လွဲချော်ခဲ့သော မြင်ကွင်း(Chapter – 168)
Vol. 12 Ch. 168
ပန်းမျိုးစေ့များသည်မည်သည့်အရာဖြစ်သည်ကို ပိုင်ယို့ဝေက သိသော်လည်း အခန်းထဲရှိ အခြားသူများကမူ မသိကြပေ။
သူမသည် မျက်ခုံးပင့်ကာ တင်းမာသောပုံစံရှိနေသည့် ဝူလီလီကို ကြည့်ပြီး ပြုံးမိသည်။ “တကယ်ကို ဒီလောက် ဆိုးရွားနေတာပဲ”
ကျွန်းကို ဖျက်ဆီးတော့မှာပဲဖြစ်သည်။
ဝူလီလီ၏မျက်လုံးများမှာ နီရဲလာသည်။ “သူတို့အားလုံး ရူးနေကြပြီ။ ကျောက်ကျင့်ထောင်း ပြောတာကို တကယ်ယုံကြတယ်။ ဘယ်သူမှ ကျွန်မနဲ့အတူ ထွက်သွားဖို့ ဆန္ဒမရှိကြဘူး။ ကျွန်းပေါ်က ဂိမ်းထဲကိုဖြည့်ဖို့ အပြင်ကနေ လူတွေကို ခေါ်မယ်လို့တောင် သူတို့ကပြောကြသေးတယ်။ အခု အပြင်မှာ အသက်ရှင်နေတဲ့သူ သိပ်မများတော့ဘူး။ ကျောက်ကျင့်ထောင်းက ဒီအပတ်မှာ ရှင်တို့ လေးယောက်ပဲ တွေ့ခဲ့တာ။ မကြာခင်မှာ ဒီကလူတွေအားလုံးကို သူ ဖြည့်ထည့်လိမ့်မယ်။”
ရှန်မို ပြုံးလိုက်ရာ မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အရိပ်အယောင် ပေါ်လာသည်။ “အပြင်မှာ လူတွေ တကယ်ပဲ သိပ်မများတော့ဘူး။ ငါတို့ ဒီကို လာတုန်းက လမ်းပေါ်မှာ ကားတစ်စီးမှမတွေ့ခဲ့ဘူး။ သူတို့ ဒီမှာပဲ ဆက်နေမယ်ဆိုရင် နောက်ဆုံးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးကြမှာပဲ”
ဝူလီလီက လက်ချောင်းများကို ကိုက်လျက် စိုးရိမ်တကြီးနှင့် ဒေါသတကြီး ဖြစ်နေသည်။
“ဒီကိစ္စကို ဘယ်သူမှ သေချာမပြောနိုင်ပါဘူး။ ကံမကောင်းတဲ့သူကို သူတို့ ရှာတွေ့နိုင်တာပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မ ဒီမှာ ဆက်မနေနိုင်တော့ဘူး။ ရှင်တို့လည်း မြန်မြန် ထွက်သွားသင့်ပြီ။ ရှင်တို့ကို ဒုက္ခမပေးချင်ဘူး”
ပိုင်ယို့ဝေက ခေါင်းစောင်းကာ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။ “နည်းနည်းတော့ ထူးဆန်းတယ်။ ရှင် ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒီလောက်ဖြောင့်မတ်သူကြီး ဖြစ်သွားရတာလဲ။ ကျန်းချီအတွက် လက်စားချေချင်လို့လား။”
ဝူလီလီ ကြောင်သွားသည်။ “ကျွန်မ... ကျွန်မ မသိဘူး။ ကျွန်မ ရွံတာပဲ ခံစားရတယ်။ အရမ်းရွံတယ်။ ဒီလူတွေနဲ့ ဒီကျွန်းက အကုန် ရွံဖို့ကောင်းတယ်။”
နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် သူမက လစ်ဟာနေသော စိတ်ဖြင့် တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ ကျွန်မလည်း သူတို့နဲ့ သိပ်မခြားနားပါဘူး... ကျန်းချီ မတော်တဆမဖြစ်ခဲ့ရင် ကျွန်မ... ကျွန်မလည်း ကျောက်ကျင့်ထောင်း ပြောတာကို ယုံမိမှာပဲ...”
ဝူလီလီက ကျန်းချီအကြောင်းကို ပြောလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်ရည်များ ပြန်ဝဲလာသည်။ သူမ အံကို ကြိတ်ပြီး ပြောသည်။ “ကျွန်မ ကျန်းချီကို သတ်ခဲ့ပြီးပြီ။ တခြားသူတွေကို ထိခိုက်အောင် သူ့ကိုမလွှတ်ပေးနိုင်ဘူး။”
ပိုင်ယို့ဝေက လျစ်လျူရှုစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒါဆို ရှင် ကံကောင်းပါစေလို့ ဆုတောင်းပေးပါတယ်”
ဝူလီလီ နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် တံခါးအပြင်ဘက်ကို စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ အနည်းငယ် ကြာကြာနေမိပြီဟု ခံစားရသဖြင့် ပိုင်ယို့ဝေကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပေးလိုက်သည်။ “ကျွန်မ မြန်မြန် သွားရမယ်။ ဒါကြောင့် ရှင်တို့လည်း မြန်မြန်လုပ်ကြပါ”
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမ အလောတကြီး ထွက်သွားတော့၏။
ငါးနာရီ၊ ခြောက်နာရီခန့်တွင် ရှန်မို၊ ပိုင်ယို့ဝေ၊ တန်ရှောင်နှင့် ဆရာချန်းတို့သည် ဆန်းရှန်းကျွန်းမှလှေဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
ကျောက်ကျင့်ထောင်းကမလိုက်ဘဲ ဆန်းဝေကိုသာလှေဖြင့် ခေါ်သွားခိုင်းခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာဂိမ်းပြီးမြောက်ခဲ့သူနှစ်ဦးဖြစ်သော ရှန်မိုနှင့် ပိုင်ယို့ဝေကို သူ ကြောက်ရွံ့နေခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။
ပိုင်ယို့ဝေ လှေပေါ်သို့ရောက်သောအခါ ဝူလီလီသည် သူတို့ထက်စောစွာ ကျွန်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် အံ့အားသင့်စွာ မေးသည်။ “သူတစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားတာလား။”
ဆန်းဝေက ခေါင်းညိတ်သည်။ သန်မာသော ထိုလူ၏မျက်နှာတွင် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းများ ပြည့်နှက်နေသည်။ “လီလီ ကျွန်းကို စရောက်တုန်းက သူ့ဘာသာ လှေလှော်လာတာ။ ခုနက သူ ကျွန်တော့်ကို ပစ္စည်းတွေ လှေပေါ် တင်ပေးဖို့ ကူညီခိုင်းပြီးတော့ သူ့ဘာသာ လှော်ထွက်သွားတယ်”
ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို ပြုံးပြုံးလေး မေးသည်။ “ရှင် သူ့ကို အရမ်းကြိုက်ပုံရတယ်။ ဘာလို့ သူနဲ့အတူ မလိုက်သွားတာလဲ။”
ဆန်းဝေက မျက်နှာ နီရဲသွားပြီး ပြောသည်။ “သူဘယ်သွားလို့ရမှာလဲ။ အပြင်မှာ အန္တရာယ်တွေ အများကြီး။ သူက လျှောက်သွားနေတာပဲ။ မကြာခင် ပြန်လာမှာပါ”
ပိုင်ယို့ဝေသည် ဤစကားကိုကြားပြီးနောက် ပြုံးလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း မလိုအပ်တော့ဟု ခံစားရသည်။ ဝူလီလီသည် ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီးဖြစ်သောကြောင့် သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။
ပိုင်ယို့ဝေသည် နှုတ်ခမ်းစေ့လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှေးကာ ရှုခင်းများကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်နေသည်။
ရှန်မိုက သူမကို ကြည့်လိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်နေ၏။
လှေဆိုက်ပြီးနောက် ဆန်းဝေသည် ဆန်းရှန်းကျွန်းသို့ ပြန်လှော်သွားသည်။
ရှန်မိုနှင့်အဖွဲ့သည် ဝန်ဆောင်မှုဧရိယာသို့ ပြန်လာကြသည်။
ကားနှင့် ခရီးဆောင်အိတ်များ ရှိနေသေးသည်။ မီးလည်း ရှိနေသေးသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ဤနေရာသို့ မည်သူမျှ မဖြတ်သန်းသွားလာသေးကြောင်း ပြသနေ၏။
လူလေးဦးစလုံး ကားထဲသို့ ဝင်ကာ ထပ်မံထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။
ရှန်မို ကားသော့ကို လှည့်လိုက်သောအခါ ပိုင်ယို့ဝေ၏သက်ပြင်းချသံကို ကြားလိုက်ရသည်။
“အင်း...”
သူ ရပ်တန့်လိုက်ပြီးမေးလိုက်သည်။ “ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
ပိုင်ယို့ဝေက မေးကိုပင့်ကာ ပြတင်းပေါက်အပြင်ဘက်ကို ကြည့်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောသည်။ “ကျွန်မ လှပတဲ့ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို လွဲချော်တော့မယ်လို့ ခံစားရတယ်။ နည်းနည်း ဝမ်းနည်းတယ်”
ဝူလီလီသည် ဂိမ်းထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ထုံထိုင်းစွာ ပြုမူခဲ့သည်။ ကျွန်းပေါ်ရှိလူများက သူမကို အသိဉာဏ်နည်းသည်ဟု ထင်ခဲ့ကြပြီး ကျောက်ကျင့်ထောင်းပင်လျှင် အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ဟု ထင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လူတိုင်း၏ကံကြမ္မာကို အမျိုးသမီးတစ်ဦးက တိတ်တဆိတ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်ကို မည်သူက ထင်ခဲ့မည်နည်း။