စွဲစွဲမြဲမြဲ မှတ်မိနေခြင်း (Chapter – 161)

ဆုလာဘ်များက တကယ်ကို ကောင်းမွန်လေသည်။

ပထမဆုံး ပန်းမျိုးစေ့က အစွမ်းထက်ပုံရသော်လည်း ၂၄ နာရီ ကန့်သတ်ချက်ရှိသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယခု မျိုးစေ့ချလိုက်လျှင် ပန်းပင်လယ်ဖြစ်လာရန် အနည်းဆုံး တစ်ရက်ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည်။

ဒုတိယ ဖိတ်စာက စိတ်ရှုပ်ထွေးစရာဖြစ်ပြီး ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်အမှန်ကို နားမလည်နိုင်ပေ။ ဖိတ်ကြားခြင်းမရှိသော နေရာဖြစ်လျှင် အဘယ်ကြောင့် မသွားဘဲနေ၍မရသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် မဖြစ်မနေ ဝင်ရမည်နည်း။

နောက်ဆုံး အရုပ်က အလွန်အစွမ်းထက်ပြီး အလွန်အသုံးဝင်သည်။ အကယ်၍ အလွန်အန္တရာယ်များသော ဂိမ်းတစ်ခုသို့ဝင်ပါက ၃၆ နာရီအတွင်း အကြိမ် မည်မျှသေမည်ကို မသိနိုင်ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ အတွေးများကို စုစည်းလိုက်ပြီး ရည်ရွယ်ချက်များကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်ကာ ဆုလာဘ်များကို သူမ၏ အိတ်ထဲသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ကျောပိုးအိတ်သည် အတော်လေး ပြည့်နေပြီဖြစ်သည်။

စစ်ဆေးရေးမှူးက သူမနှင့်ဝူလီလီကို ခြံဝင်းထဲသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ခြံဝင်းထဲမှ ထွက်သည်နှင့် လက်တွေ့ကမ္ဘာသို့ ပြန်သွားနိုင်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ရပ်တန့်ကာ စစ်ဆေးရေးမှူးကို မေးလိုက်သည်။ “ဒါနဲ့ ရှင် ခုနက ပြောတယ်လေ။ ကျွန်မတို့က ဂိမ်းကို ပထမဆုံးအနိုင်ရတာတဲ့။ အရင်က ဘယ်သူမှ ဒီဂိမ်းကို မပြီးမြောက်ဖူးဘူးလား။”

“မရှိဘူး” စစ်ဆေးရေးမှူးက ပြန်ဖြေသည်။ “တစ်ခါမှ မရှိဖူးဘူး”

“ဒါဆို ဦးလေးကျောက်ဆိုတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှင်သိလား။” သူမ ထပ်မေးလိုက်သည်။

စစ်ဆေးရေးမှူး မျက်ခုံးအနည်းငယ် ပင့်လိုက်သည်။ “ဦးလေးကျောက်”

ဝူလီလီက အမြန်ဖြည့်စွက်ပြောကြားသည်။ “သူ့နာမည်အပြည့်အစုံက ကျောက်ကျင့်ထောင်း။ အသက် ၆၀ လောက်ရှိပြီ။ အရပ်ပုတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရမ်းသန်မာတယ်။”

“အော်… အဲဒီ ကစားသမား” စစ်ဆေးရေးမှူးက ခပ်ဖွဖွ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သူလည်း ပါတီကို တက်ရောက်ခဲ့ပြီး ပဟေဠိအပိုင်းအစသုံးပြီး ဒီကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့တာ”

ပိုင်ယို့ဝေက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားသည်။ “သူလည်း ဝင်္ကပါထဲကို ဝင်ခဲ့ဖူးလား။”

“မဟုတ်ဘူး” စစ်ဆေးရေးမှူးက ပြုံးလိုက်သည်။ “ဝင်္ကပါထဲကို ဝင်ခဲ့ဖူးတဲ့ လူတိုင်းမှာ ထူးခြားတဲ့ အနံ့တစ်မျိုး ရှိတယ်။ ငါ မှားစရာ အကြောင်းမရှိဘူး”

ပိုင်ယို့ဝေ နားလည်သွားသည်။

သူသည် ဝင်္ကပါထဲသို့ တစ်ခါမျှ မဝင်ခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ပဟေဠိအပိုင်းအစများ ရှိနေသည်။ အခြားသူများက ပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်၏။ သို့မဟုတ် သူက ခိုးယူခဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် လုယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

ထိုသို့ တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းကို မည်သူက ပေးချင်မည်နည်း။

အဖြေကတော့ ထင်ရှားသည်။

“ကောင်းပြီ အမျိုးသမီးတို့ နှုတ်ဆက်ပါတယ်” စစ်ဆေးရေးမှူးက သူမကို ခြံဝင်းတံခါးဝအထိလိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် ပိုင်ယို့ဝေကို နက်နဲစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းကို ငါသတိရနေမှာပါ”

ဒီစကားက ရင်းနှီးပုံရသော်လည်း မည်သူပြောခဲ့မှန်းကို သူမ မမှတ်မိတော့ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခြံဝင်းထဲရှိ အသားစားပန်း အများအပြားကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်သွားသည်။ “ဒါဆို… ကျွန်မ ရှင့်မှတ်ဉာဏ်ကိုပိုပြီး တိကျအောင် လုပ်ပေးရမလား။”

စစ်ဆေးရေးမှူးက သူမကို ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏အိတ်ထဲမှ မီးခိုးရောင်မှိုကြီးတစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ရုတ်တရက် ခြံဝင်းထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်၏။

ဗြုန်း။

ဝူလီလီမှာ ထိတ်လန့်သွားသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။”

“သွား” ပိုင်ယို့ဝေက သူမကို အားရပါးရ ရိုက်လိုက်ပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် ခြံဝင်းထဲမှ အမြန်ဆုံး လျှောထွက်သွားသည်။

သူမ နောက်တွင် မှိုများ ပေါက်ကွဲနေလေ၏။

မီးခိုးရောင် အမှုန်အမွှားများ ကောင်းကင်ယံအနှံ့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။

မီးခိုးရောင်၊အဖြူရောင် အမှုန်အမွှားများသည် ခေါင်မိုး၊ မြေပြင်၊ ခြံစည်းရိုးနှင့် အသားစားပန်း များကို ဖုံးအုပ်သွားပြီး ချက်ချင်းပင် ချဲ့ထွင်ကာ ကြီးထွားလာသည်။ အိမ်ငယ်လေး တစ်ခုလုံးသည် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုးရှိ မှိုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွား၏။

၎င်းတို့သည် ဆက်လက် ကြီးထွားနေဆဲပင်။

ဆက်လက် ကြီးထွားနေသည်။

မှိုများသည် ပန်းများကို မြေပြန့်သွားစေပြီး ပင်စည်များကို ကြေမွသွားစေကာ လေနှင့်ရေကို အလွန်အမင်း လုယူပြီး ခြံဝင်းထဲရှိ ပန်းများနှင့် အပင်များအားလုံးကို သေသည်အထိ ညှစ်ပစ်လိုက်၏။

[မှိုဗုံး: မြေပြင်ပေါ်ကျရောက်ပြီးနောက် မျိုးမှုန်များစွာထွက်လာပြီး အမြန် မှိုအုပ်စုအဖြစ် ကြီးထွားလာသည်။ မှိုအုပ်စုသည် မျိုးမှုန်အသစ်များကို မွေးမြူမည်ဖြစ်ပြီး အချိန်တိုအတွင်း ဖယ်ရှားရန် ခက်ခဲလေ၏။]

မှိုများအောက်တွင် ပိတ်မိနေသော စစ်ဆေးရေးမှူးက ပြောလိုက်သည်။”…မင်းကို ငါ သေချာပေါက် မှတ်မိနေမှာပါ။”

ပိုင်ယို့ဝေနှင့် ဝူလီလီတို့သည် ဂိမ်းမှထွက်ခွာလာပြီး သူတို့ မူလရှိခဲ့သည့် တောင်ကုန်းပေါ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။

ကျန်းချီ၏အရုပ်သည် မနီးမဝေးတွင် လဲလျောင်းနေလေ၏။

အခြားလူများ၏အရုပ်များကိုမူ မတွေ့ရပေ။

ဝူလီလီသည် ကျန်းချီဆီသို့ လျှောက်သွားပြီး ဒူးထောက်လိုက်သည်။ သူမ မျက်ရည်များကို ထပ်မံ ထိန်းချုပ်မရတော့ပေ။ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင်ဖြင့်ပြောလိုက်သည်။ “အားလုံး ပျောက်သွားပြီ။ ခရီးဆောင်အိတ်တွေတောင် မရှိတော့ဘူး”

ပိုင်ယို့ဝေ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပတ်ပတ်လည်ကို ကြည့်ရင်းအော်လိုက်သည်။ “ရှန်မို”

ရှန်မိုက အရင်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူ အနီးအနားတွင် ရှိသင့်သည်။

သို့ပေမယ့် လူတွေ ဘယ်ကိုရောက်သွားကြသနည်း။

သူမကိုတစ်ယောက်တည်း သူထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။