ဟန်ဆောင်မှုသာ

နှစ်ဖက်စလုံး တွေ့ဆုံသောအခါ အနည်းငယ် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းနေလေသည်။

တစ်ဖက်ရှိ လူများက စခန်းချပြီးသားဖြစ်ပြီး တစ်ညတာ နေထိုင်ဖို့ စီစဉ်နေကြပုံရသည်။ ရှန်မိုသာ ယခု ဆုတ်ခွာသွားပါက လက်နက်ချသကဲ့သို့ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

ရှန်မိုသည် ကောင်းကင်ကိုကြည့်ပြီး ကားကို လမ်းတစ်ဖက်တွင် ရပ်လိုက်၏။ ခဏစဉ်းစားပြီးနောက် ဆရာချန်းကို ရှေ့သို့သွားပြီး လမ်းစူးစမ်းရန် တောင်းဆိုလိုက်သည်။

တန်ရှောင်က သွားချင်စိတ် ပြင်းပြနေသော်လည်း ပိုင်ယို့ဝေက ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည်။ "သွားကြလေ။ အားလုံး သွားကြ။ ရှင်တို့က မသန်မစွမ်းသူနဲ့ ကလေးကို ရှင်တို့ရဲ့ အထုပ်တွေ သယ်ခိုင်း၊ တဲထိုးခိုင်း၊ ရေနွေးတည်ခိုင်းပြီး ချက်ပြုတ်ခိုင်းနေတာလား ဟုတ်တယ်မလား။"

တန်ရှောင်က ရှက်ရယ်ရယ်လိုက်သည်။ "မေ့သွားလို့..."

ချန်းဝေခိုင်သည် ရှန်မိုနှင့် ဆွေးနွေးသည်။ "ရှောင်ရှန် ငါတို့ နေရာပြောင်းသင့်တယ်လို့ ထင်လား။ ငါတို့ ဒီလောက်နီးနေရင် ညဘက်မှာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အဲဒီလူတွေက လက်နက်တွေနဲ့..."

ရှန်မိုသည် ဟိုဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။ "မြို့ကနေ ထွက်ပေါက်နည်းနည်းပဲ ရှိတယ်။ သူတို့က တကယ်ပဲ ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ ဘယ်လိုပဲ ပုန်းပုန်း သူတို့လိုက်မှီသွားမှာပဲ။ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အနီးကပ်နေပြီး အချင်းချင်း သတိထားနေတာ ပိုလုံခြုံတယ်။ အဲဒါအပြင် ညဘက်မှာ အလှည့်ကျ ကင်းစောင့်ကြမှာဆိုတော့ ဘယ်နေရာမှာနေနေ အရေးမကြီးပါဘူး။"

ဆရာချန်း စဉ်းစားကြည့်ပြီး သဘာဝကျသည်ဟု ခံစားရသဖြင့် သူ့ကို ဆက်မတိုက်တွန်းတော့ပေ။

ရှန်မိုနှင့် ဆရာချန်းတို့သည် ရှေ့သို့သွား၍ လမ်းစူးစမ်းနေစဉ် တန်ရှောင်က နောက်မှာနေကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုနေသည်။ အနီးအနားတွင် ဘဏ်များ၊ စားသောက်ဆိုင်များ၊ သစ်သီးစူပါမားကတ်များ၊ အဝတ်လျှော်ဆိုင်များ၊ အလှပြင်ဆိုင်များ စသည်တို့ ရှိသည်။ သစ်သီးစူပါမားကတ်မှ ပုပ်နေသောသစ်သီးများ၏ အချဉ်နံ့ဆိုးကြီး ထွက်နေသဖြင့် အလွန်ဆိုးလှသည်။

"ဝေဝေ ဒီည ဘယ်မှာတည်းချင်လဲ။" တန်ရှောင်က မေးသည်။

"ဟိုဘက်မှာ Holiday Inn မရှိဘူးလား။" ပိုင်ယို့ဝေသည် ထောင့်တစ်နေရာမှ အဆောက်အအုံတစ်ခုကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"ကောင်းပြီ ငါ ကားမောင်းပြီး သွားလိုက်မယ်။"

သူသည် စကားပြောလျက် မောင်းသူနေရာသို့ အလျင်အမြန်ပြောင်းကာ ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်သို့ ကားကို မောင်းသွားသည်။ နေရာရောက်သောအခါ ကားကိုရပ်ပြီး အထုတ်များကို ရွှေ့သည်။ ဟိုတယ်၏ အလိုအလျောက် လည်ပတ်နေသော တံခါးကို လော့ခ်ချထားသည်ကို သတိပြုမိသဖြင့် သူ၏ အလူမီနီယမ်သတ္တုစပ် ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကိုကိုင်ပြီး မှန်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

ပိုင်ယို့ဝေသည် နောက်ခုံရှိ ပန်းရှောင်ရှင်းကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောသည်။ "ဝင်္ကပါကနေ ထွက်လာပြီးတော့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု ပိုကောင်းလာလောက်တယ်။ ဟုတ်တယ်မလား။ သွားပြီး ကူညီလိုက်။ မင်းရဲ့ အစွမ်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်။"

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် ၎င်း၏လက်သီးများကို မရေရာစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးနောက် ပိုင်ယို့ဝေကို မော့ကြည့်သည်။ နှစ်စက္ကန့်ကြာ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲမှတူကို ထုတ်ယူပြီး ကားပေါ်မှ ဆင်းလိုက်သည်။

တန်ရှောင်သည် လည်ပတ်တံခါး၏ မှန်ပြားတစ်ခုကို ရိုက်ခွဲလိုက်ရုံသာ ရှိသေးပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် ချွေးတွေရွှဲနေသည်။

"ဟက် ဒီမှန်က အရမ်းမာတယ်။ ငါ့လက်တွေ တုန်နေတာပဲ။"

ပန်းရှောင်ရှင်းသည် မြေပြင်မှ သံချေးတက်နေသော သံချောင်းလေးတစ်ခုကို ကောက်ယူပြီး တန်ရှောင်ကို ပေးလိုက်သည်။ "မှန်ကို ရိုက်တဲ့အခါ အစွန်းတွေကို ရိုက်... ဖိအားများလာအောင် အောက်မှာ ချွန်ထက်တဲ့အရာတစ်ခုခု ထည့်လို့ရတယ်။"

"ထောင့်တွေကို ထုရမှာလား။" တန်ရှောင်သည် သံချောင်းလေးကို ညှပ်ထားပြီး အနည်းငယ်ရှုပ်ထွေးနေသည်။ "...မင်းပြောတာက သဘာဝကျပုံရတယ်။ ငါ စမ်းကြည့်လိုက်မယ်။"

သူသည် ထောင့်ရှိ သတ္တုဘောင်နှင့် မှန်ကြားရှိ ကွက်လပ်ထဲသို့ သံချောင်းကို ထိုးသွင်းလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဘေ့စ်ဘောတုတ်ကို လွှဲပြီး ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရိုက်လိုက်သည်။

"ဘုန်း"

ကွဲသွားသောမှန်သည် ပင့်ကူအိမ်ကဲ့သို့ ဆန့်ထွက်သွားပြီး ပွင့်နေသော ပန်းတစ်ပွင့်နှင့်လည်း တူသည်။

တန်ရှောင်သည် တုတ်ကို ထပ်လွှဲလိုက်သည်။

"ချပ်"

မှန်အားလုံး ကွဲသွားသည်။

ခုနက သူ ကြိုးစားခဲ့ရသည့် အချိန်နှင့် စာလျှင် စွမ်းအင်များစွာ သက်သာသွားခဲ့သည်။

"ဝါး..." တန်ရှောင်သည် အံ့ဩတကြီး မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပန်းရှောင်ရှင်းကို ငုံ့ကြည့်ပြီး အလေးအနက် လက်မထောင်ပြသည်။

ကလေးက ရှက်ရယ်ရယ်ပြီး အလွန်ပျော်နေသည်။ သူသည် တူသေးသေးလေးကို ကောက်ယူပြီး ကျန်ရှိနေသော မှန်များကို သန့်ရှင်းရန် အစွန်းများနှင့် ထောင့်များကို ဆက်၍ ခေါက်နေသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် လမ်းလျှောက်သွားလာသည့်အခါ မှန်စများကြောင့် ခြစ်မိခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။

အကြီးတစ်ယောက်အငယ်တစ်ယောက် နှစ်ယောက်သား ကျယ်လောင်စွာ ထုနေကြသည်။

တစ်ဖက်ရှိ လူများက အသံဆူညံမှုကြောင့် စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေကြ၏။

"သူတို့ ရူးနေကြတာလား။" လုအန်းသည် အဝေးက Holiday Inn ကို ကြည့်ပြီး သူ၏ ထူထဲသော မုတ်ဆိတ်များကို ကုတ်လိုက်သည်။ "ဒီလောက်ကြီးတဲ့ နေရာမှာ တဲထိုးလို့မရဘူးလား။ အိပ်ဖို့နေရာလေးပဲလေ။ ဘာလို့ အသေးစိတ်တွေ ဒီလောက်များရတာလဲ။ ဒါ့အပြင် ဟိုတယ်က အိုက်စပ်ပြီး ပူတယ်။ လေဝင်လေထွက် မရှိဘူး။ လျှပ်စစ်မီးမရှိဘူး။ ပြီးတော့ လှေကားတက်ရမယ်..."

"ဟန်ဆောင်နေတာပဲ။" ဆူးမန်သည် မထီမဲ့မြင်ပြုစွာဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ရယ်သံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။

သူတို့ လှည့်ကြည့်လိုက်လျှင်တန်ရှောင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့သည် ဟိုတယ်မှ အရည်အသွေးမြင့် မွေ့ရာတစ်ခုကို သယ်ထုတ်လာပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ခင်းနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

တန်ရှောင်သည် သူ၏ဖိနပ်များကို ချွတ်ပြီး မွေ့ရာပေါ်သို့ ခုန်တက်လိုက်သည်။ "အိလိုက်တာ ဟားဟားဟား တကယ်ကို အိတယ်~"

လုအန်း "..."

ဆူးမန် "..."

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းနေသည့် ကလေးများက ပိုပျော်တတ်ကြသည်ပဲ။