ကျွန်တော် ချောင်းဆိုးတာ မဟုတ်ပါဘူး (Chapter – 189)

ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏတာ အနားယူလိုက်ပြီးနောက် ရှန်မိုက အဖွဲ့ကို ဆက်ဦးဆောင်ရသည်။

သူလှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်ရာ ဤဆိုင်က စားသောက်ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖြစ်ကြောင်းကို တွေ့လိုက်ရ၏။ တံခါးတွင် ငွေရှင်းကောင်တာတစ်ခုရှိပြီး အခန်းထဲတွင် စားပွဲနှင့် ထိုင်ခုံများစွာရှိလေသည်။ နံရံများတွင် အလှဆင်ပန်းချီများ ချိတ်ဆွဲထားသော်လည်း ၎င်းတို့အားလုံးသည် အသားအဖြစ် ပြောင်းလဲသွား၏။

အရာအားလုံးသည် နီရဲကာသွေးရောင်လွှမ်းသွားပြီး လေထဲတွင်ပင် အသားစိမ်း၏ ငန်ကျိကျိရနံ့များ ဖြင့်ပြည့်နှက်နေလေသည်။

သူသည် အလျင်အမြန် ထွက်သွားပြီးနောက် ပိုင်ယို့ဝေကို အဖုအထစ်များ ဖုံးအုပ်ထားသော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ခေတ္တခဏ ထားလိုက်၏။ သူမ၏ အမူအရာကိုကြည့်ရသည်မှာ ကြောက်လန့်နေပုံရသည်။

တန်ရှောင်သည် စပ်စုလိုသောကြောင့် ထိုင်ခုံတစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး ထိကြည့်ကာ သိမ်မွေ့သော အမူအရာဖြင့် ထိုင်ကြည့်ရန် ကြိုးစား၏။

“...တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ပေါင်ပေါ် ထိုင်နေရသလိုပဲ” သူက တီးတိုးပြောပြီးနောက် ထရပ်လိုက်သည်။ မသက်မသာခံစားရပြီးနောက် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် အကြာကြီးမနေတော့ပေ။

ချန်းဝေခိုင်က ရှန်မို အစောက ပြေးထွက်သွားသော အပြုအမူကို ပို၍စိတ်ဝင်စားပြီး မေးသည်။ “အဲဒီမှာ တွားသွားနေတဲ့ အရာက ဘာလဲ။ တိုက်ခိုက်တတ်လား။”

ရှန်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် မသေချာသေးဘူး ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာက အဲဒီမကောင်းဆိုးဝါးသေးလေးတွေကို တက်တက်ကြွကြွ တိုက်ခိုက်တယ်။ ဘတ်စ်ကားမှတ်တိုင်နားမှာ အကောင် ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို စားလိုက်တာ။ ဒီကောင်က အစာစားချင်စိတ် ကြီးပုံရတယ်”

ခဏရပ်ပြီးနောက် သူက ထပ်ဖြည့်ပြောသည်။ “အစာစားပြီးရင် ပိုကြီးလာပုံရတယ်”

“ပိုကြီးလာနိုင်လား။” တန်ရှောင်က ပျို့အန်သော အမူအရာဖြင့် ပြောသည်။ “ဒါက ကျွန်တော်မြင်ဖူးတဲ့ အမြန်ဆုံး တွားသွားနေတဲ့ ပိုးလောက်ပဲ။ ပိုကြီးလာရင် ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်လာမှာလဲ။”

“ဆက်မပြောပါနဲ့...” ပိုင်ယို့ဝေက သွားများကို ကြိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် အလွန်ရွံရှာသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ရှိ ချွေးပေါက်တိုင်း ထုံကျင်နေသည်ဟု ခံစားရနေ၏။

ရှန်မိုက သူမကို ဤသို့ မြင်ရသောအခါ အကူအညီမဲ့သွားသကဲ့သို့ခံစားရပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ ရယ်ချင်လာသည်။ လူတိုင်းကို နှစ်သိမ့်ပေးရုံသာရှိတော့၏။

“ဒါက ဘာပဲဖြစ်နေပါစေ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မူလအစီအစဉ်ကို ဆက်လုပ်သင့်လား ဒါမှမဟုတ် အဓိက ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါတွေကို ရှာဖွေဖို့ ကြိုးစားသင့်လားဆိုတာကို အရင်ဆွေးနွေးကြရအောင်”

အမြဲတမ်းကံကောင်းပြီး ပုန်းအောင်းစရာနေရာက အနီးနားမှာရှိနေမှာမဟုတ်ဘူး။

နောက်တစ်ကြိမ် ရှောင်လွှဲဖို့ နည်းလမ်းမရှိဘူးဆိုလျှင် ကြီးမားသည့် “မြွေ” ကို တိုက်ရိုက်ရင်ဆိုင်ရန် သူတို့တွင်ခွန်အားရှိမည်လား။

ဆရာချန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “အခုအချိန်မှာ အရာအားလုံးကို မသိသေးဘူး။ မကောင်းဆိုးဝါး ဘယ်လောက်ရှိတယ်ဆိုတာ ငါတို့ မသိဘူး သူတို့ရဲ့ ရွေ့လျားမှုတွေက ကျပန်းလား... ဒါမှမဟုတ် ပုံစံတစ်ခုကို လိုက်နာနေလားဆိုတာလည်း မသိဘူး...”

စကားပြောနေစဉ် ဆရာချန်းနှင့် တန်ရှောင်တို့သည် ပိုင်ယို့ဝေကို မှုန်ဝါးဝါး ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ဘာလို့ ကျွန်မကို ကြည့်နေကြတာလဲ။ ကျွန်မ ဘာမှမသိဘူး။” ပိုင်ယို့ဝေ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မသက်မသာခံစားနေရ၏။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး မေးသည်။ “ရေ ရှိလား။”

ရှန်မိုက သူ၏အိတ်ကိုချလိုက်ပြီး သတ္တုဓာတ်ပါသော ရေတစ်ပုလင်းကို ထုတ်ပေးလိုက်သည်။

၎င်းသည် ပူစီနံရေဖြင့် ပြည့်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေက နှစ်ကျိုက်သောက်လိုက်ပြီး ပျို့အန်ချင်စိတ်ကို မနည်းထိန်းချုပ်လိုက်ရ၏။

“စိတ်မပူပါနဲ့” ရှန်မိုက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ “ငါတို့ ခုမှ ရောက်တာ။ အပြင်ထွက်ဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုကို အတူတူရှာကြရအောင်။ ငါတို့ ထွက်နိုင်မှာပါ”

ပိုင်ယို့ဝေ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးတိုးတိုးလေး ပြောသည်။ “ဟင်း”

သူမသည် ရေကို နောက်တစ်ကျိုက်သောက်လိုက်သည်။ ဝင်္ကပါအတွင်းရှိ ပတ်ဝန်းကျင်ကို တွေးလိုက်သောအခါ သူမ၏မျက်ခုံးများက ပို၍ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တွန့်ကွေးသွား၏။ ရေအချို့ကို ချွေတာရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး အဖုံးကို ပိတ်ကာ ပုလင်းကို ရှန်မိုအား ပြန်ပေးလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းထဲ၌ ချောင်းဆိုးသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း ကြောင်သွားကြ၏။

တန်ရှောင်က ဆရာချန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဆရာချန်းက ရှန်မိုကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှန်မိုက ပိုင်ယို့ဝေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ပိုင်ယို့ဝေကတော့ ရှုပ်ထွေးမှုသာ ခံစားနေရ၏။

နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းက အငယ်ဆုံးဖြစ်သူ ပန်းရှောင်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

“ရေ သောက်မလား။” ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို ရေလှမ်းပေးသည်။

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ရှက်ရွံ့စွာ လက်ဝှေ့ယမ်းသည်။ “မဟုတ်ဘူး... ချောင်းဆိုးတာ ကျွန်တော် မဟုတ်ဘူး”

လူတိုင်း ထပ်ပြီး ကြောင်သွားသည်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏သံသယရှိသော အမူအရာများက တဖြည်းဖြည်း တင်းမာလာသည်...

ဖြစ်နိုင်တာက...

ထိုအခန်းထဲတွင် သူတို့အပြင် အခြားတစ်ယောက်ယောက် ပုန်းနေသေးသလား။

ရှန်မိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပတ်ပတ်လည် ကြည့်လိုက်ရာ နောက်ဆုံးတွင် စားသောက်ဆိုင်၏နောက်ဖေးမီးဖိုချောင်သို့ မျက်လုံးများ ရောက်သွားသည်။

သူသည် သူ၏လက်ထဲတွင် ဓားမြှောင်ကို ကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွား၏။

တန်ရှောင်သည် ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကိုယူပြီး လိုက်ချင်သော်လည်း ရှန်မိုက သူ့ကို တားလိုက်ပြီး “ရပ်” ဟူသော အမူအရာကို တိတ်တဆိတ် ပြလိုက်ကာ လူတိုင်းကို သူတို့နေရာတွင်နေရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

သူသည် ရှေ့သို့ ဆက်လျှောက်သွားသည်။

စားသောက်ဆိုင်၏ညာဘက်ခြမ်းတွင်ရှိသော မီးဖိုချောင်တံခါးသည် ပိတ်ထားသော်လည်း ၎င်းသည် အသားတုံးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် သက်ဆိုင်ရာ လုံခြုံရေးလုပ်ဆောင်ချက်ကို ဆုံးရှုံးသွားပြီး တံခါးလော့ခ်က အသုံးမဝင်တော့ပေ။

ရှန်မိုသည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူသည် အဖုများ ဖုံးအုပ်ထားသော တံခါးလက်ကိုင်ကို လက်လှမ်းဆုပ်ကိုင်လိုက်၏။ အနည်းငယ် အားစိုက်လိုက်သည်နှင့် တံခါးပွင့်သွားလေသည်။