိုသာ စောင့်နေရုံ ရှိတော့မည်။

သို့သော်၊ မပြန်လျှင်ကော... ဘာပြောရမည်လဲ။

ဖုန်းဝူရှန်သည် ဘာပဲပြောပြော ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမ၏ ခန်းမသခင်ကြီး ဖြစ်လေရာ၊ သူ၏ တွေးခေါ်မြော်မြင်မှုမှာ လျင်မြန်ပြီး အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် သေဆုံးနေသော ဝမ်ရှောင်ကို ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် သူသည် ရုတ်တရက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မျက်နှာထားကို ပေါ့ပါးသော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်လေတော့သည်။

"ကောင်းလိုက်လေ... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ခေါင်းဆောင်ဆု..."

ဆုမို မျက်ခုံးပင့်လိုက်မိသည်။

"ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်း... ဘာသဘောနဲ့ ပြောတာလဲ"

"ဝမ်ရှောင်က သေသင့်တာ ကြာပါပြီ... ဂိုဏ်းအတွင်းမှာ လှည့်စားမှုတွေ၊ ကြံစည်မှုတွေ လုပ်နေတဲ့အပြင် တပည့်တွေကိုလည်း ရမ်းကားခွင့် ပြုထားတာ... သူက ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမအတွက် သည်းမခံနိုင်စရာ ဖြစ်နေပါပြီ..."

"ခုနက ကျုပ် ခေါင်းဆောင်ဆုကို တားလိုက်တာက သူ့ကို ကယ်ချင်လို့ မဟုတ်ပါဘူး... အဲ့လို လူစားမျိုးရဲ့ သွေးနဲ့ ခေါင်းဆောင်ဆုရဲ့ လက်ကို မပေကျံစေချင်လို့ပါ..."

ဖုန်းဝူရှန် စကားပြောရင်း လေးလေးနက်နက် ဦးညွှတ်လိုက်လေ၏။

"ခုနက ဝမ်ရှောင်ရဲ့ ရိုင်းစိုင်းတဲ့ စကားတွေ၊ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ ပြောဆိုမှုတွေအတွက်... ဒီနေ့ ကျုပ်တို့ ဘာလို့ လာတောင်းပန်ရမှာလဲ... ရှင်းနေတာပဲ... ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြောဖို့ လာတာပါ..."

"လက်နက်သခင်နဲ့ ဒီ ဓားသခင်တို့က တစ်ဂိုဏ်းတည်းတွေပါပဲ... ခေါင်းဆောင်ဆုက ကျုပ်တို့အတွက် အမှားတွေကို ပြုပြင်ပေးပြီး တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးခဲ့တာ... ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမက ဒီကျေးဇူးကို အသိအမှတ်ပြုပါတယ်... ပြန်ပေးဆပ်စရာ ဘာမှမရှိပေမဲ့... ကျုပ်တို့ရဲ့ ရိုးသားမှုကို ပြသတဲ့အနေနဲ့ ဒီလက်ဆောင်လေးကို လက်ခံပေးပါ..."

စကားပြောနေရင်း သူက ကျန်လူများကို အချက်ပြလိုက်လေ၏။

ချက်ချင်းပင် တစ်ယောက်က နားလည်သွားပြီး အိတ်ထဲမှ လေးထောင့်သေတ္တာတစ်လုံးကို အလျင်စလို ထုတ်ယူလိုက်လေ၏။

"ခေါင်းဆောင်ဆု... ဒါက ကျုပ်တို့အားလုံးရဲ့ စေတနာ လက်ဆောင်ပါ... ကျေးဇူးပြုပြီး လက်ခံပေးပါ..."

တစ်ခဏတာမျှ ဆုမို ပြောစရာစကား ပျောက်ရှသွားမိလေ၏။ အခြေအနေ ပြောင်းလဲမှု မြန်ဆန်လွန်းသည်မှာ သိုင်းလောက၏ မုန်တိုင်းထန်သော လေပြင်းများကဲ့သို့ပင်။

"ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမက တကယ်ကို ထူးခြားတာပဲ... ဟိုတလောက ညတုန်းက ဓားသခင်က ကျွန်တော်ရှေ့မှာ သမင်ကို မြင်းလို့ ပြောပြီး ယုတ်မာတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးခဲ့တယ်..."

"အဲ့တုန်းက ကျွန်တော် သံသယ ဝင်ခဲ့မိတယ်... ဘာလို့ သူက ဒီလောက် အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းတွေ သုံးရတာလဲလို့..."

"အခု ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်းကို ကြည့်လိုက်တော့မှ အားလုံး ရှင်းသွားတော့တယ်..."

"ဆရာတူရင် တပည့်လည်း တူတာပဲ ဆိုတာ... တကယ် မမှားဘူးပဲ..."

ဆုမိုသည် ဖုန်းဝူရှန်ကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်လေ၏။

"ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်း... ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်ကို သုံးနှစ်သား ကလေးလို့ ထင်နေတာလား... ဒီစကားတွေကို ယုံမယ်လို့ တကယ်ကြီး ထင်နေတာလား"

ဖုန်းဝူရှန်၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်း တင်းမာသွားလေ၏။ သူ ပေးလိုက်သော ထွက်ပေါက်ကို ဆုမိုက လစ်လျူရှုလိုက်သဖြင့် သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်မိသည်။

"ခေါင်းဆောင်ဆု... ဘယ်လို လုပ်ချင်လဲ"

"ခင်ဗျားတို့ အားလုံး ဒီအထိ လာခဲ့ကြတယ်ဆိုတော့... ရိုးသားမှု အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိတော့ ရှိတယ်လို့ ဆိုရမှာပေါ့... ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားတို့ အားလုံးကို ဇီယန်အာမခံဌာနမှာပဲ ထာဝရ နေခိုင်းလိုက်မယ် ဆိုရင်တော့... သိုင်းလောက မိတ်ဆွေတွေက ကျွန်တော် ဆုမိုကို သဘောထား သေးသိမ်တယ်လို့ ပြောကြလိမ့်မယ်..."

"အကြံတစ်ခု ရတယ်... ဒီလိုလုပ်ရင် ပိုကောင်းမလား... ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်းရဲ့ သိုင်းပညာက ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးလို ကျယ်ပြောနက်ရှိုင်းတယ်ဆိုတော့... ကျွန်တော်က ရဲရဲတင်းတင်းပဲ ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်းဆီကနေ လက်ဝါးသုံးချက်လောက် ပညာယူပါရစေ..."

"လက်ဝါးသုံးချက် ပြီးသွားရင်... အငြိုးအတေးတွေ အားလုံး ပြေပျောက်ပြီလို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့... ခန်းမသခင်ကြီးဖုန်း ဘယ်လို သဘောရလဲ"

ဖုန်းဝူရှန် အံ့အားသင့်သွားသည်။

စောစောက လက်ဝါးချင်း တစ်ချက် ရိုက်မိရုံနှင့်ပင် ဆုမို၏ အတွင်းအားမှာ ခန့်မှန်း၍ မရနိုင်လောက်အောင် နက်ရှိုင်းကြောင်း သူ သိလိုက်ရသည်။

လက်ဝါးသုံးချက်တဲ့လား။

ဒါက သူ့ကို ရိုက်သတ်လိုက်တာနှင့် အတူတူပဲ မဟုတ်ပါလော။

လောလောဆယ် အကောင်းဆုံး နည်းလမ်းကတော့ ထွက်ပြေးခြင်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် သူ ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သောအခါ ရင်ထဲသို့ လေးလံသော ကျောက်တုံးကြီး တစ်ခု ပိကျလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရလေ၏။

ကျန်ရှိနေသော ခုနစ်ပါး အစွန်းရောက် ခန်းမမှ လက်နက်သခင် ငါးဦးစလုံးသည် သူ့ဘေးတွင် ရှိနေပြီး သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြလေသည်။

သူတို့သည် ဖုန်းဝူရှန် လွင့်စဉ်သွားချိန်တွင် ကူညီရန် ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း... ယခုအချိန်တွင်မူ သူတို့၏ လက်များက မသိစိတ်ဖြင့် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်ထားမိကြပြီး ဖုန်းဝူရှန်ကို ထွက်ပြေးခွင့်ပေးမည့် ပုံမပေါ်ချေ။

ဆုမို၏ စကားများသည် တိုတောင်းသော်လည်း အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းလင်းပြတ်သားလှပေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ဖုန်းဝူရှန်သာ လက်ဝါးသုံးချက်ကို ခံယူလိုက်မယ်ဆိုရင်... အငြိုးအတေးတွေ ပြီးဆုံးသွားပြီတဲ့...။

ဆိုလိုတာက... ဖုန်းဝူရှန် အသက်ရှင်သည်ဖြစ်စေ၊ သေဆုံးသည်ဖြစ်စေ... အနည်းဆုံးတော့... သူတို့တွေ အသက်ရှင်ခွင့် ရနိုင်သည်လေ...။