အသုံးဝင်နိုင်ပါတယ် (Chapter – 184)

ပိုင်ယို့ဝေ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ။"

ရှန်မိုပြောသည်။ "သူတို့ရဲ့ ဓာတ်ဆီကိုမြို့ထဲက စွန့်ပစ်ထားတဲ့ ကားတွေကနေ စုဆောင်းထားတာ ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါတို့ ဂိမ်းဧရိယာထဲကို ကားတွေ ရှာဖို့ သွားနိုင်တယ်။ အဲဒီမှာ နေထိုင်သူတွေ ချဉ်းကပ်ရဲမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါကြောင့် အများကြီး စုဆောင်းနိုင်လိမ့်မယ်။"

"ဟုတ်တယ်" ပိုင်ယို့ဝေ ခေါင်းညိတ်သည်။ "လမ်းကြုံရင် ဂိမ်းလည်း ဆော့လို့ရတယ်~"

ရှန်မိုက သူမကို ဘေးတိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာလဲ စွဲနေပြီလား။"

ပိုင်ယို့ဝေ လက်ဝါးဖြန့်လိုက်သည်။ "ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူး။ ပဟေဠိအပိုင်းအစတွေကို ပြောင်းလဲဖို့ ပစ္စည်းတွေ လိုအပ်တယ်။ ပစ္စည်းတွေရဖို့ ဂိမ်းဆော့ရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မက လူသားအားလုံးကို ကယ်ဖို့ကြိုးစားနေတာပဲ~"

ရှန်မိုမှာ ရယ်ချင်သွားပြီး သူမ၏မျက်နှာပေါ်ရှိ နူးညံ့သောအသားလေးကို ညှစ်လိုက်သည်။ "ခုနက အဲဒီလူ ပြောတာ မှန်တယ်။ မင်းရဲ့ ပါးစပ်က..."

ပိုင်ယို့ဝေက စိတ်မချမ်းမသာဖြစ်စွာ သူ၏လက်ကို ရိုက်ဖယ်လိုက်ပြီး ညည်းညူသည်။ "အစ်ကို တခြားနေရာကို ကြိုးစားကြည့်ပါဦး။ ကျွန်မမျက်နှာကို ညှစ်ပြီးပြီပဲ။"

ရှန်မို အနည်းငယ် ကြောင်သွား၏။

ဘေးတွင် ရပ်နေသော တန်ရှောင်က ရိုးသားစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ "ကျွန်တော်လည်း အစ်ကိုမိုက ဝေဝေအပေါ် မကြာသေးခင်ကမှ အပြုအမူတွေ ပြောင်းလဲလာတယ်လို့ ထင်တယ်"

"ဟုတ်လား..." ရှန်မိုက သူ့နှာခေါင်းကို တို့လိုက်သည်။

---

သူတို့ ထိုနေရာတွင် စကားပြောနေကြသော်လည်း တစ်ဖက်လူတွေက သူတို့အကြောင်း ပြောနေကြသည်ကို မသိကြပေ။

အသားမဲပြီး ဝတုတ်ခိုင်သော ဦးလေးကြီးသည် ဓာတ်ဆီပီပါနှစ်လုံးကို သယ်ကာ ပြန်လျှောက်လာလျက်ညည်းညူသည်။ "ခုနက ကောင်မလေးက ငါ့ကို အရမ်းဆိုးဆိုးရွားရွား ဆဲသွားတာ။ ငါ တစ်ခါမှ အဲဒီလို ဆဲဆိုမခံရဖူးဘူး"

"ချင်ဝမ် မင်း ခုနက ဘာလို့ ငါတို့ကို တားလိုက်တာလဲ။" အနီရောင်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးလည်း စိတ်မကျေနပ်ပေ။ "တကယ်တိုက်ရင် ငါတို့ ရှုံးမှာ မဟုတ်ဘူး"

"ငါတို့ နိုင်ရင် ဘာဖြစ်မလဲ။" ရန်ချင်ဝမ်က သူတို့ကို လျစ်လျူရှုစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီလူတွေနဲ့ ပစ္စည်းတွေနဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ဖြုန်းတီးပစ်တာက ငါတို့အတွက် ဘာကောင်းကျိုးမှမပေးဘူး။ မမေ့နဲ့ ဒီဧရိယာက မလုံခြုံဘူး။ ငါတို့ ဂိမ်းထဲကို ဘယ်အချိန်မဆို ဝင်ရနိုင်တယ်။ နောက်ပြီးတော့..."

သူ ခဏရပ်ပြီး အဝေးရှိ မြူခိုးများကို ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"နောက်ပြီးတော့ သူတို့ ဝင်္ကပါထဲကိုဝင်သွားရင် အသက်ရှင်လျက် ပြန်ထွက်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

အနီရောင်ဝတ်ထားသည့် အမျိုးသမီးက လှောင်ပြောင်သည်။ "ဟုတ်တယ် သေခါနီးသူအတွက် အချိန်ဖြုန်းနေဖို့ မလိုဘူး"

"အိုး မြန်မြန်သွားရအောင်" ဝတုတ်တုတ်ဦးလေးကြီးက စိတ်မရှည်စွာ ပြောသည်။ "ငါတို့ အရမ်း နောက်ကျပြီး ပြန်သွားရင် လီလီက ထပ်ပြီး ငါတို့ကို စကားပြောလိမ့်ဦးမယ်။ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်တယ်။"

"သူ ဇူးရှူးနဲ့ တွေ့ပြီးကတည်းက စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေတာ"

"ကဲ ပြန်ရောက်ရင် စကားနည်းနည်း ပြောကြရအောင်"

---

လမ်းဆုံတွင် အငြင်းပွားမှုကြောင့် ရှန်မိုနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများသည် မြူခိုးများထဲသို့ မဝင်ခင် ခဏမျှ နောက်ကျခဲ့သည်။

နှစ်နာရီခွဲတွင် သူတို့သည် မြူခိုးများ၏ အစွန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူတို့၏ ခရီးဆောင်အိတ်များကို နောက်ဆုံးအကြိမ် စစ်ဆေးပြီး မြူခိုးများထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

ထိုအချိန်တွင် မနက်က ကောင်လေး ရောက်လာလေ၏။

သူသည် အိတ်အလေးကြီးကိုလွယ်ကာ မောဟိုက်စွာ ပြေးလာသည်။

သူသည် သူ၏မျက်နှာမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်သည်။ သူ၏မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းမဲမဲလေးများဖြင့် ပိုင်ယို့ဝေကို စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "မနက်က ပြောခဲ့တာတွေက အခုထိ အကျုံးဝင်သေးလား။"

"ဝင်တယ်..." ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို ခေါင်းမှခြေဖျားအထိ ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်လုံးများက ဒဏ်ရာအချို့ကို တွေ့သွားပြီး မေးသည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့လက်ရှိအခြေအနေနဲ့ ဝင်္ကပါထဲကို ဝင်နိုင်မယ်လို့သေချာလား။"

သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တွင် အညိုအမဲစွဲသော ဒဏ်ရာများစွာ ရှိနေသည်။

ကောင်လေးက ခေါင်းခါသည်။ "ကျွန်တော် အဆင်ပြေပါတယ်"

ရှန်မိုကလည်း သတိပေးသည်။ "မင်း ဝင်သွားပြီးရင် ငါတို့ မင်းကို ကူညီပေးပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ အန္တရာယ်ဖြစ်လာရင်တော့ မင်းကို ငါတို့ ဂရုစိုက်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး"

"နားလည်ပါတယ်" ကောင်လေးက သူ့ကျောမှလွယ်အိတ်ကို မလိုက်ပြီး ပြောသည်။ "ကျွန်တော် အတတ်နိုင်ဆုံး အမြန်ပြေးပါမယ်"

ရှန်မိုက သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ကြည့်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောတော့ဘဲ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို တွန်းကာ ပြောလိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

သူတို့သည် မြူခိုးများထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆက်လျှောက်သွားကြ၏။

ဆရာချန်းက နောက်တွင် ကျန်ရစ်ပြီး ကလေး၏ကျောင်းအိတ်ကို ညင်သာစွာ ပုတ်လိုက်သည်။ "လေးနေလား။ ငါ ကူသယ်ပေးမယ်"

"...မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်တော် ကိုယ့်ဘာသာ သယ်နိုင်ပါတယ်" ကောင်လေးက တိုးတိုးလေး ပြန်ဖြေသည်။ "ကျေးဇူးပါ"

တန်ရှောင်က ကျောင်းအိတ်ကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် အမြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ "ငါ သယ်ပေးပါ့မယ်။ မင်းက ဒီလောက် ကလေးလေးဖြစ်ပြီး မင်းအိတ်က ဒီလောက်လေးတယ်။ ဘယ်လိုများ ဒီလောက်မြန်မြန် ပြေးနိုင်တာလဲ။ ... ဟေး ဒါက ဘာလဲ။"

ကျောင်းအိတ်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်စဉ်တွင် သူသည် ကောင်လေး၏ လည်ပင်းပတ်လည်ရှိ ပါးလွှာသောကြိုးကို လက်ချောင်းဖြင့် ညှပ်မိပြီး အနည်းငယ် မြှောက်လိုက်ရာ သူ့ကော်လာပေါ်ရှိ ဝီစီကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"မဟုတ်ဘူး ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး..." ကောင်လေးက ဝီစီကို အမြန်ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အသံတုန်ယင်စွာ ပြောသည်။ "ကျွန်တော် ရိုးရိုးလေးပဲ ယူလာတာပါ။ အသုံးဝင်နိုင်လို့.."