ဟန်ကျိုးသို့ ရောက်ရှိခြင်း (Chapter – 170)

မှောင်စပြုလာချိန်တွင် ရှန်မိုတို့၏ကားသည် ဟန်ကျိုးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

သူတို့သည် မြူခိုးများထဲသို့ ချက်ချင်း မဝင်ဘဲ ပထမဆုံး နေထိုင်ရန် နေရာတစ်ခု ရှာဖွေပြီး နောက်နေ့ မိုးလင်းမှ ပတ်ဝန်းကျင်ကို စူးစမ်းပြီး စီစဉ်ခဲ့ကြသည်။

ပုံမှန်အတိုင်း ဟိုတယ်များသည် နေထိုင်ရန်အတွက် ပိုကောင်းသော ရွေးချယ်မှုဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် မွေ့ရာနှင့် ခေါင်းအုံးများ ပေါများစွာရှိပြီး တစ်ခါသုံး သန့်စင်ခန်းသုံးပစ္စည်းများလည်း များစွာ သိုလှောင်ထား၏။ ထို့အပြင် အခန်းတိုင်းတွင် သီးခြားရေချိုးခန်းရှိပြီး နေထိုင်ရန် အဆင်ပြေသည်။

ရှန်မိုသည် နေရာကောင်းတစ်ခုကိုရှာဖွေပြီး ပိုင်ယို့ဝေကို ကားပေါ်မှ သယ်ထုတ်လာသည်။ ကောင်မလေး၏ခေါင်းသည် သူ၏ပခုံးပေါ်သို့ မှီကျနေပြီး မျက်လုံးများ မှိတ်ထား၏။

သူမသည် ကားထဲတွင် တရေးတမော အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီး ယခုအခါ လုံးဝ လှုပ်ရှားချင်စိတ်မရှိပေ။

ပို၍ တိကျစွာပြောရလျှင် သူမသည် ဂိမ်းမှထွက်လာပြီးကတည်းက ပျင်းရိနေခဲ့ပြီး လက်တွေ့ကမ္ဘာက သူမကို လှုံ့ဆော်ရန် ခက်ခဲနေပုံရသည်။

ရှန်မိုက သူမကို ကုတင်ပေါ်တင်ပြီးနောက် အပြင်ထွက်ကာ အလားတူအထပ်ရှိ ဟိုတယ်အခန်းအားလုံးကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။

သူတို့အခန်း၏ထောင့်ဖြတ်တွင် တန်ရှောင်နှင့် ချန်းဝေခိုင်တို့ နေထိုင်ကြ၏။

တန်ရှောင် ပြေးထွက်လာပြီး ရှန်မိုကို လက်ဝှေ့ယမ်းကာ “အစ်ကိုမို လာကြည့်ပါဦး။”

ရှန်မိုက မေးသည်။ “ဘာဖြစ်တာလဲ။”

“ဟိုဘက်မှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိနေပုံရတယ်။” တန်ရှောင်က အခန်းပြတင်းပေါက်ကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

သူတို့အခန်း၏ပြတင်းပေါက်သည် လမ်းဘက်သို့ မျက်နှာမူထားပြီး အဝေးကို မြင်နိုင်သည်။ ဆရာချန်းသည် မှန်ပြောင်းကို ကိုင်ထားပြီး သူ၏ ခါးကုန်းကုန်းဖြင့် အားစိုက်ကြည့်နေသည်။

“...မဟုတ်ဘူး။ မှန်ပြောင်းက အားမကောင်းဘူး။ ဟိုဘက်အခန်းမှာ တစ်ယောက်ယောက် ရှိလားဆိုတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်ရဘူး” ဆရာချန်းက တီးတိုးပြောသည်။

ရှန်မိုသည် ပြတင်းပေါက်သို့ လျှောက်သွားပြီး ထိုဘက်သို့ ကြည့်လိုက်သည်။ မှိန်ဖျော့သော အလင်းအချို့ကို မြင်ရပြီး ဖယောင်းတိုင်များ သို့မဟုတ် အခြား အလင်းရောင်သုံး ပစ္စည်းများ ထွန်းညှိထားပုံရသည်။

ညဘက်တွင် ထိုသို့သော အလင်းရောင်သည် အလွန်ထင်ရှားသည်။

သူ ရေတွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုသို့သော အလင်းရင်းမြစ် လေးခုရှိနေသည်ကို တွေ့ရသည်။

ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရလောက်အောင် အဝေးကြီးဖြစ်ပြီး အခု ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်၍ အလောတကြီး သွားရောက်စစ်ဆေးခြင်းသည် မိုက်မဲရာ ရောက်လိမ့်မည်။

ရှန်မိုက ပြောသည်။ “ဆရာချန်း ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ပေးပါ။ တစ်ခုခု မကြာခင် ပျောက်သွားရင် အဲဒီမှာ တစ်ယောက်ယောက်နေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ မနက်ဖြန်ကျမှ ထပ်သွားကြည့်မယ်”

ဆရာချန်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး ပြောသည်။ “ကောင်းပါပြီ။ ဒီမှာ စောင့်ကြည့်နေမယ်။ မင်းတို့က ကိုယ့်အလုပ် ကိုယ်လုပ်ကြ”

ရှန်မိုသည် တန်ရှောင်ကို အောက်ထပ်သို့ ခေါ်သွားပြီး ဟိုတယ်ဧည့်ခန်းရှေ့ရှိ ဟင်းလင်းပြင်တွင် မီးစတင် မွှေးသည်။

ပထမဆုံး အုတ်အချို့ကို ရှာဖွေပါ သို့မဟုတ် ပန်းခင်းဘောင်၏အစွန်းတစ်လျှောက် ကအုတ်အချို့ကို ဖြိုချရန် ကိရိယာများကို အသုံးပြုပါ။ အုတ်များကို အောက်ခြေတွင် အပေါက်တစ်ခုသာ ထားကာ လေးဖက်လေးတန် ဝိုင်းရံထားသော ပုံသဏ္ဌာန်ပြုလုပ်ပါ။ အပေါ်တွင် သံအိုးတစ်လုံး တင်ပြီး အောက်မှ မီးမွှေးပါက ရိုးရှင်းသော မီးဖိုတစ်ခု ဖြစ်လာမည်။

အခြားအရာအားလုံးအတွက် အစားထိုးအရင်းအမြစ်များကို ရှာဖွေနိုင်သော်လည်း လျှပ်စစ်ဓာတ်အားနှင့် ဓာတ်ငွေ့မရှိဘဲ ရေနွေးတည်ခြင်းနှင့် ချက်ပြုတ်ခြင်းအတွက်ကတော့ အခြေခံအကျဆုံး နည်းလမ်းများကိုသာ အသုံးပြုနိုင်သည်။

ကားထဲတွင်လည်း မီးဖိုသေးသေးလေးရှိပြီး ခေါက်ဆွဲနှင့် ဆန်ပြုတ်ပြုတ်ရန် ကောင်းမွန်သော်လည်း ရေနွေးတည်ရန် အလွန်နှေးကွေးလေသည်။

တန်ရှောင်သည် ခရီးဆောင်သေတ္တာထဲမှ ခေါက်ဆွဲခြောက် အထုပ်အချို့ကို ထုတ်ယူကာ ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် အထုပ်ကို ဆုတ်ဖြဲပြီး ခေါက်ဆွဲပြုတ်တော့၏။

သူတို့၏အစားအသောက်များကို အကြမ်းအားဖြင့် နှစ်မျိုး ခွဲခြားနိုင်သည်။ တစ်မျိုးမှာ စူပါမားကတ်မှ စုဆောင်းထားသော ဆန်၊ ဂျုံမှုန့်၊ ကောက်ပဲသီးနှံ၊ ဆီ စသည်တို့ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်မျိုးမှာ တန်ရှောင် ယခင်က အစားအသောက်ထုတ်လုပ်ရေးစက်ရုံမှ ရရှိခဲ့သော ဝက်အူချောင်းနှင့်ကြက်ကင်တို့ ဖြစ်သည်။

ခြုံပြောရလျှင် ဟင်းသီးဟင်းရွက်နှင့်သစ်သီးဝလံများ ချို့တဲ့နေ၏။

ရံဖန်ရံခါ ရက်အနည်းငယ်ကြာ အစားမစားမိခြင်းသည် အရေးမကြီးသော်လည်း လတ်ဆတ်သော သစ်သီးဝလံနှင့်ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ မစားသုံးပါက ခုခံအားကျဆင်းကာ ဖျားနာနိုင်ခြေ ပိုများလာမည်။

ရှန်မိုသည် ခဏစဉ်းစားပြီး တန်ရှောင်ကို ပြောသည်။ “ငါပတ်ပတ်လည်ကို သွားကြည့်လိုက်ဦးမယ်”

တန်ရှောင်သည် ရေကို အိုးထဲသို့ ခပ်ထည့်နေစဉ် ဤစကားကို ကြားပြီး ပြောသည်။ “အစ်ကိုမို မြန်မြန် ပြန်လာပါ။ မဟုတ်ရင် ဝေဝေက အစ်ကိုမိုကို မတွေ့ရင် ဒေါသထွက်လိမ့်မယ်”

ရှန်မို ရပ်တန့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “မင်း သူ့ကို ကြောက်နေတာလား။”

တန်ရှောင်က ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။

“မင်း သူ့ကို ဘာကြောက်နေတာလဲ။” ရှန်မိုက ပြုံးပြုံးလေး မေးသည်။ “သူက မင်းကို ဆဲတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရိုက်တာလား။”

တန်ရှောင်သည် စဉ်းစားပြီးနောက် သူ့ဘဝ၏အကြီးမားဆုံး ရှုပ်ထွေးမှုထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ကျရောက်သွားလေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို ဆဲခြင်းလည်း မရှိ။ ရိုက်ခြင်းလည်း မရှိ။ သို့သော် သူ ဘာကြောင့် သူမကို ကြောက်နေရသနည်း။

“ရေဆူနေပြီ” ရှန်မို သတိပေးလိုက်ပြီး လက်ဝှေ့ယမ်းကာ လှည့်ထွက်သွားတော့၏။

ဟိုတယ်အနီးတွင် ဆိုင်များ၊ လူနေအဆောက်အဦများ၊ စိမ်းလန်းသော ပန်းခြံများ... အဆောက်အဦအားလုံးသည် ည၏မှောင်မိုက်မှုတွင် နစ်မြုပ်နေသည်။

ရှန်မို လျှောက်သွားလျက် ကြည့်နေပြီး နောက်ဆုံးတွင် လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုသို့ ကွေ့ဝင်သွားသည်။