လောဘကြီးသောမြွေ
Vol. 13 Ch. 191
တစ်အိမ်လုံး တုန်ခါနေသည်!
မြေပြင်ပဲဖြစ်ဖြစ် နံရံပဲဖြစ်ဖြစ် အသားစိုင်တိုင်းက တုန်ခါနေသည်!
ပိုင်ယို့ဝေသည် စားပွဲအောက်တွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး စားပွဲအစွန်းတွင် တွဲလောင်းကျနေသော အသားတုံးကြီးသည် မရပ်မနားတုန်ခါနေသည်ကိုကြည့်ကာ သူမ၏အစာအိမ်သည် အလွန်အမင်း ပျို့အန်ပြီး ချက်ချင်းသေချင်စိတ်ပင် ပေါက်လာ၏။
ကံကောင်းထောက်မစွာ ဘုရားသခင်က သူမကို အဆိုးဆုံးအခြေအနေသို့ မပို့ခဲ့ပေ။ အနည်းဆုံးတော့ သူမမှာ နေစရာနေရာ ရှိနေသေးသည်။
သူမသည် သူမ၏မျက်နှာကို ရှန်မို၏လက်မောင်းတွင် အပ်ကာ သူ့အား တိုးဖက်ထားပြီးနောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်၏။ ထိုလူ၏အေးစက်သော ချွေးနံ့သည် သူမ၏နှလုံးသားကိုသက်သာစေပြီး ထိုအသားတုံးကြီးကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အလွန်အမင်းမသက်မသာဖြစ်မှုကို သက်သာစေသည်။
ရှန်မိုသည် လုံးဝသတိမထားမိပေ။
သူတို့နှစ်ယောက်မည်မျှနီးကပ်နေသည်ကို သတိထားမိရန် အချိန်မရှိပေ။ သူသည် ပိုင်ယို့ဝေကိုဖက်ထားပြီး စားပွဲနှင့်ကုလားထိုင်ကြားမှ အပေါက်မှတစ်ဆင့် စားသောက်ဆိုင်တံခါးကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ဧရာမ မကောင်းဆိုးဝါးကြီးက တံခါးနှင့်ပြတင်းပေါက်များတွင် တွားသွားနေသည်ကို ကြည့်နေသည်။
ဆယ်မိနစ်အကြာက ၎င်း၏ကိုယ်ခန္ဓာသည် လမ်းမကဲ့သို့ အရွယ်အစားဖြစ်နေသည်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ခဲ့ရသော်လည်း ယခုအခါ ဘေးဘက်လမ်းများပါ ပြည့်နေလောက်သည့်အထိ ပို၍ ကြီးလာ၏။ တံခါးဝမှဖြတ်သွားသောအခါတွင်လည်း ရထားတစ်စင်းကဲ့သို့ အနီးနားရှိ အဆောက်အအုံများ အားလုံးကို တုန်ခါသွားစေသည်။
၎င်း၏ကိုယ်ထည်သည် တံခါးကို လုံးဝဖြတ်ပြီးသွားသည်အထိ ခုနစ်စက္ကန့်မှ ရှစ်စက္ကန့်အထိ တုန်ခါနေသေး၏။
တုန်ခါမှုက အားနည်းလာသည်။
နည်းနည်းကွာဝေးသွားသည်နှင့်အမျှ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။
ပတ်ဝန်းကျင်၌ နောက်ဆုံးတော့ ငြိမ်းချမ်းမှု ပြန်လည်ရောက်ရှိလာ၏။
ရှန်မိုသည် ပိုင်ယို့ဝေကိုဖက်၍မတ်တပ်ရပ်ကာ သူမအား ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ပေါ်သို့ ပြန်တင်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မီးဖိုချောင်မှ ချန်းဝေခိုင်၊ တန်ရှောင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့လည်း ထွက်လာပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စွာဖြင့် သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေကြ၏။
“အစ်ကိုမို…” တန်ရှောင်က သူ၏နောက်က မီးဖိုချောင်ကိုကြည့်ပြီး စိုးရိမ်တကြီးပြောသည်။ “အထဲကလူက ဒီနေရာဟာ မြွေဝင်္ကပါဖြစ်ပြီး မြွေက အရှည်ဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးအခြေအနေကို ရောက်မှ ထွက်ပေါက်ပွင့်မယ်လို့ ပြောတယ်။ သူ့နဲ့အတူ ဝင်လာတဲ့ အပေါင်းအဖော်တွေအားလုံးကို မြွေက စားလိုက်ပြီး သူကတော့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားရင်း ဒဏ်ရာရခဲ့တာကြောင့် ဒီမှာပိတ်မိနေပြီး မထွက်နိုင်တော့တာတဲ့။”
မြွေဝင်္ကပါ။
ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပြောသည်။ “အပြင်က အကောင်ကြီးကတော့ လောဘကြီးတဲ့မြွေရဲ့ လက္ခဏာတွေနဲ့ ကိုက်ညီနေတယ်။ စားပြီးတဲ့အခါ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ပိုရှည်ပြီး ပိုကြီးလာတယ်။”
“မြန်လား။” ဆရာချန်းက လုံခြုံရေးအတွက် စိုးရိမ်ကာ မေးသည်။ “ငါတို့ရဲ့ လက်ရှိ ကိုယ်ကာယ ကြံ့ခိုင်မှုနဲ့ဆိုရင် သူနဲ့တွေ့ရင် ထွက်ပြေးနိုင်ပါ့မလား။”
ရှန်မိုသည် ခဏတာစဉ်းစားပြီး ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းခါသည်။“အရှိန်နဲ့ပြောင်းလဲတာက သိပ်သိသာလေ့မရှိဘူး။ မြွေဂိမ်းပုံစံမှာ အရှိန်မြှင့်တင်တာရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်က ဂိမ်းကို ပိုခက်ခဲဖို့ပဲ။ မြွေက နံရံကိုတိုက်မိတာနဲ့ ဂိမ်းကပြီးသွားပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်တော် ခုနကမြင်ရတဲ့အတိုင်းဆိုရင် ဒီမြွေက နံရံကိုတိုက်မိရင်တောင် အဆင်ပြေနေမှာဖြစ်တဲ့အတွက် အရှိန်မြှင့်တင်ဖို့ အကြောင်းမရှိဘူး။”
ပန်းရှောင်ရှင်းက မျက်နှာဖြူဖျော့လျက်ပြောသည်။ “ဒါဆို… ဒီမြွေက ဘယ်တော့မှမသေဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား။”
“ဝင်္ကပါတစ်ခုရဲ့ အရေးအကြီးဆုံးအရာက ထွက်ပေါက်ကိုရှာတာပဲ။ မကောင်းဆိုး၀ါးတွေကို သတ်တာမဟုတ်ဘူး။” ပိုင်ယို့ဝေက ပျို့အန်မှုကို ထိန်းချုပ်ပြီး ပြောသည်။ “ဒါပေမယ့် အခုပြဿနာက… မြွေဂိမ်းတွေမှာ အများအားဖြင့် အဆုံးမရှိတဲ့ နည်းလမ်းတွေရှိတယ်။ ဒါကြောင့် အဆင့်တစ်ခုကိုပြီးတယ်ဆိုတာမျိုးမရှိဘူး။ အချို့နည်းလမ်းတွေမှာ အဆင့်တွေရှိပေမယ့် သက်ဆိုင်ရာအမှတ်ပေးစနစ်တွေလည်းရှိတယ်။ အမှတ်တစ်ခုရောက်မှ နောက်အဆင့်ကိုဝင်ဖို့ ထွက်ပေါက်ပွင့်မယ်။ ဒီဝင်္ကပါမှာ ကျွန်မတို့မသိတဲ့ အမှတ်ပေးစနစ်တစ်ခုခုများ ရှိနေတာလား။”
နှစ်စက္ကန့်ကြာရပ်နားပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ပါးစပ်နှင့်နှာခေါင်းကိုအုပ်ကာ ဆက်ပြောသည်။ “ဒါ့အပြင်… ကျွန်မတို့ ဒီထဲမှာပဲ ပုန်းနေမယ်ဆိုရင် သူက အရှည်ဆုံးနဲ့ အကြီးဆုံးအခြေအနေကို ရောက်ပြီလားဆိုတာ ဘယ်လိုသိနိုင်မလဲ။ အဲဒီလူပြောတာကို ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲယုံလို့ရရဲ့လား။”
သူမသည် အလွန်အမင်း ပျို့အန်ချင်နေသော်လည်း သူမ၏အတွေးအခေါ်ကမူ ရှင်းလင်းနေသေး၏။ ရှန်မိုသည် ခဏစဉ်းစားပြီးနောက်ပြောသည်။ “ဒါဆို အထဲဝင်ပြီး သူ့ကိုမေးကြည့်ရအောင်။”
အဖွဲ့လိုက် မီးဖိုချောင်သို့ ပြန်သွားကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် မှိုင်နေသောလူသည် သူတို့ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်နေသည်။ “မင်းတို့ အားလုံးမြင်ခဲ့လား။ အဲဒီမြွေ… အဲဒီမြွေက ပိုရှည်လာတယ်မလား။”
ရှန်မိုသည် ထိုလူ၏ကြောက်ရွံ့နေသော အမူအရာကိုကြည့်ကာ သူ၏မျက်နှာကို လေ့လာပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်းပြောသည်။ “ပိုရှည်လာတာတော့ ဟုတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့အရွယ်အစားကြောင့် သူက အပြင်မှာပဲလှုပ်ရှားနိုင်ပြီး ဒီထဲကိုတော့ ဝင်လို့မရဘူးထင်တယ်။ ဒီမှာနေတာကတော့ ငါတို့အတွက် ဘေးကင်းတယ်။”
ထိုလူသည် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက် အပြင်ဘက်ကို ကြောက်ရွံ့စွာကြည့်သည်။ “သူက အကြီးဆုံးနဲ့ အသေးဆုံးဖြစ်နေတဲ့အချိန်မှာတော့ အတော်လေးဘေးကင်းတယ်။ ဒါပေမယ့် သူက အလယ်အလတ်အရွယ်မှာဆိုရင်တော့ သူ့ကို လုံးဝမတွေ့မိစေနဲ့။ အဲဒီမြွေက အရာအားလုံးကို စားတယ်။ ဒီကအသားကလွဲလို့ သူတွေ့တဲ့ ဘာကိုမဆို စားလိမ့်မယ်။”