ပန်းရှောင်ရှင်း

ဆရာချန်းက မနေနိုင်ဘဲ ပြောသည်။ "အဆင့်ဆင့် လျော့ကျတာက ဂိမ်းရဲ့ တရားမျှတမှုနဲ့ ကိုက်ညီပေမဲ့ လူဦးရေ မလုံလောက်ရင် ဒီပုံစံက ပျက်သွားမှာမဟုတ်ဘူးလား။ ဥပမာ ပထမဆုံးအကြိမ် ဝင်္ကပါကို ဖြတ်နိုင်တဲ့သူက တစ်ယောက်တည်းဆိုရင် အဲဒီတစ်ယောက်တည်းကို ပဟေဠိအပိုင်းအစ ငါးခုလုံး ပေးမလား။"

ပိုင်ယို့ဝေ ခဏစဉ်းစားပြီး ခေါင်းညင်သာစွာ ခါသည်။ "မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။ ဒီဝင်္ကပါနှစ်ခုက အဖွဲ့လိုက်လုပ်ဆောင်မှု လိုအပ်တယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ရှင့်ကို သတိပေးမယ့် အဖော်တစ်ယောက် မရှိရင် မှန်ထဲမှာ အလွယ်တကူ ပိတ်မိသွားလိမ့်မယ်။ ပြီးတော့ ခုနက ဝင်္ကပါမှာလည်း မြွေကို ဆွဲဆောင်ဖို့ ကူညီမယ့်သူ မရှိရင် ကျွန်မတို့ ထွက်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်။"

"ဝင်္ကပါကို ဖြတ်ကျော်နိုင်တဲ့လူ အရေအတွက်က ပဟေဠိအပိုင်းအစ အရေအတွက်ထက် နည်းရင်တောင် အကြီးအကျယ် ပြဿနာမရှိပါဘူး။" ရှန်မိုက ပြောသည်။ "မမေ့ပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့အားလုံး ဝင်္ကပါကနေ ထွက်တဲ့အခါ နံပါတ်စဉ် ရှိတယ်။ စနစ်က တရားမျှတချင်တယ်ဆိုရင် အစဉ်လိုက် ဦးစားပေးပြီး ဝေငှလို့ရတယ်။ ဥပမာ ဒီတစ်ခါ ငါးယောက် ဝင်္ကပါကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဆင့်အမြင့်ဆုံးလူ တစ်ယောက်တည်းကပဲ ပဟေဠိအပိုင်းအစကို ရခဲ့တယ်။"

ပိုင်ယို့ဝေ ဆက်ပြောသည်။ "ကျွန်မတို့ ထွက်လာတဲ့အစဉ်အတိုင်း နံပါတ်စဉ်ရှိရုံမကဘူး။ ဝင်္ကပါကိုယ်တိုင်မှာလည်း နံပါတ်ရှိတယ်။ နံပါတ် ၂၊ နံပါတ် ၇... အဲဒါက အထူးအဓိပ္ပာယ်ရှိသလား။"

တန်ရှောင်သည် သူကြားရသည့်အရာကြောင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ သူ အသံအနည်းငယ်ပြုပြီး "အခု ဘာလုပ်ရမလဲ။ ကျွန်တော်က ပဟေဠိအပိုင်းအစတွေ စုဖို့ ဟန်ကျိုးကို လာတာ။ ဒါပေမဲ့ စနစ်က တစ်ခုပဲ ပေးတယ်။ ဘာလုပ်ရမလဲ။"

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ပဟေဠိက အလွန်အရေးကြီးကြောင်း သိသည်။ အခု သူတို့ရဲ့ ဆွေးနွေးမှုကို နားထောင်ပြီး သူ၏လက်ထဲက ပဟေဠိကို ငုံ့ကြည့်လိုက်မိသည်။

သူသည် ပဟေဠိကို ရနိုင်ခဲ့သည်မှာ တန်ရှောင်က သူ့ကို ထွက်ပေါက်ထဲသို့ ပထမဆုံး တွန်းပို့လိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤပဟေဠိအပိုင်းအစသည် လူတိုင်းနှင့် သက်ဆိုင်သင့်သည်။

ပန်းရှောင်ရှင်း ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး သူ့ရှေ့က လူကြီးများကို တုံ့ဆိုင်းစွာကြည့်ကာမေးသည်။ "ဒီပဟေဠိအပိုင်းအစက ဘယ်သူ့အတွက်လဲ။"

ပိုင်ယို့ဝေ စိတ်မကောင်းဖြစ်နေပြီး သူ့ကို ပျင်းရိစွာ ကြည့်သည်။ "မင်း ယူထားလိုက်လေ။"

"အာ။" ပန်းရှောင်ရှင်း အံ့ဩတကြီး မျက်လုံးပြူးသွားပြီး မယုံနိုင်ဖြစ်နေသည်။ "ဒါ...ဒါက... တကယ်ပဲ ကျွန်တော့်ကို ပေးလို့ရတာလား။"

သို့သော် ပိုင်ယို့ဝေက သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှန်မို၏လက်ကို ဆွဲယူပြီး မကျေမနပ် ပြောသည်။ "ရှင်ပြောတဲ့ အဲဒီလူငါးယောက်က ဒုတိယအုပ်စု ဖြစ်ရမယ်။ သူတို့သာ မရှိရင် ဒီတစ်ခါ ကျွန်‌မတို့ အနည်းဆုံး ပဟေဠိအပိုင်းအစ သုံးခုလောက် ရမှာ။ စိတ်တိုစရာကောင်းလိုက်တာ။"

တန်ရှောင်လည်း စတင်ဒေါသထွက်လာသည်။ "အစ်ကိုမို ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူတို့က ကျွန်တော်တို့ရှေ့မှာ ဆက်လျှောက်နေမယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့က အမြဲတမ်း အကြွင်းအကျန်တွေပဲ ကောက်နေရမှာလား။"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့က ဝင်္ကပါရဲ့ တည်နေရာကို ဘယ်လိုဆုံးဖြတ်တာလဲ။" ဆရာချန်း စဉ်းစားသည်။ "တခြားမြို့တွေမှာ ဝင်္ကပါတွေ ရှိရမယ်။ ငါတို့ သူတို့ရဲ့ လမ်းကို လိုက်စရာမလိုပါဘူး..."

ပန်းရှောင်ရှင်း "..."

ထောင့်မှာ ပစ်ထားခံရသော ကလေးသည် သူတို့ကို ကြည့်နေသည်။

"အော် ဟုတ်သားပဲ။" တန်ရှောင် မှတ်မိသွားသည်။ "အစ်ကိုမို တစ်ယောက်ယောက်က ကျွန်တော်တို့ကို လုဖို့ ကြိုးစားနေတယ်။"

ရှန်မိုသည် အသံမထွက်ဘဲ မျက်မှောင်ကြုံ့လိုက်သည်။ "လုယက်ဖို့လား"

ထိုခေါင်းစဉ်ကို အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ပန်းရှောင်ရှင်း ပြောသွားတာ။" တန်ရှောင်သည် ပန်းရှောင်ရှင်းကို ကြည့်သည်။ "မဟုတ်ဘူးလား။ မင်းမထွက်ခင်တုန်းက ပြောသွားတာမလား။"

လူတိုင်းက ပန်းရှောင်ရှင်းကို ကြည့်ကြသည်။

သူ့ကို လျစ်လျူရှုခံနေရချိန်မှာတော့ သူ့ကိုအနည်းငယ် ဂရုစိုက်စေချင်ခဲ့သည်။ ယခုဂရုစိုက်ခံရတော့ ပန်းရှောင်ရှင်း စိတ်ကျဉ်းကြပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သူသည် မျက်နှာတင်းမာစွာ ခေါင်းညိတ်သည်။ အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပြီး စိတ်မချမ်းသာဖြစ်နေကာ ရှန်မို၏ အမူအရာကို သတိထားကြည့်နေ၏။

စာမေးပွဲဖြေနေစဉ် စာမေးပွဲစစ်သူကို ခိုးကြည့်နေသည့် ကျောင်းသားတစ်ဦးနှင့်တူသည်။

ရှန်မို၏မျက်နှာမှာ အမူအရာမရှိဘဲ သူ့ကို မေးသည်။ "အစ်ကိုဖေးလို့ ခေါ်တဲ့အုပ်စုလား။"

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် သူ၏နှုတ်ခမ်းများကို တင်းတင်းစေ့ပြီး ထပ်ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရှန်မိုကမေးသည်။ "သူတို့နဲ့ ဘယ်လို ဆက်သွယ်ရလဲ။"

"..." ပန်းရှောင်ရှင်းသည် သူ၏လည်ပင်းကို ထိသည်။ "ဒီ... ဒီခရာကို မှုတ်ပြီး... ဆက်သွယ်ရတာ။ သူတို့က ရန်ဆိုတဲ့လူဆီကနေ သေနတ်နဲ့ကျည်ဆန် ဝယ်ထားပြီး ကျွန်တော် ထွက်လာတဲ့အခါ ခရာမှုတ်ခိုင်းတယ်။ အဲဒါဆို သူတို့က လာပြီး ခင်ဗျားတို့ကို ပစ်လိမ့်မယ်... ပြီးတော့ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ယူသွားလိမ့်မယ်..."

သူ့အသံက ပို၍ ပို၍ တိုးလာပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူ့မေးစေ့သည် ရင်ဘတ်ကို ထိလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး ခေါင်းမော့မကြည့်ရဲတော့ပေ။

"ဟက် ဘယ်လောက်တောင် ရက်စက်လိုက်သလဲ။" တန်ရှောင်က မနေနိုင်ဘဲ ကျိန်ဆဲသည်။ "အစ်ကိုမို ဒီကောင်တွေကို သင်ခန်းစာပေးရမယ်။"

"အဲဒီဟာကို လောစရာမလိုပါဘူး..." ပိုင်ယို့ဝေက ပန်းရှောင်ရှင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်းကြည့်သည်။ "ဒါပေမဲ့ သူတို့မှာ ဓာတ်ဆီအများကြီး သိုလှောင်ထားတယ်လို့ ထင်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား ပန်းရှောင်ရှင်း။"

ပန်းရှောင်ရှင်း တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။