စကားများခြင်း မရှိတော့ပါ
Vol. 15 Ch. 214
ပိုင်ယို့ဝေက “ထရပ်” ဟုပြောသည်။
ယုန်အရုပ်သည် ထရပ်လေသည်။
ပိုင်ယို့ဝေက “ထိုင်လိုက်” ဟုပြောသည်။
ထိုအခါ ယုန်အရုပ်သည် ထိုင်၏။
ပိုင်ယို့ဝေက ထပ်ပြောသည်။ “ရှေ့ကို သုံးလှမ်းတိုးလိုက်။”
ယုန်အရုပ်သည် ထပ်မံထရပ်ပြီး စနစ်တကျ ရှေ့သို့ သုံးလှမ်းတိုးလေသည်။
တစ်၊ နှစ်၊ သုံး… ၎င်းသည် ရှန်မို၏လက်သို့ ရောက်လာသည်။
ရှန်မိုသည် ၎င်းကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ကြည့်သည်။
ယုန်အရုပ်သည် ရှန်မိုထိခြင်းကို ငြင်းဆန်နေပုံရပြီး သူ၏လက်ထဲတွင် ရုန်းကန်နေ၏။
နောက်ဆုံးတစ်ခါက လျှပ်စစ်ရှော့ခ်အကြောင်း သိထားသောကြောင့် ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ၎င်းကို ချလိုက်သည်။
၎င်းသည် ပိုင်ယို့ဝေ၏လက်ထဲသို့ ပြန်ပြေးသွားသည်။
ရှန်မိုသည် မနေနိုင်ဘဲ ရယ်သည်။ “ခွေးကလေးတစ်ကောင်လိုပဲ။”
ပိုင်ယို့ဝေသည် ယုန်၏ ရှည်လျားပြီး အမွှေးထူသောနားရွက်များကို ပွတ်သပ်နေပြီး ဝမ်းနည်းနေပုံရသည်။ “ကျွန်မပြောတာမှန်တယ်မလား။ ဒီအဆင့်တက်တာက လုံးဝအသုံးမဝင်ဘူး။ အများဆုံးက အသံအမိန့်တွေကို နားလည်တဲ့ အပိုကစားစရာတစ်ခုပဲ။”
ရှန်မိုက အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာ ပြုံးပြီးပြောသည်။ “မင်းကိုယ်တိုင်ပြောခဲ့တာကို မှတ်မိလား။ ဦးနှောက်ကြီးထွားဖို့က ကြွက်သားကြီးထွားဖို့ထက် ပိုခက်ခဲတယ်။ ဝင်္ကပါက သူ့ရဲ့ဦးနှောက်ကို ကြီးထွားစေဖို့ ကူညီပေးနေပုံပါပဲ။ နောက်ကျရင် ပိုပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်လာမှာပေါ့။”
“လျှပ်စစ်ပမာဏကရော ဆယ်ပုံတစ်ပုံမှာပဲ အမြဲရှိနေမှာလား။” ပိုင်ယို့ဝေသည် ယုန်၏နားရွက်များကို ပွတ်သပ်နေပြီး အနည်းငယ်စိတ်ပျက်နေပုံရသည်။
ရှန်မိုကပြောသည်။ “လျှပ်စစ်စွမ်းအင်နဲ့ပတ်သက်ရင် တစ်ကနေတစ်ဆယ်အထိဆိုလည်း ဒါက ပျက်စီးနိုင်နေသရွေ့ သိပ်ကွာခြားမှုမရှိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် မင်းသာ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်တယ် ဆိုရင်တော့ အသုံးဝင်လာနိုင်ပါတယ်။”
“ဒါက မှန်တယ်။” ပိုင်ယို့ဝေ၏စိတ်ခံစားချက်က ပိုကောင်းလာသည်။ “စစ်ဆေးရေးမှူးလို လူတွေကို မီးသွေးဖြစ်အောင် လျှပ်စစ်ရှော့ခ်မလုပ်နိုင်ရင်တောင် သူတို့ကိုသေအောင် ရှော့ခ်လုပ်လို့ရနိုင်ရင် ရလဒ်က တကယ်တော့ အတူတူပဲမလား။”
ရှန်မို: “မင်း ဒီလိုနားလည်ချင်ရင်တော့ ရပါတယ်။”
ပိုင်ယို့ဝေက ရယ်ပြီး စိတ်ဝင်တစားနှင့် ယုန်အရုပ်၏ခေါင်းကို ထိုးသည်။ “ဟေး၊ ငါ့အတွက် ရေတစ်ခွက် သွားယူပေးဦး။”
ယုန်အရုပ်သည် သူမ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ကပ်နေပြီး မလှုပ်ရှားပေ။
“အမိန့်တွေက ခက်ခဲလွန်းလို့လား။” ပိုင်ယို့ဝေက တွေးသည်။ “ဒါဆို ငါ့ရဲ့ရေနွေးဘူးကို သွားယူပေး။”
ယုန်အရုပ်က အခုထိမလှုပ်ရှားသေးပေ။
“သူက ရေနွေးဘူးဘယ်မှာလဲဆိုတာ မသိလောက်ဘူး။” ရှန်မိုသည် ထရပ်ပြီး သူ၏ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ ရေနွေးဘူးကိုထုတ်ကာ ယုန်အရုပ်နှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင် ထားလိုက်သည်။ “ထပ်ကြိုးစားကြည့်။”
ပိုင်ယို့ဝေကပြောသည်။ “ငါ့ရဲ့ရေနွေးဘူးကို သွားယူပေး။”
ယုန်အရုပ်သည် ၎င်း၏နားများကို လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ ပိုင်ယို့ဝေပေါ်မှ ဆင်းလိုက်ပြီး ရေနွေးဘူးဆီသို့ တစ်လှမ်းချင်းလျှောက်သွားကာ ၎င်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ဖက်ထားလိုက်သည်!
ရေနွေးဘူးကို နောက်ပြန်ဆွဲသည်။ လဲကျသည်။ ထရပ်သည်။ ရေနွေးဘူးကို မနိုင်မနင်း မပြီး ထိုအလေးချိန်နှင့်အတူ ရှေ့သို့ဆက်လက်တိုးသည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ယုန်၏ကန့်သတ်ချက်များကို စိန်ခေါ်ချင်ပုံရသောကြောင့် သူမသည် အမိန့်ပေးသည်။ “အဖုံးကို လှည့်ဖွင့်ပေး။”
ယုန်အရုပ်: “…”
ရေနွေးဘူးအဖုံးကို ကြောင်တောင်တောင်ဖြင့် ကိုင်ထားသည်။
ရှန်မိုသည် ၎င်းဆီမှ ရေနွေးဘူးကို ဆွဲထုတ်ပြီး အဖုံးကိုလှည့်ဖွင့်ကာ ရေတစ်ခွက်ငှဲ့ပြီး သူမအား ပေးသည်။ “သူ့မှာ လက်ချောင်းတွေမရှိဘူ။ မင်းက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဖုံးလှည့်ဖွင့်စေချင်တာလဲ။”
“ကျွန်မ စမ်းကြည့်တာပါ။” ပိုင်ယို့ဝေသည် ရေတစ်ငုံသောက်ပြီး ညင်သာစွာသက်ပြင်းချသည်။ “အင်း။ ဒီပစ္စည်းရဲ့အသုံးဝင်မှုက ဒီအဆင့်မှာ အရမ်းကန့်သတ်ထားတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ်။ လျှပ်စစ်ထုတ်လွှတ်တဲ့အခါ တော်တော်အားကောင်းပေမယ့် စွမ်းအင်က အကြာကြီးမခံဘူး။ အခုလည်း အားသွင်းစရာနေရာမရှိဘူး။”
သူမသည် ခွက်အဖုံးကို ရှန်မိုအား ပြန်ပေးပြီးပြောသည်။ “နောက်တစ်ခါ ဝင်္ကပါထဲဝင်တဲ့အခါမှပဲ စောင့်ကြည့်ရတော့မယ်။”
နောက်တစ်ခါ ဝင်္ကပါထဲဝင်သည့်အခါ…
ရှန်မိုသည် ခဏတာစဉ်းစားပြီး အသံတိုးတိုးဖြင့်ပြောသည်။ “ဝင်္ကပါက အရမ်းအန္တရာယ်များတယ်။ နောက်တစ်ခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ပစ္စည်းတွေ စုဆောင်းပြီးမှ ဝင်္ကပါထဲဝင်ပါ။”
ပိုင်ယို့ဝေသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်သည်။ “အင်း။”
ယခုတစ်ခါ သူတို့ ဝင်္ကပါထဲမှ အရမ်းမြန်မြန် ထွက်လာနိုင်ခဲ့သော်လည်း … အမှန်ဆိုလျှင် အစကတည်းက အဲဒီလူက လှည့်စားတာမျိုးမရှိပါက ပိုင်ယို့ဝေသည် သူတို့ ဝင်္ကပါထဲမှ ပိုမြန်မြန်ထွက်နိုင်မည်ဟု ခံစားရသည်။
သို့သော် ရှန်မိုပြောသလိုပါပဲ ဝင်္ကပါက အလွန်အန္တရာယ်များသည်။
စည်းမျဉ်းများ သို့မဟုတ် အကြံပြုချက်များ မရှိပေ။ ရွံစရာကောင်းသည့်မကောင်းဆိုးဝါးများ အများအပြားရှိသည်။ ထို့ပြင် ရှန်မိုကသာ အလွန်ကျွမ်းကျင်သည့်လူမဟုတ်လျှင် သူတို့ ဒီလောက်မြန်မြန်ထွက်လာနိုင်မှာမဟုတ်ပေ။
လောဘကြီးသည့်မြွေတစ်ကောင်တည်း ဆိုလျှင်တောင်မှ ကိုင်တွယ်ရခက်ပါသည်။
ဂိမ်း၌ မအောင်မြင်လျှင် ပဟေဠိကိုအသုံးပြု၍ အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေးကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။ သို့သော် ဝင်္ကပါမှာ မအောင်မြင်လျှင်တော့ အားလုံးပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။
ပိုင်ယို့ဝေသည် ရှုပ်ထွေးသောအမူအရာဖြင့် ရှန်မိုကိုမေးသည်။ “ပြောပြပါဦး။ ဝင်္ကပါထဲမှာ ပိတ်မိနေတဲ့လူတွေအားလုံး ဘယ်ကိုသွားကြတာလဲ။”
ရှန်မိုသည် ခဏတာစဉ်းစားပြီး သူမ၏ခေါင်းကို ညင်သာစွာထိလိုက်သည်။ “ကဲ ငါတို့ အစားစားပြီးပြီ။ ဒီလိုရွံစရာကောင်းတဲ့ အရာတွေအကြောင်း မပြောကြရအောင်။”
ပိုင်ယို့ဝေသည် သူမ၏မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ “အင်း။”