အများကြီး

ဆရာချန်းက တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ “ဝေဝေ။ ရှောင်ရှင်းက ကလေးပဲရှိသေးတယ်။”

ပိုင်ယို့ဝေ: “သူ ကလေးဆိုတာ ကျွန်မသိပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဆရာချန်းက တံခါးကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပိတ်ထားရမယ်။ အက်ကွဲကြောင်းလေးပဲ ချန်ထားပါ။ နေရာလွတ် အရမ်းများရင် သူတို့တွေ ပိုဝင်လာပြီး ကလေးက ထိန်းနိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။”

ဆရာချန်းက ဒီစကားကိုကြားတော့ စကားမပြောတော့ဘဲ တံခါးကို ပိုအားစိုက်ပိတ်လိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည်လည်း တံခါးနောက်တွင် သံတူတစ်ချောင်းကို ကိုင်ထားပြီး ထိုအရာက ခေါင်းပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် ပြင်းပြင်းထန်ထန်ရိုက်ရန် စောင့်နေသည်။

ဒီမကောင်းဆိုးဝါးများမှာ ဥာဏ်မရှိပေ။ အ‌ပေါက်မရှိလျှင် သူက နေရာတိုင်းကို ကိုက်စားပြီး တစ်နေရာရာမှာ အပေါက်ကြီးတစ်ခုဖြစ်စေနိုင်သည်။ သို့သော် အပေါက်တစ်ခုရှိမည်ဆိုလျှင် သူက နှိုးဆွခံရသကဲ့သို့ ခုန်အုပ်လိမ့်မည်။

မကောင်းဆိုးဝါးတစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ခေါင်းပြတ်ကုန်သည်။

သွေးအိတ်များပေါက်ကွဲသလိုပင်!

ခြေထောက်အောက်တွင် စုပုံနေသောသွေးများသည် သူ၏နှာခေါင်းအပေါက်ကိုယားယံစေပြီး သူ၏လက်ထဲရှိ မီးဖိုချောင်သုံးဓားက ပို၍ပို၍စေးကပ်လေးလံလာသည်။ ရုတ်တရက် ပန်းရှောင်ရှင်း၏လက်ချော်သွားပြီး ဓားက မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်!

သူသည် အမြန်ကောက်ယူရန် အားထုတ်သော်လည်း သူ၏လက်များက စိုစွတ်ချောမွတ်နေသည်။ သူသည် နှစ်ကြိမ်ကြိုးစားသော်လည်း မကောက်ယူနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုမကောင်းဆိုးဝါးများက အဆုံးမရှိ အုပ်စုဖွဲ့ဝင်ရောက်လာသည်!

ချန်းဝေခိုင်သည် တံခါးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားသည်!

ပိုင်ယို့ဝေသည် သံတူဖြင့် တစ်ကောင်ကိုသတ်လိုက်ပြီး အေးစက်စွာပြောသည်။ “ရှောင်ရှင်း! ဓားမကောက်နဲ့တော့ နောက်ဆုတ်! ဆရာချန်းလည်း နောက်ဆုတ်!”

ပန်းရှောင်ရှင်းက ခေါင်းညိတ်ပြီး နောက်ဆုတ်သည်။

ချန်းဝေခိုင်သည် တံခါးကိုတင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားပြီး မလွှတ်ရဲပေ။ “ဒါပေမယ့်…”

နောက်ဘက်မီးဖိုချောင်တံခါးကို ဘောလုံးများ ရိုက်ခတ်နေသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သောအသံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်! တံခါးကို တိုက်မိသဖြင့် တံခါးတစ်ခုလုံး ရိုက်ခတ်တုန်ခါနေသည်!

ချန်းဝေခိုင်သည် တကယ်ပင် နောက်မဆုတ်ရဲပေ။

သူ နောက်ဆုတ်လိုက်သည်နှင့် အပြင်ဘက်က မကောင်းဆိုးဝါးများအားလုံး အထဲသို့ ပြေးဝင်လာမှာကို ကြောက်နေသည်။

မကောင်းဆိုးဝါးများသည် သွေးနံ့ဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရကာ မရပ်မနားတွန်းနေကြပြီး သူတို့၏အားက ပို၍ပို၍ပြင်းထန်လာကာ အရူးအမူးဖြစ်လာသည်။ မြေပြင်က တုန်ခါလာသည်။

မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသောလူသည် ကြောက်လန့်တကြားအော်သည်။ “မြန်မြန်သတ်လိုက်! မြွေတွေလာနေပြီ! မြွေတွေကို ဒီကိုဆွဲဆောင်နေတာ! အားးးးးးး!!!”

“ဖယ်ပေး!” ပိုင်ယို့ဝေသည် ရုတ်တရက် ချန်းဝေခိုင်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

တံခါးကအကျယ်ကြီးပွင့်သွားသည်!

အရေပြားမရှိသောမကောင်းဆိုးဝါး ဒါဇင်နှင့်ချီကာ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဝင်လာသည်!

နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ခရမ်းပြာရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခု လင်းလက်သွားပြီး လူတိုင်းကို မျက်စိစူးစေသောကြောင့် မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်ကြသည်။ လျှပ်စစ်၏ကွဲအက်သံက သူတို့၏နားကို ထိမှန်ပြီး လောင်ကျွမ်းသော အနံ့အသက်က ချက်ချင်းဆိုသလို လေထုထဲတွင်ပြည့်နှက်သွားသည်!

လူတိုင်းသည် သူတို့၏မျက်လုံးများကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အနက်ရောင်နှင့် အနံ့ဆိုးသော မကောင်းဆိုးဝါးသေးသေးလေးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

နှစ်ကောင်ကတော့ လုံးဝမသေသေးဘဲ သူတို့၏ခြေလက်များ တုန်ယင်နေပြီးနောက် လှုပ်ရှားမှုမရှိတော့ပေ။

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ကြောင်နေသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူတို့ဘက်သို့ ကျောခိုင်းပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသည်။ သူမ၏ဆံပင်ရှည်က လျှပ်စစ်စီးကြောင်းကြောင့် အနည်းငယ်ယိမ်းထိုးနေပြီး သူမ၏လက်မောင်းထဲရှိ ယုန်အရုပ်က ကောင်းမွန်ငြိမ်သက်နေကာ ဘာဖြစ်သွားသည်ကို ပြောပြလို့မရပေ။

သူမသည် သက်ပြင်းအနည်းငယ်ချကာ ခေါင်းကိုလှည့်ပြီး လူတိုင်းကိုကြည့်ကာပြောသည်။ “ယာယီထုံကျဉ်မှုပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်။အကယ်၍ လိုအပ်ရင် အတည်ပြုပေးပါဦး။”

သူမ စကားမဆုံးခင်တွင် ကိုယ်လက်အင်္ဂါ မလှုပ်ရှားနိုင်သော ထိုလူက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်သည်။ “ဒါက ပစ္စည်းလား။ ဒီလိုပစ္စည်းတွေ ရှိလား။ ဒီမကောင်းဆိုးဝါးတွေအားလုံးကို သတ်နိုင်ရင် ငါတို့ထွက်လို့ရပြီ!”

“ပါးစပ်ပိတ်!” ပိုင်ယို့ဝေက ပြင်းပြင်းထန်ထန် အော်သည်။ “ကျွန်မကို အသိဉာဏ်မရှိတဲ့သူလို့ ထင်မနေနဲ့! အရေအတွက်က ဒီလိုမျိုး အဆတိုးပွားနေတဲ့ နှုန်းနဲ့ဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အားလုံးကို သတ်နိုင်မှာလဲ။ ရှင် နောက်တစ်ခွန်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတာ ပြောရင် ရှင်က ကျွန်မ ပထမဆုံးသတ်မယ့်သူ ဖြစ်လိမ့်မယ်!!!”

ထိုလူက တုန်ယင်သွားပြီး သူမကို ကြောက်လန့်စွာကြည့်လာသည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ထိုလူ၏ရှေ့သို့ လျှောတိုက်သွားပြီး သူ့ကိုမကောင်းဆိုးဝါးပုံစံဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သံတူကို မြှောက်ပြီး သူ့ခြေထောက်ပေါ်သို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်ချလိုက်သည်။

ထိုလူသည် ထိတ်လန့်တကြား အော်သည်။ “ပြောပြမယ်! အကုန်လုံးကို ပြောပြမယ်! အကုန်လုံးကို ပြောပြမယ်!!!”

“ဘာလို့ သူတို့ပွားနိုင်တာကို ကျွန်မတို့ကို မပြောတာလဲ။” ပိုင်ယို့ဝေက အေးစက်စွာမေးသည်။

ထိုလူသည် ရှိုက်ကြီးတငင်ငိုသည်။ “ပြောခဲ့တယ်! သူတို့ ပွားလိမ့်မယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်!”

ပိုင်ယို့ဝေသည် လှောင်ပြောင်ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို သူ့ခြေထောက် မလှုပ်ရှားနိုင်တော့သော နေရာပေါ်သို့ လျှောတိုက်သွားသည်။

“အားးးးးးးး!!!” ထိုလူသည် နာကျင်စွာအော်ဟစ်ပြီး သူ၏မျက်နှာက ဖြူဖျော့နေသည်။

ချန်းဝေခိုင်က တစ်ခုခုပြောတော့မလိုဖြစ်သော်လည်း သူ့ကိုယ်သူ တားလိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို မကြည့်ရက်သော်လည်း မည်သို့စည်းရုံးရမည်ကို မသိပေ။ သူသည် ကလေးအပေါ် အရိပ်မကျန်စေရန် ပန်းရှောင်ရှင်း၏မျက်လုံးများကို ဖုံးအုပ်လိုက်ပြီး ရှောင်လိုက်သည်။

“ပြောပြမယ်! ပြောပြမယ်၊ ပြောပြမယ်!” ထိုလူက ငိုသည်။ “မင်းတို့ မကြာခင်သေတော့မယ်ထင်လို့ မပြောခဲ့တာ! … ငါက လျှို့ဝှက်ထားချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ မင်းတို့ မကောင်းဆိုးဝါးအများကြီးကို ကိုင်တွယ်နိုင်မယ်လို့ မသိခဲ့လို့ပါ…”

“နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးပေးမယ်၊ မဟုတ်ရင် နောက်တစ်ခါ ရှင့်ခြေထောက်တွေပေါ် ထပ်လှိမ့်မှာမဟုတ်ဘူး။” ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏နှုတ်ခမ်းများကို ကွေးလိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများတွင် အနည်းငယ်မကောင်းဆိုးဝါး ဆန်သောအမူအရာဖြင့်ပြောသည်။ “ရှင့်မျက်နှာပေါ် လှိမ့်မှာ။”