ကျွန်မ ဘယ်လိုကူညီပေးရမလဲ
Vol. 14 Ch. 202
“ကယ်ပါဦး ကျေးဇူးပြုပြီး ကယ်ပါဦး” ထိုလူသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ မျက်နှာအပ်၍ ငိုယိုကာအော်ဟစ်နေသည်။ “ကယ်ပါဦး ကျေးဇူးပြုပြီး”
ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို ကြည့်လိုက်ပြီးမေးသည်။ “ဘယ်လိုကူညီပေးရမလဲ”
သူမသည် နှစ်စက္ကန့်ခန့် တိတ်ဆိတ်ပြီးနောက် မျက်နှာထားပျက်ခြင်းမရှိဘဲ တိုးတိုးလေး ထပ်မေးသည်။ “ရှင့်မျက်နှာကို ခွဲထုတ်ပေးရမလား”
ထိုလူက ငိုလျက် သူမကို ကြည့်လာသည်။
“အဲဒါဆို နာမှာမဟုတ်ဘူးလား” ပိုင်ယို့ဝေက တည်ငြိမ်စွာ ဆွေးနွေးသည်။ “ပြီးတော့ ဒဏ်ရာက ပိုကြီးသွားရင် ပိုနာလိမ့်မယ် ဟုတ်တယ်မလား။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ရှင့်ခြေထောက်တွေလည်း မရှိတော့ဘူး ရှင့်မျက်နှာကို ဆက်ထားလည်း အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ဘူး။ ရှင်က... သေပြီးသားပဲ...”
ထိုလူသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲသွားသည်။
သူမ၏စကားကြောင့် သူဒေါသထွက်တာကြောင့်ရော၊ ကြောက်လန့်တာကြောင့်ပါ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးကာ ကျိန်ဆဲတော့သည်။ “မင်းတို့ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျပြီး သေကြလိမ့်မယ်။ နောက်ဆုံးမှာ ငါ့လိုပဲ အဆုံးသတ်ကြလိမ့်မယ် ငါ့လိုပဲ”
ရှန်မိုက မျက်မှောင်ကျုံ့လိုက်ပြီး ဘီးတပ်ကုလားထိုင်၏ လက်ရန်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ ပိုင်ယို့ဝေကို တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ “ကျွန်မ သူ့ကို စကား ပြောတာမပြီးသေးဘူးလေ။”
ရှန်မိုသည် မျက်လုံးကို အောက်ချပြီး သူမကို ကြည့်ကာ ပြောသည်။ “အခု မရွံဘူးလား”
“...” ပိုင်ယို့ဝေ၏ မျက်နှာထားမှာ တဖြည်းဖြည်း ဖော်မပြနိုင်အောင် ဖြစ်သွား၏။
“ဘာလို့ ကျွန်မကို သတိပေးနေရတာလဲ...” သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ပြီး ဗိုက်ကို ဖိထားသည်။
နောက်ကလူများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်နေကြလေသည်။
လူတိုင်းသည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရုန်းကန်နေသော ထိုလူကို ကြည့်ပြီးနောက် တိတ်ဆိတ်စွာပင် စားသောက်ဆိုင်မှ တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
သူတို့နောက်တွင် ထိုလူသည် အဆက်မပြတ် ငိုယိုပြီး ကျိန်ဆဲနေသည်။ အဆိုးရွားဆုံး စကားလုံးများ၊ ဒေါသပုန်ထသောအသံများဖြင့် မျှော်လင့်ချက်အမဲ့ဆုံးသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကို ဖွင့်ထုတ်နေ၏။
သူသည် ထွက်လို့မရတော့ပေ။
ထွက်ပေါက်သည် သူ၏မျက်စိရှေ့ ၌ ရှိနေသည်ပင်ဖြစ်စေ လူ့လောကသို့ လုံးဝ လုံးဝ ပြန်လာနိုင်တော့မည် မဟုတ်တော့ပေ။
-----
အပြင်ဘက်တွင် သွေးနီရောင်နှင့် ပူပြင်းဆဲပင်။
အဝေးတွင် မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော မကောင်းဆိုးဝါးသေးလေး အချို့ကို မှုန်ဝါးဝါး မြင်နေရသည်။
အတိုအရှည်မျိုးစုံသောမြွေများသည် လမ်းများ၊ လမ်းကြားများတွင် လှည့်လည်သွားလာနေပြီး အချိန်မရွေး ပေါ်လာနိုင်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတွေးတွေကို ပြန်စုစည်းကြရအောင်။” ရှန်မိုသည် သူ၏အကြည့်များကို ရုတ်သိမ်းပြီး လူတိုင်းကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “မြွေတွေက အရေခွံမရှိတဲ့မကောင်းဆိုးဝါးတွေကို စားတယ်။ အရေခွံမရှိတဲ့မကောင်းဆိုးဝါးတွေက ဝင်္ကပါကို စားတယ်။ မြွေတွေ၊ အရေခွံမရှိတဲ့ မကောင်းဆိုးဝါးတွေနဲ့ ဝင်္ကပါတွေက ကျွန်တော်တို့ကို စားတယ်။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လိုထင်လဲ”
တန်ရှောင်: “...ကျွန်တော်တို့က တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ။”
“ဟက်” ပိုင်ယို့ဝေ မထိန်းနိုင်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
ရှန်မိုက သူမကို ကြည့်ပြီး “အခု ဦးတည်ချက်နှစ်ခု ရှိတယ်။ တစ်ခုကတော့ သွေးလွှတ်ကြောမကြီးရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို လိုက်ပြီး ဝင်္ကပါရဲ့ အဓိက အူတိုင်ကို ရှာပြီး ဖျက်ဆီးပစ်တာ။ ဒါဆို ထွက်ပေါက်တစ်ခု ရှိလာနိုင်တယ်။ နောက်တစ်မျိုးက သွေးကြောမျှင်တွေရဲ့ ဦးတည်ချက်ကို လိုက်ပြီး ဝင်္ကပါရဲ့ အစွန်းကို ရှာပြီး ဖျက်ဆီးပစ်တာ။ ဒါဆို ထွက်ပေါက်တစ်ခု ဖန်တီးလို့ရမလားဆိုတာ ကြည့်ရအောင်။”
“ဒါပေမဲ့ ဝင်္ကပါမှာ ကိုယ်တိုင်ပြန်လည်ကုသနိုင်တဲ့ အစွမ်းရှိတယ်။” တန်ရှောင်က အလေးအနက် ပြောသည်။ “ကျွန်တော်တို့က ဒါကို လှီးသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုးသည်ဖြစ်စေ ဒဏ်ရာက မြန်မြန် ပြန်ကောင်းတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဒဏ်ရာရလို့မရဘူး။ မဟုတ်ရင် သူက ကျွန်တော်တို့ကိုလည်း ကုစားပေးလိမ့်မယ်။”
“အဲဒါကို သုံးကြည့်လေ” ပိုင်ယို့ဝေက အဝေးက အရေခွံမရှိသောမကောင်းဆိုးဝါးကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။
ဆရာချန်း ခေါင်းညိတ်သည်။ “ဒီမကောင်းဆိုးဝါးတွေက ဝင်္ကပါရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာထဲက အန္တရာယ်ရှိတဲ့ ဘက်တီးရီးယားတွေလိုပဲ။ သူတို့က ကိုယ်ခံအားစနစ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး ဒဏ်ရာတွေ မကျက်အောင် တားဆီးနိုင်တယ်... ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဘယ်လိုထိန်းချုပ်ရမလဲ”
“ဘယ်လိုထိန်းချုပ်ရမလဲဆိုတာ မစဉ်းစားခင် ဘယ်ကိုသွားရမလဲဆိုတာ အရင်စဉ်းစားကြရအောင်: ဝင်္ကပါရဲ့ အလယ်ဗဟိုကိုလား၊ ဒါမှမဟုတ် အစွန်းကိုလား” ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏ ရင်ခွင်ထဲရှိ ယုန်ရုပ်လေးကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ရင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း တွေးသည်။ “ဆရာချန်းရဲ့ စိတ်ကူးမှန်တယ်ဆိုရင် မြွေတွေက သွေးဖြူဥတွေနဲ့ ဆင်တူနေလိမ့်မယ်။ ပိုးမွှားတွေနဲ့ ပြင်ပပစ္စည်းတွေကို စားပြီး ရောဂါပိုးတွေ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်တာကို ခုခံဖို့ ပဋိပစ္စည်းတွေ ထုတ်လုပ်လိမ့်မယ်။ သူတို့က ဝင်္ကပါရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ အရမ်းတက်ကြွနေလိမ့်မယ်။”
“ဒါဆို ကျွန်တော်တို့ အလယ်ဗဟိုကို မသွားသင့်ဘူး။” ရှန်မို ပြောသည်။ “ဝင်္ကပါရဲ့ အစွန်းကို သွားကြရအောင်။”
ပိုင်ယို့ဝေသည် ပန်းရှောင်ရှင်းကို မျက်နှာပြောင်ပြောင်ဖြင့် လက်ညှိုးထိုးပြသည်။ “ပန်းရှောင်ရှင်း လမ်းပြလိုက်။”
ပန်းရှောင်ရှင်း “...”
သူ မှင်သက်နေသည်ကို တွေ့သောအခါ ဆရာချန်းသည် ကလေး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ရှေ့သို့တက်ကာပြောသည်။ “ငါ့ကို မြေပုံကြည့်ခိုင်းပါလား...”
“ဆရာချန်း သူက ၁၁ နှစ်ရှိပြီ။ ရင့်ကျက်တဲ့ကလေးတစ်ယောက်ပါ။” ပိုင်ယို့ဝေက ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောသည်။ “ပြီးတော့ သူက ဟန်ကျိုးမြို့သားပါ။ ဘယ်နေရာကနေ ထိုးဖောက်ရမလဲဆိုတာ သူ အကောင်းဆုံး သိသင့်တယ်။”
ဆရာချန်းသည် ခဏမျှစဉ်းစားပြီးနောက် ကလေး၏ပခုံးကို ညင်သာစွာ ပုတ်ကာ စေတနာပါပါဖြင့် အားပေး၏။ “ပန်းရှောင်ရှင်း ဖိအားမရှိပါနဲ့ ငါတို့အားလုံး မင်းကို ယုံကြည်တယ်။”