နောက်တစ်ယောက်ရှိသေးတယ်

ပိုင်ယို့ဝေသည် ပန်းရှောင်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုကောင်လေးသည် သူမ၏ရှေ့တွင် ဓားတစ်ချောင်းကိုကိုင်ကာ မတ်တတ်ရပ်နေသည်။ သူ၏မျက်နှာသည် ဖြူဖျော့နေပြီး ထိတ်လန့်တကြားဖြစ်နေ၏။ သူသည် မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ကြောင်း မယုံကြည်နိုင်သလိုပင်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူ့ကို ချီးကျူးသင့်သည်။ ကျေးဇူးတင်သင့်သည်ကို သိသော်လည်း…သူမသည် သွေးများဖုံးလွှမ်းနေသော သူမ၏ခြေထောက်များကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

မကောင်းဆိုးဝါး၏ပျော်ဝင်နေသော‌သွေးရည်ကြည်နှင့် အကျိအချွဲများသည် သူမ၏စကတ်ကို စိုစွတ်စေပြီး သူမ၏ခြေထောက်များတစ်လျှောက် စီးဆင်းနေသည်။ ငါးညှီနံ့။ စေးကပ်ပြီး ချောမွတ်နေ၏။

ပိုင်ယို့ဝေ: “…”

သူမ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောချင်တော့ပေ။

“ရှောင်ရှင်းက တော်တော်သတ္တိရှိတာပဲ!” ဆရာချန်းက ရက်ရောစွာ ချီးကျူးလိုက်သည်။

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ရှက်ရွံ့နေပုံရသည်။

သူ့ဘေးနားရှိလူက စိုးရိမ်တကြီးပြောသည်။ “နောက်တစ်ကောင်ရှိသေးတယ်! အပြင်မှာ နောက်တစ်ကောင်ရှိသေးတယ်!”

ပိုင်ယို့ဝေသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ တံခါးအပြင်ဘက်တွင် အရေပြားမရှိသောမကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ရှိနေသည်မှာ အမှန်ပင်။ သို့သော် ၎င်းသည် အထဲသို့မဝင်ဘဲ စားသောက်ဆိုင်၏နံရံကို ကပ်ထားပြီး အသားစများကို ကိုက်စားနေသည်။

ထိုလူသည် တုန်ယင်စွာဖြင့်ပြောသည်။ “မြန်မြန်သတ်လိုက်! မဟုတ်ရင်… မဟုတ်ရင်…”

မကောင်းဆိုးဝါးက စားသောက်နေသော နံရံပေါ်ရှိ ပုပ်နေသောနေရာက ပို၍ပို၍ကြီးလာသည်။ ခရမ်းရောင်သွေးများ။ အစိမ်းရောင်ပြည်များနှင့် သွေးစွန်းသောအချွဲများ ရောနှောနေပြီး အနံ့အသက်က ပြောမပြနိုင်အောင် ဆိုးရွားသည်!

အရေပြားမရှိသောမကောင်းဆိုးဝါး၏ဗိုက်က ပို၍ပို၍ကြီးလာသည်!

၎င်းသည် ဗိုက်ပြည့်သည်ဟု မခံစားရသကဲ့သို့ ဆက်တိုက်ဝါးစားမျိုချနေပြီး ၎င်း၏ဗိုက်က ခေါင်းကဲ့သို့နီးပါးကြီးလာသည်!

ထို့နောက် ပိုင်ယို့ဝေသည် ၎င်း၏ဗိုက်ကြီးပေါ်တွင် အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုပေါ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

အတွင်းတွင် သွားများပေါ်လာသည်။

လူတိုင်း ကြောက်လန့်တကြားဖြစ်ကုန်ကြသည်။

ဗိုက်သည် ပေါက်ကွဲထွက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် သွေးနီရောင်ဘောလုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ပြောင်းသွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ လိမ့်ကျသွားပြီး ၎င်း၏ခြေလက်များကို ဆန့်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် နောက်ထပ် အရေပြားမရှိသော မကောင်းဆိုးဝါးသေးသေးလေး တစ်ကောင်ဖြစ်နေသည်!

မကောင်းဆိုးဝါးများသည် ဤကဲ့သို့အရေအတွက်များပြားလာသည်ကို သိလိုက်ရသည်။

၎င်းတို့အားလုံးကို သတ်ရန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

တစ်ခဏချင်းတွင် ပိုင်ယို့ဝေမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။

သူမသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသောလူကို စူးစူးဝါးဝါးကြည့်ပြီး မေးသည်။ “ရှင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းသိနေတာကို! ဘာလို့ အစောကြီးမပြောတာလဲ!”

ထိုလူ၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေပြီး သူက ရှုပ်ထွေးစွာပြောသည်။ “ငါ မင်းကို မပြောခဲ့ဘူးလား။ ငါ… ငါမသိဘူး! ငါ ဘာမှမသိဘူး! သူတို့ကို မြန်မြန်သတ်လိုက်! မြွေတွေလာလိမ့်မယ်! မြွေကြီးတွေကို ဆွဲဆောင်လိမ့်မယ်!!!”

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏သွားများကို ကြိတ်လိုက်ပြီး သူ့ကိုလျစ်လျူရှုကာ သူမ၏ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ဖြင့် အပြင်သို့လျှောထွက်သွားတော့သည်။

သို့သော် မျက်နှာကျက်က အရမ်းမြင့်လွန်းသောကြောင့် ချန်းဝေခိုင်သည် သူ၏တုတ်ချောင်းကိုမြှောက်လိုက်လျှင်ပင် မကောင်းဆိုးဝါးကို ထိလို့မရပေ!

မကောင်းဆိုးဝါးများသည် သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်စွာ သွားများဖော်ထုတ်ပြနေကြသည်။ သူတို့၏ခေါင်းနီများနှင့် အသားတုံးများသည် အတူတကွစုနေကြပြီး သူတို့၏ ပါးလွှာသော ခြေလက်များသည် သွက်လက်စွာနံရံကို ကုပ်နေကြ၏။

မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင် ရုတ်တရက် ခုန်ချလိုက်သည်!

ချန်းဝေခိုင်သည် သူ၏တုတ်ချောင်းကို မြှောက်ပြီး ထိုးလိုက်သည်။ ပစ်မှတ်ကို လွဲချော်ပြီးနောက် မကောင်းဆိုးဝါးသည် နံရံပေါ်သို့ ထပ်မံခုန်တက်ကာ မျက်နှာကျက်သို့ အမြန်ပြေးသွားသည်! ချန်းဝေခိုင်သည် သူ၏လည်ပင်းကို စောင်းကာကြည့်နေသေးသော်လည်း မကောင်းဆိုးဝါးက ဆန့်ကျင်ဘက်အရပ်မှ သူ့အပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ချန်းဝေခိုင်၏ကျောကို သံတူတစ်ချောင်းဖြင့် ပစ်ပေါက်လိုက်၏။

မကောင်းဆိုးဝါး၏ခေါင်းက ကြေမွသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျကာ နှစ်ကြိမ်လိမ့်သွားပြီး လှုပ်ရှားခြင်းမရှိတော့ပေ။ ၎င်း၏ခေါင်းပေါ်တွင် သွေးထွက်နေသောအပေါက်တစ်ခုပေါ်လာပြီး စေးကပ်သောသွေးများ စီးကျလာသည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးသည် ရေထဲမှတစ်ရှူးကဲ့သို့ အရည်ပျော်သွားသည်။

မျက်နှာကျက်ပေါ်ရှိမကောင်းဆိုးဝါးက ပို၍ကြမ်းတမ်းလာပြီး ပို၍သတိရှိလာသည်!

၎င်းသည် မျက်နှာကျက်တွင် အနက်ရောင်နှင့်ခရမ်းရောင်အပေါက်တစ်ခုကို ကိုက်ပြီး ပုပ်နေသောအသားနှင့်ပြည်များထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေပြီး အပြင်သို့မထွက်တော့ပေ။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ပန်းရှောင်ရှင်းကို အုတ်တစ်ချပ်ဖြင့် ပစ်ခိုင်းသော်လည်း အသားအချို့သာပြုတ်ကျပြီး ၎င်းကို လုံးဝနာကျင်အောင်မလုပ်နိုင်ပေ။

မကောင်းဆိုးဝါးများသည် အသားကို စားနေကြသည်။

တစ်ကောင်သည် နှစ်ကောင်ဖြစ်လာသည်။ နှစ်ကောင်သည် လေးကောင်ဖြစ်လာသည်။ လေးကောင်သည် ရှစ်ကောင်ဖြစ်လာ၏။ သူတို့သည် အပေါက်ထဲတွင် မဆံ့လောက်အောင် များပြားလွန်းပြီး တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ဆက်တိုက်ပြုတ်ကျလာသည်!

ကျလာသောမကောင်းဆိုးဝါးများက လူများကို ခုန်အုပ်သည်!

အရေအတွက်များလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့သည် မကြာမီပင် အဖိခံလိုက်ရသည်။

“ပြန်ဆုတ်!” ပိုင်ယို့ဝေက အေးစက်စွာအော်လိုက်သည်။

သူမနှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့သည် နောက်သို့ဆုတ်လိုက်ပြီး ဆရာချန်းသည် မကောင်းဆိုးဝါးကို မမှီစေရန် သူ၏တုတ်ချောင်းကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ သူတို့သုံးယောက်သည် မီးဖိုချောင်သို့ ကြောက်လန့်တကြားနှင့် အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလာကြပြီး ဆရာချန်းသည် ချက်ချင်းပင် တံခါးကိုပိတ်လိုက်သည်!

“လုံးဝမပိတ်နဲ့။ အကွက်လေးချန်ထား!” ပိုင်ယို့ဝေက ပြောသည်။

ဆရာချန်းက ကြောင်သွားသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ပန်းရှောင်ရှင်းကိုကြည့်ပြီး အေးစက်စွာပြောသည်။ “မင်းရဲ့ဓားကိုကိုင်ထားပြီး ဝင်လာတဲ့ကောင်တိုင်းကို ခုတ်ချလိုက်!”