ထွက်ပေါက်သည် ထိုနေရာတွင် ရှိသည်

တန်ရှောင်သည် လသာဆောင်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် အဝေးသို့ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "သူဌေး ကျွန်တော်တို့ ထွက်ပေါက်ကို တွေ့ပြီ။"

အဝေးတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဖျတ်လတ်သော ကိုယ်ဟန်ဖြင့် သူတို့ဆီသို့ ပြေးလာနေသည်ကို မြင်ရသည်။ သူ့နောက်တွင် "မြွေ" တစ်ကောင် လိုက်လာသည်။ သို့သော် ဤ "မြွေ" သည် အလွန်တိုပြီး အကြေးခွံမရှိသဖြင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ရူးသွပ်စွာ တွားသွားနေသော ပိုးနဂါးကြီးတစ်ကောင်နှင့်တူသည်။

၎င်း၏ကိုယ်ထည်သည် နှစ်ထပ်တိုက်တစ်လုံး၏ အရွယ်အစားမှ နွား သို့မဟုတ် သိုးအရွယ်အစားအထိ ကျုံ့သွားသည်။ ၎င်း၏ပါးစပ်ကို သွားများနှင့်အတူ ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး လျှော်ကြိုးပေါ်ရှိ အရေပြားမရှိသည့်မကောင်းဆိုးဝါးကို ကိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အမြဲတမ်း လွဲချော်နေသည်။

ရှန်မိုသည် လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားကာ ၎င်းကို ဘယ်နှင့်ညာသို့ ရွှေ့လိုက်သည်။ ၎င်းကို ပြည်ပုပ်နေသော ဒဏ်ရာဆီသို့ ရောက်အောင် လုပ်လိုက်၏။ ၎င်းသည် ပိုမိုစူးရှသော အနံ့ဆီသို့ ချက်ချင်းဆွဲဆောင်ခံရပြီး ၎င်း၏ကိုယ်ခန္ဓာကို လိမ်ကာ အပေါက်ထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်သွားသည်။

အတွင်းထဲမှ မကောင်းဆိုးဝါးများ အုံလိုက်ကျင်းလိုက် ထွက်လာတော့သည်။

၎င်းသည် ပျားအုံတစ်ခုကို မွှေလိုက်သလိုပင်။ ရာနှင့်ချီသော အရေပြားမရှိသည့်မကောင်းဆိုးဝါးများသည် အရပ်ရပ်သို့ ထွက်ပြေးကြတော့သည်။

၎င်းတို့အနက် အချို့သည် ပိုင်ယို့ဝေနှင့် အခြားသူများရှိရာ ဒုတိယထပ် လသာဆောင်ပေါ်သို့ ပြေးဝင်လာရာ တန်ရှောင်နှင့် ချန်းဝေခိုင်တို့က ဘေ့စ်ဘောတုတ်များနှင့် ချိုင်းထောက်များဖြင့် ရိုက်ချလိုက်၏။

ဂူထဲမှ မြွေသည် အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်ဖြင့် ပိုကြီး၊ ပိုဝပြီး ပိုရှည်လာသည်။

၎င်းသည် ဂူထဲရှိ အရေပြားမရှိသည့်မကောင်းဆိုးဝါးအားလုံးကို စားပြီးနောက် ဆွေးမြေ့နေသော အသားများကို စတင်စားတော့သည်။

ပြည်နှင့်သွေးများ ကင်းစင်သွားသောအခါ အောက်တွင် တောက်ပသော အနီရောင်ပေါ်လာပြီး ဒဏ်ရာသည် ပြန်လည်စတင်ကာ ကျက်လာသည်။

တန်ရှောင်သည် အပေါ်ထပ်မှနေ၍ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမြင်ရပြီး စိုးရိမ်တကြီး အော်လိုက်သည်။ "ဆက်မစားနဲ့ ဆက်မစားနဲ့ အပေါက်က ပြန်ပိတ်နေပြီ။"

"ငါ အဲဒါကို သွေးဆောင်မယ်။ မင်းတို့ အဲဒါတွေကို ထွက်ပေါက်ဆီ ခေါ်သွားလိုက်။" ရှန်မိုက တည်ငြိမ်နေပုံရသည်။ သူသည် ဓားမြှောင်ကို မြှောက်ပြီး ဂူထဲမှ ထွက်နေသော မြွေကြီး၏ အမြီးတုတ်တုတ်ထဲသို့ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထိုးချလိုက်၏။

မြွေသည် နာကျင်မှုကြောင့် ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်ပြီး အလောတကြီး တွားသွားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အလွန်ဝနေသောကြောင့် မလှည့်နိုင်ဘဲ နောက်ပြန်သာ တွားသွားနိုင်သည်။

၎င်းသည် ခေါင်းကို ခါယမ်းပြီး ၎င်း၏ ဝတုတ်တုတ် ကိုယ်ခန္ဓာသည် ဆွေးမြေ့နေသော အသားကန်ထဲတွင် ညှစ်ထားသကဲ့သို့ အသံမြည်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် နောက်သို့ဆုတ်ပြီးနောက် ရှန်မိုကို ဒေါသတကြီး ခုန်အုပ်လိုက်သည်။

ရှန်မိုသည် အသင့်ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူသည် ကြိုးပေါ်မှ သေလုမျောပါး အရေပြားမရှိသည့်မကောင်းဆိုးဝါးကို ကောက်ကိုင်ပြီး မြွေကို အခြားဦးတည်ရာသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။

တစ်ချိန်တည်းတွင် တန်ရှောင်သည် ပန်းရှောင်ရှင်း၏ ကျောပိုးအိတ်ကိုဆွဲယူကာ သူ့ကို ကျောပိုးအိတ်နှင့်အတူ ပစ်ချလိုက်၏။

ဒုတိယထပ်သည် ပထမထပ်မှ သုံးမီတာသာ ဝေးပြီး အောက်ဘက်တွင် အသားများသာ ရှိသောကြောင့် လူများ ပြုတ်ကျ၍ ဒဏ်ရာရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပေ။

နှစ်စက္ကန့်အကြာတွင် ပိုင်ယို့ဝေ၏ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကိုလည်း ပစ်ချလိုက်သည်။

တန်ရှောင်သည် ပိုင်ယို့ဝေကို ကျောပေါ်တွင် ထမ်းပြီး ဒုတိယထပ်မှ တိုက်ရိုက် ခုန်ချသည်။ ဆရာချန်းသည် အနည်းငယ်နှေးကွေးပြီး လသာဆောင်အနီးရှိ အကြိတ်များကိုဖက်ပြီး အလျင်စလို ဆင်းလာသည်။

လူလေးယောက်သည် ဘီးတပ်ကုလားထိုင်ကို ဆွဲ၍ ဂူထဲသို့ အလျင်အမြန် ဝင်သွားကြသည်။

ဂူသည် ဆွေးမြေ့နေသော အသားများနှင့် ပြည်ပုပ်များ ပြည့်နေပြီး ကြမ်းတမ်း၊ စိုစွတ်ကာ ချောနေသောကြောင့် လမ်းလျှောက်ရန် အလွန်ခက်ခဲ၏။

နောက်ဆုံးတွင် အဖြူရောင်အလင်း တလက်လက်ထနေသော အပေါက်သို့ ရောက်သောအခါ တန်ရှောင်သည် ပန်းရှောင်ရှင်း၏ အိတ်ကို ဆွဲယူကာ သူ့ကို ထပ်ပစ်တော့သည်။ ပန်းရှောင်ရှင်း မည်သို့ခုခံရမည်ကို မသိဘဲ ထစ်အစွာဖြင့်ပြောသည်။"ခဏ ခဏလေး ခဏလေးဗျ"

တန်ရှောင်က စိတ်မရှည်စွာ ပြောသည်။ "ဘာကို ခဏလေးလဲ။ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက် မြန်မြန်လုပ်"

"မဟုတ်ဘူး မဟုတ်ဘူး ကျွန်တော့်စကားကို နားထောင်ဦး" ပန်းရှောင်ရှင်း စိုးရိမ်တကြီး ပြောသည်။ "အစ်ကိုတို့ ထွက်လို့မရဘူး အပြင်မှာ... အစ်ကိုတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို လုယူဖို့ စောင့်နေတဲ့သူတွေ ရှိတယ်။ အပြင်ထွက်ရင် အန္တရာယ်ရှိတယ်။"

"တစ်ယောက်ယောက်က လုဖို့ကြိုးစားနေတာလား။" တန်ရှောင် ခဏတာ မှင်သက်သွားပြီး ပိုင်ယို့ဝေကို လှည့်ကြည့်သည်။ "ဝေဝေ..."

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှန်မို ပြန်လာရန် ဂူပေါက်ဝကို ကြည့်နေသည်။ ဤစကားကို ကြားသောအခါ စိတ်မရှည်စွာ ပြောသည်။ "ဒီလို အသေးအဖွဲကိစ္စတွေနဲ့ ငါ့ကို မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့။"

ပန်းရှောင်ရှင်း "..."

ဒါ... ဒါက အသေးအဖွဲကိစ္စလား။

တန်ရှောင်သည် ပန်းရှောင်ရှင်း၏ နောက်ကျောကို ပုတ်ပြီးပြောသည်။ "ကြားတယ်မလား။ ဒါက အသေးအဖွဲကိစ္စပဲ။ အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့။ ထွက်သွားတော့။"

ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူသည် ပန်းရှောင်ရှင်း ဆန္ဒရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ တောက်ပသောအဖြူရောင်အလင်းဖြင့် ပြည့်နေသော ထွက်ပေါက်သို့ တိုက်ရိုက် တွန်းပို့လိုက်သည်။

ဆရာချန်းသည် ဒုတိယမြောက် ဝင်သွားသည်။

တန်ရှောင်နှင့် ပိုင်ယို့ဝေတို့သည် ရှန်မို ပြန်လာချိန်တွင်သာ စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး သုံးဦးလုံး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါက်သို့ ဝင်သွားကြတော့သည်။