နောက်ကျခြင်း (Chapter – 181)
Vol. 13 Ch. 181
သူသည် တက်ကြွစွာ စကားပြောရယ်မောနေပြီး ပထမဆုံးအဖြေကို ပေးလိုက်သည်။ "ဖရဲသီးအဝါအရသာ"
ပိုင်ယို့ဝေ: "မဟုတ်ဘူး"
ဆရာချန်းက မေးသည်။ "စပျစ်သီးအရသာလား။"
ပိုင်ယို့ဝေ: "မဟုတ်ဘူး"
တန်ရှောင်က ပြောသည်။ "ဦးလေးချန်း စပျစ်သီးအရသာက များသောအားဖြင့် ခရမ်းရောင် ဟေး ကီဝီသီးအရသာလား။"
ပိုင်ယို့ဝေ: "မဟုတ်ဘူး"
တန်ရှောင်: "...သံပရာသီးအစိမ်းအရသာရော။"
ပိုင်ယို့ဝေ: "မဟုတ်ဘူး"
ဆရာချန်းက အလေးအနက် စဉ်းစားသည်။ "အနီရောင်သကြားလုံးက ဖရဲသီးအရသာဆိုရင် အစိမ်းရောင်ကလည်း သစ်သီးအရသာဖြစ်ရမယ်... သခွားသီးအရသာများလား။"
"ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သခွားသီးက အသီးမဟုတ်ဘူးလေ" တန်ရှောင်က စဉ်းစားဖို့ ကြိုးစားသည်။ "ထပ်စဉ်းစားကြည့် တခြားအစိမ်းရောင်အသီးတွေ ရှိသေးလား... အဲ သိပြီ ပန်းသီးအစိမ်းအရသာ ဒီတစ်ခါတော့ မှန်ရမယ် မှန်တယ်မလား။"
ပိုင်ယို့ဝေ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မမှန်သေးဘူး"
တန်ရှောင် လုံးဝ လက်လျှော့လိုက်ပြီဖြစ်သည်။ "ဝေဝေ အရိပ်အမြွက် ပေးပါဦး"
ပိုင်ယို့ဝေက ပခုံးတွန့်လိုက်ပြီး "အရိပ်အမြွက် ပေးပြီးသားပဲ။ အနီရောင်သကြားလုံးက ဖရဲသီးအရသာ။ အဲဒါပဲ အရိပ်အမြွက်ပဲ"
ဆရာချန်းက ထပ်မေးသည်။ "ကြာစေ့နံ့လား။"
ပိုင်ယို့ဝေ တဟီးဟီးရယ်လိုက်ပြီး ခေါင်းဆက်ခါနေသည်။ ထို့နောက် ရှန်မိုကို မေးသည်။ "ရှင် ဘယ်လိုထင်လဲ။"
ရှန်မို ခဏမျှ စဉ်းစားပြီး ပြန်ဖြေသည်။ "ချိုတယ်"
"ဟမ် ဒါကရော ဖြစ်နိုင်သေးလား။" တန်ရှောင် အော်လိုက်မိသည်။ "အဖြေက ချိုတယ်လား။ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဒါက အရမ်း လှည့်စားတာပဲ။"
ပိုင်ယို့ဝေ ခေါင်းခါသည်။ "ဒါလည်း မဟုတ်ဘူး"
"..." စကားပြောရယ်မောသံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။
"..." ဆရာချန်းသည် ဤအဖြေကို ထူးထူးခြားခြား ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုအဖြစ် ချီးကျူးရန် ပြင်နေသော်လည်း သူ့ပါးစပ်က ရှက်ရမ်းရမ်းပြီး ပိတ်သွားသည်။
ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်ပြီး ပြောသည်။ "အဖြေကို ပြောပါတော့"
ပိုင်ယို့ဝေက ပြုံးလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "အဖြေကတော့ ဖရဲခွံအရသာပဲ"
ရှန်မို: “…”
တန်ရှောင်: “…”
ချန်းဝေခိုင်: "..."
"အနီရောင်က ဖရဲသီးအရသာ အစိမ်းရောင်က ဖရဲခွံအရသာ။ ဘယ်လိုလဲ။ အရမ်းကို ယုတ္တိရှိတယ်မလား။" ပိုင်ယို့ဝေက ဂုဏ်ယူစွာ ပြောသည်။ "ကျွန်မရဲ့ သူနာပြုရဲ့ ကလေးလာကစားတုန်းက ကျွန်မ သူ့ကို သကြားလုံးနဲ့ စလိုက်တာ သူ အဲဒီလို ဖြေခဲ့တာ။ ဒါကြောင့် ကလေးတွေရဲ့အတွေးက အရမ်းစိတ်ဝင်စားဖို့ကောင်းတယ်။ ပဟေဠိကို တကယ်ပြီးမြောက်အောင်လုပ်ချင်ရင် အဲဒီကလေးကို ခေါ်သွားရမယ်။ အံ့ဩစရာတွေ ရနိုင်တယ်~"
ခဏရပ်ပြီးနောက် သူမ ဆက်ပြောသည်။ "သူသာ ဝင်္ကပါကနေ အသက်ရှင်လျက် ထွက်လာနိုင်မယ်ဆိုရင်ပေါ့"
လူတိုင်း စကားမပြောနိုင်ဖြစ်သွားသည်။
ဒါဆို ဒါကအရေးအကြီးဆုံး အချက်ပဲ မဟုတ်လား။
ဝင်္ကပါကနေ အသက်ရှင်လျက် မထွက်နိုင်လျှင် အစောက ပြောခဲ့သည်များအားလုံး အချည်းနှီးဖြစ်လိမ့်မည်။
တန်ရှောင်သည် သူ့ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ဆက်စားနေကာ တီးတိုးပြောလိုက်သည်။ "ညနေ ၂ နာရီမှာ သူ လာပါ့မလား မသိဘူး"
ပိုင်ယို့ဝေလည်း ပန်းကန်ကို ကောက်ကိုင်ပြီး ထမင်းနှစ်လုပ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း စားသည်။
ဆရာချန်း တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ ပါးစပ်ဟကာ အဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာအမူအရာကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြန်ပိတ်လိုက်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ စားသောက်နေသည်။
---
ညနေ ၂ နာရီသည် မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်လာ၏။
သူတို့သည် ထိုလမ်းဆုံသို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
ကားမရှိတော့ဘဲ လူတိုင်း သယ်ဆောင်ရလွယ်သော ခရီးဆောင်အိတ်အချို့ကိုသာ ယူလာခဲ့ကြသည်။
လမ်းဆုံတွင် ကောင်လေး၏အရိပ်အယောင်ကို မတွေ့ရပေ။
တခြားတစ်ယောက် မလာခြင်းသည် နားလည်နိုင်စရာပင်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူသည် ပိုင်ယို့ဝေနှင့်မရင်းနှီးသဖြင့် စိုးရိမ်မှုများ ရှိနေခြင်းသည် ပုံမှန်ပင်။ ထို့အပြင်... ယခုအချိန်တွင် ဝင်္ကပါထဲသို့ ဝင်ရောက်ရဲသူ အများကြီးမရှိပေ။
ချန်းဝေခိုင်က ပြောသည်။ "နည်းနည်းလောက် ထပ်စောင့်ရအောင်လား။ တစ်ခုခုကြောင့် နောက်ကျနေတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။"
လူတိုင်း ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။
သူမ၏မျက်နှာတွင် တည်ငြိမ်သောအမူအရာသာရှိပြီး ကန့်ကွက်ခြင်းမပြုသဖြင့် လူတိုင်း အရိပ်ရသောနေရာတစ်ခုကို ရှာဖွေပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေကြသည်။
ငါးမိနစ်ကြာ စောင့်လိုက်သည်။
ကောင်လေး၏အရိပ်အယောင်ကို ဆက်လက် မတွေ့ရသေးပေ။
ပိုင်ယို့ဝေက ပျင်းရိစွာ သမ်းဝေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လူအချို့သည် ညာဘက်ရှိ လမ်းမှလာနေကြလေသည်။ သူတို့ ကြည့်လိုက်ရာယောက်ျားလေးနှစ်ဦးနှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦး ရှိနေသည်။ သို့သော် ကလေးငယ်ကိုတော့ မတွေ့ရပေ။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ရုတ်တရက် လုံးဝ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားသည်ဟု ခံစားရသည်။
"သွားကြစို့။ ကျွန်မ ထပ်မစောင့်တော့ဘူး။" သူမက စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စွာ ပြောသည်။ "သူ လာမှာမဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။"
"ဝိုး ကြည့်ပါဦး ဒီမှာ မသန်စွမ်းသူ တစ်ယောက် ရှိနေတယ်" ယောက်ျားလေးနှစ်ယောက်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးထဲမှ ဝတုတ်တုတ်ဦးလေးကြီးက အံ့ဩစွာ အော်လိုက်သည်။ သူသည် ခွဲခြားဆက်ဆံလိုသော ရည်ရွယ်ချက်မရှိဘဲ သက်သက်မဲ့ အံ့ဩပြီး ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြောလိုက်မိခြင်းဖြစ်၏။
ပိုင်ယို့ဝေ ပျင်းရိစွာ မျက်ခွံပင့်ကာ လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။
"ဦးလေး။ ဦးလေးနဲ့ ကျွန်မ နှစ်ယောက်လုံး မသန်စွမ်းတွေပဲ။ တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ခွဲခြားဆက်ဆံဖို့ လိုလို့လား။"