ဦးလေးကျောက်၏ အလှည့်အပြောင်း (Chapter – 166)

လောကကြီးသည် ပြီးပြည့်စုံနေခဲ့သော်လည်း ရုတ်တရက် လူသားစားဂိမ်းတစ်ခုနှင့် လူသားစားဝင်္ကပါတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဂိမ်းသည် ပုန်းကွယ်နေသော ဘီလူးတစ်ကောင်လို သားကောင်များကို နေရာအနှံ့ ရှာဖွေနေလေသည်။

ထို့အပြင် ဝင်္ကပါသည် မကောင်းဆိုးဝါး သခင်တစ်ဦးလို သူ့နယ်မြေကို ဆက်လက် ချဲ့ထွင်နေသည်။

ရှေ့တွင် ဝံပုလွေများ၊ နောက်တွင် ကျားများရှိနေသဖြင့် လူတို့သည် လွတ်လမ်းမရှိသလို ခံစားရ၏။

လူတိုင်း ဟိုတယ်အခန်းထဲတွင် ဆွေးနွေးနေကြစဉ် ကျောက်ကျင့်ထောင်း၏ နေအိမ်ဘက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဆူညံသံများ ပလူပျံနေပြီး အော်ဟစ်သံများလား၊ ဆဲဆိုသံများလား မရှင်းလင်းပေ။

ဆရာချန်းသည် ဤအသံကိုကြားသောအခါခေါင်းခါ လိုက်ပြီး “ဂိမ်းကို တွေ့ပြီဆိုရင် ရွှေ့သွားရုံပဲ။ ဘာလို့ တခြားသူတွေကို ဒုက္ခပေးချင်ရတာလဲ...”

“သွားကြည့်ရအောင်” ရှန်မိုက ထရပ်ပြီးပြောလိုက်သည်။ “ပြဿနာတွေ အရမ်းများမလာအောင်လို့”

“ကောင်းပြီ သွားကြည့်ရအောင်~” ပိုင်ယို့ဝေက စိတ်ဝင်တစားဖြင့် “ကျွန်မ ပြောမယ် အဲဒီအဘိုးကြီးက ရိုးရိုးရှင်းရှင်းမဟုတ်ဘူး။ အဲဒီလူအုပ်စုက သူ့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး”

တန်ရှောင် မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ “မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူက အဘိုးကြီးတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ တခြား ဘာစွမ်းရည်တွေ ရှိနိုင်မှာလဲ။”

“သွားကြည့်လိုက်ရင် သိလိမ့်မယ်” ပိုင်ယို့ဝေ ပြုံးလိုက်ပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် လျှောထွက်သွားသည်။

သူတို့အားလုံး ကျောက်ကျင့်ထောင်း၏နေအိမ်သို့ အတူတူသွားကြလေ၏။

ကြော်ငြာသင်ပုန်း ချိတ်ထားသည့် သစ်ပင်ကြီးအောက်တွင် လူငါးဆယ်ကျော် စုဝေးနေကြသည်။ အံ့ဩစရာကောင်းသည်မှာ ဆူညံသံများ အများကြီးရှိသော်လည်း စည်းကမ်းပျက်ပြားခြင်း မရှိပေ။

ကျောက်ကျင့်ထောင်းသည် လူအုပ်ကြားတွင် ရပ်နေပြီး သူ့မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်ဟန် မရှိပေ။ သူသည် လူတိုင်းကို တည်ငြိမ်သောလေသံဖြင့် တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်-

“ငါ သိပါတယ်။ ဒီသတင်းကို မင်းတို့ အများကြီး လက်ခံဖို့ ခက်ခဲပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ စဉ်းစားကြည့်ပါ။ ငါလည်း မကြေကွဲရဘူးလား။ ငါ မဝမ်းနည်းရဘူးလား။

ဖြစ်နိုင်ရင် ငါလည်း ကမ္ဘာကြီး ငြိမ်းချမ်းပြီး လူတိုင်း အေးအေးချမ်းချမ်း နေထိုင်အလုပ်လုပ်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အားနဲ့ မလုပ်နိုင်ဘူး။

ထွက်ပြေးဖို့ ငါ မစဉ်းစားခဲ့ဘူးလို့ ထင်လား။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်ကို ပြေးရမလဲ။ ပြောပါ။ ဘယ်ကိုပြေးရမလဲ ။ ဂိမ်းတွေ မရှိတဲ့ နေရာဆိုတာ ရှိလို့လား။ ပြောပါ။ ပြောပါ။

ရှီရှန်းကျွန်းပေါ်က ဂိမ်းက ဒီပတ်ဝန်းကျင်မှာ အကြီးဆုံးဂိမ်းပဲ။

အဲဒါရှိနေသရွေ့ တခြားဂိမ်းတွေလာမှာ မဟုတ်ဘူး။

လူတိုင်းရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက် ငါ လူဆိုးလုပ်ခဲ့ရတယ်။ အပြင်က ဒုက္ခရောက်နေတဲ့ လူတွေကို ရှာဖွေဖို့ နည်းမျိုးစုံသုံးခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီအကောင်ကို အစာကျွေးဖို့ အပတ်တိုင်း လူတွေကို ကျွန်းပေါ်ပို့ခဲ့တယ်။ အဲဒါကြောင့် ငါတို့ ခုချိန်ထိ ဘေးကင်းလုံခြုံနေတာ။

သူ့ဗိုက်ပြည့်မှ ငါတို့ ဘေးကင်းတာ။

သူ့ဗိုက်ပြည့်မှ ငါတို့ ဒီမှာ ဆက်နေနိုင်တာ။

ဘာမှမပေးဘဲ ဘယ်လိုလုပ် အေးအေးချမ်းချမ်း နေနိုင်မှာလဲ။ ငါ့ထက် ပိုကောင်းအောင် လုပ်နိုင်တယ်လို့ ထင်တဲ့သူ အခု ထရပ်လိုက်။ ငါ ကျောက်ကျင့်ထောင်း ဘာမှ တွန့်ဆုတ်မနေဘူး။ ကျွန်းပိုင်ရှင်နေရာကို ချက်ချင်း စွန့်လွှတ်လိုက်မယ်။ “

လူတို့၏မျက်နှာများတွင် မတူညီသော အမူအရာများ ရှိနေကြပြီး ဆူညံသံများ တဖြည်းဖြည်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

အချို့ကပြောကြသည်။ “တကယ်တော့ ဦးလေးကျောက်လည်း မလွယ်ကူပါဘူး...”

“ဦးလေးကျောက်ကလည်း ငါတို့အားလုံးရဲ့ ဘေးကင်းရေးအတွက် လုပ်နေတာပါ...”

“ဦးလေးကျောက်က ရွေးပြီး ကျွန်းပေါ်ပို့တဲ့လူတွေက ကောင်းတဲ့လူတွေ မဟုတ်ဘူး။ အန်တီဟဲက နေ့တိုင်း တခြားသူတွေကို အနိုင်ယူပြီး တခြားသူတွေအကြောင်း တီးတိုးပြောရတာ ကြိုက်တယ်။ သူ မရှိရင် ငြိမ်းချမ်းမယ်”

“ဟုတ်တယ် ဦးလေးကျောက်လုပ်တာ သူ့အကြောင်းပြချက်ရှိတယ်...”

တန်ရှောင်သည် အံ့ဩစွာ နားထောင်နေသည်။ ဤအလှည့်အပြောင်းက သူ့အတွက် ကမ္ဘာသစ်တစ်ခု ပွင့်သွားသလို ဖြစ်နေသည်။

လူသတ်သမားက လူအများကြီးကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ သို့သော် သူက ထိုနေရာတွင် ဘာမှမဖြစ်သကဲ့သို့ရပ်နေသည်။ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းသည်က... သူ နားထောင် နေလျက်ပင် ဦးလေးကျောက်နှင့် ထိုလူများ ပြောသည်က မှန်သည်ဟု အမှန်တကယ် ခံစားလာရခြင်းဖြစ်၏။

တန်ရှောင် လှည့်ကြည့်ပြီး ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေက မြင်ကွင်းကိုကြည့်ရင်း မေးကို ပင့်ထားသည်။ ထို့အပြင် သူမရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွေ အနည်းငယ် ကော့ညွှတ်နေပြီး သူမရဲ့ အမူအရာမှာ ဝမ်းသာအားရ ပုံစံမျိုး ရှိနေ၏။

သူက ရှေ့သို့ ငုံ့ပြီးပြောလိုက်သည်။ “…ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။”

ပိုင်ယို့ဝေကပြောလိုက်သည်။ “ဒီကလူတွေအားလုံးကို ကျောက်ကျင့်ထောင်းက သေသေချာချာ ရွေးချယ်ထားတာ။ သူတို့အားလုံးမှာ တူညီတဲ့အချက်တစ်ခုရှိတယ်။ အဲဒါက... သူတို့က ဦးနှောက်မရှိဘူး။ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောရရင် သူတို့က ကိုယ်ပိုင်စဉ်းစားနိုင်စွမ်းမရှိဘူး။ အလွယ်တကူ လွှမ်းမိုးခံရပြီး ဦးနှောက်ဆေးကြောခံရတယ်”

သူမ ပြောပြီးနောက် တန်ရှောင်ကို ပြုံးပြရင်း “တကယ်တော့ ရှင်လည်း ဒီထူးခြားချက်နဲ့ တော်တော်လေး ကိုက်ညီပါတယ်။ ကဲ ပြောစမ်းပါဦး။ သူတို့ ခုနက ပြောတာက အဓိပ္ပာယ်ရှိတယ်လို့ ရှင် ထင်လား။”