ဘယ်သူမှ ထွက်သွားလို့မရဘူး
Vol. 15 Ch. 216
ရှန်မိုသည် သူ၏အဖော်များကို ကြည့်ပြီးပြန်ဖြေသည်။ “သတ်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ဟန်ဟိုက် လမ်းကိုသွားမှာဖြစ်နိုင်ပြီး ခင်ဗျားတို့နဲ့တော့ မဆုံနိုင်လောက်ပါဘူး။”
“ဟန်ဟိုက်လမ်းလား။” ရန်ချင်၀မ်သည် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ “ခင်ဗျားတို့က တောင်ဘက်ကို ဦးတည်နေပုံရတယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ဦးတည်ရာက ဘယ်လဲ။ ကျားရှင်းလား။ ဒါမှမဟုတ်ရှန်ဟိုင်းလား။”
ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်အနည်းငယ်ကြုတ်ပြီး သူ၏မျက်လုံးများတွင် သတိထားနေသော အမူအရာရှိသည်။
“အထင်မလွဲပါနဲ့။” ရန်ချင်၀မ်သည် ရန်လိုမှုမရှိကြောင်းပြသရန် သူ၏လက်ကို ချက်ချင်းမြှောက်လိုက်သည်။ “ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဦးတည်ရာကရှန်ဟိုင်းပါ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ လမ်းကြောင်းတွေက အတူတူဆိုရင် ဒီတစ်ခါဦးတည်ရာမတူဘူး ဆိုရင်တောင် လူအများကြီးကြောင့် ဂိမ်းစတင်တာကို ရှောင်ရှားဖို့အတွက် နောက်လမ်းကြောင်းတစ်ခုကို ဆွေးနွေးညှိနှိုင်းဖို့ လိုပါလိမ့်မယ်။ ခင်ဗျားတို့ကလည်း အကြောင်းမဲ့ အရုပ်ဂိမ်းထဲကို အတင်းဆွဲထည့်ခံရတာကို မလိုချင်ဘူးမလား။”
ရှန်မိုသည် သူ၏ရှင်းပြချက်ကိုကြားပြီးနောက် သူ၏မျက်လုံးများရှိ သတိထားနေသော အမူအရာက အနည်းငယ်လျော့သွားပြီး သူ၏လေသံက တည်ငြိမ်သည်။ “ကျွန်တော်တို့က ကျားရှင်းကိုသွားမှာပါ။ ရှန်ဟိုင်းကနေ သိပ်မဝေးပါဘူး။ လမ်းမှာ ဝင်ကြည့်လို့ရတယ်။”
“အကြောင်းရင်းကို ပြောပြပေးနိုင်မလား။” ရန်ချင်၀မ်ကမေးသည်။
ရှန်မိုသည် ပြန်မဖြေခဲ့ပေ။ သူသည် လူသုံးဦး၏မျက်နှာများကို အနှံ့လိုက်ကြည့်ပြီး “ခင်ဗျားတို့ရဲ့အကြောင်းရင်းက ဘာလဲ။ ဘာလို့ရှန်ဟိုင်းကိုသွားတာလဲ။”
“တစ်ခုခုပို့ပေးဖို့ပါ။” ရန်ချင်၀မ်က အတိုချုပ်ရှင်းပြသည်။ “ကျွန်တော့်အဖွဲ့မှာ သိပ္ပံသုတေသနဌာနက အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူ့မှာ ရှန်ဟိုင်းက သုတေသနဌာနခွဲကို ပို့ဆောင်ဖို့လိုတဲ့ ဝင်္ကပါစစ်တမ်းအချက်အလက် အချို့ရှိပါတယ်။”
“သုတေသနဌာနလား။” ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်သည်။ “SCO လား။”
ရန်ချင်၀မ်သည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ “ခင်ဗျား SCO ကို သိလား။”
ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး သူ့ကိုကြည့်သည်။
ရန်ချင်၀မ်သည် ရှန်မိုကို အပေါ်အောက်ကြည့်ပြီး သူ၏မေးခွန်းထုတ်သောလေသံက သေချာမှုအချို့ကို ပြနေသည်။ “ခင်ဗျားက အထူးထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့ကလား။ သုတေသနအဖွဲ့ကို ရှန်ဟိုင်းကိုလိုက်ပို့ဖို့ တာဝန်ယူထားတာလား။”
ရှန်မိုသည် သူ့ကို အတန်ကြာကြည့်ပြီး “ကျွန်တော်က အမျိုးသားလုံခြုံရေး အေဂျင်စီကပါ။ အထူးထောက်လှမ်းရေးအဖွဲ့ ရှစ်ဖွဲ့လုံး အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားလို့ SCO သုတေသနဌာနကို အပိုအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ပို့ဖို့ အထက်အရာရှိဆီက မစ်ရှင်တစ်ခု လက်ခံခဲ့ရပါတယ်။ ဒါပေမယ့် အဲဒီဌာနကို ရောက်တဲ့အခါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မတွေ့ခဲ့ရပါဘူး။”
ရန်ချင်၀မ်သည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ ခဏအကြာတွင် သူသည် ရယ်ရမလို ငိုရမလိုဖြစ်နေသည်။ သူ၏အမူအရာက အကူအညီမဲ့နေပုံရသည်။ “အထွေထွေလုံခြုံရေးဌာန… မအံ့သြပါဘူး။ မအံ့သြပါဘူး…”
သူသည် သက်ပြင်းချပြီး သူ၏နဖူးကိုကိုင်ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်းခေါင်းခါသည်။ “အထူးအဖွဲ့ရှစ်ဖွဲ့လုံး အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတာက လိုင်းက ရုတ်တရက်ပြတ်တောက်သွားလို့ပါ။ တကယ်တော့ ပါမောက္ခဆုန်ကို အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကရှန်ဟိုင်းကို ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ပြီးပါပြီ။ ခင်ဗျားက ခြေတစ်လှမ်း နောက်ကျသွားတာပါ…”
ရှန်မိုသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီးမေးသည်။ “ခင်ဗျားက အထူးထောက်လှမ်းရေး အဖွဲ့ကလား။”
“မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်က…”
ရန်ချင်၀မ်သည် ရှင်းပြတော့မလိုဖြစ်နေစဉ် တန်ရှောင်နှင့် ပန်းရှောင်ရှင်းတို့သည် သစ်ပင်ပေါ်မှ ရုတ်တရက်ခုန်ဆင်းလာကြသည်!
“အစ်ကိုမို! အဲဒီလူအုပ်က ကျွန်တော်တို့ကို လိုက်နေတယ်!”
အဲဒီလူအုပ်.....
ရန်ချင်၀မ်သည် မလှမ်းမကမ်းမှ ကားသံများကြားရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ ကားတစ်စီးထက်မကရှိပြီး အလွန်မြန်ဆန်စွာ မောင်းနှင်နေသောကြောင့် ဆူညံသံများစွာထွက်ပေါ်နေသည်။
သူနှင့် ရှန်မိုတို့သည် လမ်းအလယ်သို့ လျှောက်သွားကြပြီး ကြည့်သောအခါ ထိုကားကို အနည်းငယ်ရင်းနှီးနေသည်။
ပို၍နီးနီးကပ်ကပ်ကြည့်ပြီးနောက် ရန်ချင်၀မ်သည် ထိုလူအုပ်သည် သူနှင့် စီးပွားရေးလုပ်ခဲ့ဖူးသော လူအုပ်ဖြစ်သည်ကို နောက်ဆုံးတွင် သတိပြုမိလိုက်သည်။
ခေါင်းဆောင်က အစ်ကိုဖေးဟုခေါ်သည့်လူပင်။
“သူတို့က ဒီကလူမိုက်တွေပဲ။ ခင်ဗျားတို့ သူတို့နဲ့ ဘယ်လိုပြဿနာဖြစ်သွားတာလဲ။” ရန်ချင်၀မ်က အံ့အားသင့်စွာမေးသည်။
ရှန်မိုသည် ရှေ့ကိုကြည့်ပြီး အေးဆေးတည်ငြိမ်စွာပြောသည်။ “သူတို့ကို လုရအောင်။”
ရန်ချင်၀မ်: “…”
သူ့ဘေးရှိ လုအန်းနှင့် ကျူရှူး: “…”
ကားများသည် သူတို့ရှေ့တွင် ရပ်သွားကြပြီး လူအုပ်ကြီးက ဆင်းလာသည်။ ခုနစ်ယောက် ရှစ်ယောက်လောက်သည် သူတို့၏မျက်နှာတွေ၌ ပွန်းပဲ့ဒဏ်ရာများရှိနေကြပြီး မနေ့က ရှန်မိုနှင့် တန်ရှောင်တို့က သင်ခန်းစာပေးထားကြပုံပင်။
ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အစ်ကိုဖေးက အဆိုးဆုံးဖြစ်သည်။ သူ၏ခေါင်းတွင် ပတ်တီးစည်းထားသော်လည်း သူက ခက်ထန်သောမျက်နှာနှင့် ကြမ်းတမ်းသော အသွင်ဖြင့် အလွန်အရေးပါနေဆဲဖြစ်ပုံပင်။
သူက ဓားကိုကိုင်ထားပြီး ရှန်မိုကို လက်ညှိုးထိုးကာပြောသည်။ “မင်းက အားကြီး တယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်။ လူဆယ်ယောက်လောက်ကို ရိုက်နိုင်တယ်။ ဒါပေမယ့် ငါ ဒီနေ့ အယောက် နှစ်ဆယ်ခေါ်လာတယ်! မင်း ခုထိ ရိုက်နိုင်ဦး မလား။ မင်း အကျိုးအကြောင်းနားလည်တယ် ဆိုရင် မနေ့က ယူသွားတာတွေ ပြန်ပေး။ ဒါမှမဟုတ်… ဟွန်း!”
သူက ဒီလိုပြောပြီး ဓားကို နည်းနည်း ပိုမြှောက်လိုက်ကာ ရှန်မိုကို တိုက်ရိုက် ချိန်လိုက်သည်။ “အဲ့လိုမှမဟုတ်ရင် မင်းတို့ထဲက ဘယ်သူမှ ထွက်ပြေးလို့ရမှာမဟုတ်ဘူး!”