မသိဘူး
Vol. 14 Ch. 197
ထိုလူသည် ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် စားပွဲအောက်တွင် ကျုံ့ကျုံ့လေးနေသော်လည်း သူ့ခြေထောက်များက ဒဏ်ရာရထားပြီး ထောင့်တွင် လှုပ်ရှားမရဖြစ်နေသည်။
ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကိုမေးသည်။ “မြွေဝင်္ကပါမှာ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
“ငါ တကယ်မသိဘူး!” ထိုလူက ငိုသည်။ “ဒီဝင်္ကပါအကြောင်းကိုသာ ငါသိရင် အစောကတည်းက ထွက်သွားပြီ။ ငါ မင်းကို မလိမ်ပါဘူး။ တကယ်မသိပါဘူး။”
“ဒါဆို ရှင်သိသမျှပြောပြ။” ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို အေးစက်စွာကြည့်သည်။ “ကျွန်မကို လိမ်ဖို့မကြိုးစားနဲ့!”
ထိုလူက ရိုကျိုးစွာ တောင်းပန်သည်။ “ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ။ ငါ တကယ် ဘာမှမသိဘူး။”
“ရှောင်ရှင်း။” ပိုင်ယို့ဝေသည် ပန်းရှောင်ရှင်းကို လှည့်ကြည့်ပြီးပြောသည်။ “မင်းရဲ့မီးဖိုချောင်သုံး ဓားကိုယူသွား။ သူ့ဆီကနေ ‘မသိဘူး’ ဆိုတဲ့စကားကို နောက်တစ်ခါကြားရင် သူ့ကိုခုတ်ချလိုက်။”
ပန်းရှောင်ရှင်း: “…”
ချန်းဝေခိုင်က တုံ့ဆိုင်းနေသည်။ “ဝေဝေ။ ဒါ… ဒါက မကောင်းဘူးမလား။”
“ဆရာချန်း။ ဒီလူက ရိုးသားတဲ့သူမဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို သင်ခန်းစာမပေးမချင်း အမှန်အတိုင်း ပြောမှာမဟုတ်ဘူး။” ပိုင်ယို့ဝေသည် ပန်းရှောင်ရှင်းကို လက်ယပ်ခေါ်သည်။ “ဒီကိုလာပြီး ငါ့ဘေးမှာ ရပ်နေ။”
ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ချန်းဝေခိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ပိုင်ယို့ဝေကို တစ်ချက်ကြည့်သည်။
သူသည် အလွန်ရှုပ်ထွေးနေ၏။
သူသည် သွေးနှင့်အကျိအချွှဲများစုပုံနေသောနေရာမှ မီးဖိုချောင်သုံးဓားကိုကောက်ယူပြီး တိတ်ဆိတ်စွာလျှောက်လာကာ အသံတိုးတိုးဖြင့်မေးလိုက်သည်။ “ဘယ်နေရာကို ခုတ်ရမလဲ။”
ပိုင်ယို့ဝေက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပြောသည်။ “မင်းစိတ်ကြိုက်ပဲ ကြိုက်တဲ့နေရာကို ခုတ်ချလိုက်။”
ပန်းရှောင်ရှင်း: “…”
“ငါလုပ်ရမလား။” ချန်းဝေခိုင်သည် ထိုအရာကမသင့်တော်ဟု အမှန်တကယ် ခံစားရသောကြောင့်ပင်။
အသက် ၁၁ နှစ်အရွယ်ကလေးတစ်ယောက်က ဒီလိုမျိုးဘယ်လိုလုပ်လုပ်နိုင်မှာလဲ။
“မလိုပါဘူး။” ပိုင်ယို့ဝေက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပြောသည်။ “ဆရာချန်း။ မကောင်းဆိုးဝါးတွေ ထပ်မဝင်လာအောင် တံခါးစောင့်ပေးပါ။”
ချန်းဝေခိုင်ကို အလုပ်တစ်ခုပေးဖို့ စကားအနည်းငယ်သာ လိုအပ်သည်။ သူ တကယ်မငြင်းနိုင်သော အလုပ်မျိုးဖြစ်ဖို့သာလိုသည်။
ဆရာချန်းသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိလူကို စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာကြည့်ပြီး သူ့ကို စည်းရုံးလိုက်သည်။ “ငါတို့ မင်းကို နာကျင်အောင် မလုပ်ချင်ပါဘူး။ ဝင်္ကပါအကြောင်းအရာအားလုံးကို ပြောပြလိုက်ပါ။ ဘာလို့ အပင်ပန်းခံနေတာလဲ။”
ဆရာချန်းသည် သက်ပြင်းချကာ သူ၏လက်ကိုင်တုတ်ကိုကောက်ယူပြီး တံခါးမှထွက်သွားသည်။
မြေပြင်ပေါ်ရှိလူသည် ဝမ်းနည်းမှု၊ဒေါသများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
ဓားက သူ့ကိုယ်ပေါ်တင်ထားပြီးသား ဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့က သူ့ကို မနာကျင်စေဘူးလို့ ပြောနေတုန်းပင်။ ဒါ ဘယ်လိုလူတွေလဲ။
ပိုင်ယို့ဝေ: “ရှင့်ကို နောက်ဆုံးတစ်ခါမေးမယ်။ မြွေဝင်္ကပါမှာ အမှန်တကယ် ဘာဖြစ်နေတာလဲ။”
ထိုလူက သူမကို တကယ်ကြောက်နေသောကြောင့် နောက်သို့ကျုံ့သွားပြီး ပြန်ဖြေသည်။ “ဟုတ်တယ်… ဟုတ်တယ်၊ ဒါ မြွေဝင်္ကပါ… မြွေက ဝင်္ကပါထဲမှာ မကောင်းဆိုးဝါးတွေကိုစားတယ်။ မကောင်းဆိုးဝါး အရေအတွက်က အဆင့်တစ်ခုအထိလျော့သွားတဲ့အခါ သူက ပွားလိမ့်မယ်။ တစ်ကောင်က နှစ်ကောင် ဖြစ်လာတယ်။ နှစ်ကောင်က လေးကောင် ဖြစ်လာတယ်… ပြီးတော့… ပြီးတော့…”
ဘုန်း!
ပြင်းထန်သောတုန်ခါမှုတစ်ခုသည် အားလုံး၏ခြေဖဝါးများဆီသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။
ပန်းရှောင်ရှင်းနှင့် အပြင်ဘက်ရှိ ချန်းဝေခိုင်တို့သည် သူတို့၏ဟန်ချက်ကိုမထိန်းနိုင်ဘဲ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်နေသော်လည်း ပြင်းထန်စွာတုန်ခါသွားသည်။ သို့သော် သူမသည် ထိုလူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်! သူက တံခါးအပြင်ဘက်ကို မျှော်လင့်တကြီး ကြည့်နေ၏။
အဘယ်ကြောင့်နည်း။
အဘယ်ကြောင့် သူ မကြောက်ရသနည်း။
သူမ မမေးရသေးခင်မှာပင် ထိုလူသည် သူမ၏သံသယကို သတိထားမိပုံရပြီး သူ၏အမူအရာက ထပ်မံပြောင်းလဲကာ ကြောက်ရွံ့မှုအမူအရာတစ်ခုသာ ကျန်တော့သည်။
တုန်ခါမှုများသည် ဖြတ်သွားသောရထားတစ်စင်းကဲ့သို့ တုန်ခါနေပြီး ဧရာမမြွေသည် ပို၍ပို၍နီးကပ်လာပုံ ရသည်။ အသားကြေမွသောအသံက ရှင်းလင်းစွာနှင့် သူတို့၏နားနှင့်နီးနီးလေးတွင်ရှိနေသည်။
“ရှောင်ရှင်း! အပြင်ဘက်က မကောင်းဆိုးဝါးတွေအားလုံးကို သွားသတ်! ပိုင်ယို့ဝေက ပြတ်သားစွာပြောသည်။ “မြွေတွေ ပိုကြီးလာလို့မရဘူး!”
ပန်းရှောင်ရှင်းသည် အလျင်အမြန်ထရပ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ကဲ့၊ ဟုတ်ကဲ့။”
ချန်းဝေခိုင်သည် ပိုင်ယို့ဝေ၏အသံကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏တုတ်ချောင်းကို အမြန်ကောက်ယူကာ ၎င်းတို့ကို တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထိုးလိုက်သည်။
ချန်းဝေခိုင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့သည် မကောင်းဆိုးဝါးဒါဇင်နှင့်ချီကာ ရိုက်နှက်နေပြီး အသားစတွေက နေရာတိုင်းတွင် ပြန့်ကျဲနေသည်။ သူတို့က ခေါင်းမပြတ်သေးသော မကောင်းဆိုးဝါးနှစ်ကောင်သို့မဟုတ် သုံးကောင်ကို မြင်လိုက်ချိန်တွင် ဧရာမမြွေသည် အိမ်အပြင်ဘက်တွင် ပေါ်လာသည်!
“အဲဒီနှစ်ကောင်ကို စိတ်မပူနဲ့တော့!” ပိုင်ယို့ဝေက အလျင်အမြန်ပြောသည်။ “အထဲကိုဝင်! တံခါးကိုပိတ်လိုက်!”