ကြီးမားသော ထိခိုက်မှု (Chapter – 186)
Vol. 13 Ch. 186
ထို့နောက် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်လာကြသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးတွင် အသားနှင့်သွေးနံ့များ ပြည့်နှက်နေသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏နှာခေါင်းကို ခဏမျှအုပ်ထားပြီးနောက် အမှန်တကယ် အသက်မရှူဘဲမနေနိုင်မှန်း သိလိုက်သောအခါ လက်များကို ရိုးရှင်းစွာချလိုက်ပြီး ထိုနေရာက လေကို စိတ်ပျက်စွာ ရှူသွင်းလိုက်သည်။
အနည်းငယ် ခပ်ဝေးဝေးကို လျှောက်သွားလိုက်လျှင် လမ်းကူးတံတား၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို မသဲမကွဲ မြင်လိုက်ရသည်။ တံတားကိုလည်း အသားတုံးများဖြင့် ဖုံးအုပ်ထား၏။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့သည် အခြားအရာတစ်ခုကိုလည်း မြင်လိုက်ရသည်။
...၎င်းတို့မှာ အရေခွံခွာထားသော မကောင်းဆိုးဝါးများနှင့်တူသည့် မကောင်းဆိုးဝါးအုပ်စုဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော ခေါင်းများနှင့်အလွန်တိုပြီးပိန်ပါးသော ခြေလက်များရှိသည်။
၎င်းတို့သည် အသားတုံးများပေါ်တွင် တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် တွားသွားကာ ကိုက်ဖြတ်နေကြသည်။ ကိုက်ထားသော ဒဏ်ရာများမှ ပြည်၊ သွေးနှင့် အကျိအချွဲများ စီးကျနေပြီး ပန်းသွေးရောင် အသားသည် ပုပ်ရိမှုကြောင့် အနက်ရောင်နှင့် ခရမ်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် အော့အန်ချင်လောက်အောင် ပျို့တက်လာ၏။
သူမသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း တစ်ရာကျော်က ရိုက်ကူးခဲ့သော “သခင်များ၏ လက်စွပ်” ရုပ်ရှင်ကို မနေနိုင်ဘဲ ပြန်တွေးမိသည်။ ထိုထဲတွင် ဂိုလမ် (Gollum) ဟုခေါ်သော ဇာတ်ကောင်တစ်ဦးရှိပြီး ဤအရာနှင့် အလွန်ဆင်တူသည်။
မဟုတ်ဘူး... မမှန်ဘူး။ ထိုအရာက ပို၍ပင်ရွံစရာကောင်းသည်။
အနည်းဆုံးတော့ဂိုလမ်တွင် တောက်ပသည့် မျက်လုံးကြီးနှစ်လုံး ရှိသေး၏။ သို့ရာတွင် သူမထိုအရာကို အကြာကြီး ကြည့်နေခဲ့သော်လည်း ၎င်း၏မျက်လုံးများက မည်သည့်နေရာတွင်ရှိသည်ကို ရှာမတွေ့နိုင်ခဲ့ပေ။
“ဒါ ဘာကြီးလဲ။” တန်ရှောင် မနေနိုင်ဘဲ မေးသည်။ “ဂြိုလ်သားကလေးလား။”
စကားလုံးများထွက်သွားသည်နှင့် ထိုအနီရောင် မကောင်းဆိုးဝါးများသည် တစ်ခုခုကို ခံစားမိပုံရပြီး ရုတ်တရက် သူတို့ဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြသည်။
၎င်းတို့၏ မျက်နှာများတွင် အက်ကွဲနေသော ပါးစပ်မှလွဲ၍ ဘာမျှမရှိပေ။
“သေစမ်း…” တန်ရှောင် အသက်ရှူလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် မကောင်းဆိုးဝါး ခုနစ်ကောင်ရှစ်ကောင် တွားသွားလာကြ၏။
ခြေလက်များက ပိန်ပါးပြီး သေးငယ်သည်။ သိပ်အင်အားမရှိပုံရသော်လည်း ၎င်းတို့သည် အသားတုံးများပေါ်တွင် ပိုးကောင်များကဲ့သို့ အလွန်မြန်စွာ တွားသွားကြသည်။
တန်ရှောင်သည် ဆဲဆိုဖို့ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ သူသည် သူ၏လက်ထဲရှိ ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို ယူလိုက်ပြီး ၎င်းတို့ထဲမှ တစ်ကောင်ကို ရိုက်လိုက်ရာ လေထဲသို့ လွှင့်သွားသည်။ နောက်တစ်ကောင်ကို တုတ်ဖြင့် ရိုက်လိုက်ရာ အပိုင်းပိုင်းပြတ်သွား၏။
အမှန်တကယ် ပြတ်သွားသည်။
ခံစားချက်က သွေးအိတ်တစ်အိတ်ကို ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ရုတ်တရက် ပျော်ဝင်သွားကာ ခြေထောက်အောက်ရှိ အသားထဲသို့ ပေါင်းသွားသည်။ အရိုးတစ်ချောင်းပင် မကျန်ခဲ့ဘဲ ထူထဲသော သွေးနံ့များသာ ကျန်ခဲ့သည်။
ဆရာချန်းသည် သူ၏တုတ်ကောက်ကို လက်နက်အဖြစ်အသုံးပြုကာ မည်သည့်နည်းလမ်းမှမပါဘဲ တုန်လှုပ်စွာဖြင့် ဝှေ့ယမ်းနေသော်လည်း ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့ကို တွန်းလှန်နိုင်ခဲ့၏။
“လူတိုင်း သတိထားပါ။” သူက အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် သတိပေးသည်။ “ဒီအရာက အဆိပ်ဖြစ်နိုင်တယ်။ လူတိုင်း တိုက်ရိုက်ထိတွေ့မှု မရှိအောင် ကြိုးစားပါ။”
“ဦးလေးချန်း ဘာလို့စောစောက မပြောတာလဲ။” တန်ရှောင်က မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်၏ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်ရာ ရုတ်တရက် သွေးများ ဖြန်းပက်ခံရကာ ပူနွေးပြီး ငါးညှီနံ့ရသည်။
သူသည် ရွံရှာစွာဖြင့် သူ့လျှာကို ထုတ်ကာ “ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”
မကောင်းဆိုးဝါးများသည် ကြောက်စရာကောင်းပုံရပြီး လျင်မြန်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် သေးငယ်ပြီး အားနည်းသောကြောင့် ခုနစ်ရှစ်ကောင် ဝိုင်းရံထားလျှင်တောင် ကိုင်တွယ်နိုင်သေး၏။
ပန်းရှောင်ရှင်းသည် အလယ်တွင် အကာအကွယ်ပေးခံထားရပြီး သူ၏မျက်နှာသည် ထိုအချိန်တွင် ဖြူဖျော့နေသည်။
ထိုနေရာသို့မလာခင်က သေချာပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း ထိုအဖွဲ့ဤမျှလောက်ရက်စက်လိမ့်မည်ဟု မထင်ခဲ့ပေ။ ဝင်္ကပါထဲသို့ ဝင်ပြီး ၅ မိနစ်အတွင်းမှာတင် မကောင်းဆိုးဝါးများကို တိုက်ခိုက်တော့သည်။ ပြီးလျှင်... အသက် ၆၀ အရွယ် လူကြီးတစ်ယောက်ကပင် အားသန်နေဆဲဖြစ်ကာ သူတို့ထဲက အချို့ကို သတ်ခဲ့သေးသည်။
လူအားလုံးထဲတွင် ပိုင်ယို့ဝေသာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြုမူခဲ့သည်။ ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် အားနည်းသော မိန်းကလေးတစ်ဦးကဲ့သို့ မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေသည်။ ထိုအရာက မူလတန်းကျောင်းသား ပန်းရှောင်ရှင်းကို အနည်းငယ် စိတ်သက်သာရာရစေသည်။
နောက်ဆုံး မကောင်းဆိုးဝါးကို ရှန်မိုက နင်းလိုက်သည်။
သူသည် ၎င်း၏ပြောင်ချောသော ခေါင်းကို အားမထည့်ဘဲ ဖိနင်းလျက်မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။ “လာကြည့်ပါဦး ဒါက ဘာလဲ”
ချန်းဝေခိုင်က အောက်သို့ထိုင်လိုက်ပြီး မကောင်းဆိုးဝါးကို ဂရုတစိုက် လေ့လာသည်။ သူ့၏ တုတ်ကောက်ဖြင့် ၎င်း၏ပါးစပ်ရှိ သွားများကို စမ်းသပ်ထိုးကြည့်သည်။
“ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပရိုတင်းတွေနဲ့ အဆီတွေကို ပုပ်ရိစေနိုင်တဲ့ အဆိပ်တစ်မျိုး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့အပေါ်မှာတော့ အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိပုံရဘူး...”
ဆရာချန်းသည် တန်ရှောင်၏ဘေးကင်းလုံခြုံသော မျက်နှာကို လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် မကောင်းဆိုးဝါး၏ ခေါင်းကို သူ့၏ တုတ်ကောက်ဖြင့် ညင်သာစွာ ထိုးလိုက်သည်။
မထင်မှတ်ဘဲ အပေါက်ဖောက်ပြီးနောက် မကောင်းဆိုးဝါးသည် ရှန်မို၏ ခြေထောက်အောက်တွင် သွေးအိုင်တစ်ခုအဖြစ် ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွား၏။
ဆရာချန်း ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ “...အင်း သူတို့ရဲ့ ခေါင်းတွေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ကြွပ်ဆတ်နေတယ်။ ဒါက သူတို့ရဲ့ အားနည်းချက် ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့က အုပ်စုလိုက် ပေါ်လာဖို့အားသာတယ်။ ဒါကြောင့် ဝင်္ကပါထဲမှာ အများကြီး ရှိနိုင်တယ်”
ရှန်မိုက ပိုင်ယို့ဝေကို မေးသည်။ “ဘာအကြံရှိသလဲ။”
ပိုင်ယို့ဝေက ရွံရှာသော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ “ဒါက ရွံစရာကောင်းတယ်။”
ရှန်မို: “…”
ပိုင်ယို့ဝေက ရှုံ့မဲ့သော အမူအရာဖြင့် ထပ်ပြောသည်။ “အရမ်းရွံတယ်... အရမ်းရွံတယ်...”
သူတို့၏ တွေးခေါ်ပညာရှင်အဖွဲ့သည် ကြီးမားသောထိခိုက်မှုများ ရခဲ့ပုံပင်။