တောင်းပန်ပါ (Chapter – 183)
Vol. 13 Ch. 183
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အမျိုးသားသည် သူ၏အဖော်နှစ်ဦးကို မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်သည်။
ဝတုတ်တုတ်ဦးလေးကြီးက မျက်နှာမဲသွားပြီး အနည်းငယ် နောက်ဆုတ်လိုက်၏။
အနီရောင်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးကနှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး သူမ၏လက်နက်ကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
“ဒါက အထင်အမြင်လွဲမှားမှုတစ်ခုပါပဲ” ထိုအမျိုးသားက ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်တော့်နာမည် ရန်ချင်ဝမ်ပါ။ ဒါတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖော်တွေဖြစ်တဲ့ ဆူးမန်နဲ့ လုအန်းပါ။ ကျွန်တော်တို့က ပုံမှန်အားဖြင့် နည်းနည်း ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ပြောတတ်ပေမဲ့ ဘာမှ ထိခိုက်စေလိုတဲ့ ရည်ရွယ်ချက်မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဒီအမျိုးသမီးလေး မသန်စွမ်းသူလို့ ပြောတာက... သူ့ကို စော်ကားဖို့ ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး”
သူသည် တစ်စက္ကန့်မျှ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောသည်။ “နောက်ပြီးတော့ ဒီအမျိုးသမီးလေးက မသန်စွမ်းသူ မဟုတ်ဘူးလား။ ဒါကို ဘယ်လိုပြောရင် စော်ကားရာ မရောက်မှာလဲ။”
ပိုင်ယို့ဝေက ပြုံးလိုက်ပြီး အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောသည်။ “ဝိုး ကြည့်ပါဦး ဒီမှာ ဝတုတ်တဲ့လူတစ်ယောက် ရှိနေတယ်။ မီးလောင်နေတဲ့ ဝက်သားဖက်ကြီးလိုပဲ။”
ဝတုတ်တုတ်ဦးလေးကြီး: “မင်း...”
ပိုင်ယို့ဝေက အပြစ်ကင်းစင်စွာ မေးသည်။ “အိုး ဒါကို ဘယ်လိုပြောရင် စော်ကားရာ မရောက်မှာလဲ။ သူက ဝတုတ်တဲ့လူပဲလေ။ ပြီးတော့ အဲဒီ... မျက်ကန်း ယောကျာ်းဆန်တဲ့ မိန်းကလေးရော။”
“နင် ငါ့အကြောင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ။” အနီရောင်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်လာသည်။
“ရှင်က မျက်ကန်းလေ” ပိုင်ယို့ဝေက ပြုံးလျက် ပြောသည်။ “ရှင်က ကျွန်မကို ယောကျာ်းတွေက ကူညီတယ်လို့ ချက်ချင်း ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်မက ဒီယောကျာ်းတွေကို ကူညီနေတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘယ်လိုလုပ် သေချာနိုင်မှာလဲ။”
ရှန်မို: “…”
တန်ရှောင်: “…”
ချန်းဝေခိုင်: “...”
“ကျွန်မကို ယောကျာ်းတစ်ယောက်က ကူညီတယ်ဆိုရင်တောင် ရှင်နဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။” ပိုင်ယို့ဝေ ရယ်မောလိုက်သည်။ “ကျွန်မက ရှင့်ရဲ့ထမင်းကို စားနေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ရှင့်ရဲ့ယောကျာ်းကို ခိုးယူနေတာလား။”
ဝတုတ်တုတ်ဦးလေးကြီးသည် ပြောမထွက်ဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ “မင်း ကောင်မလေး မင်းက အရမ်း အဆိပ်ပြင်းတယ်။ ငါတို့က မင်းကို စကားတစ်ခွန်း ပြောတာကို မင်းက ဆယ်ခွန်းပြန်ပြောတယ်။ မင်းက မိန်းကလေးဖြစ်လို့ ငါတို့ ဘာမှမလုပ်ရဲဘူးလို့ မထင်နဲ့။”
“ရွှေ့” ပိုင်ယို့ဝေက အရုပ်သေနတ်ကို လက်ဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ဒေါသများပြည့်နှက်နေသည်။ “ရှင့်တို့ကို သတ်လိုက်ရင် ရှင့်တို့ပေါ်က ပဟေဠိအပိုင်းအစတွေကို ကျွန်မ ယူလို့ရပြီ။”
ပဟေဠိအကြောင်း ပြောလိုက်သောအခါ ထိုလူသုံးဦး၏ အမူအရာများ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူတို့ကို သတိကြီးစွာ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
ပဟေဠိများရှိနေကြောင်းသိသော လူဆယ်ဦးတွင် ကိုးဦးသည် ဝင်္ကပါထဲတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။ ဝင်္ကပါထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်မှု တိုးတက်လာပြီး ထိုသို့သောလူများကို အထင်မသေးသင့်ပေ။
လေထုသည် တင်းမာနေပြီး နှစ်ဖက်စလုံး တိတ်ဆိတ်စွာနှင့် တင်းမာစွာ ရင်ဆိုင်နေကြသည်။
ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ်ဖက်လူ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “တောင်းပန်ပါ။ ခင်ဗျားတို့လက်ထဲမှာ လက်နက်တွေရှိပေမဲ့ အဲဒါတွေက သင့်လျော်တဲ့လေးစားမှုရှိတာထက် ပိုထိရောက်လိမ့်မယ်လို့ မဆိုလိုဘူးလေ”
ရန်ချင်ဝမ်သည် ရှန်မိုကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်လိုက်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေက ဘာမှမဖြစ်သလို သူမ၏လက်ထဲရှိ အရုပ်နှင့် ကစားနေလေ၏။
ရန်ချင်ဝမ်၏နှုတ်ခမ်းများ အနည်းငယ် ကော့ညွှတ်သွားပြီး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “...ကောင်းပြီ ကျွန်တော်တို့က အရင်ရိုင်းသွားတာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အဖော်နှစ်ဦးကိုယ်စား ခင်ဗျားကို တောင်းပန်ပါတယ်။ အခု သွားလို့ရပြီလား။”
ရှန်မိုက “သွားပါ” ဟူသော အမူအရာကို ပြလိုက်သည်။
ဝတုတ်တုတ်ဦးလေးကြီးနှင့် အနီရောင်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးတို့၏ မျက်နှာများတွင် ဒေါသအမူအရာများ ဆက်ရှိနေသော်လည်း အခြားဘာမှ မပြောတော့ပေ။ သူတို့၏ဒေါသကို မြိုသိပ်ကာ ရန်ချင်ဝမ်နောက်သို့ လိုက်သွားကြသည်။
ထိုလူများ ထွက်သွားပြီးနောက် ရှန်မိုက လှည့်လာပြီး ပိုင်ယို့ဝေ၏ နဖူးကို တောက်လိုက်သည်။
“ကြမ်းတမ်းတဲ့ စကားတွေ ထပ်မပြောနဲ့။ မင်းက ကမ္ဘာကြီးကို ပရမ်းပတာ မဖြစ်အောင် တားဆီးနေတာပေါ့လေ”
သူက တစ်ယောက်ယောက်ကိုသတ်ပြီးမှ ပဟေဠိကို ယူနိုင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာက ဆရာချန်းကို မျက်နှာဖြူဖျော့သွားအောင် ကြောက်ရွံ့သွားစေခဲ့သည်။
“သူတို့ကို ကြောက်အောင် နည်းနည်းတော့ ကြမ်းရမယ်လေ” ပိုင်ယို့ဝေက သူမ၏ နဖူးကိုတို့ထိပြီး အလေးအနက် ပြောသည်။ “အချို့လူတွေက အားနည်းသူကို အနိုင်ကျင့်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်ရွံ့ကြတယ်။ ကျွန်မ ပိုကြမ်းလေလေ၊ သူတို့ ပိုကြောက်လေလေ၊ မိုက်မိုက်ရိုင်းရိုင်း မပြုမူရဲကြလေလေပဲ~”
တန်ရှောင် အဆက်မပြတ် ခေါင်းညိတ်လေသည်။ “ဝေဝေ ပြောတာ မှန်တယ်။ အစ်ကိုမို ကျွန်တို့က သိုင်းလောကထဲကို ဝင်ရောက်နေချိန်မှာ စိတ်ဓာတ်က အရမ်း အရေးကြီးတယ်။”
“...” ရှန်မိုသည် “ကလေး” နှစ်ယောက်နှင့် ငြင်းခုံရန် ဆန္ဒမရှိတော့ပေ။
“ကြည့် သူတို့ အဲဒီလူတွေနဲ့ အရောင်းအဝယ် လုပ်နေပုံရတယ်” ပိုင်ယို့ဝေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောသည်။
နှစ်ဖက်စလုံးကြား ပဋိပက္ခ စတင်ဖြစ်ပွားကတည်းက လမ်းဆုံအနီးတွင် ကြည့်ရှုသူအချို့ ပေါ်လာသည်။ သူတို့သည် ဤလူသုံးဦးနှင့် ကြိုတင် ချိန်းဆိုထားပုံရပြီး အကြီးအသေး အစုံရှိသော သေတ္တာများကို သယ်ဆောင်လာကြ၏။
ထိုလူသုံးဦးသည် သေနတ်တစ်လက်နှင့် ခဲယမ်းအချို့ကို လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် သေတ္တာများစွာကို ပြန်ယူလာခဲ့သည်။
“ဘာဖြစ်မလဲ မသိဘူး...” ပိုင်ယို့ဝေက ထွက်ခွာသွားသော အရိပ်ကို ကြည့်ရင်း အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားနေ၏။
“ဓာတ်ဆီပဲ” ရှန်မိုက ပြောသည်။
ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ “ရှင် ဘယ်လိုသိတာလဲ။”
“အနံ့ရတယ်” ရှန်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ဓာတ်ဆီအပြင် သေနတ်တွေနဲ့ ကျည်ဆံတွေထက် ပိုတန်ဖိုးရှိတဲ့ တခြားအရာကို ငါ စဉ်းစားလို့ မရဘူး”
ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်လေသည်။ “ငါတို့လည်း ဓာတ်ဆီကုန်တော့မယ်”